LOGIN“แม่กลัวว่าไอ้เจ้าของไร่อ้อยคนนั้นมันจะตามมาราวีเอ็งอีกน่ะสิ”นางรำเพยบอกความเป็นห่วง“เขาคงไม่มาแล้วละค่ะแม่”เสียงของหญิงสาวฟังดูเศร้าเครือจนคนเป็นมารดารู้สึกได้ถึงความอาลัยอาวรณ์นางรำเพยอาบน้ำร้อนมาก่อน มีหรือที่หล่อนจะไม่รู้ว่าลูกสาวของตนยังรักเควิน“เอ็งแน่ใจแล้วนะ... ว่าหมดเยื่อใยกับเขาแล้ว”ถามย้ำเพื่อลองใจ ทั้งที่รู้ว่าจะได้ฟังคำตอบชนิดที่ว่าปากไม่ตรงกับใจ“ค่ะแม่”ตอบแล้วน้ำอ้อยก็ขับรถนิสสันมาร์ชสีแดงออกไปท่ามกลางประกายแดดของยามสาย รถคันนี้ลุงยอดเป็นคนซื้อให้ เพราะรู้ว่าอีกไม่นานน้ำอ้อยจะได้ขับไปส่งเจ้าหนูคามินที่โรงเรียนอนุบาลเมื่อถึงเวลาที่ลูกโตขึ้น ตอนนี้หัดขับไปพลางๆ จะได้คล่อง เมื่อต้องไปรับไปส่งลูกชายทุกวันในเวลาต่อมาน้ำอ้อยเข้ามาที่ร้านขายผลไม้ ท่าทางของหล่อนดูกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด คอยเหลียวซ้ายแลขวาบ่อยๆ เหมือนกำลังรอคอยว่าเขาคนนั้นจะมาอีกไหม... คิดว่าเขาน่าจะมา เพราะเควินรู้แล้วว่าตอนนี้หล่อนอยู่ไหน เวลาล่วงเลยมาถึงตอนบ่าย น้ำอ้อยแอบคอยเขา แต่กลับไร้เงาคนเป็นพ่อของลูก หารู้ไม่ว่าตอนนั้นเควินมีแผน เหมือนรู้ตัวว่าเขาควรจะเข้าหาใคร? รู้ว่าใครที่จะช่วยสา
ตอนค่ำของวันเดียวกันนั้นขณะกำลังให้นมลูกชาย น้ำอ้อยเอื้อมมือไปกดรับโทรศัพท์มือถือ เมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาพร้อมกับแสงกระพริบวาบที่หน้าจอ“อ้อยพูดค่ะ... ”หญิงสาวกรอกเสียงสุภาพไปยังปลายสาย ด้วยเห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย“น้ำอ้อย... นี่ฉันเอง”กังวานเสียงคุ้นหูที่กรอกมาจากต้นสาย ทำให้หญิงสาวตกใจ ไม่คาดคิดว่าจะเป็นเขา“คุณ... คุณเอาเบอร์โทรมาจากไหน”“เรื่องนั้นไม่สำคัญ... ที่สำคัญคือฉันอยากเจอเธอ”“ไม่ค่ะ... ”“หนูจ๋า... ฉันขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา... ฉันอยากขอโอกาสอธิบาย”เขาทำเสียงอ้อน“ไม่มีอะไรต้องอธิบายนี่คะ”“อ้อย... ฟังฉันนะ... ฉันพยายามตามหาหนูมานาน แต่พอเจอตัว หนูกลับไม่ให้โอกาสฉัน... โกรธฉันมากใช่ไหม เรื่องวันนั้น”“หนูเคยโกรธ... แต่ตอนนี้เฉยๆ แล้วค่ะ”พยายามทำสุ้มเสียงให้เย็นชา พยายามทำให้เขารู้ว่าหมดเยื่อใย ทั้งที่ใจยังเปี่ยมรัก... ตลอดสองปีที่ผ่านมาแทบไม่เคยมีวันไหนที่หล่อนไม่คิดถึงเขา“อย่าใจร้ายนักเลย... ฉันอยากเจอลูก”คนที่ครั้งนึงเคยถามเหมือนไม่เชื่อว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา แต่วันนี้กลับมาอ้างสิทธิ์ของความเป็นพ่อ“เค้าเป็นลูกฉันค่ะ... ไม่ใช่ลูกคุณ”
