ตอนที่ 6/2 จากไปไม่ลา

ปุณณ์ตอบไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้สนิทกับหญิงสาว แต่เคยพูดคุยและเคยเจอหน้าเป็นครั้งคราว เพราะเขาสนิทกับพี่ชายบุญธรรมของเธอ ส่วนคนที่สนิทกับเพียงพิณมากที่สุด ก็คือคนนู้นนนนน คนที่กำลังกอดกับน้องเพลงอยู่กลางศาลาวัด

“นายว่างอยู่ใช่มั้ยปุณณ์”

“พ่อให้ไปช่วยพ่อปิติกับคุณลิส่งแขก”

“ตรงนั้นแค่พ่อปิติกับคุณลิก็พอแล้ว วานนายไปส่งน้องเพลงที่บ้านหน่อยสิ น้องไม่ไหวแล้ว ฉันกับพี่ปัณณ์มีธุระอื่นให้ต้องจัดการ”

“เอางั้นก็ได้ ฝากบอกพ่อกับคุณย่าหน่อยแล้วกัน”

“ได้”

พัฒนะจับตามองน้องสาวบุญธรรมของเตชธรรมในทุกการเคลื่อนไหว สงสัยว่าอาจจะเป็น ‘เพียงพิณ’ ผู้หญิงที่คุณปู่กับคุณย่าพูดถึงในคืนนั้น ท่านระบุแค่ชื่อ แต่เขาไม่รู้ว่าเธอคือใคร

ชายหนุ่มแอบมองหญิงสาวนานมาก กว่าเธอจะแยกออกจากกลุ่มเดินไปทางศาลาริมน้ำที่ไร้ผู้คนจึงตามไป

“คุณคือคุณเพียงพิณ ลูกสาวคุณเพียงฟ้า อนุภรรยาของคุณบดินทร์ ลูกชายของท่านเจ้าสัวทองดีและคุณธาราใช่มั้ยครับ”

“...”

“ผมชื่อพัฒน์ครับ พัฒนะ ลูกชายคุณปิติ ทนายประจำตระกูลทองบริสุทธิ์ ผมเองก็เป็นทนาย ได้รับความไว้วางใจจากท่านเจ้าสัวให้เข้ามาดูแลพินัยกรรมของท่าน ผมทราบเรื่องคุณมาจากท่านเจ้าสัวเพียงสองสัปดาห์ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต”

“ไม่ทราบว่าคุณทนายมีอะไรกับฉันเหรอคะ”

เพียงพิณไม่ใช่คนในตระกูลทองบริสุทธิ์ ไม่ได้มีสิทธิ์ มีเสียง หรือมีส่วนร่วมใด ๆ ในธุรกิจหลายหมื่นล้าน จึงค่อนข้างจะระแวดระวังเมื่อชายหนุ่มที่แนะนำตัวว่าเป็นทนายเข้ามาคุยด้วย

“ผมแปลกใจ ผมไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับคุณเลย ไม่รู้ว่าคุณ...”

“ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตระกูลนั้นค่ะ ถึงแม่ฉันจะเคยเป็นเมียน้อยของลูกชายท่านเจ้าสัว ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นลูกของลูกชายท่าน ฉันชอบชีวิตของฉันตอนนี้ ไม่คิดจะเข้าไปแก่งแย่งสมบัติของพวกคุณหรอกค่ะ รบกวนอย่าเอาเรื่องฉันไปพูดให้คนอื่นฟังนะคะ ฉันไม่อยากถูกพูดถึงในครอบครัวพวกคุณ”

“คิดจะจีบเมียพี่ ก็รอให้พ้นงานศพคุณปู่ไปก่อนไม่ได้เหรอพัฒน์”

เพียงพิณที่นั่งบนศาลาริมน้ำเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นปัณณ์ตามมาหาเรื่อง เธอไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย ถูกด่า ถูกไล่ ทั้งยังถูกเหยียดหยามกล่าวหาว่าความรักของเธอ ‘มันกระจอก’

เธอเหรออุตส่าห์อดทนเพื่อหวังว่าเขาจะหวั่นไหวมาให้ใจ แต่ตอนที่เธอป่วยจนลุกไม่ขึ้นสักเสี้ยวความห่วงใยจากเขาเธอก็ไม่ได้รับ เธอจะเป็นจะตายปัณณ์ไม่เคยสนใจ ความสำคัญเดียวของเธอก็แค่ที่ระบายความใคร่ ไปให้เขาจูบ ไปให้เขาตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกาย

“ไม่ได้จีบครับพี่ปัณณ์”

“ไม่ได้จีบแล้วแอบตามมาทำไม ก็เห็น ๆ กันอยู่” การเป็นคนพูดน้อยของพัฒนะไม่เคยเป็นปัญหาเลยจนมาถึงวันนี้

“แค่มาทักทายครับ”

“มาทักทาย ทักทายทำไม!” ปัณณ์หงุดหงิดจนเลือดขึ้นหน้า ไม่ชอบให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้เธอ

“ก็แค่ทักทาย พี่ปัณณ์มาหาผม มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“พ่อของนายกับคุณลิส่งแขกครบหมดแล้ว กำลังจะกลับบ้าน พ่อนายให้มาตามนายนั่งรถกลับไปกับคุณย่า เพราะปุณณ์กับน้องเพลงกลับไปกันก่อนแล้ว”

“คุณเพียง ไว้มีโอกาสเจอกันอีก ผมขออนุญาตเข้ามาทักทายนะครับ”

“ค่ะ”

คิ้วของปัณณ์กระตุก

และเมื่อได้ยินเสียงเล็ก ๆ ของเพียงพิณตอบกลับว่า ‘ค่ะ’ คิ้วเขาก็กระตุกอีกครั้ง

ค่ะคืออะไร? นอกใจเหรอ? ใบหน้าขาวสะอาดของปัณณ์โกรธจนแดงขึ้นมาถึงลูกตาดำ

“ขอโทษที่ให้รอครับคุณย่า คุณลิ”

พัฒนะโค้งคำนับให้คุณมัลลิกาและคุณย่าธาราที่นั่งอยู่บนรถตู้

ประตูรถเปิดกว้าง เขาจึงเห็นชัดว่าเสี้ยวใบหน้าหญิงชราไม่ได้มองมาทางนี้

พัฒนะรู้สึกเหมือนว่าระดับน้ำกำลังเพิ่มสูงขึ้นมาท่วมปาก สะเทือนใจจนเกือบมีน้ำตา เมื่อจับอารมณ์ได้ว่าหญิงชราคิดว่าที่ท่านเจ้าสัวเสียชีวิตอย่างกะทันหันมาจากถูกเขาหักหลังเอาเรื่องสุขภาพของท่านไปเล่าต่อ หรือไม่ ก็เขาเองเนี่ยแหละที่เป็นคนร้ายหมายเอาชีวิตของท่านเจ้าสัว

พัฒนะไม่ได้ทำ แต่เขาก็พูดเรื่องในคืนนั้นให้คนอื่นฟังไม่ได้

น้องเพลง พี่ปัณณ์ หรือปุณณ์ จะใคร เขาก็ไม่กล้าเล่าให้ฟัง เขาไม่รู้ว่าเพื่อน พี่ น้อง และผู้ใหญ่ทั้งสามท่านที่อยู่ข้างเขาตอนนี้

ใครกัน... ที่คิดฆ่าคุณปู่เพื่อฮุบสมบัติ

ใครกัน ที่ได้ประโยชน์จากเรื่องนี้

แม้แต่พ่อปิติ พ่อแท้ ๆ พัฒนะก็ไม่กล้าเชื่อใจ

ถ้าหากไม่มีมูล มีเหรอคนฉลาดอย่างท่านเจ้าสัวจะกล้าบอกกับเขาตรง ๆ ว่าไม่ไว้ใจ

“มาถึงแล้วก็อย่าพูดมากให้เสียเวลา รีบขึ้นรถไปกับคุณย่า คุณลิกับพ่ออธิปมีงานด่วนพรุ่งนี้ กลับไปส่งไม่ได้ ส่วนพ่อเอารถมา พ่อจะขับตามไป”

“ครับคุณพ่อ สวัสดีครับคุณอธิป คุณมัลลิกา” บอกลาท่านทั้งสองก่อนพัฒนะจะขึ้นมานั่งถัดจากหญิงชรา

ก่อนปิดประตูไม่มีอะไรเกิดขึ้น

กระทั่งประตูปิดลงและรถตู้เคลื่อนออกจากเขตวัด น้ำตาหญิงชราก็ไหลลงมาไม่หยุดให้พัฒนะเศร้าสะเทือนใจ

“น้องเพียง กลับบ้านกันเถอะจ้ะ พี่เตให้มาตาม อ้าว พี่ปัณณ์ คุยกับน้องเพียงอยู่เหรอคะ”

“เปล่า พี่แค่ผ่านมาทางนี้”

“...”

