บทที่ 3 ชวนผู้ชายไปซัมติง

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะแปลกใจกับคำตอบที่ตรงไปตรงมาของเธอ แต่ก็ไม่ได้แสดงความเห็นอะไรออกมา เขายังคงนั่งนิ่ง ประสานมือไว้บนตัก ท่วงท่าสง่างามราวกับราชสีห์ที่กำลังประเมินสถานการณ์

"ถ้าอย่างนั้น... ดื่มกับผมไหม?"  เขาไม่ได้เสนอแก้วเหล้าใหม่ แต่เขายกแก้ววิสกี้สีอำพันในมือของตัวเองขึ้นมา

ของเหลวสีทองสะท้อนแสงไฟวิบวับ ชวนให้ลุ่มหลงและมัวเมา พราวตะวันมองแก้วนั้นแล้วพยักหน้าอย่างช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต เธอไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีกต่อไปแล้ว ทันใดนั้นเอง  ภาพของณัฐและผู้หญิงคนนั้น ก็ผุดขึ้นมาในหัวของพราวตะวัน รอยยิ้มจอมปลอม คำโกหกที่พรั่งพรูออกมาจากปากผู้ชายที่เธอเคยรัก ภาพเหล่านั้นกลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่สุมไฟในใจให้ลุกโชน

ความรู้สึกเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอย่างรุนแรง เธออยากจะหนีจากความจริงที่ว่าเธอถูกหลอกอย่างสิ้นเชิง เธออยากจะประชดชีวิต อยากจะทำลายกรอบความดีงามที่เธอเคยยึดถือมาตลอด อยากจะทำให้ณัฐรู้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายคนเดียวบนโลกใบนี้ที่สามารถสร้างบาดแผลให้เธอได้หญิงสาวโน้มตัวไปข้างหน้า  จ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายแปลกหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและท้าทาย  ดวงตากลมโตที่เคยหวานซึ้งบัดนี้แข็งกร้าวและเต็มไปด้วยไฟแห่งความดื้อรั้น

"ถ้าฉันอยากจะลืมเรื่องทั้งหมดให้ได้จริงๆ... ฉันว่าการดื่มมันอาจจะไม่พอ"

คำพูดนั้นหลุดออกจากปากโดยที่เธอแทบไม่ได้ไตร่ตรอง มันคือสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมาจากก้นบึ้งของจิตใจที่บอบช้ำ ชายหนุ่มมองเธออย่างพิจารณา ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย มันช่างเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของพราวตะวันเต้นระรัวขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูอบอุ่นแต่มันดูร้ายกาจและท้าทายราวกับเขากำลังตอบรับคำเชิญชวนของเธออย่างเต็มใจ

"คุณกำลังจะเสนออะไรครับ... คุณผู้หญิง?"  เขาถามเสียงพร่า น้ำเสียงแหบพร่าของเขาแหวกผ่านเสียงดนตรีที่ดังกระหึ่ม เข้ามากระซิบถึงก้นบึ้งความรู้สึกของเธอ

พราวตะวันไม่ได้ตอบด้วยคำพูด  แต่เธอใช้มือที่สั่นเทาเอื้อมไปจับที่ปกเสื้อของเขา แล้วดึงเข้ามาใกล้จนใบหน้าของพวกเขาเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูก กลิ่นหอมสะอาดที่ปะปนกับกลิ่นเหล้าอ่อนๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกมึนเมามากกว่าเดิมหลาย  มันเป็นกลิ่นที่แตกต่างจากณัฐอย่างสิ้นเชิง เป็นกลิ่นของความแข็งแกร่ง อำนาจ และอันตรายที่หอมหวาน

"ฉันอยากจะทำอะไรก็ได้... ที่มันจะทำให้ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกกับเรื่องแย่ๆอีกต่อไปแล้ว"  น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เธอจ้องมองริมฝีปากหยักลึกของเขา ราวกับคนหลงทางที่กำลังมองหาโอเอซิสกลางทะเลทราย ความผิดชอบชั่วดีถูกโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลัง  ในเวลานี้เธอต้องการเพียงแค่ความอบอุ่นจอมปลอมที่จะช่วยลบเลือนความหนาวเหน็บในหัวใจชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ลึกล้ำราวกับกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจตอบสนองต่อการกระทำอันบ้าบิ่นของเธอ เขาไม่ได้ผลักไส หรือมองเธอด้วยความรังเกียจ