“รำเพย... นี่มันเรื่องอะไรกัน”ลุงยอดก้าวเข้ามาในความวุ่นวาย และพลันนั้นเอง ที่สายตาของเควินเหลือบมาเห็นเด็กชายฝรั่งร่างจ้ำม่ำที่ลุงยอดกำลังอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนด้วยท่าทางทะนุถนอม“นี่... ”เควินจ้องหน้าเจ้าหนูคามินด้วยความตกตะลึงอย่างที่สุด เพราะว่าความรู้สึกแรกที่สบตากับเด็กคนนี้... เหมือนกับว่าเขากำลังมองตาตัวเอง ทั้งเค้าโครงหน้า... สีน้ำตาลในดวงตาและสีของเส้นผม... มันคือตัวเขาชัดๆ“นี่ลูกฉันใช่ไหม”เควินมองเด็กชายร่างจ้ำม่ำตาไม่กระพริบ แต่ขณะที่กำลังจะก้าวเข้าไปใกล้ นางรำเพยก็เข้ามาขวางเอาไว้เสียก่อน“ถอยไป... ไม่ใช่ลูกคุณหรอกค่ะ... ลูกหมาที่ไหนก็ไม่รู้”คำพูดแดกดันของรำเพย ทำ ให้เควินรู้สึกเจ็บแปลบในใจ ก็เห็นชัดๆ ว่าเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนเขาเหลือเกิน แม้จะเป็นเลือดผสมกับแม่ซึ่งเป็นคนไทย หากลักษณะทางพันธุกรรมที่เห็นเด่นชัด... ใครมองก็รู้ว่าต้องเป็นลูกเขาอย่างแน่นอน“นังอ้อย... กลับบ้าน”นางรำเพยรีบหันไปจูงลูกจูงผัว พากันเดินกลับไปที่รถกระบะของลุงยอด ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมาพร้อมกับเสียงซุบซิบนินทา บางคนโพล่งออกมาให้ได้ยินว่าอีตาฝรั่งคนนี้แหละพ่อเด็ก ช่วยยืนยันความเชื่อของเควิน.
เขาถามออกมาอีกจนได้ แม่รู้ว่าคำถามในลักษณะนี้จะทำให้คนถูกถามเจ็บปวดไปถึงกระดองใจ มันแทบไม่ต่างอะไรกับการโดนด่าทางอ้อม ว่าผู้หญิงอย่างหล่อนคงส่ำสอนสมสู่กับผู้ชายไม่เลือกหน้า ทำให้เขาไม่มั่นใจว่าตัวเองเป็นพ่อของเด็กในท้อง“เปล่าค่ะ เขาไม่ใช่ลูกคุณ หน้าตาก็ไม่เหมือนคุณสักนิด”น้ำอ้อยตัดสินใจส่ายหน้า มาถึงตอนนี้หล่อนไม่ต้องการความรับผิดชอบใดๆ จากผู้ชายคนนี้อีกแล้วเควินสะอึกกับสิ่งที่ได้ยิน เขานิ่งไปชั่วขณะ เหมือนพยายามรวบรวมคำพูด ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า“แล้ว... เธอเลี้ยงลูกคนเดียวใช่ไหม... ตอนนี้เธอมีแฟนหรือเปล่า”“ไม่มีค่ะ... หนูเลี้ยงลูกเอง... ลูกคนเดียวหนูเลี้ยงได้”เควินนึกสงสารหล่อน สิ่งที่แปลกไปก็คือน้ำอ้อยในวันนี้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ท่าทีเข้มแข็งกว่าแต่ก่อน