บทนำ

“ใครเป็นพ่อเด็ก!” พลอยใสถามลูกสาวเสียงเข้ม ในมือยังถืออุปกรณ์ตรวจการตั้งครรภ์ขนาดเท่าปากกาอยู่ในมือ เบื้องหน้าของผู้เป็นแม่คือลูกสาวที่นั่งนิ่งก้มหน้าก้มตาไม่ยอมสบตาเธอ

เมื่อลูกสาวคนโตไม่สบายพลอยใสจึงเข้าห้องหวังจะไปดูอาการของคนป่วย เพราะความไม่ระวังของลูกสาวหรือเพราะอะไรที่ดลจิตดลใจให้เธอเปิดกระเป๋าของลูกเพื่อหาโทรศัพท์มือถือให้ลูกที่นอนซมกลับเจอสิ่งที่ไม่คิดว่าจะอยู่ในกระเป๋าของคนเป็นลูก

แท่งตรวจการตั้งครรภ์ที่ขึ้นสถานะสีแดงสองขีด

ผู้เป็นแม่คงไม่ถามเสียงแข็งหากว่าลูกสาวมีคนรักอยู่แล้ว แต่เพียงใจนอกจากไม่มีคนรักแล้ว ยังไม่มีเพื่อนผู้ชายที่คบหากัน และลูกสาวอยู่ติดบ้านตลอด

พลอยใสจึงอดกังวลไม่ได้ว่าลูกสาวของตัวเองอาจโดนใครรังแกจนกระทั่งท้อง  

“แม่ใจเย็น” ประทีปผู้เป็นพ่อเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน ยิ่งเห็นเมียรักโมโหจนลมออกหูแบบนี้เขายิ่งกังวล กลัวว่าลูกสาวจะโดนดุ เมียประทีปก็รักมากแต่ลูกสาวนั้นประทีปเรียกว่ารักสุดใจก็คงไม่ผิด

ลูกสาวของเขาเวลานี้หน้าตาซีดเผือดเพราะพิษไข้และคงตกใจเรื่องท้องด้วยเช่นกัน

“เพียงใจทำไมไม่พูด” เมื่อลูกสาวไม่ยอมพูดออกมาผู้เป็นแม่เสียงดัง นั่นยิ่งทำผู้เป็นพ่อและน้องสาวอย่างพอใจร้อนใจเกินกว่าจะอยู่เฉย  

“เจ่เจ้บอกแม่ไปสิ” พอใจเขย่าแขนพี่สาวให้บอกชื่อผู้ชายที่ทำพี่สาวของเธอท้อง

“เพียงใจไม่ได้ยินที่แม่ถามเหรอ ใครเป็นพ่อเด็ก!”

“แม่ใจเย็น ๆ อย่าดุลูกเลยนะ” ประทีปผู้เป็นพ่อออกโรงปกป้องลูกสาว ไม่ว่าใครจะเป็นพ่อของหลานเขาก็ไม่สนใจเขายินดีจะเลี้ยงดูหลานอย่างดี  

“ทำไมบอกแม่ไม่ได้ มันรังแกลูกใช่ไหม แม่จะไปเอาเลือดหัวมันออก” เมื่อลูกไม่ยอมบอกความคิดชั่วร้ายในหัวก็ผุดมาไม่หยุด

“พ่อแม่มันเลี้ยงลูกมายังไง ทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ” พลอยใสอดไม่ได้จริง ๆ ที่จะด่าโคตรเง้าของไอ้ผู้ชายเลวคนนั้น ทั้งที่ยังไม่รู้ว่ามันเป็นใคร

ด่าแล้วก็หอบหายใจตัวโยน คนท้องได้แต่ก้มหน้า ไม่ยอมพูดจาสิ่งใดออกมาแม้ว่าทุกคนในครอบครัวจะพยายามถามแต่เพียงใจก็ใช้ความเงียบสงบความโมโหของผู้เป็นแม่

พลอยใสถอนหายใจเพราะรู้ดีว่าคนอย่างลูกสาวคนโต นั้นมีนิสัยดื้อเงียบ ถ้าไม่ยอมพูดต่อให้เธอข่มขู่อย่างไรลูกสาวของเธอก็ไม่ยอมพูด

เพียงใจเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน ถ้าได้ดื้อรับรองว่าดื้อหัวชนฝา

เรื่องท้องไม่มีพ่อพลอยใสไม่ได้เสียใจเลยสักนิด แต่ที่โมโหคือไอ้ผู้ชายชั่วนั่นมันเป็นลูกเต้าเหล่าใครถึงได้หยามเกียรติตระกูลหวังถึงเพียงนี้

“แม่ง!”

