Share

บทที่ 3

Author: โมโหหิว
ทว่า ไม่มีเวลาให้หยุดพัก ฉันกัดฟันแน่น ฝืนลุกขึ้นยืน แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดชีวิตไปทางบ้านตระกูลเผยที่อยู่ข้างๆ

ฉันไม่สนว่าเท้าที่ถูกหิมะกัดจนจมลงไปในกองหิมะจะถูกครูดจนเลือดอาบเละเทะ จำได้แค่ว่าต้องกลั้นใจวิ่งไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย

ถึงจะบอกว่าเป็นบ้านข้างๆ แต่ก็อยู่ห่างออกไปตั้งหนึ่งกิโลเมตร

อากาศหนาวเหน็บเสียดแทงลำคอ แต่ฉันก็ไม่กล้าผ่อนฝีเท้าลง

เพราะฉันรู้ดีว่า ชาติที่แล้วคนที่บุกเข้ามาในบ้านไม่ได้มีแค่คนเดียว!

ตอนที่ในที่สุดฉันก็ล้มพับลงไปกองอยู่หน้าประตูเหล็กของบ้านตระกูลเผย ฉันก็ใช้มือทุบประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับตะโกนเสียงแหบแห้ง

“เผยซิวจือ! เปิดประตูหน่อย ช่วยด้วย! มีโจรบุกเข้ามาในบ้านฉัน รีบไปช่วยแม่ฉันเร็วเข้า!”

ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดถูกดึงให้เปิดออก เผยซิวจือยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าประตู

เขาสวมเสื้อโค้ทผ้าแคชเมียร์ที่ดูอบอุ่นเอามากๆ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย

เขาก้มมองฉันที่คุกเข่าล้มฟุบอยู่บนกองหิมะ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก

“ลู่กู่จือ หมู่นี้ฝีมือการแสดงของเธอพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความขบขันและเย้ยหยันอยู่หลายส่วน

เลือดในกายตีกลับขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ในหัวมึนงงไปหมด

“เผยซิวจือ! ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ แล้วก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย ตอนนี้แม่ฉันเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่รู้!”

“ขอร้องล่ะ ส่งคนไปช่วยแม่ฉันทีเถอะ”

เขากวาดสายตามองบาดแผลสะบักสะบอมบนตัวฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า พลางเดาะลิ้นอย่างประหลาดใจ

“ถ้าพี่ชายเธอไม่ได้บอกฉันก่อนนะ ว่าเธอจะเล่นละครจัดฉากฆ่าคนบุกบ้านอะไรนั่นเพราะอิจฉาหมิ่นหลิน ฉันคงเชื่อเธอไปแล้วจริงๆ”

ฉันอธิบายอย่างร้อนรน “นายอย่าไปฟังพี่ชายฉันนะ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจริงๆ!”

“เมื่อกี้ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว แต่ตำรวจยังมาไม่ถึง ขอร้องล่ะ แม่ฉันถูกแทงไปแผลนึง จะทนไม่ไหวแล้วนะ!”

ชาติที่แล้ว ไม่รู้เลยว่าหลังจากนั้นไอ้โจรสามคนนั่นจะเอาแม่ไปเป็นที่ระบายอารมณ์โกรธแค้นหรือเปล่า

ฉันกับแม่ต่อสู้สุดชีวิต เราสองคนถูกทรมานจนบาดเจ็บสาหัสแผลเต็มตัว

ฉันถูกฉีกทึ้งร่างกายท่อนล่าง ส่วนแม่ถึงขั้นกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปเลย

ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งในชาตินี้ ฉันไม่อยากให้แม่ต้องมาตายเพราะฉันอีกแล้ว!

ฉันหยิบมือถือออกมาให้เผยซิวจือดูประวัติการโทรแจ้งตำรวจ แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะเชื่อฉันเลยสักนิด

หนำซ้ำยังพูดจาเหน็บแนมถากถางต่อไปว่า “ครั้งนี้เล่นใหญ่ไม่เบาเลยนี่ ถึงขั้นโทรแจ้งตำรวจจริงๆ เลยเหรอ?”

“จัดฉากโจรปล้นบ้านงั้นสิ? แผนเจ็บตัวคราวนี้แสดงได้เนียนจนฉันเกือบจะเชื่อสนิทใจเลยล่ะ ต้องขอคารวะในความอึดของเธอจริงๆ”

“เผยซิวจือ! นายบ้าไปแล้วเหรอ! มันคือเรื่องจริง!”

ฉันแผดเสียงตะโกนออกไปจนตาแทบถลน น้ำตาเอ่อล้นจนบดบังการมองเห็น

ทว่า เสียงตะโกนแหบพร่านี้กลับไม่สามารถเรียกความเชื่อใจจากเขาได้เลย

เขาหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่ฉันก็พุ่งเข้าไปคว้าตัวเขาไว้

“ขอร้องล่ะ! แม่ฉันต้องการคนช่วยจริงๆ นะ! ถ้านายไม่ไปตอนนี้ แม่ฉันอาจจะตายได้นะ แม่จะตายจริงๆ นะ!”

เขาก้มมองฉัน แต่หว่างคิ้วและแววตากลับมีเพียงความเย็นชา

“ลู่กู่จือ พี่ชายเธออุตส่าห์กำชับมาเป็นพิเศษ ว่าไม่ต้องไปสนใจเธอ ปล่อยให้เธออาละวาดไป”

ความเย็นชาของเขาทิ่มแทงเส้นประสาทของฉัน

ก่อนที่ชุยหมิ่นหลินจะปรากฏตัว เผยซิวจือคือเพื่อนสนิทวัยเด็กของฉันมาโดยตลอด เขาคอยดูแลเอาใจใส่ฉันอย่างอ่อนโยน

แม้กระทั่งหลังจากที่เราหมั้นกัน เขาก็ยิ่งตามใจฉันสารพัด

แต่พอผู้หญิงคนนั้นโผล่มา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป

เผยซิวจือเย็นชากับฉันมากขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่พี่ชายฉันเองก็เริ่มตีตัวออกห่าง

เพื่อเอาอกเอาใจชุยหมิ่นหลิน เขาถึงกับยอมทำเรื่องโง่เขลาทุกอย่าง

เพียงเพราะชื่อบริษัทอื่นดันไปซ้ำกับชื่อหมาตัวโปรดของชุยหมิ่นหลิน

เขาถึงขั้นจงใจกลั่นแกล้งจนบริษัทคนอื่นล้มละลาย ถึงได้ชักนำภัยพิบัติครั้งนี้มาสู่ครอบครัวเรา!

ฉันคุกเข่าอยู่บนกองหิมะอย่างสิ้นหวัง อ้อนวอนครั้งแล้วครั้งเล่า

“เผยซิวจือ ฉันขอร้องล่ะ! นายแค่พาคนไปดูที่บ้านฉันหน่อยเถอะ ขอร้องล่ะ!”

“ต่อให้นายอยากจะถอนหมั้นฉันก็ยอม ขอร้องล่ะนะ!”

ฉันแทบจะขาดใจด้วยความสิ้นหวัง

ฉันได้แต่สวดภาวนาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่ในใจ ภาวนาให้เผยซิวจือยังพอมีมโนธรรมหลงเหลืออยู่บ้าง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 11

