ฉันน่าเอาขนาดนั้นเหรอ

บทที่2

“นี่ พวกนายเอาจริงเหรอ” นาวไม่รู้ว่าสองคนนี้กำลังล้อเล่นหรือเอาจริง จึงถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เพราะหากตัดสินใจก้าวข้ามคำว่าเพื่อนเมื่อไหร่ ทุกอย่างระหว่างพวกเขาก็คงเปลี่ยนไปตลอดกาล

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่เคยเป็นคนพูดเล่น” ปรัชพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าชวนใจสั่นอยู่ไม่น้อย บ้าจริง คบเป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน ทำไมแค่ประโยคเดียวของมันถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเธอขนาดนี้นะ

“ฉันเองก็จริงจัง” คีย์ย้ำกับนาวเพื่อยืนยัน ตอนนี้บีมได้แต่ยืนดูพวกเขาคุยกันด้วยความรู้สึกหงุดหงิด และตัวเองก็กลายเป็นคนนอกไปโดยปริยาย

“ถ้างั้นคืนนี้เจอกันที่ห้องฉัน” ในเมื่อพวกเขาเลือกที่จะก้าวข้ามความเป็นเพื่อน นาวเองก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องกลัวแม้ตอนนี้โพรงอกข้างซ้ายจะเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะก็ตาม

เอาวะ เป็นไงเป็นกัน

“นาว คุณจะไปไหน” บีมถามสาวที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกด้วยแววตาแข็งกระด้าง

“โทษทีนะบีม พอดีเพื่อนฉันมารับกลับแล้ว ขอโทษนะ”

“เพื่อนหรือผัวกันแน่” บีมไม่ยอม ตามเข้ามารั้ง เขาสงสัยตั้งแต่ผู้ชายสองคนนี้เข้ามาคุยกับนาวแล้ว เพียงแต่น่าเสียดาย เสียงเพลงดังมากจนเขาไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

“ตอนนี้น่ะยังเป็นเพื่อน แต่ผ่านคืนนี้ไปอ่ะ เป็นผัวแน่ๆ ทำไม ข้องใจหรือไง” คีย์พูดเสียงเย็นลอดไรฟันจนนาวเองยังรู้สึกขนลุกขนพอง เพราะปกติคีย์เป็นคนใจเย็น ไม่ชอบมีเรื่องกับใครเท่าไหร่นักถ้าไม่จวนตัวจริงๆ

“เรื่องที่นายวางยาปลุกเซ็กส์เรา เราจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น หวังว่านี่คงเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เจอกันนะ” นาวพยายามพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ทั้งๆ ที่ตอนนี้ร่างกายหล่อนกำลังแย่

บีมอึ้งนิดๆ ที่โดนตัดความสัมพันธ์กะทันหัน พอเห็นสีหน้าดุดันที่แผ่กระจายออกมาของคนตรงหน้า ไหนจะผู้ชายอีกคนที่จ้องเขาไม่วางตาอยู่ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เพราะเขามาคนเดียว สู้สองคนนี้ไม่ได้แน่ๆ ถอยดีกว่าทั้งๆ ที่ภายในใจกลับเดือดดาล เนื่องจากผู้หญิงคนนี้ทั้งสวย ทั้งหุ่นดี ตรงสเปคเขาทุกอย่าง แถมยังมีสัดส่วนสะบึมเต็มไม้เต็มมือ

จบประโยคของคีย์ข้อมือของนาวก็ถูกรวบทั้งสองข้างโดยเพื่อนสนิททั้งสอง ก่อนเบียดเสียดผู้คนที่โยกย้ายส่ายสะโพกท่ามกลางเสียงเพลงดังแสบแก้วหู กว่าจะฝ่าผู้คนออกมาได้แต่ละก้าว ร่างของนาวก็ถูกฝ่ามือใหญ่ของคีย์กับปรัชโอบคนละข้างขึ้นรถหรูของปรัชไปยังคอนโดที่ห่างออกไปเพียงสิบนาที