ดูราวกับว่าเป็นอีกคน“มีเวลาว่างมั้ย... ฉันอยากคุยกับเธอ”เควินอยากคุยกับหล่อนในสถานที่ส่วนตัว ไม่ใช่ท่ามกลางตลาดที่มีสายตาของแม่ค้าร้านข้างๆ มองมาอย่างสอดรู้สอดเห็น“ไม่ได้ค่ะ... ”“ทำไม”“หนูไม่มีอะไรจะคุย... แล้วหนูก็ต้องขายของ”“ทั้งหมดนี่เท่าไรว่ามา... ฉันเหมาหมด”เขาล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมา“เยอะขนาดนี้... คุณจะกินยังไงหมด”“เ
“ตามหาหนูทำไมหรือคะ?”น้ำเสียงและแววตาของหล่อนที่มองดูเขาแปลกเปลี่ยนไป เควินรู้ได้ในทันที... ว่าหล่อนคงโกรธและเกลียดเขาเข้าไส้ นับตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาไม่มั่นใจว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกของเขา และความรู้สึกผิดยังติดใจเควินมาจนถึงวันนี้“ก็... ฉันเป็นห่วงเธอ”เขาพูดจริง“ไม่ต้องห่วงค่ะ... หนูสบายดี”หญิงสาวพยายามสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ทว่าสุดท้ายก็ห้ามไม่อยู่“สบายดี... แล้วร้องไห้ทำไม”เขาจับจุดได้ แม้น้ำน้อยพยายามจะมองเขาด้วยความเย็นชา... ไร้เยื่อไย หากสายตาที่ยังอาลัยอาวรณ์นั้นก็ปกปิดไม่มิด“ตอบสิ... ถ้าสบายดีแล้วจะร้องไห้ทำไม”“ฝุ่นเข้าตาค่ะ”หญิงสาวพยายามรวบรวมความเข้มแข็ง ยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตา เงยหน้าสู้ตาเขา... ท่องเอาไว้ในใจ ว่าต้องเข้มแข็ง“เธอสวยขึ้นนะ... ”เขาจ้องใบหน้างาม แทบไม่กระพริบตา เพราะว่าตอนนี้น้ำอ้อยยิ่งดูเอิบอิ่มขึ้นมาก เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน อาจเป็นเพราะว่ากำลังเป็นแม่ลูกอ่อน ฮอร์โมนของความเป็นแม่ทำให้ผิวพรรณของหล่อนยิ่งดูเปล่งปลั่ง มีน้ำมีนวล สองเต้าเอิบอิ่มที่มีความใหญ่เป็นทุนเดิม ตอนนี้ก็ยิ่งอวบคัด ตูมตั้งดันเสื้อขึ้นมาสะดุดตา“สวยขึ้นมากจนฉันเกือบจำไม่ได้แน่
คุณป้าที่เป็นลูกค้าประจำเกิดความสงสัยขึ้นมา เพราะว่าบางวันที่อากาศไม่ร้อน จะเห็นน้ำอ้อยพาลูกชายมาด้วย“วันนี้คามินอยู่กับยายจ้ะ”น้ำอ้อยรู้ว่าพ่อค้าแม่ค้าในตลาดหลายคนมองดูหล่อนกับลูกชายด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้ ว่าเจ้าเด็กฝรั่งผมสีน้ำตาลคนนี้พ่อมันไปไหน?