บททั้งหมดของ เพื่อนกน้อยของพี่ชาย แลกด้วยชีวิตฉันกับแม่: บทที่ 1 - บทที่ 10

11

บทที่ 1

เสียงดังสนั่นจากการที่ประตูเหล็กบานหนาของคฤหาสน์ถูกพังเข้ามา กระชากฉันให้หลุดจากความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจในช่วงเฉียดตายกลับสู่ความเป็นจริงอย่างแรงฉันคว้าตัวแม่ที่กำลังลุกลนทำอะไรไม่ถูกและพยายามจะวิ่งออกไปดูเอาไว้แน่น แล้วลากแม่เข้าไปในห้องนอนของฉันฉันล็อกประตูห้อง หอบหายใจแฮกๆ พลางเรียกให้แม่มาช่วยกันดันตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งมาขวางประตูไว้“จือจือ ลูกทำอะไรเนี่ย ที่บ้านเรามีบอดี้การ์ดอยู่นะ ลูกจะกลัวอะไร”แม่มองฉันอย่างไม่เข้าใจ ทว่าความหวาดกลัวในแววตากลับปิดบังเอาไว้ไม่มิดเลยแม้แต่น้อยแม่ยังไม่รู้ว่า พี่ชายพาบอดี้การ์ดทั้งหมดออกไปเพียงเพื่อนังนกน้อยในกรงทองสุดที่รักของเขา“แม่ พี่ชายเอาบอดี้การ์ดไปหมดแล้ว ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่เราสองคนแล้วนะ!”ฉันกัดฟันกรอด ออกแรงทั้งหมดที่มีดันตู้เสื้อผ้าตู้เสื้อผ้าไม้แดงที่หนักอึ้งส่งเสียงเสียดสีจนน่าหวาดเสียว ทิ้งรอยขูดขีดลึกไว้บนพื้นแม่ชะงักอึ้งไป แม่ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่ชายที่มักจะสุขุมรอบคอบมาตลอดจะทำเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ได้ตระกูลลู่มีฐานะระดับไหนกัน?มาตรการรักษาความปลอดภัยคือสิ่งที่สำคัญที่สุดมาโดยตลอด บอดี้การ์ดจะถูกเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 2

“อีกอย่าง ฝากบอกลู่กู่จือด้วยนะ ว่าเลิกเล่นลูกไม้ตื้นๆ พวกนั้นได้แล้ว ฉันไม่หลงกลอีกหรอก”ได้ยินคำพูดนี้ หัวใจฉันก็เย็นเฉียบไปหมดดูเหมือนว่าพี่ชายก็ย้อนเวลากลับมาเหมือนกัน! แต่ทำไมเขาถึงคิดว่านี่เป็นเรื่องโกหกที่ฉันแต่งขึ้นล่ะ?ชาติที่แล้ว เขาก็เห็นกับตาตัวเองว่าพวกอันธพาลนั่นทรมานฉันกับแม่ยังไงทำไมชาตินี้ เขาถึงได้เย็นชาขนาดนี้ล่ะ?เป็นเพราะผู้หญิงที่ชื่อชุยหมิ่นหลินคนนั้น เป็นเพราะคำพูดลอยๆ ของเธอที่บอกว่า ‘ลู่กู่จือจงใจทำ’ แค่นั้นเองเหรอ?เงาร่างหนึ่งพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักขึ้นเรื่อยๆ เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูตามมาด้วยบานประตูที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงขึ้น ตู้เสื้อผ้าเริ่มส่งเสียงครูดไปกับพื้นจนแสบแก้วหูพวกเราได้แต่มองดูแนวป้องกันของตู้เสื้อผ้าที่ค่อยๆ ไร้ผล จนกระทั่ง... ปัง!แผ่นไม้ตรงมุมตู้ถูกทุบจนแตกเป็นรอยแยก เผยให้เห็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ตรงหน้าฉันกับแม่ไอ้คนที่อยู่หน้าประตูส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า “พวกแกอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”ฉันเอาตัวบังแม่ไว้ ค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปทางเตียงทีละก้าวจ้องมองแสงสว่างที่ค่อยๆ ลอดผ่านรอยแตกตรงประตู ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงจากการที่ไม่มีอาวุธในม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 3

