Short
เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่

เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่

By:  โมโหหิวCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
11Chapters
4views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ชาติที่แล้ว เพียงเพราะนกน้อยในกรงทอง[1] ที่พี่ชายแอบเลี้ยงไว้ข้างนอกบอกว่าอยากดูฝนดาวตก เขาถึงกับพาบอดี้การ์ดทั้งหมดขับรถออกไปนอกเมือง เพื่อเนรมิตคืนฝนดาวตกให้กับเธอ คิดไม่ถึงเลยว่า คู่อริที่ถูกพี่ชายเล่นงานจนย่อยยับจะสบโอกาส ลอบเข้ามาในบ้านหมายจะฆ่าล้างตระกูลเพื่อแก้แค้น แม่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องฉัน จนได้รับบาดเจ็บสาหัส อาการเป็นตายเท่ากัน ฉันโทรหาพี่ชายหลายต่อหลายครั้ง อ้อนวอนขอให้เขารีบกลับมาช่วยพวกเรา สุดท้ายเขาก็จำใจต้องพาบอดี้การ์ดกลับมา คู่อริถูกจับกุม ทว่าทางฝั่งนอกเมืองกลับมีข่าวร้ายส่งมา นกน้อยในกรงทองทิ้งจดหมายลาตายไว้ฉบับหนึ่ง ไม่รู้ชะตากรรมว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร เธอเขียนต่อว่าฉันในจดหมาย หาว่าฉันจงใจหลอกล่อให้พี่ชายออกห่าง ทำให้เธอต้องทนรับการทรมานจากคู่อริ จนสุดท้ายต้องฆ่าตัวตาย พี่ชายเผาจดหมายของเธอทิ้งอย่างเย็นชา แล้วบอกไม่ให้ฉันคิดมาก หลังจากเหตุการณ์นั้น พี่ชายก็ถูกตำหนิอย่างหนัก พ่อสัญญาว่าจะมอบหมายให้ฉันเป็นคนดูแลธุรกิจของตระกูล แต่ทว่า หลังจบงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ ฉันกลับถูกพี่ชายฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมในห้องนอน เขาตีหน้าตาย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “คนใจคอโหดเหี้ยมอย่างแกมันสมควรตายตั้งนานแล้ว” “คนที่ตายควรจะเป็นแก สิทธิ์สืบทอดตระกูลก็ควรจะเป็นของฉันด้วย!” ฉันตายตาไม่หลับ แต่พอพริบตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภายนอกคฤหาสน์ก็มีเสียงคู่อริพังประตูเข้ามาแล้ว _____________________________________________ [1] นกน้อยในกรงทอง อุปมาถึงเมียน้อยหรือเด็กเลี้ยงที่ถูกชุบเลี้ยงไว้ในบ้านอันหรูหรา แต่ขาดอิสระ

View More

Chapter 1

บทที่ 1

เสียงดังสนั่นจากการที่ประตูเหล็กบานหนาของคฤหาสน์ถูกพังเข้ามา กระชากฉันให้หลุดจากความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจในช่วงเฉียดตายกลับสู่ความเป็นจริงอย่างแรง

ฉันคว้าตัวแม่ที่กำลังลุกลนทำอะไรไม่ถูกและพยายามจะวิ่งออกไปดูเอาไว้แน่น แล้วลากแม่เข้าไปในห้องนอนของฉัน

ฉันล็อกประตูห้อง หอบหายใจแฮกๆ พลางเรียกให้แม่มาช่วยกันดันตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งมาขวางประตูไว้

“จือจือ ลูกทำอะไรเนี่ย ที่บ้านเรามีบอดี้การ์ดอยู่นะ ลูกจะกลัวอะไร”

แม่มองฉันอย่างไม่เข้าใจ ทว่าความหวาดกลัวในแววตากลับปิดบังเอาไว้ไม่มิดเลยแม้แต่น้อย

แม่ยังไม่รู้ว่า พี่ชายพาบอดี้การ์ดทั้งหมดออกไปเพียงเพื่อนังนกน้อยในกรงทองสุดที่รักของเขา

“แม่ พี่ชายเอาบอดี้การ์ดไปหมดแล้ว ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เราสองคนแล้วนะ!”