ทำให้มีเสียงซุบซิบนินทาตามมามากมาย บ้างก็ว่าน้ำอ้อย ‘ใจแตก’ คงไปทำงานบาร์อยู่แถวพัทยาแล้วเกิดพลาดพลั้งตั้งท้องกับฝรั่ง แต่ฝรั่งไม่ยอมรับผิดชอบหล่อน มันคงหนีกลับต่างประเทศไปแล้ว ทำให้ต้องอุ้มท้องกลับมาคลอดที่บ้านแต่เมื่อใดก็ตามที่มีใครกล้าถามตรงๆ ว่าพ่อของเจ้าหนูคามินไปไหน น้ำอ้อยก็จะตอบเพียงสั้นๆ ว่าพ่อของลูกชาย ‘ตาย’ ไปแล้ว“เอาให้พอสองโลนะป้า... เดี๋ยวหนูแถมให้อีกจ้ะ... วันนี้ลิ้นจี่สดมาก”เสร็จจากเลือกลิ้นจี่ ป้าคนเดิมก็หันไปหยิบชมพู่ลูกสีแดงอร่ามใส่ลงในถุงพลาสติกแล้วยื่นให้แม่ค้าชั่งกิโลคุณป้าคนนั้นหิ้วถุงผลไม้เดินออกไปแล้ว ขณะที่น้ำอ้อยกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเรียงผลไม้ในกระจาดอยู่เพลินๆ จู่ๆ เสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่งที่ดังขึ้นมา... ก็ถึงกับทำเอาสะดุ้ง“ส้มโอขายยังไง”คำถามของหนุ่มใหญ่ไซส์ฝรั่งร่างสูงเฉียดสองเมตรที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าร้
เขิน ก่อนจะค่อยๆ ไล้ลูบขึ้นมาที่แผงอกของภูผาที่แน่นนูนไปด้วยมัดกล้าม“คุณลุงขนดกจัง… กล้ามใหญ่มากค่ะ”หญิงสาวเอามือลูบไล้เส้นขนสีดำที่แผ่กระจายเป็นแพอยู่ทั่วอกของภูผา เกลี่ยนิ้วมาที่หัวนมขนาดเท่าเม็ดถั่วแดงของเขา มีเส้นขนโอบล้อมอยู่รอบๆ เช่นกัน“ผู้ชายจะเสียวไหมคะ… ถ้าโดนดูดนมเหมือนอย่างที่หนูกำลัง
“ยิ่งแน่นลุงต้องยิ่งกระแทก… โอ้ว… ”มือใหญ่ของภูผารวบเอวคอด แววตาวาววาบไปด้วยประกายความใคร่ เอามือโอบใบหน้านวลที่กำลังบิดเบ้ รั้งเข้ามาจูบไซ้หอมแก้ม ฟอนฟัดลงมาที่ซอกคอสองข้างสลับไปมา บีบขยำสองเต้าอวบใหญ่ ดูดกินนมจากเต้าขณะสับสะโพกโยกอัดลำเอ็นทะลวงเสยขึ้นมาไม่หยุด“อ๊า... เสียวหัวนมเหลือเกิน… คุณลุง
“งือออ… เสียวมากค่ะคุณลุงขา… อูย… อ่า… อ่า… อ่า… ”อัยยาร้องครางตามจังหวะกระเด้า ไม่ต่างจากภูผาที่ตอนนี้เหงื่อกาฬแตกซ่านเต็มหน้าผาก“มันส์เอ็นสุดๆ… หนูจ๋า… โอ้ว… รัดจนหัวเอ็นของลุงถอกแล้วจ้ะหนูจ๋าขมิบแรงเหลือเกิน”ภูผาหลุบตาลงมองหัวจรวดสีม่วงเข้มถอกบานเหมือนดอกเห็ดขนาดใหญ่ของตัวเอง ทะลวงเข้าใส่โพรง
กายตั้งลำทะลวงอยู่ด้านล่าง กระแทกเสยขึ้นมาจนมิดสุดโคนไข่ เส้นขนหยาบแข็งรอบๆ ตอเอ็นของเขาและขนที่โอบกลีบสาวของหล่อนเสียดสีกันร้อน“อ่า… มันส์มาก… ลุงขออภัยที่ยั้งมือไม่ได้ ก็หนูน่าเอาเหลือเกินแม่คุณเอ๊ย”ภูผารู้ว่าตัวเองจัดหนักมาก แต่ก็หยุดไม่ได้ ความสาวความสวยและเนื้อหนังมังสาที่เปล่งปลั่งไปด้วยเลื







