ตอนที่ 7/1 พินัยกรรม

ตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนของการสวดอภิธรรมศพท่านเจ้าสัว เพียงพิณมาร่วมฟังสวดทุกคืน

คืนไหนพี่ชายติดงานในโรงพยาบาลเธอก็จะขอให้พี่สะใภ้มาเป็นเพื่อน นั่งอยู่ด้านหลังในบริเวณที่ห่างไกลสายตาคนตระกูลทองบริสุทธิ์

หลังเสร็จพิธีก็กลับบ้าน ไม่ได้อยู่ต่อหรือเข้าไปสวัสดีใครทั้งนั้น รวมถึงปัณณ์เธอก็ไม่คุยกับเขา มีแค่ปุณณ์กับพัฒนะเท่านั้นที่เข้ามาทักทายแล้วเธอเต็มใจพูดคุย

ท่านเจ้าสัวทองดีเป็นเศรษฐีใจบุญ ที่อุปถัมภ์เด็กยากไร้หลายร้อยชีวิตให้มีการศึกษาที่ดี ส่งเสียจากระดับประถมจนจบระดับปริญญาตรี เด็กหลายคนที่ได้รับโอกาสจากท่าน ในปัจจุบันต่างมีหน้าที่การงานที่ดีและมีครอบครัวที่อบอุ่น ในวันส่งท่านจึงมีครอบครัวของคนเหล่านั้นมาร่วมงาน เป็นจำนวนมากกว่าที่มาฟังสวดอภิธรรมหลายสิบเท่า

ในท้ายที่สุดร่างกายไร้วิญญาณก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านอยู่ในสถานที่สุดท้ายที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ

“หลับให้สบายนะคะ ไม่ต้องมีห่วงทางโลก ฮึก... ฉันจะดูแลทุกอย่างแทนคุณให้ดีที่สุด”

“คุณปู่ ฮือ... ไม่ต้องห่วงคุณย่านะคะ น้องเพลงจะดูแลคุณย่า”

“หลานรักของย่า”

คุณย่าธารากอดกับเพลงพฤกษาร้องไห้หนักจนอธิปกับปัณณ์ต้องมาประคอง แขกกลับไปกันหมดแล้วเหลือแค่คนในตระกูลและครอบครัวของเตชธรรมอยู่ช่วยเก็บงาน

หลายครั้งที่เพียงพิณแอบมองปัณณ์กอดผู้หญิงอื่นด้วยความอิจฉา เธอพยายามห้ามใจ ไม่อยากเอาใจไปผูกไว้กับเขาอีกแล้ว

“เสร็จงานแล้ว เตกลับเถอะนะ ขอบใจมากที่อยู่ช่วยงานจนจบ”

“ด้วยความเต็มใจครับท่าน ผ.อ. ผมกับครอบครัวเสียใจมาก” ขานรับนายแพทย์อธิป ก่อนเตชธรรมจะชวนภรรยากับน้องสาวกลับบ้าน “พวกเรากลับกันเถอะ”

“คุณเตครับ รบกวนอยู่ต่ออีกสักพักนะครับ ผมมีเรื่องสำคัญอยากจะแจ้งต่อหน้าครอบครัวคุณ และคนในตระกูลทองบริสุทธิ์”

พัฒนะถือโอกาสนั้นพูดถึงเรื่องพินัยกรรม

“ผมทราบครับว่าเวลานี้ทุกคนกำลังโศกเศร้า แต่ท่านเจ้าสัวกำชับไว้ ให้เปิดพินัยกรรมภายในเจ็ดวันหลังท่านเสียชีวิต หรือภายในวันเผาศพท่านเป็นอย่างช้า”

ปิติก็อยู่ตรงนั้น เขาเป็นทนายประจำตระกูลจึงแปลกใจที่ลูกชายพูดโพล่งขึ้นมากลางวง

“พูดอะไรน่ะพัฒน์ ท่านเจ้าสัวทำพินัยกรรมฉบับใหม่เหรอ แล้วทำไมพ่อไม่รู้”

“ต้องขออภัยที่ไม่ได้แจ้งนะครับคุณพ่อ เป็นความต้องการของท่านเจ้าสัวครับ พินัยกรรมฉบับนี้เพิ่งจะทำขึ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต มีพยานคือคุณย่าธาราและผม ท่านกำชับให้เปิดพินัยกรรมฉบับนี้ต่อหน้าคนในตระกูล รวมไปถึงครอบครัวเพื่อนสนิทพี่ปัณณ์ ซึ่งก็คือคุณเตชธรรมและรวมน้องสาวของคุณเตชธรรมอยู่ในนั้น”

“ไอ้เตมาเกี่ยวอะไรด้วย มันไม่ใช่คนในตระกูลของเรานะพัฒน์”

“เป็นความต้องการของท่านครับพี่ปัณณ์”

ทุกคนข้องใจกันหมดไม่เว้นปัณณ์ที่ในตอนนี้เขามองเพียงพิณอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่เธอกลับนั่งพับเพียบเรียบร้อย ก้มหน้านิ่ง ไม่ยอมมองหน้าใคร