“พี่ขอตัวก่อนนะครับ มีธุระ” พูดจบปัณณ์ก็เดินหนีไปเลย ไม่สนใจทั้งเพียงพิณและไอญารินทร์

“พี่เตให้มาตามกลับบ้าน น้องเพียงคุยกับพี่ปัณณ์อยู่เหรอ”

“ไม่ได้คุยสักคำเลยค่ะ เขาไม่ถามอะไรเพียงเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่เพียงไม่สบาย เขาก็ไม่คิดจะเป็นห่วง เพียงไม่อยากคิดมากแล้วค่ะ พี่ไอ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ”

“จ้ะ ว้าย น้องเพียง!”

ไอญารินทร์ตกใจเผลออุทานเสียงดัง ชายหนุ่มทั้งสองคนที่อยู่ไม่ไกลจากศาลาริมน้ำให้ความสนใจ

ปัณณ์เห็นเหตุการณ์รีบวิ่งย้อนกลับมาแต่ช้ากว่าเตชธรรมที่วิ่งตัดสวนมาอีกทาง เขาจึงหยุดความเร็วไว้แค่นั้นแล้วแอบมองอยู่ห่าง ๆ

“ไอ! พี่ได้ยินเสียงร้อง น้องเพียงเป็นอะไร”

“น้องเพียงวูบค่ะ เกือบล้มหน้าคว่ำ ดีที่ไอคว้าทัน”

“ไหวมั้ย พี่ไม่น่ารีบบอกน้องเพียงเลย น่าจะให้พักผ่อนให้หายป่วยก่อน พี่ว่าก่อนกลับบ้านแวะโรงพยาบาลไปเอายาสักหน่อยดีมั้ย”

“ดีค่ะ ไอเช็ดตัวให้สามวันแล้ว อาการน้องเพียงไม่ดีขึ้นเลย”

“ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ เพียงไม่ชอบโรงพยาบาล เพียงดีขึ้นแล้ว ทั้งเรื่องท่านเจ้าสัวแล้วก็เรื่องพี่ปัณณ์ เพียงจะเข้มแข็งค่ะ”

“ความรักมันก็อย่างนี้แหละ มันยาก ไม่เคยได้ดั่งใจเรา”

“ค่ะพี่เต เพียงจะจำไว้ เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ ยังไม่ดึกมากเผื่อหลานยังไม่นอน เพียงอยากนอนกอดหลาน”

“มีอาเพียงนอนกอด น้องไอติมกับน้องอายอินน่าจะฝันดี”

“สบายพ่อล่ะ ได้กอดแม่แบบไม่มีลูก ๆ มาคั่นกลาง”

“หลานคนที่สามมาเลยค่ะ พี่เลี้ยงพร้อมลงสนาม”

พี่ชายหัวเราะ ขณะที่พี่สะใภ้เขินแก้มแดงไม่ยอมให้พูดถึงทายาทคนที่สาม มีครอบครัวที่รักและใจดีกับเธอถึงขนาดนี้ แค่ผู้ชายไม่รักคนเดียวเพียงพิณไม่แคร์ก็ได้ เมื่อเขากล่าวหาว่ารักของเธอมัน ‘กระจอก’ และให้เธอเป็นได้แค่ ‘คู่นอน’ เธอก็จะปล่อยเขาไป

เธอจะไม่มีวันบอกปัณณ์เด็ดขาด ว่ารักของเธอไม่กระจอก เธอไม่ใช่เพิ่งจะมารักเขาช่วงที่ย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ แต่เธอแอบชอบเขานานแล้ว จากภาพถ่ายและการบอกเล่าเรื่องของเขาจากคนสูงวัย ที่มักจะไปเยี่ยมเธอช่วงปิดเทอมที่บ้านเกิดเป็นประจำ