ภายในรถหรูเงียบลงเมื่อประตูปิดสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจและแอร์เย็นฉ่ำ แต่มันไม่ได้ช่วยลดความร้อนเลยแม้แต่น้อย

ระหว่างกลับคอนโด โดยมีปรัชเป็นสารถีคนขับ ส่วนนาวนั่งหลัง และแทนที่คีย์จะนั่งหน้าคู่คนขับ เขากลับมานั่งข้างเธอปล่อยให้ปรัชนั่งตาเขียวใส่กระจกมองหลังคนเดียว

“อะ เอ่อ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ ไหนๆ ฉันก็กลับกับพวกนายอยู่แล้ว” แม้จะมีความต้องการที่คุกรุ่นในอกยากจะมอดดับแต่นาวให้สัญญากับตัวเองว่าไม่เป็นคนเริ่มเด็ดขาด

เธอจึงรู้สึกเกร็งนิดๆ เมื่อสายตาของคีย์มองตนเปลี่ยนไป ตอนปกติ สายตาของเขาเคยมองเธอแบบเพื่อน นิ่ง สุขุม มีระยะห่างบางๆ ที่ปลอดภัย แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

ดวงตาคมคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ราวกับกำลังเพ่งมองบางอย่างที่อยากครอบครองมากกว่าจะมองเฉยๆ แววตาที่เคยเรียบสงบ กลับเข้มขึ้น ลึกขึ้น เหมือนมีไฟบางอย่างค่อยๆ ลุกอยู่ข้างใน เพียงแค่นี้ก็ทำให้หล่อนแทบจะปีนขึ้นไปบนห้อง

“แล้วทำไมต้องรอ ในเมื่อเธออยู่ใกล้ฉันแค่นี้” คีย์กระซิบใกล้ๆ ชวนใจสั่น ความอุ่นร้อนจากตัวเขาแผ่กระจายมายังเธอที่นั่งหนีบขาด้วยความสยิวไหวที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละนิดๆ

“ไม่ยักรู้ว่านายจะมีอารมณ์กับเพื่อนอย่างฉันได้” แม้จะมั่นใจว่าตนเองสวย ทรวดทรงองค์เอวมีครบ อกเป็นอก สะโพกเป็นสะโพก แต่เธอกับพวกเขาก็เห็นกันมาตั้งแต่นมไม่ทันตั้งเต้า ขนยังไม่ทันจะขึ้นเลยก็ว่าได้

“เธอไม่รู้หรอกว่าพวกฉันต้องกดอารมณ์ตัวเองขนาดไหนเวลาเธอใส่เสื้อผ้าน้อยชิ้น แล้วใส่กระโปรงสั้นๆ ต่อหน้า” คีย์ไม่ได้พูดเกินจริง เขาเองก็ไม่รู้ว่าตนมีความรู้สึกกับนาวในเชิงชู้สาวตั้งแต่เมื่อไหร่กันจนกระทั่งเห็นนาวเริ่มแต่งตัวเที่ยวผับครั้งแรก แต่ตอนนั้นหล่อนมีแฟน

“ฉันน่าเอาขนาดนั้นเหรอ” ยิ่งเห็นแววตาดุจเปลวไฟเร่าร้อนที่กำลังลุกไล้ลามเลียร่างกายเธอ นาวก็ยิ่งได้ใจ หญิงสาวขยับกายเย้ายวนเข้าหาชายหนุ่มจนชิด บดเบียดอกตูมเต่งตึงเสียดสีไปกับต้นแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามล่ำสัน มันทั้งชวนวาบหวิวและท้าทายในเวลาเดียวกัน

“ก็นะ ใครใช้ให้เธอยั่วขนาดนี้ล่ะ” ยิ่งก้อนเนื้อนุ่มนิ่มของหล่อนที่เบียดเสียดท่อนแขนเขาตอนนี้ ทำให้ท่อนเนื้อของคีย์เหยียดขยายจนอึดอัดคับแน่นในกางเกง ถ้าจับยัยนี่กดบนรถได้คงดี

“โทษที ช่วงนี้หิวน่ะ”