ฉันกัดฟันกรอด ออกแรงทั้งหมดที่มีดันตู้เสื้อผ้า

ตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งส่งเสียงเสียดสีจนน่าหวาดเสียว ทิ้งรอยขูดขีดลึกไว้บนพื้น

แม่ชะงักอึ้งไป แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ชายที่มักจะสุขุมรอบคอบมาตลอดจะทำเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ได้

ตระกูลลู่มีฐานะระดับไหนกัน?

มาตรการรักษาความปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดมาโดยตลอด บอดี้การ์ดจะถูกเรียกออกไปจนหมดเกลี้ยงได้ยังไง?

แต่พอแม่เห็นสีหน้าซีดเผือดของฉัน ก็ทำให้แม่จำใจต้องเชื่อ

“เร็วเข้า โทรหาพี่ชายลูกสิ บอกให้เขารีบกลับมา!”

แม่เร่งเร้าน้ำเสียงสั่นเครือ

ฉันไม่ได้พูดอะไร เอาแต่จ้องเขม็งไปยังบานประตูที่ถูกตู้เสื้อผ้าขวางไว้อย่างทุลักทุเล

นิ้วที่สั่นเทากดโทรศัพท์แจ้งตำรวจ อธิบายสถานการณ์และที่อยู่อย่างสั้นกระชับและเร่งรีบ

ฉันไม่กล้าฝากความหวังเรื่องเวลาการช่วยเหลือไว้กับพี่ชายเป็นอันดับแรก เพราะยังไงซะในชาติที่แล้วพี่ชายก็กลับมาช้ามาก

จนทำให้สุดท้ายแม่พลาดช่วงเวลาทองในการรักษาจนต้องเสียชีวิตลง

วางสายเสร็จ ใจฉันก็หล่นวูบ

ช่วงหลายวันที่ผ่านมาหิมะตกหนักจนปิดถนน คฤหาสน์ของเราตั้งอยู่กลางภูเขา ห่างจากสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุดอยู่พอสมควร

ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่า ก่อนที่ตำรวจจะมาถึง...จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

“ปัง!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ประตูห้องสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ฉันใช้ตัวดันตู้เสื้อผ้าไว้ตามสัญชาตญาณ ความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่หัวใจราวกับคลื่นยักษ์

ตอนนั้นเอง สายที่แม่โทรหาพี่ชายก็ติดพอดี

“กู่เฟิง ลูกรีบกลับมาเถอะ ที่บ้านมี… มีโจรบุกเข้ามา!”

น้ำเสียงของแม่เจือปนไปด้วยเสียงสะอื้น

ปลายสายมีเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายดังลอดมา

“พอเถอะครับแม่ เลิกแต่งเรื่องโกหกได้แล้ว ตอนนี้ผมกำลังฉลองวันเกิดให้หมิ่นหลินอยู่ พรุ่งนี้ถึงจะกลับ”

“แม่ไม่ได้โกหกนะ! มีโจรบุกเข้ามาจริงๆ! ลูกรีบกลับมาเถอะ ไม่งั้นก็รอมาเก็บศพพวกเราได้เลย!”