ทว่า ไม่มีเวลาให้หยุดพัก ฉันกัดฟันแน่น ฝืนลุกขึ้นยืน แล้วใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดชีวิตไปทางบ้านตระกูลเผยที่อยู่ข้างๆฉันไม่สนว่าเท้าที่ถูกหิมะกัดจนจมลงไปในกองหิมะจะถูกครูดจนเลือดอาบเละเทะ จำได้แค่ว่าต้องกลั้นใจวิ่งไปข้างหน้าอย่างเอาเป็นเอาตายถึงจะบอกว่าเป็นบ้านข้างๆ แต่ก็อยู่ห่างออกไปตั้งหนึ่งกิโลเมตรอากาศหนาวเหน็บเสียดแทงลำคอ แต่ฉันก็ไม่กล้าผ่อนฝีเท้าลงเพราะฉันรู้ดีว่า ชาติที่แล้วคนที่บุกเข้ามาในบ้านไม่ได้มีแค่คนเดียว!ตอนที่ในที่สุดฉันก็ล้มพับลงไปกองอยู่หน้าประตูเหล็กของบ้านตระกูลเผย ฉันก็ใช้มือทุบประตูอย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมกับตะโกนเสียงแหบแห้ง“เผยซิวจือ! เปิดประตูหน่อย ช่วยด้วย! มีโจรบุกเข้ามาในบ้านฉัน รีบไปช่วยแม่ฉันเร็วเข้า!”ทันใดนั้น ประตูเหล็กก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดถูกดึงให้เปิดออก เผยซิวจือยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงหน้าประตูเขาสวมเสื้อโค้ทผ้าแคชเมียร์ที่ดูอบอุ่นเอามากๆ แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความอบอุ่นเลยแม้แต่น้อยเขาก้มมองฉันที่คุกเข่าล้มฟุบอยู่บนกองหิมะ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ลู่กู่จือ หมู่นี้ฝีมือการแสดงของเธอพัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ”น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความขบขันและเย้ยหยัน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 4

หวังว่าเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวานของเรา แล้วไปช่วยแม่ฉันทีพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นฉันมาตั้งแต่เล็กจนโต ท้ายที่สุดก็อดสงสารไม่ได้“คุณชายครับ คุณพาคนไปดูหน่อยเถอะครับ คุณหนูจือจือไม่เอาเรื่องพวกนี้มาโกหกหรอกครับ”เผยซิวจือลังเลไปชั่วครู่ ฉันจึงฉวยโอกาสนี้โขกศีรษะให้เขาไม่หยุดหน้าผากกระแทกลงบนพื้นอันเย็นเฉียบจนเกิดเสียงดังทึบๆ“ขอร้องล่ะ ขอร้องล่ะ ช่วยแม่ฉันด้วยเถอะ!”ในที่สุดเผยซิวจือก็เอ่ยปาก น้ำเสียงยังคงเย็นชา“ฉันจะพาคนไปดู”“แต่ว่านะ ลู่กู่จือ ถ้าทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เธอจัดฉากขึ้นมาเองล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอต้องชดใช้”ฉันเงยหน้าขึ้นขวับ ในดวงตาจุดประกายความหวังขึ้นมาสายหนึ่งไม่ว่ายังไง ขอแค่เขายอมไปก็พอแล้ว!หลังจากที่เขาเรียกบอดี้การ์ดมาสองสามคน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้นมาอย่างผิดเวล่ำเวลาเป็นพี่ชายนั่นเองเผยซิวจือปรายตามองฉันแวบหนึ่ง แล้วกดเปิดลำโพงเสียงที่ทั้งเกียจคร้านและเย็นชาของพี่ชายดังลอดออกมาจากลำโพงโทรศัพท์“ลู่กู่จือไม่ได้ไปหานายใช่ไหม? นายอย่าไปฟังเธอนะ เมื่อกี้มีคนเอามือถือแม่ฉันโทรมาขู่ว่าจะฆ่าคน ตลกชะมัดเลย”ฉันรู้สึกเหม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 5

