ตอนที่ 8/2 ยืนคนละฝั่ง

“พี่พัฒน์!”

กำมือแน่น โกรธพัฒนะพี่พูดโพล่งหักหน้าเธอ

“ถ้ามีมัน ก็อย่าหวังเลยว่าจะมีน้องเพลง ให้คิดซะว่าไม่มีน้องเพลงอยู่ในตระกูลนี้ก็แล้วกัน! พี่พัฒน์จำคำพูดตัวเองไว้ให้ขึ้นใจ รอวันไหนน้องเพลงได้ครอบครองสมบัติทั้งหมดของคุณย่า น้องเพลงจะเล่นงานพี่เป็นคนแรกเอาให้อยู่ในบ้านทองบริสุทธิ์ไม่ได้อีกต่อไป!”

ขว้างระเบิดลูกใหญ่ใส่พัฒนะและทุกคนในบ้านจนพอใจแล้ว คุณหนูจอมเอาแต่ใจสั่งคนขับรถให้มายกกระเป๋า ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งบนลีมูซีน สั่งให้ออกรถโดยไม่คิดจะเหลียวหลังมองกลับไปทางคฤหาสน์หลังใหญ่

“คุณย่า!”

รถคันนั้นพาเพลงพฤกษาไปไกลแล้ว หางตาปัณณ์เหลียวเห็นย่าธาราเข่าอ่อนล้มลงในอ้อมแขนปุณณ์จึงเข้าไปอุ้มท่านเข้ามานอนพักในบ้าน หายาดมสมุนไพรมาแกว่งใต้ฐานะจมูกให้ท่านรู้สึกดีขึ้น ตามด้วยยากินแบบน้ำเพื่อช่วยบำรุงร่างกาย

ส่งหญิงชราเข้านอนกลางวันเรียบร้อยแล้ว สามหนุ่มมานั่งล้อมวงประชุมกันกลางบ้าน

“พี่จะตามไปดูแลน้องเพลง”

ข้อสรุปนั้นมาจากปัณณ์

“อเมริกาน่ะเหรอ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งพี่ปัณณ์”

“สองถึงสามปีเชียวนะครับ กว่าน้องเพลงจะเรียนจบปริญญาโท”

“เราสลับเวรกันบินไปเยี่ยมทุก ๆ สองเดือนก็ได้ ผมโอเค พัฒน์ก็คงโอเคเหมือนกัน งานที่นี่ล่ะ แล้วไหนจะคน พี่ปัณณ์จะทิ้งทุกอย่างไปเหรอ”

ปุณณ์ถามสีหน้าเคร่งเครียด หากพี่ชายจะย้ายตามเพลงพฤกษาไปอยู่เมืองนอกจริงก็เท่ากับทอดทิ้งผู้หญิงอีกคน

“ผมรู้ ว่าพี่ปัณณ์แคร์น้องเพลงมาก แต่พี่จะทิ้งน้องเพียงเหรอ พี่คบกับน้องเขามาตั้งหลายเดือน คุณปู่อาจจะรู้ก็ได้ถึงได้ร่างพินัยกรรมออกมาในรูปแบบนั้น เพราะอยากให้พี่ได้สืบทอดโรงพยาบาลในรุ่นต่อไป คิดดี ๆ นะพี่ ส่วนเรื่องน้องเพลง เราค่อย ๆ ง้อก็ได้ น้องโกรธไม่นาน อีกหน่อยก็กลับมาคุยกับพวกเราเหมือนเดิม”

“นายคิดว่าพี่อยากได้สมบัติของคุณปู่เหรอปุณณ์”

“เปล่า” ปุณณ์ตอบเสียงอ่อน

“แค่... คิดว่าไหน ๆ พี่ก็คบกัน”

“พี่ไม่ได้รักน้องเพียง สักเศษเสี้ยวความรู้สึกที่คิดว่าจะรักก็ไม่มี ถ้าจะต้องทิ้งทุกอย่างไป พี่ไม่คิดจะเสียดายทั้งโรงพยาบาล และผู้หญิงคนนั้น คนเดียวที่พี่แคร์ก็คือความรู้สึกของน้องเพลง น้องเพลงเท่านั้นที่มีความสำคัญมากที่สุด พี่หวังว่านายกับพัฒน์ก็จะคิดแบบเดียวกับพี่ อย่าลืมสิ ว่าคุณปู่ของน้องเพลงมีบุญคุณกับพวกเรามากแค่ไหน”

“แต่ถ้าน้องเพียงก็เป็นหลานของคุณปู่ ก็เท่ากับว่า...”