เขายกมือขึ้นข้างหนึ่ง วางทาบลงบนแก้มของพราวตะวันอย่างแผ่วเบา  แต่สัมผัสของเขากลับทำให้เธอรู้สึกถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่าน  ความร้อนจากฝ่ามือหนาซึมซาบเข้าสู่ผิวหน้า ลุกลามลงไปถึงหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ  สัมผัสเพียงแผ่วเบานั้นกลับทรงอานุภาพมากพอที่จะทำลายกำแพงแห่งความยับยั้งชั่งใจด่านสุดท้ายของเธอจนพังทลายลงอย่างราบคาบ นำพาเธอเข้าสู่ค่ำคืนแห่งความลุ่มหลงที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

หลังจากสัมผัสอันแผ่วเบาแต่ร้อนรุ่มที่ข้างแก้มจากมือหนาของชายแปลกหน้า สติสัมปชัญญะอันน้อยนิดที่พราวตะวันพยายามประคับประคองไว้ก็ดูเหมือนจะหลุดลอยไปอย่างสมบูรณ์  หลังจากนั้นทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไร้ซึ่งสติควบคุม เธอปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามแรงอารมณ์ที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความเจ็บปวด

ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด และเสน่ห์อันตรายของผู้ชายตรงหน้าที่เธอไม่แม้แต่จะรู้จักชื่อ  พราวตะวันจำได้เพียงว่าเธอถูกพาออกจากผับที่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก  แสงไฟเลเซอร์หลากสีและจังหวะเบสที่เคยกระแทกกระทั้นถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง  เมื่อก้าวพ้นประตูสถานบันเทิง  อากาศเย็นเยียบของยามค่ำคืนปะทะเข้ากับผิวหน้า แต่มันก็ไม่อาจดับความรุ่มร้อนในอกของเธอได้เลย

ลำแขนแกร่งของชายหนุ่มโอบประคองร่างที่โอนเอนของเธอไว้อย่างมั่นคง กลิ่นน้ำหอมบุรุษที่สะอาดสะอ้านผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้จางๆ จากตัวเขาทำหน้าที่เสมือนยาสลบที่ทำให้เธอไม่อยากรับรู้โลกความเป็นจริงอีกต่อไป ภาพรอบตัวพร่ามัวและหมุนคว้างไปหมด  เธอไม่รู้ว่าเขาพาเธอเดินไปทางไหน หรือใช้เวลาเนิ่นนานเท่าใด และภาพสุดท้ายที่เธอจำได้คือการก้าวเข้าไปในลิฟต์ของโรงแรมหรูที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากผับนั้น ผนังลิฟต์บุด้วยกระจกและทองเหลืองสะท้อนภาพของหญิงสาวที่กำลังซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของผู้ชายร่างสูงใหญ่ ความเมาทำให้เธอไม่สามารถปฏิเสธ  หรือต่อต้านได้ หรือบางที ลึกๆ แล้วเธอเองก็ไม่ได้อยากจะปฏิเสธมันตั้งแต่แรก

ความเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในใจก็เรียกร้องให้เธอหาทางระบายหรือหลบหนีจากมัน ภาพของณัฐและผู้หญิงแปลกหน้าในชุดคลุมอาบน้ำยังคงตามมาหลอกหลอน เธอกลัวการต้องกลับไปอยู่คนเดียวในคืนนี้  กลัวความเงียบสงัดที่จะเปิดโอกาสให้เสียงสะอื้นของตัวเองดังก้องอยู่ในหัว เธอต้องการใครสักคน ใครก็ได้ที่จะช่วยดึงเธอลงไปในห้วงเหวแห่งความลุ่มหลง เพื่อให้เธอได้ลืมเลือนความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ แม้เพียงชั่วข้ามคืนก็ยังดี

เสียงสัญญาณลิฟต์ดังขึ้น เมื่อถึงชั้นที่เป็นจุดหมายปลายทาง  ชายหนุ่มประคองเธอเดินไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมเนื้อหนานุ่ม  เสียงปลดล็อกประตูอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆ  ก่อนที่ร่างของเธอจะถูกพาเข้าไปด้านใน  ห้องพักในโรงแรมนั้นหรูหราและกว้างขวาง แสงไฟสีวอร์มไวท์ที่ถูกเปิดทิ้งไว้สลัวๆ เผยให้เห็นการตกแต่งที่หรูหรา เฟอร์นิเจอร์ราคาแพง และหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงในยามราตรี