บทที่4

“แม่ครับผมขอโทษ” ภามยกมือขึ้นไหว้แม่อย่างสำนึกผิด ก็ความสัมพันธ์เขากับเธอมันเป็นความลับแล้วเราสองคนก็ไม่มีใครพูดเรื่องสถานะ เขาก็คิดว่าเธอไม่อยากเปิดเผย

“เมียจ๋าอย่าตีลูก” ภาครีบเข้าไปกอดเมียรักไว้แน่น

“นี่พี่ภาคเข้าข้างลูกเหรอ”

“เปล่า ๆ ครับ พี่แค่กลัวมือเมียเจ็บ” ภาคกอดเมียไว้แน่นพร้อมยกมือเมียขึ้นมาเป่าเบา ๆ

“ไม่ต้องเลย รู้หรอกว่าเข้าข้างลูก”

“โธ่ เมียรัก ภามมันก็แค่หลงผิดไปเท่านั้น ตอนนี้ลูกก็สำนึกแล้วใช่ไหมภาม” ภาคว่าพร้อมทั้งขยิบตาให้ลูกชาย ซึ่งคนเป็นลูกก็รีบรับคำ

“ใช่ครับแม่ ภามสำนึกผิดแล้ว อีกอย่างตอนนี้แม่ได้ทั้งลูกสะใภ้ได้ทั้งหลานนะครับ แม่ควรตบรางวัลภามถึงจะถูก”

เมื่อเวลาต้องอ้อนผู้เป็นแม่สรรพนามแทนตัวเองก็ปรับเปลี่ยนให้น่าเอ็นดูเหมือนเมื่อครั้งเป็นเด็ก ถึงเวลานี้วัยของเขาจะเลยความเป็นเด็กไปมากโข แต่ในสายตาพ่อแม่ลูกก็ยังเด็กอยู่วันยังค่ำ

“ก็จริงของภามนะแม่” ภาคเอ่ยสนับสนุน คนได้ทั้งลูกสะใภ้และได้ทั้งหลานก็ต้องยอมยกมือลง

“ปล่อย!” ผู้เป็นแม่สะบัดตัวออกจากวงแขนของผู้เป็นสามี ภาคค่อย ๆ ปล่อยเพราะกลัวเมียรักจะฟาดลูกชายอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นเมียรักเดินสะบัดตูดออกจากห้องทำงานภาคก็รีบเดินตามเมียออกไปทันที ไม่วายจะขยิบตาเอาใจลูกชาย

ภามพรูลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก พร้อมทั้งยิ้มออกมาอย่างพอใจ วันนี้เขาได้ทั้งเมีย ทั้งลูก โชคสองชั้นเป็นยังไงภามเข้าใจก็วันนี้นี่เอง    

บทที่ 3 ทำไมเธอไม่บอกเฮีย

เช้าของวันใหม่เพียงใจถูกปลุกด้วยเสียงข้อความ ทำให้คนนอนต้องหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นข้อความจากเขา

‘ทำไมไม่บอกเฮียก่อน’ เพียงใจเม้มปากแน่น ทั้งเป็นเพียงข้อความ หากแต่เป็นข้อความที่ทำให้เธอทั้งอึดอัดและสับสน

‘คุยกันหน่อยไหมเดี๋ยวเฮียไปรับ’

“เพียงง่วง” เธอเอ่ยออกไปทั้งที่ไม่ได้ง่วงเลยสักนิด เพราะเพิ่งตื่นนอน

‘เราต้องไปฝากท้องนะเพียง เธอจะโกรธ จะเกลียดอะไรเฮียก็ได้ แต่ขอให้รักลูกได้ไหม ลูกไม่ได้ผิดอะไร’ เขากำลังตัดพ้อเธอมาตามข้อความ เธอนะหรือไม่รักเขา ใครกันแน่ที่ไม่รักกัน

เขามีสิทธิ์อะไรมาพูดคำนี้กับเธอ

“ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายเธอก็ต้องยอมส่งข้อความไปหาเขาอย่างที่เขาต้องการ คนอย่างภามถ้าไม่ได้ดั่งใจเดี๋ยวก็ต้องมีข้ออ้างต่าง ๆ นานาให้เธอยอมอยู่ดี

เมื่ออาบน้ำแต่งตัว น้องสาวสุดที่รักและใส่ใจเพียงใจมากกว่าแต่ก่อนก็เข้ามาในห้องนอนของพี่สาว เห็นเพียงใจนั่งอยู่หน้ากระจกในห้องแต่งตัวซึ่งแยกออกจากห้องนอน

