บทที่5

“เวลาอยู่ด้วยกันไม่เคยบอกว่ารัก แต่มาบอกในวันที่พี่ท้อง พอใจคิดว่าเขารักพี่หรือต้องการแค่รับผิดชอบ” อธิบายให้น้องสาวฟังและย้ำเตือนตัวเอง เธอจะไม่รักผู้ชายที่ไม่มีวันเห็นค่าของเธอ ผู้ชายที่เลือกปล่อยมือจากกัน

“ก็จริง” คนเป็นน้องพึมพำเพราะไม่มีข้ออ้างใดจะแย้งความคิดพี่สาว แต่พอใจก็ยังหวังว่าเจ่เจ้และเฮียภามจะไม่หย่ากันอย่างที่ตั้งใจ

“ไปฝากท้องแล้วไปไหนต่อเจ้”

“ยังไม่รู้ กินข้าวมั้ง คุยกันมั้ง เฮียถามว่าทำไมพี่ไม่บอกว่าท้อง พี่ว่าเดี๋ยวเขาก็ถามอีก” เพราะอย่างนี้เธอเลยไม่อยากเจอหน้าเขา

“แล้วทำไมเจ่เจ้ไม่บอกละ”

“ก็เลิกกันแล้วไหม แล้วเขาก็เพิ่งมีข่าวกับลูกนักการเมืองนี่นา” หลังจากยุติความสัมพันธ์กับเธอ เขาเพิ่งจะมีข่าวไปงานเปิดร้านของลูกนักการเมืองดังของอยุธยา เธอไม่อยากไปแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ของใครเพียงเพราะเธอท้อง

“น้อยใจหรือว่าหึงคะ”

“บ้า!” คนท้องที่ไม่ได้หึงและไม่ได้น้อยใจเลยสักนิดว่าน้องสาว

“แหม หน้าแดงเลย นี่เขินหรือว่าโมโหคะ” พอใจที่เวลานี้กำลังขบขันกับการได้แกล้งพี่สาว เห็นชัดว่าหึงและน้อยใจ เฮียภามนะเฮียภามสงสัยพอใจต้องเรียกมาปรับทัศนคติสักหน่อย

 มาเซราติคันงามจอดรออยู่นานแล้วและเขาคงคุยกับพ่อแม่เธอแล้วที่จะรับเธอออกไปข้างนอกเพราะท่านทั้งสองไม่ได้ถามอะไรเพียงแค่ยืนส่งหน้าประตูบ้าน

“กินอะไรหรือยัง” ทันทีที่ร่างบางคาดเข็มขัดนิรภัย ภามก็เอ่ยถามอย่างห่วงใย หากแต่ความห่วงใยของเขาคงไม่ส่งไปถึงคนข้าง ๆ เมื่อเธอเมินหน้าไปอีกทาง

“ไปโรงพยาบาลเลยค่ะ” เธอไม่ตอบคำถามเขา ไม่มองหน้าเขา

“อืม” คนเป็นผู้ใหญ่กว่าได้แต่ขานรับในลำคอก่อนจะเคลื่อนรถตรงไปยังโรงพยาบาลที่ตั้งใจจะไปฝากครรภ์

“ทำไมเธอไม่บอกเฮียว่าท้อง” ภามตัดสินใจถามขึ้น

“ไม่รู้สิคะ” ในเมื่อเขาขอยุติความสัมพันธ์ แล้วเธอจะเอาความกล้าจากไหนไปบอกว่าท้องกับเขา ถ้าเกิดเขาตอกหน้ากลับมาว่ามั่นใจเหรอว่าเป็นลูกเขา เธอจะต้องรู้สึกอย่างไร ต้องทำหน้าอย่างไร

โดนผู้ชายบอกเลิก ไม่สิ ไม่ได้คบกันด้วยซ้ำคงใช้คำว่าเลิกไม่ได้

“หรือเธอไม่คิดจะเก็บลูกไว้” เสียงภามเข้มราวกับว่าสิ่งที่เขากล่าวหานั้นเธอได้ลงมือทำแล้ว

“ไม่รู้สิคะ” เธอไม่เคยคิดจะทำร้ายเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง ถึงเขาไม่ได้เกิดจากความตั้งใจ แต่เธอก็รัก แต่ที่พูดออกไปอย่างนั้นเพราะความน้อยใจ ความเสียใจและอารมณ์ของคนท้องล้วน ๆ