เสียงของตำรวจจากปลายสายดังลอดออกมาอย่างชัดเจน รอยยิ้มบนใบหน้าของเผยซิวจือแข็งค้างไปในพริบตา“ที่บ้านเธอเกิดเรื่องจริงๆ เหรอ? คุณป้าบาดเจ็บหนักไหม?”จากคำถามของเผยซิวจือ ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าตำรวจต้องเป็นคนโทรมาแน่ๆฉันฝืนทนความเจ็บปวดแสนสาหัสตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น แย่งโทรศัพท์มาไว้ในมือ แล้วก็ล้มตึงลงไปกองกับพื้นอย่างแรงอีกครั้งแต่ฉันก็ไม่สนอาการบาดเจ็บของตัวเอง รีบร้อนถามปลายสายกลับไป“คุณตำรวจคะ แม่ฉันเป็นยังไงบ้างคะ? บาดเจ็บตรงไหนบ้าง?”“อาการค่อนข้างสาหัสครับ หลักๆ คือที่ศีรษะกับช่องท้อง เสียเลือดมาก”“พวกเรากำลังเร่งพาส่งโรงพยาบาลด่วน รบกวนคุณรีบตามมาให้เร็วที่สุดนะครับ”พอได้ยินข่าวว่าแม่บาดเจ็บหนัก หัวใจฉันก็เจ็บปวดราวกับถูกฉีกทึ้งฉันกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เผยซิวจือเงียบกริบไป ผ่านไปพักใหญ่กว่าเขาจะเอ่ยปาก น้ำเสียงเจือไปด้วยความรู้สึกผิด“จือจือ ขอโทษนะ ฉันเข้าใจเธอผิดไปเอง”“มาพูดขอโทษตอนนี้มันจะมีประโยชน์อะไร! แม่ฉันยังเป็นตายร้ายดีอยู่ที่โรงพยาบาลเลยนะ!”เขาเดินมาตรงหน้าฉัน ย่อตัวลงหมายจะช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้น “เดี๋ยวฉัน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 6

ไฟหน้าห้องผ่าตัดสว่างขึ้น การเคลื่อนไหวหลังบานประตูนั้นมองไม่เห็นชัดเจนฉันกำหมัดแน่น ยืนแข็งทื่ออยู่หน้าประตู ร่างกายตึงเครียดไปหมดราวกับสายธนูที่ใกล้จะขาดเสียงฝีเท้าเงียบเชียบดังมาจากด้านหลัง เผยซิวจือเดินตามมาเขาก้มดูขาของฉันแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมเสียงเบา“จือจือ ขาของเธอเจ็บหนักมากนะ อย่างน้อยก็ให้หมอดูหน่อยเถอะ”“ถ้าต้องทำแผล ฉันจะไปช่วยเฝ้าดูสถานการณ์ทางห้องผ่าตัดให้…”“นายเลิกหลงตัวเองได้แล้ว!”ฉันถลึงตาแดงก่ำใส่เขา “มีนายอยู่ ฉันถึงได้ไม่วางใจไง!”สีหน้าของเขาซีดเผือดลง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเผยซิวจือยืนอยู่ข้างๆ ฉัน กดโทรศัพท์หาลู่กู่เฟิงพี่ชายฉันเพื่อเร่งให้เขากลับมาโถงทางเดินเงียบสงัด จนฉันได้ยินเสียงหงุดหงิดรำคาญใจของพี่ชายจากปลายสายอย่างชัดเจน“นี่นายก็หลงเชื่อคำโกหกของลู่กู่จือไปด้วยงั้นเหรอ?”“ยัยนั่นชอบโกหกมาตั้งแต่เด็ก ครั้งนี้เพื่อจะหลอกให้ฉันกลับไป ถึงขั้นแต่งเรื่องบ้าบอไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาเชียว”เผยซิวจือพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “นายรีบกลับมาเถอะ! มีโจรบุกมาจริงๆ แม่กับน้องสาวนายบาดเจ็บกันหมดแล้วนะ!”พี่ชายแค่นเสียงหัวเราะอย่างดูถูก “พ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 7

ชุยหมิ่นหลินฉวยโอกาสซบลงในอ้อมอกของเขา สะอึกสะอื้นเสียงเบา“อย่าเลยค่ะ อย่าให้พี่น้องต้องมาผิดใจกันเพราะฉันเลย ฉันจะปวดใจเปล่าๆ…”พี่ชายหันขวับมาถลึงตาใส่ฉันด้วยความโกรธจัดบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดบังไว้ไม่มิด “ทำไมแกถึงยอมรับหมิ่นหลินไม่ได้?”“เธอทั้งจิตใจดี ทั้งน่ารักขนาดนี้! แกเป็นน้องสาวแท้ๆ ไม่คิดจะซาบซึ้งใจบ้างเลยหรือไงที่เธอมาคอยดูแลความรู้สึกของฉัน?”“แกลุกขึ้นมาขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้เลยนะ!”พี่ชายกระชากข้อมือฉันอย่างแรง แล้วดึงฉันลงมาจากเตียงผู้ป่วยอย่างเกรี้ยวกราดความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราดขึ้นมาจากขาซ้ายที่ยังไม่หายดี กระดูกที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับจะหักสะบั้นเป็นสองท่อนในพริบตาฉันล้มทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือค้ำยันแผ่นกระเบื้องอันเย็นเฉียบ ในหัวมีเสียงวิ้งๆ บาดแก้วหูดังก้องไปหมดพี่ชายปั้นหน้าทะมึน ตวาดเสียงเย็น “ลุกขึ้นมา!”“ขอโทษหมิ่นหลินเดี๋ยวนี้!”ฉันแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ปรายตามองเขา ความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ในอกแทบจะแผดเผาสติสัมปชัญญะจนขาดผึง“พี่คะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ ว่าเธอก็เป็นแค่คนนอกที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน”“ม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 8

พี่ชายชี้หน้าฉันทันที บ่นอย่างไม่พอใจ“ครั้งนี้ก็เป็นเพราะลู่กู่จือหาเรื่องอีกนั่นแหละ! ยัยนี่ก็แค่อิจฉาหมิ่นหลิน ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ แต่งเรื่องว่ามีโจรบุกบ้านอะไรนั่น!”“พอได้แล้ว!”แม่พูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คนที่ทำผิดพลาดครั้งใหญ่คือแกต่างหาก!”“เพื่อผู้หญิงแค่คนเดียว ถึงกับไม่สนความปลอดภัยของคนในครอบครัว กู่เฟิง แกทำให้แม่ผิดหวังมากจริงๆ!”หลังจากที่แม่ได้รับบาดเจ็บ ก็โทรหาลู่กู่เฟิงหลายต่อหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่รับสายเลยยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่กำลังสะลึมสะลือ แม่ได้ยินสายที่พวกโจรโทรหาลู่กู่เฟิง เขาพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสเลยว่า“พวกแกอยากจะฆ่าก็ฆ่าไปสิ อย่ามารบกวนฉันกับหมิ่นหลินดูฝนดาวตกนะ ซวยชะมัด!”การที่ถูกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองทำตัวเย็นชาใส่แบบนี้ ทำให้หัวใจของแม่เย็นเยียบไปอย่างสมบูรณ์สีหน้าของพี่ชายดูแย่ลง แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้า ‘ฉันไม่ผิด’ เชิดคอเถียงต่อไป“มันจะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง? คล้อยหลังฉันพาคนออกไปปุ๊บ ก็มีโจรบุกเข้ามาฆ่าคนชิงทรัพย์ในบ้านปั๊บเลยเนี่ยนะ?”“แม่ครับ แม่ต้องอย่าไปหลงกลนังเด็กเมื่อวานซืนอย่างลู่กู่จือนะ”“นี่มันคือละครที่ยัยนี่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 9

“พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องพวกเขากันหรอก ครอบครัวแบบนี้ ไม่มีซะยังจะดีกว่า! หมิ่นหลิน พวกเราไปกันเถอะ”ฉันหันหน้าหนี รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ ไม่อยากดูฉากละครรักลึกซึ้งนี้อีกแล้วชาติที่แล้ว ตอนที่ลู่กู่เฟิงทรมานฉันจนตาย เขาเอาแต่พร่ำบอกว่า“จดหมายลาตายของหมิ่นหลินบอกไว้หมดแล้วว่าทุกอย่างเป็นละครที่แกจัดฉากขึ้นมาเอง ก็แค่เพื่อจะหลอกให้ฉันออกไปแล้วลงมือทำร้ายเธอ”“เป็นเพราะคนชั่วช้าอย่างแกนี่แหละที่ทำร้ายหมิ่นหลินจนตาย แล้วยังทำให้แม่ต้องมาเจ็บหนักอีก”ชาติที่แล้วฉันเคยคิดว่าเขาแค่ถูกชุยหมิ่นหลินหลอกใช้ให้ตาบอดแต่ดูจากตอนนี้แล้ว เขาแค่ไม่อยากยอมรับว่าเรื่องผิดพลาดทั้งหมดมันเกิดจากเขาต่างหากและเขาก็เกลียดฉันจนอยากจะให้ฉันตายๆ ไปตั้งนานแล้วพอเขาฆ่าฉัน เขาก็จะได้สบายใจ“หยุดเดี๋ยวนี้!”จู่ๆ พ่อก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบ “ในเมื่อจะไป ก็ออกไปแต่ตัวเปล่าๆ อย่าหวังว่าจะได้เงินติดตัวไปแม้แต่แดงเดียว”ลู่กู่เฟิงชะงักอึ้งไป เขาคงคิดไม่ถึงว่าพ่อจะเด็ดขาดขนาดนี้“พ่อ…”“ไสหัวไป!” พ่อตวาดลั่น ขัดจังหวะคำพูดของเขาลู่กู่เฟิงโอบกอดชุยหมิ่นหลิน เดินออกไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 10

ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคาดการณ์ไว้จริงๆ บริษัทเล็กๆ ที่ลู่กู่เฟิงก่อตั้งขึ้น แม้จะเปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่แถมยังจัดงานเปิดตัวซะใหญ่โตอลังการ แต่กลับแทบจะไม่มีบริษัทไหนมาติดต่อร่วมธุรกิจด้วยเลยในช่วงแรกๆ ก็พอจะมีโปรเจกต์เล็กๆ บางเจ้าที่อยากจะมาเจรจาร่วมธุรกิจด้วยเพราะเห็นแก่หน้าตระกูลลู่แต่ลู่กู่เฟิงกลับไม่เห็นอยู่ในสายตาเลยสักนิด ถึงขั้นฉีกหน้าบริษัทพวกนั้นต่อหน้า“พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะควักเงินลงทุนให้มันดูเป็นชิ้นเป็นอันด้วยซ้ำ ยังมีหน้ามายืนคุยเรื่องธุรกิจอยู่อีกเหรอ”ข่าวลือแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว บริษัทของลู่กู่เฟิงก็ตกอยู่ในสภาวะไม่มีใครเหลียวแลทันทีบรรยากาศในห้องทำงานของเขาเย็นเยียบจนแทบจะถึงจุดเยือกแข็งส่วนชุยหมิ่นหลินที่ตอนแรกยังพอเกาะใบบุญเขาทำตัวกร่างไปทั่วได้ พอเห็นว่าไม่มีเงินเข้ากระเป๋าทุกวันเข้า เธอก็เริ่มลุกลนขึ้นมาเหมือนกัน“กู่เฟิงคะ หรือว่าพวกเราจะรับงานโปรเจกต์เล็กๆ มาทำก่อนดี ต่อให้จะเล็กแค่ไหน ขอแค่พอมีรายรับเข้ามาบ้างก็…”ชุยหมิ่นหลินพยายามสรรหาคำพูดอย่างระมัดระวัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ลู่กู่เฟิงก็ขัดขึ้นด้วยสีหน้าทะมึนตึง“หมิ่นหลิน คุณคิดว่าผมจะล้มเ
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
12
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status