ตอนที่ 7/2 พินัยกรรม

“ทั้งหมดคือคำสั่งเสียสุดท้ายของท่านเจ้าสัวครับ ในฐานะที่ผมเป็นหนึ่งในสามคนที่ท่านพูดถึง ผมเรียนท่านเจ้าสัวไปแล้ว และจะขอเรียนให้ทราบอีกว่าผมได้สละสิทธิ์ไปแล้ว จะไม่ขอเข้าร่วม ดังนั้นผู้ที่มีสิทธิ์ครอบครองหุ้นโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธารา จะมีอยู่ด้วยกันสามท่าน ก็คือพี่ปัณณ์ ปุณณ์ แล้วก็คุณเพียงพิณ”

“มัน... มันหมายความว่ายังไงคะพี่พัฒน์ คุณย่า! มันเรื่องอะไร!”

คนในตระกูลทองบริสุทธิ์หน้าชาไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะเพลงพฤกษาที่แวบหนึ่ง เธอเผลอเข้าใจผิดว่าคนที่เป็นตัวแปรในเงื่อนไขนั้นคือตัวเอง เพราะเธอเป็นลูกสาวพ่อบดินทร์ และเป็นหลานสาวที่สืบสายเลือดเพียงคนเดียวของท่าน

“เงียบทำไมคะ! ตอบน้องเพลงมาสิว่านี่มันเรื่องอะไร ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เขาไม่ใช่แค่เด็กยากไร้ที่ได้ทุนการศึกษากับคุณปู่อย่างที่น้องเพลงเข้าใจเหรอคะ ฮึก...”

“คุณแม่ มันหมายความว่ายังไง! ลิต้องการคำอธิบาย! คุณปิติ คุณอธิป คุณก็รู้เรื่องนี้หรือเปล่า ที่บอกว่าเด็กคนนี้ก็เป็นหลานสาวของท่านเจ้าสัว มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อคุณบดินทร์เสียชีวิตไปนานแล้ว เขาจะมีลูกได้ยังไง ลูกของเขามีแค่น้องเพลงคนเดียว!”

ปิติส่ายหน้าแทนการตอบคำถามว่าเขา ‘ไม่รู้เรื่อง’ เช่นเดียวกับนายแพทย์อธิปที่เข้าใจว่าเพียงพิณเป็นเพียงเด็กที่ท่านเจ้าสัวอุปถัมภ์การศึกษา ได้ยินจากปากท่านเจ้าสัวผู้ล่วงลับพร้อมกับคนอื่น มีเหรอนายแพทย์อธิปจะไม่ตกใจ

“คุณแม่!”

“เธอใจเย็นก่อนแม่ลิ” ปรามลูกสะใภ้ที่กรี๊ดเสียงดัง ไม่ได้เกรงใจว่าคนฟังเป็นหญิงชรา

“ให้ลิใจเย็นยังไงไหวคะ มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ นะคะคุณแม่! คิดถึงความรู้สึกหลานบ้างสิ หลานจะน้อยใจแค่ไหน ที่ปู่ย่าทำแบบนี้ เอาสมบัติไปยกให้คนอื่น แต่กับหลานสาวแท้ ๆ ไม่มีเอ่ยเลยสักนิดว่าจะยกสมบัติให้ ลิน้อยใจแทนลูกสาว!”

เพียงพิณเงียบมากที่สุด เธอยังคงก้มหน้ามองปลายนิ้วที่บีบกัน ปล่อยให้คนในตระกูลเศรษฐีทะเลาะกันเอง

เรื่องนี้แม้แต่พี่ชายของเธอก็ไม่รู้ เพราะตอนเด็ก ๆ เพียงพิณไม่ได้สนิทกับเขามากนัก พอเธอโต เตชธรรมก็ย้ายเข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ คนเดียว เธออาศัยอยู่กับแม่ลดาจึงมีแค่แม่ลดาคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ ทว่าแม่ก็ป่วยด้วยโรคหลอดเลือดในสมองคงจะมาช่วยยืนยันไม่ได้

“พูดมาสิคะ หรือจะให้ลิไปถามจากเด็กคนนั้น!”

“พอได้แล้วแม่ลิ”

“ไม่พอค่ะ คุณบดินทร์เสียไปแล้วนะคะ เสียไปตั้งแต่น้องเพลงยังอยู่ในท้องลิ แล้วเด็กคนนี้ก็ดูไม่ได้อายุเยอะไปกว่าน้องเพลง ก็เท่ากับว่าแม่ของมันต้องแอบเป็นเมียน้อยคุณบดินทร์ ในช่วงใกล้เคียงกับที่แต่งงานกับลิอย่างนั้นเหรอคะ!”

“พวกเธอทุกคนในที่นี้ยังจำ ‘เพียงฟ้า’ ได้หรือเปล่า”

“เพียงฟ้า...”