“น้องพลอยไม่เอาครับ” ประทีปรีบปรามเมื่อเห็นเมียเริ่มพูดไม่เพราะ ซึ่งไม่บ่อยนักที่เมียรักของทีปจะสบถแบบนี้ออกมา แสดงว่าเวลานี้อารมณ์ของพลอยใสเกินจุดเดือดแล้ว ยิ่งลูกสาวเอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมเอ่ยอะไรเลยนั่นยิ่งทำให้อารมณ์ของคนเป็นแม่เดือด

“เจ่เจ้บอกแม่ไปสิ” พอใจมองหน้าแม่แล้วก็กระซิบบอกพี่สาว จำได้ว่าอารมณ์แม่เดือดแบบนี้เมื่อครั้งยังเด็กซึ่งเธอสองคนโดนแม่ตีน่องลายเลย พอใจกลัว พอใจไม่อยากโดนอีก 

“พี่บอกไม่ได้” ผู้เป็นพี่บอกน้องเสียงเบาและไม่ยอมสบตาทุกคน

“ทำไม!” น้องสาวเขย่าแขนพี่สาวถามอย่างสงสัย ถ้าบอกว่าบอกไม่ได้แสดงว่าพี่เธอรู้ว่าลูกในท้องเป็นลูกของใคร เพียงแต่พี่สาวเธอไม่ยอมบอกเท่านั้น

“เพียงใจ แม่ไม่เข้าใจเธอจะปกป้องมันทำไม บอกมานะมันเป็นลูกใครแม่จะไปเอาเลือดหัวมันออก”

เมื่อรู้ว่าลูกไม่ยอมบอกและปกป้องผู้ชายคนนั้นพลอยใสยิ่งโมโห ไม่รู้ว่าลูกสาวเธอโง่ได้ใคร คิดเช่นนั้นก็ตวัดสายตาไปทางสามี

‘หึ เชื้อพ่อมันแรง’

“เมียจ๋านั่งก่อนนะครับ เดี๋ยวให้เวลาลูกอีกนิดนะ พี่ทีปว่าเดี๋ยวลูกคงบอกแหละตอนนี้ลูกแค่ตกใจ” ประทีปขยิบตาให้ลูกสาวคนเล็กพาพี่สาวออกจากห้องพักผ่อนไปก่อน

พอใจเห็นว่าพ่อส่งสัญญาณให้จึงรีบพาพี่สาวออกจากห้องนั่งเล่นไปยังห้องนอนของคนท้องทันที

ความสับสนยังเล่นงานพอใจไม่หยุด ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นความฝัน พี่สาวของเธอไม่มีแฟน ไม่เที่ยวกลางคืน ทำงานกลับบ้าน แล้วแบบนี้จะเอาเวลาที่ไหนไปทำเรื่องท้อง

หรือจะเป็นพี่นนท์...ผู้ชายที่เธอกับพี่สาวแอบรัก ช่วงนี้พี่นนท์มีปัญหากับแฟนสาวอย่างแอลี่หรือว่าเจ่เจ้ของเธอจะเข้าไปแทรกความสัมพันธ์ของสองคนนั้นจนทำให้ทั้งสองมีปัญหากัน

พอใจอยากจะถามแต่ก็ยังไม่กล้า

เมื่อพ้นร่างของลูกสาวทั้งสองคนแล้ว พลอยใสก็ต่อสายหาเพื่อนรักทันที อยากระบายความอึดอัดที่กำลังอัดแน่นให้เพื่อนรับรู้

“ว่าไง” รริดากดรับวิดีโอคอลจากเพื่อนสนิททันที เมื่ออีกฝ่ายโทรเข้ามา พลอยใสและรริดาเป็นเพื่อนรักกันมานาน ไม่เคยมีเรื่องใดปิดบังกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายทั้งสองต้องแบ่งปันให้รับรู้