“พี่ไม่เข้าใจคุณปู่ ท่านจะให้คนนอกเข้าไปฟังด้วยทำไม”

“นั่นน่ะสิ ครอบครัวหมอเตมาเกี่ยวอะไรด้วย จะเชิญพวกเขาร่วมรับฟังทำไม พัฒน์ต้องตอบคำถามฉันให้ได้ ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่ยอมให้คนนอกเข้ามายุ่ง”

“เป็นความต้องการของท่านเจ้าสัวครับคุณลิ ท่านระบุรายชื่อคนที่มีสิทธิ์เข้ารับฟังการเปิดพินัยกรรมไว้ชัดเจน ”

“งั้นก็เปิดเลยเถอะ พ่อก็อยากรู้เหมือนกัน” ปิติพูดเสริม

ขณะที่หลายคนมีใบหน้าเคร่งเครียด ย่าธารายังนั่งเงียบ ต่อมาพัฒนะเชิญทุกคนเข้ามาในห้องที่ปิดมิดชิด เสียงดนตรีไว้อาลัยจากภายนอกผ่านเข้ามาภายในห้อง แต่ไม่ได้เสียงดังไปกว่าเสียงของท่านเจ้าสัวที่ฉายอยู่เต็มหน้าจอสมาร์ททีวี

“ข้าพเจ้า นายทองดี ทองบริสุทธิ์ ขอยืนยันว่าในขณะที่ข้าพเจ้าทำพินัยกรรมฉบับนี้ ข้าพเจ้ามีสติสัมปชัญญะครบถ้วน”

“ข้าพเจ้าอนุญาตให้ทุกคนที่เคยอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกับข้าพเจ้าเข้ารับฟัง ซึ่งประกอบไปด้วย... รวมถึงครอบครัวเพื่อนสนิทของหลานชายข้าพเจ้า ซึ่งก็คือนายแพทย์เตชธรรม ภรรยา และน้องสาวบุญธรรม เข้าร่วมฟังการเปิดพินัยกรรมฉบับนี้เพื่อเป็นสักขีพยาน”

ได้เห็นภาพเคลื่อนไหวของชายชราขณะที่ยังมีชีวิต ปัณณ์หลุบตาลงต่ำ เขาจะร้องไห้อีกแล้ว เสียใจที่ท่านจากไปโดยไม่ร่ำลา เพียงพิณอาวรณ์ต่อเขา อยากเข้าไปกอดแต่ทำได้แค่บีบมือตัวเองไว้ เพราะเขามี ‘เพลงพฤกษา’ คอยเอื้อมมือมาบีบบนหลังมือหนาอยู่แล้ว

น้ำตาอุ่น ๆ ไหลลงอาบบนแก้มใส กว่าเพียงพิณจะรู้ตัวว่าเผลอร้องไห้ก็หลังจากไอญารินทร์วาดมือมาโอบไหล่

เพียงพิณฝืนยิ้ม ไม่เป็นไรเลย เธอโอเค เธอดึงความสนใจจากปัณณ์กลับมาตั้งใจฟังคำสั่งเสียสุดท้ายจากชายสูงวัยที่เป็น ‘ปู่’ แท้ ๆ ของเธอ

“หากข้าพเจ้าเสียชีวิตลง ข้าพเจ้าขอยกทรัพย์สมบัติที่อยู่ในชื่อของข้าพเจ้า ให้นางธารา ทองบริสุทธิ์ ภรรยาของข้าพเจ้าแต่เพียงผู้เดียว”

“ยกเว้นหุ้นทั้งหมดในโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธาราที่เป็นชื่อของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะยกหุ้นทั้งหมดให้หนึ่งในสามคนนี้ ถ้าหากมีใครคนใดคนหนึ่งแต่งงานกับหลานสาวของข้าพเจ้า โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องจดทะเบียนสมรส จัดพิธีการ และมีทายาทสืบสกุลทองบริสุทธิ์ ภายในสองปีนับจากวันเปิดพินัยกรรมฉบับนี้”

เพลงพฤกษาตื่นตัว

คุณปู่จะให้เธอแต่งงานกับใคร

“ซึ่งคนที่จะมาเป็นหลานเขยของข้าพเจ้า และมีสิทธิ์ได้รับสมบัติ ในส่วนนี้ จะต้องเป็นหนึ่งในสามคนนี้เท่านั้น หนึ่ง นายปัณณ์ สอง นายปุณณ์ และสาม นายพัฒนะ”

“แต่ถ้าหากทั้งสามคนสละสิทธิ์ ไม่มีการแต่งงาน และการสืบสกุลภายในสองปีนับจากวันเปิดพินัยกรรม หุ้นทั้งหมดในโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธาราที่ข้าพเจ้าเป็นผู้ถือครอง จะถูกโอนไปเป็นชื่อหลานสาวของข้าพเจ้า ซึ่งก็คือนางสาวเพียงพิณ วารีวัน แต่เพียงผู้เดียว”

“บันทึกพินัยกรรมฉบับนี้ลงวันที่ 29 เดือนพฤษภาคม ปีพุทธศักราช 2568”