เมื่อเห็นว่าพี่สาวกำลังหวีผมอยู่พอใจก็รีบตรงไปช่วยหวีให้ทันที

“เจ่เจ้จะไปทำงานเหรอ” พอใจถามไปด้วยในขณะที่กำลังค่อย ๆ หวีผมให้พี่สาว

“เปล่า”

“เจ่เจ้จะไปไหนเหรอ” น้องสาวผู้ใส่ใจถามอย่างเป็นห่วงถ้าเกิดไม่ไปทำงานแล้วพี่สาวของเธอจะไปไหนในเวลาเกือบสายเช่นนี้

“ไปโรงพยาบาล ฝากท้อง” เพียงใจเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย คิดถึงหน้าเขาเธอก็เหนื่อยแล้ว เหนื่อยจะตอบคำถาม

“ฝากท้องเหรอ” พอใจพึมพำ

“อืม วันนี้พอใจเข้าไปดูร้านให้พี่หน่อยนะ” ศูนย์ความงามครบวงจรของเพียงใจขยายกิจการเติบโตจากที่พลอยใสผู้เป็นแม่สร้างไว้อย่างมาก

 “ให้พอใจไปดูแน่ใจนะเจ้”

“แค่ดูไม่ต้องทำอะไร” เพียงใจเน้นย้ำ น้องสาวผู้สร้างงานไม่สร้างอาชีพของเธอทำอะไรไม่เป็นสักอย่างตามฉบับลูกคนรวยคนเล็กที่มีแต่คนตามใจ จะว่าน้องก็ไม่ได้หรอกเพราะเธอเองก็คือหนึ่งในนั้นที่ตามใจน้อง

“รับทราบค่ะ พอใจจะดูแต่ตา มือจะไม่ต้อง นั่งสวย ๆ ให้พนักงานมองก็พอ”

“เขามองพอใจหรือมองยอช์ต” เพียงใจยิ้มล้อเพราะรู้อยู่แล้วว่าน้องสาวไม่น่าจะไปคนเดียว

“ถ้าเป็นลูกค้าให้มองได้ค่ะ แต่ถ้าเป็นพนักงานพอใจจะเอานิ้วจิ้มตา” คนหวงแฟนพูดยิ้ม ๆ มีแฟนหล่อก็ธรรมดาแหละใคร ๆ ก็ต้องแอบมอง พอใจไม่ถือถ้าเป็นลูกค้า ถือว่ามีผลประโยชน์ร่วมกัน แต่ถ้าพนักงานที่ห้ามมองเพราะเดี๋ยวจะทำเล็บให้ลูกค้าผิดลาย ก็แฟนเธอชอบทำให้ใจสั่นมือสั่นนี่นา

“เจ่เจ้” พอใจเรียกพี่สาวอีกครั้ง ผู้เป็นพี่หันกลับมามองน้องสาวอีกครั้งในจังหวะที่เธอกำลังแต่งหน้า

“เจ่เจ้ยังรักพี่นนท์อยู่ไหม”

“ก็รักแบบพี่” เพียงใจยิ้มและตอบน้องสาว หันกลับมาแต่งหน้าต่อ

นัยน์ตากลมโตของพอใจยังแสดงถึงความกังวล จนกระทั่งผู้เป็นพี่ต้องถอนหายใจแล้วหันกลับไปมองอีกครั้งแล้วอธิบายเพิ่ม

“พี่เคยบอกเหรอว่ารักพี่นนท์ มีแต่เธอนั่นแหละที่พูด”เมื่อได้ยินคำพูดของพี่ผู้เป็นน้องก็ขมวดคิ้วมุ่น

“แต่ตอนเด็กเจ่เจ้บอกว่าจะแต่งงานกับพี่นนท์”

“ตอนนั้นเรายังเด็ก แล้วโตมาพี่ก็ไม่เคยพูด มีแต่เธอนั่นแหละพูด” ตั้งแต่เข้าใจคำว่ารักเพียงใจไม่เคยพูดเรื่องอยากแต่งงานกับนนท์อีกเลย ก็มีแต่น้องสาวนั่นแหละที่เพ้อพกจนกระทั่งมีแฟนเป็นตัวเป็นตน

“ไม่ได้รักพี่นนท์แล้ว งั้นเจ่เจ้ก็รักเฮียภามสิ”

“ทำไมพี่ต้องรักคนที่ไม่ได้รักพี่”

“ก็เฮียภามบอกว่ารักพี่” พอใจรู้พอใจเห็นพอใจแอบฟัง