Share

บทที่ 4

Author: โมโหหิว
หวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวานของเรา แล้วไปช่วยแม่ฉันที

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นฉันมาตั้งแต่เล็กจนโต ท้ายที่สุดก็อดสงสารไม่ได้

“คุณชายครับ คุณพาคนไปดูหน่อยเถอะครับ คุณหนูจือจือไม่เอาเรื่องพวกนี้มาโกหกหรอกครับ”

เผยซิวจือลังเลไปชั่วครู่ ฉันจึงฉวยโอกาสนี้โขกศีรษะให้เขาไม่หยุด

หน้าผากกระแทกลงบนพื้นอันเย็นเฉียบจนเกิดเสียงดังทึบๆ

“ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ช่วยแม่ฉันด้วยเถอะ!”

ในที่สุดเผยซิวจือก็เอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงเย็นชา

“ฉันจะพาคนไปดู”

“แต่ว่านะ ลู่กู่จือ ถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เธอจัดฉากขึ้นมาเองล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้”

ฉันเงยหน้าขึ้นขวับ ในดวงตาจุดประกายความหวังขึ้นมาสายหนึ่ง

ไม่ว่ายังไง ขอแค่เขายอมไปก็พอแล้ว!

หลังจากที่เขาเรียกบอดี้การ์ดมาสองสามคน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้นมาอย่างผิดเวล่ำเวลา

เป็นพี่ชายนั่นเอง

เผยซิวจือปรายตามองฉันแวบหนึ่ง แล้วกดเปิดลำโพง

เสียงที่ทั้งเกียจคร้านและเย็นชาของพี่ชายดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์

“ลู่กู่จือไม่ได้ไปหานายใช่ไหม? นายอย่าไปฟังเธอนะ เมื่อกี้มีคนเอามือถือแม่ฉันโทรมาขู่ว่าจะฆ่าคน ตลกชะมัดเลย”

ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง เลือดในกายราวกับจับตัวเป็นก้อน

ฉันคิดไม่ถึงเลยว่า พี่ชายที่เคยบอกว่าจะปกป้องดูแลฉันไปตลอดชีวิต จะเย็นชาได้ถึงขนาดนี้

เพื่อผู้หญิงคนเดียว กลับไม่สนใจความปลอดภัยของแม่ และทำหูทวนลมกับคำอ้อนวอนของฉัน

ความโกรธแค้นและความหวาดกลัวตีรวนเข้าด้วยกัน ฉันแผดเสียงตะโกนใส่โทรศัพท์

“ลู่กู่เฟิง! พี่บ้าไปแล้วเหรอ! ต้องรอให้พวกเราตายก่อนใช่ไหมถึงจะเชื่อ! สภาพที่น่าเวทนาของฉันกับแม่ พี่ก็เคยเห็นมากับตาแล้วนี่!”

เขาแค่นเสียงหัวเราะหยัน “นั่นมันก็แค่แผนการที่แกอยากจะรวบอำนาจเท่านั้นแหละ!”

“ฉันถามป้าหลิวที่บ้านแล้ว ที่บ้านไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย”

“คนอย่างแกมันโหดเหี้ยมอำมหิต จิตใจทำด้วยพิษงู ครั้งนี้ฉันจะไม่มีวันเชื่อแกอีกแล้ว!”

“ถ้าแม่เป็นอะไรไป มันก็เป็นเพราะแกหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น!”

หัวใจฉันเย็นเฉียบไปอย่างสมบูรณ์

ป้าหลิวลางานกลับบ้านเกิดไปตั้งแต่สัปดาห์ก่อนแล้ว เธอจะไปรู้สถานการณ์ที่บ้านได้ยังไง!

ฉันเพิ่งจะอ้าปากเถียง ปลายสายก็มีเสียง ‘ตื๊ดๆ’ ตัดสายไปเสียแล้ว

สีหน้าของเผยซิวจือก็ทะมึนลงอย่างสิ้นเชิง เขาปรายตามองฉันด้วยความรังเกียจ

“ที่แท้เธอก็หลอกลวงจริงๆ ด้วย! เด็กๆ มาหักขาผู้หญิงคนนี้ซะ จะได้จำใส่สมองเอาไว้บ้าง!”

บอดี้การ์ดหลายคนขยับเท้า ทำท่าจะพุ่งเข้ามาจับตัวฉัน

ฉันฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ขา ตะโกนลั่น “พวกแกกล้าเหรอ! รอพ่อฉันกลับมาก่อนเถอะ ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!”

พวกบอดี้การ์ดมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ลังเลไม่กล้าลงมือ

เผยซิวจือแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา คว้าไม้เบสบอลใกล้มือขึ้นมา แล้วเดินมาตรงหน้าฉัน

เขาก้มมองฉันจากมุมสูง ในแววตาเต็มไปด้วยความขบขันและเย้ยหยัน

“พวกมันไม่กล้า แต่ฉันกล้า”

ฉันมองเขาอย่างสิ้นหวัง ความอ่อนโยนลึกซึ้งในวันวานราวกับเป็นเพียงความฝันอันเลือนราง

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เขาจะทำกับฉันแบบนี้

ฉันหดตัวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แต่กลับถูกเขาเตะจนล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น

ความเจ็บปวดแล่นริ้วมาจากหน้าท้อง ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งสติได้

เขาก็ฟาดไม้เบสบอลลงมาอย่างแรงบนขาซ้ายที่บาดเจ็บอยู่แล้วของฉัน

“โอ๊ย!”

