ตอนที่ 9/1 เส้นขนาน

“อาเพียงจะไปจริงเหรอคะ ฮึก...”

หนูไอติมปีนขึ้นมากอดคุณอาสาวที่พับเสื้อผ้าอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กเปรอะเปื้อนคราบน้ำตาไม่อยากให้อาเพียงย้ายออกจากบ้าน อยากให้อยู่ด้วยกันเหมือนเดิม

“ไม่ไปได้มั้ยคะ หนูจะไม่ดื้อ ไม่กวนอาเพียงตอนทำงานแล้วค่ะ...”

“โอ๋ อาเพียงไม่ได้ว่าน้องไอติมกวนตอนทำงานนะคะ แล้วอาเพียงก็ไม่ได้จะทิ้งน้องไอติมกับน้องอายอินสักหน่อย ไม่ต้องร้องไห้ค่ะ” เพียงพิณอุ้มหลานสาวคนโตลงมานั่งถัดจากหลานสาวคนเล็กที่แหงนหน้าขึ้นมามอง

เด็กน้อยวัยสองขวบไม่พูดสักคำแต่แบะปากร้องไห้ไม่หยุด น้ำตาไหลพรากจนน่าสงสาร

“อาเพียงเก็บเสื้อผ้า อาเพียงไม่อยากอยู่กับหนู ฮือ...”

“อาเพียงไม่ได้ไปหลายวัน ไปไม่นานก็กลับแล้วค่ะ”

“จริงเหรอคะ” หนูไอติมกอดคุณอาแน่นกว่าเดิม

“ไม่โกหกนะ”

“ไม่โกหกค่ะ อาเพียงกลับบ้านที่เชียงใหม่ จะไปซ่อมบ้าน บ้านเก่าปลวกขึ้นเต็มไปหมดเลยค่ะ ซ่อมให้สวย ๆ วันไหนพ่อเตกับแม่ไอพาน้องไอติมกับน้องอายอินไปเที่ยวภูเขา ก็จะได้ไปนอนที่บ้านของอาเพียง ดีมั้ยคะ อยากไปเที่ยวหรือเปล่า ไหน ใครอยากไป ชูมือสูง ๆ”

หลอกหลานคล่องปาก

เด็ก ๆ ที่ไม่รู้เรื่องชูแขนขึ้นสูงเหนือศีรษะ

“หนู”

เสียงใส ๆ นั้นมาจากหลานคนเล็ก

“น่ารักที่สุดเลย ไว้อาเพียงซ่อมบ้านเสร็จแล้วจะกลับมารับไปเที่ยวนะคะ ตกลงมั้ยคะ”

“ตกลงค่ะ”

“ตกลง”

เพียงพิณรักหลานเท่า ๆ กัน รวบเด็กหญิงมานั่งบนตัก ผลัดหอมแก้มนิ่มที่มีกลิ่นนมหอม ๆ จากปาก ก่อนจะชวนเล่นพับเสื้อผ้าซึ่งก็คือการแกล้งใช้แรงงานเด็ก จากเสียงร้องไห้ไม่นานนักภายในห้องนอนเพียงพิณก็เปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะ

พ่อกับแม่ของเด็ก ๆ มาแอบฟัง ต่างก็เครียด

“พี่เต เราจะปล่อยให้น้องเพียงกลับไปอยู่คนเดียวจริงเหรอคะ”

“ทำยังไงได้ ก็พิษรักมันเล่นงานน้องเราจนหมดแรงนี่นา”

“เพื่อนพี่นิสัยเสีย ไออุตส่าห์คิดว่าพี่ปัณณ์เป็นคนดี แต่บทสุดท้ายก็ทิ้งขว้างน้องเพียง จะไม่รัก ไอไม่ว่าเลย แต่นี่กลับจงใจหลอกให้ความหวังน้องเพียง ไอโกรธ จนไม่อยากจะเห็นหน้า”

“สมพรปาก คงจะไม่ได้เห็นไปพักใหญ่ ๆ เลยล่ะ เพราะไอ้ปัณณ์จะไปเมืองนอก มันส่งข้อความมาบอกว่าจะบินพรุ่งนี้ แต่พี่ไม่ได้ตอบ”

“ดีค่ะ ไม่ต้องตอบ บล็อกเฟซ บล็อกไลน์ บล็อกไอจี บล็อกให้หมดไปเลยยิ่งดี”

เตชธรรมปล่อยลูก ๆ ให้อยู่กับอาเพียง โอบเอวเมียที่โกรธสุดขีดลงมานั่งกอดกันในชุดรับแขกกลางบ้าน

“พี่ก็โกรธ แต่ทำยังไงได้ น้องเราเป็นฝ่ายไปตื๊อเขา เข้ากันไม่ได้ ตัดสินใจจบความสัมพันธ์แล้วแยกย้าย ก็อาจจะดีกว่าปล่อยให้คาราคาซังไปแบบนี้”

“เข้าข้างเพื่อน ผู้ชายก็อย่างนี้ ไม่เห็นคุณค่าความรู้สึกของผู้หญิง”

“ไม่ได้เข้าข้าง พี่ด่ามันไปตั้งเยอะที่มาทำไม่ดีกับน้องพี่”

“แล้วพี่ปัณณ์ว่ายังไงบ้างคะ”

“มันอ่านไม่ตอบ”

“เลว!” ด่าปัณณ์ แต่สามีไอญารินทร์ตกใจ

“เวลาผ่านไปเป็นปีทั้งสองคนโตขึ้น ถ้ามันใช่ เดี๋ยวพวกเขาก็วนกลับมาเจอกันเหมือนคู่ของเรา”

“ไปแล้วไปลับเถอะค่ะ ไม่ต้องวนกลับมาหรอก ไอว่าเราแนะนำผู้ชายดี ๆ คนใหม่ให้น้องเพียงรู้จักดีกว่า พี่คิมมั้ยคะ จับคู่ให้เดตกัน หรือว่าแนะนำเพื่อนร่วมงานของพี่เตที่ยังโสดสักสองสามคนมาให้น้องเพียงเลือกดีคะ ว่าอยากจะทำความรู้จักกับใคร”

“พอจ้ะ พอก่อนเนอะ แผลน้องยังสด จะรีบหาแผลใหม่ให้ทำไม”

“พี่เต” ฟาดกำปั้นเล็กลงกลางอกสามี

“ต้องสนับสนุนน้องเพียงสิคะ จะกล่าวหาว่าน้องเพียงจะอกหักอีกครั้งได้ยังไง น้องเรานะคะ ถ้าคุยแล้วไม่แมตช์ ต้องคิดไว้เสมอว่าคนที่ไม่ดีก็คือฝ่ายชาย โอเคนะคะ”

พ่อบ้านที่ดีต้องไม่เถียงเมีย แล้วเตชธรรมก็ยิ้ม “โอเคค่ะที่รัก”