แม่แทบจะแผดเสียงตะโกนออกไป

น้ำเสียงของพี่ชายยิ่งเย็นเยียบขึ้นไปอีก “ผมรู้ว่าแม่ไม่ชอบหมิ่นหลิน แต่แม่ก็ไม่เห็นต้องแต่งเรื่องโกหกพรรค์นี้มาหลอกให้ผมตกใจเลย”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
11 Chapters
บทที่ 1
เสียงดังสนั่นจากการที่ประตูเหล็กบานหนาของคฤหาสน์ถูกพังเข้ามา กระชากฉันให้หลุดจากความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจในช่วงเฉียดตายกลับสู่ความเป็นจริงอย่างแรงฉันคว้าตัวแม่ที่กำลังลุกลนทำอะไรไม่ถูกและพยายามจะวิ่งออกไปดูเอาไว้แน่น แล้วลากแม่เข้าไปในห้องนอนของฉันฉันล็อกประตูห้อง หอบหายใจแฮกๆ พลางเรียกให้แม่มาช่วยกันดันตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งมาขวางประตูไว้“จือจือ ลูกทำอะไรเนี่ย ที่บ้านเรามีบอดี้การ์ดอยู่นะ ลูกจะกลัวอะไร”แม่มองฉันอย่างไม่เข้าใจ ทว่าความหวาดกลัวในแววตากลับปิดบังเอาไว้ไม่มิดเลยแม้แต่น้อยแม่ยังไม่รู้ว่า พี่ชายพาบอดี้การ์ดทั้งหมดออกไปเพียงเพื่อนังนกน้อยในกรงทองสุดที่รักของเขา“แม่ พี่ชายเอาบอดี้การ์ดไปหมดแล้ว ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เราสองคนแล้วนะ!”ฉันกัดฟันกรอด ออกแรงทั้งหมดที่มีดันตู้เสื้อผ้าตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งส่งเสียงเสียดสีจนน่าหวาดเสียว ทิ้งรอยขูดขีดลึกไว้บนพื้นแม่ชะงักอึ้งไป แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ชายที่มักจะสุขุมรอบคอบมาตลอดจะทำเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ได้ตระกูลลู่มีฐานะระดับไหนกัน?มาตรการรักษาความปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดมาโดยตลอด บอดี้การ์ดจะถูกเ
Read more
บทที่ 2
“อีกอย่าง ฝากบอกลู่กู่จือด้วยนะ ว่าเลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆ พวกนั้นได้แล้ว ฉันไม่หลงกลอีกหรอก”ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจฉันก็เย็นเฉียบไปหมดดูเหมือนว่าพี่ชายก็ย้อนเวลากลับมาเหมือนกัน! แต่ทำไมเขาถึงคิดว่านี่เป็นเรื่องโกหกที่ฉันแต่งขึ้นล่ะ?ชาติที่แล้ว เขาก็เห็นกับตาตัวเองว่าพวกอันธพาลนั่นทรมานฉันกับแม่ยังไงทำไมชาตินี้ เขาถึงได้เย็นชาขนาดนี้ล่ะ?เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อชุยหมิ่นหลินคนนั้น เป็นเพราะคำพูดลอยๆ ของเธอที่บอกว่า ‘ลู่กู่จือจงใจทำ’ แค่นั้นเองเหรอ?เงาร่างหนึ่งพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักขึ้นเรื่อยๆ เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูตามมาด้วยบานประตูที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงขึ้น ตู้เสื้อผ้าเริ่มส่งเสียงครูดไปกับพื้นจนแสบแก้วหูพวกเราได้แต่มองดูแนวป้องกันของตู้เสื้อผ้าที่ค่อยๆ ไร้ผล จนกระทั่ง... ปัง!แผ่นไม้ตรงมุมตู้ถูกทุบจนแตกเป็นรอยแยก เผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ตรงหน้าฉันกับแม่ไอ้คนที่อยู่หน้าประตูส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า “พวกแกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”ฉันเอาตัวบังแม่ไว้ ค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทางเตียงทีละก้าวจ้องมองแสงสว่างที่ค่อยๆ ลอดผ่านรอยแตกตรงประตู ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจากการที่ไม่มีอาวุธในม
Read more
บทที่ 3
ทว่า ไม่มีเวลาให้หยุดพัก ฉันกัดฟันแน่น ฝืนลุกขึ้นยืน แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดชีวิตไปทางบ้านตระกูลเผยที่อยู่ข้างๆฉันไม่สนว่าเท้าที่ถูกหิมะกัดจนจมลงไปในกองหิมะจะถูกครูดจนเลือดอาบเละเทะ จำได้แค่ว่าต้องกลั้นใจวิ่งไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายถึงจะบอกว่าเป็นบ้านข้างๆ แต่ก็อยู่ห่างออกไปตั้งหนึ่งกิโลเมตรอากาศหนาวเหน็บเสียดแทงลำคอ แต่ฉันก็ไม่กล้าผ่อนฝีเท้าลงเพราะฉันรู้ดีว่า ชาติที่แล้วคนที่บุกเข้ามาในบ้านไม่ได้มีแค่คนเดียว!ตอนที่ในที่สุดฉันก็ล้มพับลงไปกองอยู่หน้าประตูเหล็กของบ้านตระกูลเผย ฉันก็ใช้มือทุบประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับตะโกนเสียงแหบแห้ง“เผยซิวจือ! เปิดประตูหน่อย ช่วยด้วย! มีโจรบุกเข้ามาในบ้านฉัน รีบไปช่วยแม่ฉันเร็วเข้า!”ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดถูกดึงให้เปิดออก เผยซิวจือยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าประตูเขาสวมเสื้อโค้ทผ้าแคชเมียร์ที่ดูอบอุ่นเอามากๆ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อยเขาก้มมองฉันที่คุกเข่าล้มฟุบอยู่บนกองหิมะ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ลู่กู่จือ หมู่นี้ฝีมือการแสดงของเธอพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความขบขันและเย้ยหยัน
Read more
บทที่ 4
หวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวานของเรา แล้วไปช่วยแม่ฉันทีพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นฉันมาตั้งแต่เล็กจนโต ท้ายที่สุดก็อดสงสารไม่ได้“คุณชายครับ คุณพาคนไปดูหน่อยเถอะครับ คุณหนูจือจือไม่เอาเรื่องพวกนี้มาโกหกหรอกครับ”เผยซิวจือลังเลไปชั่วครู่ ฉันจึงฉวยโอกาสนี้โขกศีรษะให้เขาไม่หยุดหน้าผากกระแทกลงบนพื้นอันเย็นเฉียบจนเกิดเสียงดังทึบๆ“ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ช่วยแม่ฉันด้วยเถอะ!”ในที่สุดเผยซิวจือก็เอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงเย็นชา“ฉันจะพาคนไปดู”“แต่ว่านะ ลู่กู่จือ ถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เธอจัดฉากขึ้นมาเองล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้”ฉันเงยหน้าขึ้นขวับ ในดวงตาจุดประกายความหวังขึ้นมาสายหนึ่งไม่ว่ายังไง ขอแค่เขายอมไปก็พอแล้ว!หลังจากที่เขาเรียกบอดี้การ์ดมาสองสามคน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้นมาอย่างผิดเวล่ำเวลาเป็นพี่ชายนั่นเองเผยซิวจือปรายตามองฉันแวบหนึ่ง แล้วกดเปิดลำโพงเสียงที่ทั้งเกียจคร้านและเย็นชาของพี่ชายดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์“ลู่กู่จือไม่ได้ไปหานายใช่ไหม? นายอย่าไปฟังเธอนะ เมื่อกี้มีคนเอามือถือแม่ฉันโทรมาขู่ว่าจะฆ่าคน ตลกชะมัดเลย”ฉันรู้สึกเหม
Read more
บทที่ 5
เสียงของตำรวจจากปลายสายดังลอดออกมาอย่างชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยซิวจือแข็งค้างไปในพริบตา“ที่บ้านเธอเกิดเรื่องจริงๆ เหรอ? คุณป้าบาดเจ็บหนักไหม?”จากคำถามของเผยซิวจือ ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าตำรวจต้องเป็นคนโทรมาแน่ๆฉันฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น แย่งโทรศัพท์มาไว้ในมือ แล้วก็ล้มตึงลงไปกองกับพื้นอย่างแรงอีกครั้งแต่ฉันก็ไม่สนอาการบาดเจ็บของตัวเอง รีบร้อนถามปลายสายกลับไป“คุณตำรวจคะ แม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ? บาดเจ็บตรงไหนบ้าง?”“อาการค่อนข้างสาหัสครับ หลักๆ คือที่ศีรษะกับช่องท้อง เสียเลือดมาก”“พวกเรากำลังเร่งพาส่งโรงพยาบาลด่วน รบกวนคุณรีบตามมาให้เร็วที่สุดนะครับ”พอได้ยินข่าวว่าแม่บาดเจ็บหนัก หัวใจฉันก็เจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งฉันกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เผยซิวจือเงียบกริบไป ผ่านไปพักใหญ่กว่าเขาจะเอ่ยปาก น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกผิด“จือจือ ขอโทษนะ ฉันเข้าใจเธอผิดไปเอง”“มาพูดขอโทษตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร! แม่ฉันยังเป็นตายร้ายดีอยู่ที่โรงพยาบาลเลยนะ!”เขาเดินมาตรงหน้าฉัน ย่อตัวลงหมายจะช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้น “เดี๋ยวฉัน
