LOGINชาติที่แล้ว เพียงเพราะนกน้อยในกรงทอง[1] ที่พี่ชายแอบเลี้ยงไว้ข้างนอกบอกว่าอยากดูฝนดาวตก เขาถึงกับพาบอดี้การ์ดทั้งหมดขับรถออกไปนอกเมือง เพื่อเนรมิตคืนฝนดาวตกให้กับเธอ คิดไม่ถึงเลยว่า คู่อริที่ถูกพี่ชายเล่นงานจนย่อยยับจะสบโอกาส ลอบเข้ามาในบ้านหมายจะฆ่าล้างตระกูลเพื่อแก้แค้น แม่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน จนได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการเป็นตายเท่ากัน ฉันโทรหาพี่ชายหลายต่อหลายครั้ง อ้อนวอนขอให้เขารีบกลับมาช่วยพวกเรา สุดท้ายเขาก็จำใจต้องพาบอดี้การ์ดกลับมา คู่อริถูกจับกุม ทว่าทางฝั่งนอกเมืองกลับมีข่าวร้ายส่งมา นกน้อยในกรงทองทิ้งจดหมายลาตายไว้ฉบับหนึ่ง ไม่รู้ชะตากรรมว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร เธอเขียนต่อว่าฉันในจดหมาย หาว่าฉันจงใจหลอกล่อให้พี่ชายออกห่าง ทำให้เธอต้องทนรับการทรมานจากคู่อริ จนสุดท้ายต้องฆ่าตัวตาย พี่ชายเผาจดหมายของเธอทิ้งอย่างเย็นชา แล้วบอกไม่ให้ฉันคิดมาก หลังจากเหตุการณ์นั้น พี่ชายก็ถูกตำหนิอย่างหนัก พ่อสัญญาว่าจะมอบหมายให้ฉันเป็นคนดูแลธุรกิจของตระกูล แต่ทว่า หลังจบงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ฉันกลับถูกพี่ชายฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมในห้องนอน เขาตีหน้าตาย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “คนใจคอโหดเหี้ยมอย่างแกมันสมควรตายตั้งนานแล้ว” “คนที่ตายควรจะเป็นแก สิทธิ์สืบทอดตระกูลก็ควรจะเป็นของฉันด้วย!” ฉันตายตาไม่หลับ แต่พอพริบตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภายนอกคฤหาสน์ก็มีเสียงคู่อริพังประตูเข้ามาแล้ว _____________________________________________ [1] นกน้อยในกรงทอง อุปมาถึงเมียน้อยหรือเด็กเลี้ยงที่ถูกชุบเลี้ยงไว้ในบ้านอันหรูหรา แต่ขาดอิสระ
View Moreเขานึกถึงตอนที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกเธอเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็กๆ แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกลิลลี่เธอไม่ชอบของแบรนด์เนม ไม่ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ เขาถูกเสน่ห์อันบริสุทธิ์ในตัวเธอดึงดูดอย่างจังจนหลงคิดไปว่าเธอคือรักแท้ในชีวิตของเขาชุยหมิ่นหลินถ่มน้ำลายลงพื้น “ใครบ้างไม่ชอบเงิน ถ้าคุณไม่มีเงิน ฉันจะไปอ่อยคุณทำไม!”“เลิกฝันกลางวันได้แล้ว คุณก็เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่ที่นี่คนเดียวไปเถอะ!”เธอจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันหลังเตรียมตัวจะเดินจากไปบาดแผลบนตัวเธอยังเอาไปเรียกร้องความสงสารจากเผยซิวจือได้ ดีไม่ดีอาจจะกู้ความสัมพันธ์ครั้งนี้กลับมาได้ด้วยซ้ำแต่พอเดินไปถึงหน้าประตู ตำรวจสองนายก็เข้ามาขวางเธอไว้“สวัสดีครับ จากคำให้การของคนร้ายในคดีบุกรุกและทำร้ายร่างกายที่บ้านตระกูลลู่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ในฐานะผู้ต้องสงสัย รบกวนคุณตามพวกเราไปที่โรงพักด้วยครับ”ชุยหมิ่นหลินลุกลนขึ้นมาทันที “ไม่นะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ไม่เกี่ยวกับฉัน…”ลู่กู่เฟิงที่อยู่ด้านหลังกัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามลั่น“ที่แท้ก็เป็นเธอ! เป็นเธอ! เป็นเธอที่ทำให้
ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ
“พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่