    เขานึกถึงตอนที่พวกเขารู้จักกันครั้งแรกเธอเป็นแค่ผู้ช่วยตัวเล็กๆ แต่งตัวเรียบง่าย ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับดอกลิลลี่เธอไม่ชอบของแบรนด์เนม ไม่ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ เขาถูกเสน่ห์อันบริสุทธิ์ในตัวเธอดึงดูดอย่างจังจนหลงคิดไปว่าเธอคือรักแท้ในชีวิตของเขาชุยหมิ่นหลินถ่มน้ำลายลงพื้น “ใครบ้างไม่ชอบเงิน ถ้าคุณไม่มีเงิน ฉันจะไปอ่อยคุณทำไม!”“เลิกฝันกลางวันได้แล้ว คุณก็เน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นอยู่ที่นี่คนเดียวไปเถอะ!”เธอจัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หันหลังเตรียมตัวจะเดินจากไปบาดแผลบนตัวเธอยังเอาไปเรียกร้องความสงสารจากเผยซิวจือได้ ดีไม่ดีอาจจะกู้ความสัมพันธ์ครั้งนี้กลับมาได้ด้วยซ้ำแต่พอเดินไปถึงหน้าประตู ตำรวจสองนายก็เข้ามาขวางเธอไว้“สวัสดีครับ จากคำให้การของคนร้ายในคดีบุกรุกและทำร้ายร่างกายที่บ้านตระกูลลู่เมื่อวันที่ 1 มีนาคม ในฐานะผู้ต้องสงสัย รบกวนคุณตามพวกเราไปที่โรงพักด้วยครับ”ชุยหมิ่นหลินลุกลนขึ้นมาทันที “ไม่นะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ไม่เกี่ยวกับฉัน…”ลู่กู่เฟิงที่อยู่ด้านหลังกัดฟันกรอด แผดเสียงคำรามลั่น“ที่แท้ก็เป็นเธอ! เป็นเธอ! เป็นเธอที่ทำให้

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 10

    ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 9

    “พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 8

    พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 7

    ชุยหมิ่นหลินฉวยโอกาสซบลงในอ้อมอกของเขา สะอึกสะอื้นเสียงเบา“อย่าเลยค่ะ อย่าให้พี่น้องต้องมาผิดใจกันเพราะฉันเลย ฉันจะปวดใจเปล่าๆ…”พี่ชายหันขวับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธจัดบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมแกถึงยอมรับหมิ่นหลินไม่ได้?”“เธอทั้งจิตใจดี ทั้งน่ารักขนาดนี้! แกเป็นน้องสาวแท้ๆ ไม่คิดจะซาบซึ้งใจบ้างเลยหรือไงที่เธอมาคอยดูแลความรู้สึกของฉัน?”“แกลุกขึ้นมาขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พี่ชายกระชากข้อมือฉันอย่างแรง แล้วดึงฉันลงมาจากเตียงผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาจากขาซ้ายที่ยังไม่หายดี กระดูกที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับจะหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตาฉันล้มทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือค้ำยันแผ่นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงวิ้งๆ บาดแก้วหูดังก้องไปหมดพี่ชายปั้นหน้าทะมึน ตวาดเสียงเย็น “ลุกขึ้นมา!”“ขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปรายตามองเขา ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอกแทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะจนขาดผึง“พี่คะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน”“ม

  • เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่   บทที่ 6

    ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น การเคลื่อนไหวหลังบานประตูนั้นมองไม่เห็นชัดเจนฉันกำหมัดแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ร่างกายตึงเครียดไปหมดราวกับสายธนูที่ใกล้จะขาดเสียงฝีเท้าเงียบเชียบดังมาจากด้านหลัง เผยซิวจือเดินตามมาเขาก้มดูขาของฉันแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“จือจือ ขาของเธอเจ็บหนักมากนะ อย่างน้อยก็ให้หมอดูหน่อยเถอะ”“ถ้าต้องทำแผล ฉันจะไปช่วยเฝ้าดูสถานการณ์ทางห้องผ่าตัดให้…”“นายเลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”ฉันถลึงตาแดงก่ำใส่เขา “มีนายอยู่ ฉันถึงได้ไม่วางใจไง!”สีหน้าของเขาซีดเผือดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเผยซิวจือยืนอยู่ข้างๆ ฉัน กดโทรศัพท์หาลู่กู่เฟิงพี่ชายฉันเพื่อเร่งให้เขากลับมาโถงทางเดินเงียบสงัด จนฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายจากปลายสายอย่างชัดเจน“นี่นายก็หลงเชื่อคำโกหกของลู่กู่จือไปด้วยงั้นเหรอ?”“ยัยนั่นชอบโกหกมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เพื่อจะหลอกให้ฉันกลับไป ถึงขั้นแต่งเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเชียว”เผยซิวจือพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายรีบกลับมาเถอะ! มีโจรบุกมาจริงๆ แม่กับน้องสาวนายบาดเจ็บกันหมดแล้วนะ!”พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูก “พ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status