บทที่3

“จ้า ความจริงก็ความจริง ตกลงได้กันตอนไหน ที่ไหน ใครเริ่มก่อน” พอใจผู้ใส่ใจเรื่องชาวบ้านจะไม่ตกประเด็นนี้เด็ดขาด

“ตอนวันเกิดเดียร์[1] จำได้ไหมที่เราไปฉลองกันที่ผับซินซิน”

“จำได้”

“เฮียภามเมา พี่ก็เมา ตอนเขาพากลับห้อง อยู่ ๆ เฮียภามก็จูบพี่แล้วบอกว่าอยาก”

“เจ่เจ้ก็ยอม”

“ก็บอกว่าเมาไง”

“แหมเจ้ อย่าโทษความเมา เจ้ก็อยากเหมือนกันใช่ไหมละ ว่าแต่ครั้งแรกเจ็บไหม ตอนพอใจกับพี่ยอช์ตน่ะเจ็บมาก ก็พี่ยอช์ตใหญ่มากอะ” คนฟังกลอกตามองบนอย่างหมั่นไส้

“นี่ถามหรือจงใจจะขิงผัวตัวเอง”

“แหมเจ้ก็ นิดหนึ่ง คนเรามีของดีก็ต้องขิง ข่าตะไคร้ใบมะกรูดหน่อย”

“หอมแดงด้วยไหมจะได้เป็นต้มยำ”

“ได้ก็ดีเจ้ อย่าเพิ่งสิ เจ็บไหมครั้งแรก” พอใจผู้อยากรู้ยังไม่ยอมตกประเด็นนี้

“ครั้งแรกมันก็ต้องเจ็บกันทุกคนแหละ” เพียงใจตอบยิ้ม ๆ เมื่อนึกถึงครั้งแรกของเธอกับพ่อของลูก

“เฮีย เพียงเจ็บ” เสียงเธอเวลานั้นแหบพร่าเพราะผ่านการครางอย่างสุขสมมาหลายสิบนาทีก่อนจะพบกับความเจ็บที่ทำให้เธอขยับสะโพกหนี

“อย่าเกร็ง เฮียจะทำเบา” เพียงใจถึงกับต้องกลืนน้ำลายเมื่อนึกถึงเสียงทุ้มต่ำและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความใคร่ในเวลานั้นของภาม

เพราะครั้งแรกมันดีเหลือเกิน เธอกับเขาจึงมีครั้งสองครั้งสามและครั้งอื่นตามมา

“อะไร ๆ นี่นึกถึงครั้งแรกอยู่ใช่ไหม ตาเยิ้มเลย”

“ออกไปได้แล้วพอใจเจ้จะนอน คนท้องต้องการพักผ่อน” เมื่อโดนน้องจับได้คนท้องจึงรีบไล่น้องสาวผู้สู่รู้ออกจากห้องทันที

“แหม...หมั่นไส้คนท้อง ท้องปุ๊บได้แต่งงานปั๊บ พอใจปล่อยท้องบ้างดีกว่าจะได้แต่งกับพี่ยอช์ตมั่ง” เมื่อโดนไล่แล้วพอใจก็ออกจากห้องทันที คันปากอยากไปเล่าเรื่องของสองคนนี้ให้คุณแฟนฟัง รับรองว่ายอช์ตต้องตกใจเหมือนเธอแน่นอน

พอใจนับถือสองคนนี้เลยที่เก็บความลับตลอดสองปีแบบไม่มีใครสงสัยเลย ทำไมทนได้นะ พอใจได้พี่ยอช์ตครั้งแรกก็อยากโพสต์บอกทุกคน

บ้านอีกหลังที่อยู่ไม่ไกลกันนั้นคนโดนสอบสวนกำลังนั่งทำหน้าสำนึกผิดโดยมีภาคและรริดายืนกอดอกมองลูกชายวัยสามสิบห้า นี่ถ้าอายุสักห้าขวบคงต้องโดนไม้แขวนเสื้อกันบ้าง

“ทำไมไม่ป้องกัน” ภาคถามอย่างหัวเสีย

“ป้องกันแล้วครับ” ภามตอบเสียงเบา เขาก็ป้องกันทุกครั้งนั่นแหละ แต่เรื่องแบบนี้มันก็มีโอกาสพลาดได้

“แกจะทำเหี้ยกับใครก็ได้นะภาม แต่ต้องไม่ใช่หลานฉัน ลูกไอ้ทีป” ภาคพูดอย่างเหลืออด กูด่าพ่อไอ้ผู้ชายที่ทำเพียงใจท้องไปตั้งเยอะ ใครจะคิดว่าไอ้เหี้ยนั่นจะเป็นลูกตัวเอง