“มีเรื่อง” พลอยใสถอนหายใจยาว

“อะไรทำหน้าไม่ดีเลย อย่าบอกนะว่าพี่ทีปมีเมียน้อย” รริดาแกล้งหยอกเมื่อเห็นหน้าเพื่อนบูดบึ้งยิ่งกว่ากินรังแตน

“อ้าวคุณน้องด้าครับ อย่าเผาบ้านพี่สิครับ” ประทีปยื่นหน้าเข้ามาในไอแพดทักท้วงสิ่งที่อีกฝ่ายแซวกลับมา

“อะไรด้า ไอ้ทีปมีเมียน้อยเหรอ” อีกเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมใบหน้าของภาคที่ยื่นเข้ามาในกล้องเพื่อสนทนากับอีกฝั่ง

“เฮีย! อย่าเผาบ้านทีป” ประทีปร้องครวญเมื่องานเข้าเขาทั้งที่ไม่ได้ทำความผิดใดเลย

“ถ้าเรื่องพี่ทีปมีเมียน้อย ฉันคงไม่กลุ้มขนาดนี้แก” พลอยใสทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ ไม่ได้ร้องไห้ด้วยความเสียใจแต่เวลานี้เธอร้องไห้ด้วยความโมโห อยากเห็นหน้าไอ้ลูกหมาที่ทำให้ลูกสาวเธอท้อง

ถุงยางกล่องไม่กี่บาทมันทำไมไม่รู้จักป้องกัน

“เกิดไรขึ้นเนี่ย เราอยากรู้แล้วนะพลอย” รริดาถามอย่างกังวล เมื่อเห็นใบหน้าเพื่อนมีร่องรอยของความโมโหระคนเสียใจ

“ยายเพียงท้อง”

“ฮะ!!!” ไม่ใช่แค่รริดากับภาคเท่านั้นที่ตกใจยังมีอีกหนึ่งคนที่อยู่หลังกล้องตกใจไม่แพ้กัน

“กับใคร” ภาคถามขึ้นทันที จากที่จิบกาแฟยามเช้าอย่างรื่นรมย์เวลานี้ความรื่นรมย์หายเป็นปลิดทิ้ง

“ยายเพียงไม่ยอมบอก” พลอยใสถอนหายใจบ่งบอกถึงความเหนื่อยใจ

“ไอ้ทีปมึงให้คนไปสืบหรือยัง” ภาคถามกับลูกน้องคนสนิทในอดีตและปัจจุบันก็เป็นน้องชายคนสนิท

“ไปแล้วครับเฮีย” ประทีปตอบ

“แม่ง กูอยากเห็นหน้า ไอ้ผู้ชายห่านั่นกับโคตรเหง้าเหล่ากอของมันจริง มันคงเหี้ยทั้งบ้านทำผู้หญิงท้องไม่ยอมรับผิดชอบ นี่มันคงขู่ยายเพียงไว้นะสิ อย่าให้กูรู้นะว่าลูกใคร กูจะเล่นงานมันทั้งโคตรเลย อ้าว! ภามจะไปไหน”

กำลังด่าไอ้ผู้ชายที่ทำหลานสาวของเขาท้อง อยู่ ๆ ภามก็ลุกจากโต๊ะอาหารทันทีจนภาคต้องร้องถาม ฝ่ายนั้นไม่ตอบแต่รีบขับรถออกจากบ้านและตรงไปยังบ้านหลังที่อยู่ไม่ไกลกัน

“ภามมาได้ไงลูก” พลอยใสถามขึ้นเมื่อลูกชายของเพื่อนที่มาโผล่บ้านเธอในเวลานี้

“อ้าว ภาม” ปลายสายที่เห็นลูกผลุนผลันออกจากบ้านไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนไปโผล่อีกบ้านในเวลานี้ บ้านของทั้งสองครอบครัวอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแต่คนละซอยเท่านั้น จึงไม่แปลกที่ภามจะไปถึงที่บ้านของพลอยใสกับประทีปทั้งที่พ่อกับแม่เขายังไม่ได้วางสายด้วยซ้ำ

“อาทีป อาพลอยครับผมขอโทษ” ภามคุกเข่าลงตรงหน้าคุณอาทั้งสองเอ่ยขอโทษพร้อมยกมือไหว้

“ผมเป็นพ่อของเด็กในท้องน้องเพียงเองครับ”