“เพียงใจ” ภามเอ่ยเสียงอ่อนอย่างเหนื่อยอกเหนื่อยใจ เธอไม่รักเขาและแน่นอนว่าใครอยากจะอุ้มท้องลูกของคนที่เธอไม่รัก

เสียงถอนหายใจของภามทำให้หญิงสาวต้องผินหน้าออกทางนอกหน้าต่างรถยนต์

เขากำลังรำคาญเธอสินะ ใช่สิ คนไม่ใช่ทำอะไรก็ผิดเสมอ ไม่ว่าวันนี้หรือวันไหน ๆ เธอก็ไม่เคยอยู่ถูกที่ถูกเวลาในสายตาเขาอยู่แล้ว

        ความเงียบปกคลุมทั่วห้องโดยสารของรถยนต์คันหรู ทั้งสองต่างจมจ่ออยู่กับความคิดของตัวเอง ไม่มีใครสักคนที่เริ่มเปิดประเด็นความเข้าใจผิดระหว่างกัน ต่างคนต่างถือทิฐิว่าสิ่งที่ตนเองคิดนั้นถูกต้องและเหมาะสม

ไม่นานรถยนต์ก็เลื่อนเข้าจอดในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ใช้เวลากรอกประวัติไม่นานทั้งสองก็ถูกเชิญตัวเข้าห้องตรวจ

คุณหมอจัดการให้ตรวจการตั้งครรภ์ซ้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจเรื่องการตั้งครรภ์ทั้งยังต้องเจาะเลือดของคนเป็นแม่เพื่อตรวจหาภาวะที่ไม่ปลอดภัยต่อเด็ก

“ถ้าผลเลือดของคุณแม่ไม่โอเคเราอาจต้องขอเจาะเลือดคุณพ่อเพื่อตรวจเพิ่มเติมนะคะ” คำขอของคุณหมอไม่ส่งผลใด ๆ ต่อคนเป็นแม่ หากแต่ไม่ใช่กับคนเป็นพ่อที่กลัวเข็มเป็นทุนเดิม หน้าของภามซีดและพร้อมจะเป็นลมทันทีหากพยาบาลยกเข็มฉีดยาขึ้นมา

มือหนากุมมือบางไว้แน่น มือของเขาเย็นจัด เพียงใจก็รู้ว่าเขากลัวเข็มฉีดยา ผู้ชายที่เก่งทุกอย่างแต่กลับกลัวเข็มฉีดยาเล็ก ๆ

มือบางอีกข้างวางบนหลังมือเขาลูบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจและมันก็ได้ผลอย่างดีเมื่อภามลดอาการเกร็งลงอย่างเห็นได้ชัด คนโดนเจาะเลือดเป็นเธอ หากแต่เขากลับกลัวและเกร็งแทน

“คุณแม่จำได้ไหมคะ ประจำเดือนวันสุดท้ายวันไหน”

เพียงใจบอกวันที่ประจำเดือนมาในวันสุดท้ายตามที่ได้บันทึกไว้ในแอปพลิเคชัน

“อายุครรภ์หกสัปดาห์” ภามและเพียงใจลอบมองหน้ากันเล็กน้อย อายุการตั้งครรภ์หกสัปดาห์ในขณะที่เขาและเธอยุติความสัมพันธ์กันมาแล้วสี่สัปดาห์ก่อน

บทที่ 4 หยุดที่ตรงนี้  

ย้อนกลับไปเมื่อสี่สัปดาห์ที่แล้ว

        “รอที่คอนโดนะ” ข้อความที่เพียงใจได้รับก่อนเลิกงาน รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม ความเมื่อยล้าจากการทำงานทั้งวัน แค่ได้ข้อความนี้ เธอรู้สึกราวกับต้นไม้ที่ได้น้ำฝนชุ่มฉ่ำ

สดชื่นและซาบซ่านมีชีวิตชีวา ภาพของทั้งสองร่างก่ายกอดและนำพากันไปยังดินแดนแห่งความหฤหรรษ์เป็นสิ่งที่ทำให้เธอไม่เคยคิดจะปฏิเสธคำชวนของเขา

และค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน ทันทีที่ภามเปิดประตูให้เธอ เขาไม่รอช้า สวมกอดเธอและพาเธอขึ้นไปยังชั้นสองของเพนต์เฮาส์ เขาและเธอร่วมรักกันราวกับคนหิวกระหายตายอดตายอยาก ยิ่งเขาหิวกระหายเธอยิ่งป้อนเขาอย่างถึงใจ บทรักดิบเถื่อน ท่วงท่าที่ไม่เคยทำเขาล้วนพาเธอได้ลิ้มลอง