มัลลิกา ปิติ อธิป ไม่มีใครไม่รู้จักนางพยาบาลพิเศษคนนั้น

“หลังตาดินประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต จัดงานศพให้เขาเรียบร้อยแล้ว เพียงฟ้ามากราบลาฉันกับท่านเจ้าสัว เพื่อขอลาออกและย้ายกลับไปอยู่บ้านเกิด โดยไม่ได้บอกเรื่องที่กำลังตั้งท้อง เพราะเพียงฟ้าไม่อยากทำให้เธอที่เป็นเมียหลวง และกำลังตั้งท้องเหมือนกันเสียใจ”

ภาพในอดีตหลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ เพียงฟ้าเป็นนางพยาบาลที่เรียบร้อยอ่อนหวาน ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ทองบริสุทธิ์เพื่อดูแลท่านเจ้าสัวที่ป่วย

มัลลิกาอาจจะไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีกับพยาบาลสาว แต่ผู้ชายด้วยกันอย่างปิติกับอธิปรู้ดี และช่วยบดินทร์ปกปิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ไม่ให้ล่วงรู้ไปถึงหูบุพการี

“เพียงฟ้าไม่เคยติดต่อกลับมาเลย เลี้ยงลูกคนเดียวจนฉันกับท่านเจ้าสัวไปเจอเธอที่เชียงใหม่ ตอนนั้นเธอติดเชื้อในกระแสเลือดจากการดูแลคนไข้ เธอสารภาพแล้วขอให้ช่วยดูแลลูกสาว หลังเธอเสียชีวิตฉันกับท่านเจ้าสัวไปตามหาลูกสาวเธอ จะพามาอยู่กรุงเทพฯ ด้วยกัน แต่ลูกสาวของเพียงฟ้าไม่ยอมมา”

“ใครคะคุณแม่ เพียงฟ้าคือใครคะ!”

“ลิไม่เชื่อหรอกค่ะ อย่ามาโกหกเลย แค่นี้คุณแม่ก็โมเมว่าเด็กคนนี้เป็นลูกคุณบดินทร์แล้วเหรอ นังนางพยาบาลคนนั้นมันร่านจะตาย มันอาจจะไปนอนกับคนอื่นแล้วท้องก็ได้ ไม่ใช่ลูกคุณบดินทร์หรอกค่ะ ไม่มีวันใช่ ลิไม่เชื่อ!”

“อย่ามาดูถูกแม่ฉัน!”

“เธอกล้ายืนค้ำหัวฉันเหรอ!”

“ทำไมฉันจะไม่กล้า! กับคนที่ดูถูกแม่ฉัน มากกว่านี้ฉันก็กล้า! ฉันกับแม่ไม่เคยอยากได้อะไรจากพวกคุณเลย จะเงินทอง หรือสมบัติก็ไม่เคยอยากได้ พวกเราถึงไม่เคยเอาตัวเองไปอยู่ในที่ของคุณไงล่ะ เข้าใจว่าคุณเสียใจ แต่จะพูดจาอะไรก็กรุณาให้เกียรติกันด้วย”

“คนอย่างเธอมีเกียรติด้วยเหรอ”

เกลียดนัก มันกล้ายืนประจันหน้ากับแม่เธอ

เพลงพฤกษาวิ่งเร็วเข้ามาผลักอีกฝ่ายจนเกือบเสียหลักล้ม แต่มันร้ายมาก พลิกตัวกลับมาผลักเธอแรงกว่าเดิมสองเท่าจนตัวเธอล้มลงไปทางเก้าอี้

“น้องเพลง!” เคราะห์ดีที่ปัณณ์กางแขนรับตัวเธอได้ทันเพลงพฤกษาจึงไม่บาดเจ็บ

“เพียง! อย่าทำตัวอันธพาลแถวนี้!”

“พี่ปัณณ์ไม่มีตาเหรอ ถึงมองไม่เห็นว่าใครเริ่มก่อน!”

“ใครเริ่มก่อน มันไม่สำคัญเท่าใครออกแรงมากกว่ากัน!”

“โทษทีนะ แต่ถ้าคิดแตะตัวเพียงอีก เพียงยังแรงได้มากกว่านั้น!”