Read more
บทที่ 6
ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น การเคลื่อนไหวหลังบานประตูนั้นมองไม่เห็นชัดเจนฉันกำหมัดแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ร่างกายตึงเครียดไปหมดราวกับสายธนูที่ใกล้จะขาดเสียงฝีเท้าเงียบเชียบดังมาจากด้านหลัง เผยซิวจือเดินตามมาเขาก้มดูขาของฉันแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“จือจือ ขาของเธอเจ็บหนักมากนะ อย่างน้อยก็ให้หมอดูหน่อยเถอะ”“ถ้าต้องทำแผล ฉันจะไปช่วยเฝ้าดูสถานการณ์ทางห้องผ่าตัดให้…”“นายเลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”ฉันถลึงตาแดงก่ำใส่เขา “มีนายอยู่ ฉันถึงได้ไม่วางใจไง!”สีหน้าของเขาซีดเผือดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเผยซิวจือยืนอยู่ข้างๆ ฉัน กดโทรศัพท์หาลู่กู่เฟิงพี่ชายฉันเพื่อเร่งให้เขากลับมาโถงทางเดินเงียบสงัด จนฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายจากปลายสายอย่างชัดเจน“นี่นายก็หลงเชื่อคำโกหกของลู่กู่จือไปด้วยงั้นเหรอ?”“ยัยนั่นชอบโกหกมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เพื่อจะหลอกให้ฉันกลับไป ถึงขั้นแต่งเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเชียว”เผยซิวจือพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายรีบกลับมาเถอะ! มีโจรบุกมาจริงๆ แม่กับน้องสาวนายบาดเจ็บกันหมดแล้วนะ!”พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูก “พ
Read more
บทที่ 7
ชุยหมิ่นหลินฉวยโอกาสซบลงในอ้อมอกของเขา สะอึกสะอื้นเสียงเบา“อย่าเลยค่ะ อย่าให้พี่น้องต้องมาผิดใจกันเพราะฉันเลย ฉันจะปวดใจเปล่าๆ…”พี่ชายหันขวับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธจัดบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมแกถึงยอมรับหมิ่นหลินไม่ได้?”“เธอทั้งจิตใจดี ทั้งน่ารักขนาดนี้! แกเป็นน้องสาวแท้ๆ ไม่คิดจะซาบซึ้งใจบ้างเลยหรือไงที่เธอมาคอยดูแลความรู้สึกของฉัน?”“แกลุกขึ้นมาขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พี่ชายกระชากข้อมือฉันอย่างแรง แล้วดึงฉันลงมาจากเตียงผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาจากขาซ้ายที่ยังไม่หายดี กระดูกที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับจะหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตาฉันล้มทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือค้ำยันแผ่นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงวิ้งๆ บาดแก้วหูดังก้องไปหมดพี่ชายปั้นหน้าทะมึน ตวาดเสียงเย็น “ลุกขึ้นมา!”“ขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปรายตามองเขา ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอกแทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะจนขาดผึง“พี่คะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน”“ม
Read more
บทที่ 8
พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่
Read more
บทที่ 9
“พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
Read more
บทที่ 10
ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status