“ไม่ต้องมาแต่ หรือมาแย้ง พี่ไม่อยากฟัง! ถึงจะใช่หรือไม่ใช่ พวกเราก็ไม่ได้รักไม่ผูกพันกับผู้หญิงคนนั้นเลยสักนิด แล้วมันเรื่องอะไร ที่จะไปใส่ใจผู้หญิงคนนั้นมากกว่าน้องเพลง!”

ปัณณ์กับปุณณ์โต้เถียงกันไปมาโดยที่มีพัฒนะรับฟังเงียบ ๆ และตลอดเวลาที่เงียบนั้น สายตาเขาชำเลืองไปทางหญิงสาวรูปร่างบอบบางที่ได้ยินมาตั้งแต่ต้น

“พี่จะไป ไว้จัดการเอกสารเรียบร้อยเมื่อไหร่ พี่จะลาออกจากงานแล้วบินตามไปทันที”

“คุณคะ คุณท่านธาราเพิ่งจะเข้านอนไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ อาจจะตื่นหลังจากนี้หนึ่งถึงสองชั่วโมง คุณจะรอหรือเปล่าคะ”

มีแค่ปัณณ์กับปุณณ์ที่เหลียวกลับไปมองด้านหลัง ใบหน้าเพียงพิณนิ่งมากเมื่อปฏิเสธกับสาวใช้คนนั้นว่าเธอไม่สะดวกรอ หัวใจปัณณ์แกว่งเหมือนโคมไฟที่สั่นแรงเมื่อแผ่นดินไหว จากศีรษะจรดปลายเท้าไม่มีส่วนไหนเลยที่ไม่ชา ดีดตัวออกจากชุดรับแขกทันทีที่ผู้หญิงคนนั้นหันหลังให้เตรียมจะก้าวเดินออกจากคฤหาสน์

“มาที่นี่ทำไม!”

ไล่ตามไปจนทัน กระชากข้อมือของเธอให้หมุนตัวกลับมาและออกแรงผลักเรือนร่างบอบบางให้ถอยหลังไปชนกับกำแพง

เพียงพิณเจ็บแต่ปัณณ์โกรธจนหน้ามืดจึงไม่ได้สนใจ

“มาดูความกว้างขวางของคฤหาสน์ทองสมบูรณ์เพื่อหวังสูงจะเข้ามาอยู่ในฐานะ หลานสาว ท่านเจ้าสัวอย่างนั้นเหรอ”

“คงงั้นมั้ง ใครบ้างจะไม่ชอบที่มี ขี้ข้า คอยรองมือรองเท้า โอ๊ย!”

ไหล่เธอเกือบจะหลุดจากแรงมือปัณณ์ที่ขยำลงเต็มแรง ช้อนสายตาแดงช้ำที่มีน้ำใส ๆ เอ่อขึ้นเคลือบเป็นผ้าม่านขึ้นมองคนใจร้าย ที่มาที่นี่ เธอแค่จะมาขอถอนตัวออกจากเกมมรดกของคนบ้านนี้ จะโรงพยาบาลหรือ คน เธอไม่อยากได้อะไรทั้งนั้นให้เอากลับไปได้เลย

“คนที่นี่ไม่มีใครเป็นคนรับใช้ของเธอ น้องเพลงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับสิทธิ์นั้น ไม่ใช่ผู้หญิงจากไหนไม่รู้อย่างเธอ!”

ปัณณ์ก้มหน้าพูดกับเธอในระยะกระชั้นชิด ความรู้สึกเกลียดผู้หญิงคนนี้ผุดจากทุกทิศทุกทางเข้ามาอัดรวมกันอยู่กลางใจ ปัณณ์เขย่าตัวเธอให้แรงขึ้น

“รู้มาตลอดเลยงั้นสิ ว่าตัวเองเป็นใคร”

“...”

“ถึงไม่ตกใจเลยสักนิดที่เห็นพินัยกรรมฉบับนั้น! แอบยิ้มสะใจอยู่ใช่มั้ย เพราะคิดไปเองว่าสุดท้ายแล้วจะได้ลงเอยกับพี่! หรือเป็นเธอเอง ที่ขอร้องให้คุณปู่ตัดสินใจแบบนั้น เพราะหวังว่าพี่จะหน้ามืดอยากได้สมบัติจนยอมแต่งงานแล้วมีลูกกับเธอ”

“พี่ปัณณ์ เพียงเจ็บ!”

เพียงพิณตะคอกน้ำเสียงกระด้าง

“อย่าฝันไปเลยเพียง อย่างเธอน่ะ ต่อให้แถมคฤหาสน์หลังนี้มาด้วยพี่ก็ไม่เอา!”

“พี่ปัณณ์...”

เพียงพิณกลั้นน้ำตาไม่ไหว เธอทั้งอับอาย และเสียใจที่ถูกเขาพูดเสียดแทงหัวใจ

“แล้วยิ่งมาบังคับให้มีลูกด้วยกัน มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อพี่แค่อยากนอนกับเธอสนุก ๆ ไปอย่างนั้น ไม่เคยคิดจะจริงจังกับเธอเลย! คนเดียวที่พี่รัก และอยากจะแต่งงานด้วย...”

“...”

“คือน้องเพลง”

“...”

“ไม่ใช่เธอ!”

เพียะ!

ปัณณ์ตะลึงกับแรงมือที่สะบัดหนเดียวถึงขั้นที่ทำให้เขาหน้าหัน ความรู้สึกเจ็บตีคู่มากับความแสบ ปัณณ์ทาบฝ่ามือหนาลงบนข้างแก้มของตัวเองขณะจ้องหน้าเพียงพิณ

“ถือว่าหายกัน กับที่พี่ทำร้ายจิตใจเพียงมาตลอด!”

“...เกลียดเพียงมากนัก ก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก จะไปตายที่ไหนก็ไป ไปกกมันถึงเมืองนอกเลยไป! ไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกเลยยิ่งดี เพราะว่าที่เจ้าของโรงพยาบาลคนใหม่อย่างเพียง ไม่อยากให้ในประเทศมีหมอหน้าโง่ที่ชื่อปัณณ์!”

“ได้! เราหายกัน ก็ดี พี่จะได้เป็นอิสระจากผู้หญิงอย่างเธอ แต่พี่ไม่แสดงความยินดีกับเธอหรอกนะ เพราะเห็น ๆ กันอยู่ ว่าเธอจะไม่มีวันได้มันไป พี่จะทำทุกวิถีทางเอาโรงพยาบาลกลับมาให้น้องเพลง สิ่งเดียวที่เธอจะได้กลับไป มีแค่ความเสียใจกับรอยน้ำตาบนหน้าเธอเท่านั้นแหละเพียง!”

เขาผละออกจากเธออย่างรังเกียจ

แม้ว่าจะอยากตอบโต้ แต่ในตอนนี้เธอกลับเจ็บจนพูดไม่ออก เพิ่งสังเกตว่าเธอกับเขาตกเป็นเป้าสายตาของคนในบ้านรวมไปถึงปุณณ์และพัฒนะ ความอ่อนแอเล่นงานเธอกะทันหันให้หน้ามืดจนเกือบจะวูบ โชคดีที่ยันฝ่ามือพิงกำแพงได้ทัน แต่เพียงพิณไม่คิดจะอยู่นานกว่านี้

เธอมองเขาทั้งน้ำตาเป็นครั้งสุดท้าย

ฝืนความอ่อนล้าของร่างกายเดินตากแดดออกห่างจากคฤหาสน์ทองบริสุทธิ์

เธอจะไปเป็นลมล้มหมดสติตรงไหนก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่

เพียงพิณวางมือน้อยไว้บนหน้าท้อง

‘ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ’

เลียตีนเถอะ ถ้าคิดจะขอโทษเธอ

กับปัณณ์เธอพอแล้ว

ไม่เอาอีกแล้ว พอแล้วจริง ๆ