“คุณย่าดูพฤติกรรมผู้หญิงคนนี้สิครับ ใครจะแย่งเอามาเป็นเมีย มีแต่จะแย่งกันผลักออก! ผมคนหนึ่งที่ไม่เอาด้วยหรอกกับเงื่อนไขของคุณปู่ แต่ผมก็ไม่เห็นด้วย ที่คุณปู่จะยกสมบัติให้ผู้หญิงที่เป็นแค่คนนอก ไม่ได้สืบสายเลือดจากท่านจริง ๆ”

“มีเอกสารทางกฎหมายยืนยันชัดเจนครับพี่ปัณณ์ แม้จะตรวจความเชื่อมโยงทางพันธุกรรมระหว่างคุณเพียงพิณกับคุณบดินทร์ไม่ได้ แต่ผลตรวจระหว่างเธอกับท่านเจ้าสัวออกมาแล้วว่าเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดครับ”

“ฮือ ๆ ๆ ไม่ยอม น้องเพลงไม่ยอม ฮือ ๆ ๆ น้องเพลงไม่ให้พวกพี่ ๆ แต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ หุ้นโรงพยาบาลน้องเพลงก็ไม่อยากยกให้ คุณย่าขา คุณย่า ฮือ... ช่วยยกเลิกพินัยกรรมคุณปู่ได้มั้ยคะ น้องเพลงขอร้อง น้องเพลงไม่เอานะคะ น้องเพลงไม่ยอมรับ” ร้องไห้ฟูมฟายฟุบใบหน้าลงบนท่อนขาหญิงชรา แหงนหน้าขึ้นหวังจะได้ยินในสิ่งที่ตรงใจแต่ท่านกลับปฏิเสธอย่างใจร้าย

“เมื่อมันเป็นความต้องการของคุณปู่ ย่าจะทำอะไรได้ ไม่ต้องห่วงนะลูก สมบัติชิ้นอื่น ๆ ย่าจะยกให้น้องเพลงทั้งหมด”

“ไม่เอา! น้องเพลงไม่ยอม ฮือ... คุณปู่ไม่รักน้องเพลง คุณย่าก็ไม่รักน้องเพลง น้องเพลงจะไม่มีวันให้อภัยที่ทำกับน้องเพลงอย่างนี้ รวมถึงแก ฉันจะไม่ยอมให้แกได้หุ้นโรงพยาบาล เงินบาทเดียวฉันก็จะไม่ให้แกได้สมหวัง ฮือ ๆ”

ความน้อยใจบีบเพลงพฤกษาให้ไม่ยอมรับความจริง จากคนเคยเป็นที่หนึ่งมาตลอด กลับมีผู้หญิงอีกคนโดดเด่นขึ้นมาเบียดเธอจนกระเด็นตกเวที เธอจะทำใจยอมรับได้ยังไง ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้อีกแล้ว เธอวิ่งหนีออกไปโดยไม่ฟังเสียงเรียกของใครทั้งนั้น

“น้องเพลง!”

ปัณณ์เป็นห่วง แต่ก่อนจะตามออกไปเขาไม่ลืมจะเบียดไหล่เล็กของเพียงพิณมาคุกเข่าตรงหน้าหญิงชรา

จากเดิมที่เกลียดเพียงพิณอยู่แล้ว เขาในตอนนี้เกลียดเธอมากขึ้นหลายเท่า ถึงขั้นที่เธอยืนอยู่เฉย ๆ ก็อยากลบเธอให้หายไปจากโลก

“ผมเกลียดเธอครับคุณย่า ให้แต่งงานกับเธอและมีลูกด้วยกัน ผมยอมตายดีกว่า ถ้าคุณปู่จะใช้วิธีนี้มาจูงใจให้ผม ปุณณ์ พัฒน์ อยู่ดูแลคนในตระกูลต่อไป ผมขอสละสิทธิ์ครับ ถ้าปุณณ์กับพัฒน์อยากได้ผู้หญิงคนนี้ก็เอาไป ไม่ได้หมายความว่าผมยินดีจะรับเธอมาเป็นน้องสะใภ้ แต่เพราะคุณค่าของเธอ เป็นได้แค่ ‘ทางผ่าน’ เพื่อให้พวกเขาเอาหุ้นโรงพยาบาลกลับมาให้น้องเพลง”

“มันจะมากไปแล้วนะปัณณ์!”

 “มันไม่มากไปหรอกเต สำหรับน้องสาวที่น่ารำคาญของมึง!”

ดวงตาเพียงพิณร้อนผ่าว เธอไม่คิดว่าปัณณ์จะรังเกียจเธอและกล้าพูดจาหักหาญน้ำใจต่อหน้าคนนับสิบ เขาพูดออกมาได้ยังไงว่ายอมตายดีกว่าแต่งงานกับเธอ

กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขาเพียงพิณเคยชอบสูดดมขณะที่โถมกายเข้ากอด มาถึงวันนี้เธอกอดเขาไม่ได้อีกแล้ว ทั้งที่เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แต่สายตาที่เขามองมากลับทำเหมือนว่าเธอเป็น ‘ศัตรู’

ไม่รักเธอสักนิดเลยเหรอ?

ในเมื่อไม่เคย ‘รัก’ ก็เอาหัวใจของเธอคืนมา

ความเจ็บนี้จะอยู่กับเพียงพิณไปอีกนาน เธอหลับตาลง และปล่อยให้เขาทิ้งเธอไปโดยไม่คิดจะรั้งไว้