ฉันกรีดร้องออกมาราวกับสัตว์ถูกเชือด ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงทะลวงหัวใจทำให้ฉันแทบจะหมดสติ

แต่เขากลับเพียงแค่ยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเย็นชา

“นี่แหละคือราคาที่เธอต้องจ่ายโทษฐานที่มาหลอกฉัน”

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฉันก็ดังขึ้น

เขาก้มลงเก็บมือถือขึ้นมา มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน

“ไหนขอฟังหน่อยสิ ว่านี่ใครโทรมาอีก”

“สวัสดีครับ ใช่คุณลู่ที่โทรมาแจ้งความหรือเปล่าครับ?”

“พวกเรามาถึงบ้านคุณแล้ว โจรหนีไปได้ระหว่างการต่อสู้ ตอนนี้อาการคุณแม่ของคุณแย่มาก ต้องการการส่งตัวไปโรงพยาบาลด่วนครับ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 11

    เขานึกถึงตอนที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกเธอเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็กๆ แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกลิลลี่เธอไม่ชอบของแบรนด์เนม ไม่ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ เขาถูกเสน่ห์อันบริสุทธิ์ในตัวเธอดึงดูดอย่างจังจนหลงคิดไปว่าเธอคือรักแท้ในชีวิตของเขาชุยหมิ่นหลินถ่มน้ำลายลงพื้น “ใครบ้างไม่ชอบเงิน ถ้าคุณไม่มีเงิน ฉันจะไปอ่อยคุณทำไม!”“เลิกฝันกลางวันได้แล้ว คุณก็เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่ที่นี่คนเดียวไปเถอะ!”เธอจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันหลังเตรียมตัวจะเดินจากไปบาดแผลบนตัวเธอยังเอาไปเรียกร้องความสงสารจากเผยซิวจือได้ ดีไม่ดีอาจจะกู้ความสัมพันธ์ครั้งนี้กลับมาได้ด้วยซ้ำแต่พอเดินไปถึงหน้าประตู ตำรวจสองนายก็เข้ามาขวางเธอไว้“สวัสดีครับ จากคำให้การของคนร้ายในคดีบุกรุกและทำร้ายร่างกายที่บ้านตระกูลลู่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ในฐานะผู้ต้องสงสัย รบกวนคุณตามพวกเราไปที่โรงพักด้วยครับ”ชุยหมิ่นหลินลุกลนขึ้นมาทันที “ไม่นะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ไม่เกี่ยวกับฉัน…”ลู่กู่เฟิงที่อยู่ด้านหลังกัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามลั่น“ที่แท้ก็เป็นเธอ! เป็นเธอ! เป็นเธอที่ทำให้

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 10

    ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 9

    “พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 8

    พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 7

    ชุยหมิ่นหลินฉวยโอกาสซบลงในอ้อมอกของเขา สะอึกสะอื้นเสียงเบา“อย่าเลยค่ะ อย่าให้พี่น้องต้องมาผิดใจกันเพราะฉันเลย ฉันจะปวดใจเปล่าๆ…”พี่ชายหันขวับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธจัดบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมแกถึงยอมรับหมิ่นหลินไม่ได้?”“เธอทั้งจิตใจดี ทั้งน่ารักขนาดนี้! แกเป็นน้องสาวแท้ๆ ไม่คิดจะซาบซึ้งใจบ้างเลยหรือไงที่เธอมาคอยดูแลความรู้สึกของฉัน?”“แกลุกขึ้นมาขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พี่ชายกระชากข้อมือฉันอย่างแรง แล้วดึงฉันลงมาจากเตียงผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาจากขาซ้ายที่ยังไม่หายดี กระดูกที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับจะหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตาฉันล้มทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือค้ำยันแผ่นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงวิ้งๆ บาดแก้วหูดังก้องไปหมดพี่ชายปั้นหน้าทะมึน ตวาดเสียงเย็น “ลุกขึ้นมา!”“ขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปรายตามองเขา ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอกแทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะจนขาดผึง“พี่คะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน”“ม

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 6

    ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น การเคลื่อนไหวหลังบานประตูนั้นมองไม่เห็นชัดเจนฉันกำหมัดแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ร่างกายตึงเครียดไปหมดราวกับสายธนูที่ใกล้จะขาดเสียงฝีเท้าเงียบเชียบดังมาจากด้านหลัง เผยซิวจือเดินตามมาเขาก้มดูขาของฉันแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“จือจือ ขาของเธอเจ็บหนักมากนะ อย่างน้อยก็ให้หมอดูหน่อยเถอะ”“ถ้าต้องทำแผล ฉันจะไปช่วยเฝ้าดูสถานการณ์ทางห้องผ่าตัดให้…”“นายเลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”ฉันถลึงตาแดงก่ำใส่เขา “มีนายอยู่ ฉันถึงได้ไม่วางใจไง!”สีหน้าของเขาซีดเผือดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเผยซิวจือยืนอยู่ข้างๆ ฉัน กดโทรศัพท์หาลู่กู่เฟิงพี่ชายฉันเพื่อเร่งให้เขากลับมาโถงทางเดินเงียบสงัด จนฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายจากปลายสายอย่างชัดเจน“นี่นายก็หลงเชื่อคำโกหกของลู่กู่จือไปด้วยงั้นเหรอ?”“ยัยนั่นชอบโกหกมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เพื่อจะหลอกให้ฉันกลับไป ถึงขั้นแต่งเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเชียว”เผยซิวจือพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายรีบกลับมาเถอะ! มีโจรบุกมาจริงๆ แม่กับน้องสาวนายบาดเจ็บกันหมดแล้วนะ!”พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูก “พ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status