“ผมขอโทษครับพ่อ” รู้ตัวว่าพ่อโกรธมาก แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ภามยอมรับทุกการลงโทษจากพ่อและแม่

“ไม่ต้องขอโทษพ่อแก ไปขอโทษน้องโน่น ไอ้นิสัยไม่ดี นี่ได้พ่อมาเต็ม ๆ เลยนะ ใครใกล้มือจับขึ้นเตียงหมด”

“อ้าวเมียจ๋า ไหงหวยมาออกที่พี่ได้ละ” ภาคโอดครวญ ก็ยอมรับว่าก่อนจะมาหยุดที่เมียเขาก็สุดมาเช่นกัน

“ไม่รู้แหละ ลูกทำผิดพ่อแม่ก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบ แต่เรื่องเจ้าชู้ ฟันไม่เลือกเนี่ยได้มาจากพ่อแน่นอน”

“โห ก่อนเจอเมีย พี่ก็แค่หลงผิดเท่านั้นเอง หลังจากเจอเมียแล้ว พี่ภาคคนนี้ก็ยอมแค่เมียคนเดียว”

ภามผู้เป็นคนกลางฟังสองผัวเมียที่กำลังโต้เถียงกันแล้วได้แต่นิ่งเงียบ ไม่คิดจะห้ามหรือเข้าไปสอดให้ผู้เป็นใหญ่ในบ้านอย่างแม่เขาระคายใจ แค่ความผิดของตัวเองที่ทำสาวท้องแม่ก็โมโหจนลมออกหูแล้ว

“หึ ถ้าไม่ยอมสิ โดนดีแน่” คนเป็นเมียคาดโทษ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอหรอกหรือที่ทำให้นกเขาที่ไม่ขันของภาคกลับมาขันเช้าขันเย็นจนมีสามพยานรัก

และหนึ่งในพยานรักคนแรกก็คือคนที่นั่งสำนึกผิดอยู่ตรงหน้า

“ถ้าทำน้องเสียใจอีกแม่จะตีภามจริง ๆ นะบอกไว้เลย จากไม้แขวนเสื้อแม่จะเปลี่ยนเป็นไม้กอล์ฟ” ภามได้ยินถึงกับสะดุ้งแค่ไม้แขวนเสื้อก็ว่าเจ็บจนเขาฝังใจ ถ้าเจอไม้กอล์ฟเขาไม่ต้องหยอดน้ำข้าวต้มเลยเหรอ

“โธ่เมียจ๋า ภามไม่ทำให้ลูกสะใภ้เราเสียใจหรอกน่า” ภาคใช้น้ำเย็นเข้าลูบหวังให้เมียรักจิตใจสงบลง

“ถ้าทำให้เพียงใจน้ำตาตกแม่จะตีทั้งพ่อทั้งลูก” รริดาคาดโทษทำให้ทั้งภามและภาคสะดุ้ง ภาคส่งสายตาเขียวปั๊ดไปให้ลูกชาย อยากจะด่าเหลือเกินแต่ก็ต้องท่องคาถาระงับความโกรธที่มักใช้ประจำ

‘ลูกกู เหมือนกู เกิดมาจากน้ำกู อดทนเถอะกู’

“แม่ไม่เชื่อว่าได้กันครั้งเดียวแล้วท้อง ภามกับเพียงใจมีความสัมพันธ์กันนานหรือยัง” ผู้เป็นแม่ยังอยากคลายใจกับเรื่องนี้

ภามยกนิ้วมือขึ้นชูสองนิ้ว คนเป็นแม่ก็โล่งอกอย่างน้อยเรื่องก็เพิ่งเกิดขึ้นไม่นานการที่ลูกไม่บอกก็ถือว่าไม่ผิดนัก แต่คำพูดต่อมาของภามนี่สิทำผู้เป็นแม่เก็บไม้เก็บมือไว้ไม่อยู่

“สองปีครับ โอ๊ย! แม่” ภามร้องเสียงดังเมื่อแขนล่ำ ๆ ของเขาโดนฝ่ามือเล็ก ๆ ของแม่ตีไม่ยั้ง

“สองปี! เจ้าภามสองปีนั่นมันแทบจะเป็นผัวเป็นเมียกันแล้ว แกปิดเรื่องใหญ่แบบนี้กับแม่ได้ยังไง”

[1] ฉากวันเกิดเดียร์จะอยู่ในนิยายเรื่อง รักคุณหวังผล