เพื่อนเก่า

ภายในคอนโดมิเนี่ยมสุดหรูใจกลางเมืองกรุง หญิงสาวร่างบางอ้อนแอ้นในชุดเสื้อกล้ามรัดรูปอวดสัดส่วนตามส่วนเว้าส่วนโค้งของสรีระร่างกายตามสตรีเพศกับกางเกงขาสั้นที่นอนจ้องโทรศัพท์นานมากกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว เธอเป็นเจ้าของหญิงสาวร่างเล็ก ผิวขาวอมเหลือง มีเรือนผมสีน้ำตาลอมเทายาวถึงกลางหลัง นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน ปากเล็กจมูกโด่งรั้น รับกับกลีบปากบางสีชมพูระเรื่อ เธอเป็นสาวมั่นที่วันๆทำแต่งานแล้วก็งาน นามว่าฟ้าระดา

แพร : เฮ้ย แก ผู้ชายคนนี้เป็นไงวะ (ส่งรูป)

แนน : หล่อดีนะ กล้ามแน่นดี ทำไมเหรอ อย่าบอกนะว่าแกนัดผู้ชายอีกแล้ว

ฟ้า : ก็หล่อดีนะ

แพร : รู้ดีนะยัยแนน อ่ะบอกก็ได้ คืนนี้ฉันนัดกับเขาไว้เองแหละ

ฟ้า : นี่แกยังไม่เลิกอีกเหรอแนน

แพร : แก้เครียดน่ะยัยฟ้า แกไม่อยากลองบ้างเหรอหรือจะเก็บซิงไว้ชิงโชคย่ะ

แนน : อย่าไปว่ายัยแม่ชีแบบนั้นสิ นางคงเก็บไว้ให้เจ้าบ่าวในคืนเข้าหอนั่นแหละ ไม่เหมือนแกหรอกยัยแพร

แพร : แหม่ แกเองก็ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ อาทิตย์ที่แล้วแกยังนัดผู้ชายไปกินที่โรงแรมXXX นั่นอยู่เลย อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้

แนน : ว้า อุตส่าห์กินเงียบๆ มีคนรู้จนได้

ฟ้า : ทำแบบนี้มันดีเหรอ ทำไมพวกแกชอบไปมีอะไรกับคนแปลกหน้าจัง

แพร : จะว่าแปลกหน้าก็ไม่เชิงหรอกยัยฟ้า พวกเราก็คุยกันก่อนสักสองสามวันค่อยนัดเจอ แต่ต้องเลือกดีๆ หน่อย

แนน : อยากลองไหม เดี๋ยวฉันหาให้เอาแบบพวกนายแบบหล่อๆ กล้ามแน่นๆ งี้อ่ะ พูดแล้วก็อยากนัดเจออีก

ฟ้า : อืม น่าสน แต่ฉันจะหาเองดีกว่า ขอบใจนะ อ้องั้นคืนนี้ขอตัวก่อนละกัน บาย

หญิงสาวบอกลาเพื่อนๆ ก่อนจะนอนคิดเกี่ยวกับเรื่องที่เพื่อนๆ ของเธอนัดผู้ชายผ่านแอบพลิเคชั่นเพื่อไปสานสัมพันธ์กันลึกซึ้งจบแล้วก็แยกย้าย ไม่ผูกมัด ไม่ติดต่อ แต่ถ้าชอบหรือพอใจก็ค่อยนัดเจอกันอีกครั้ง ฟ้าเธอได้ยินเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนจบแรกๆ พวกเพื่อนๆ เธอที่มักจะคะยั้นคะยอให้เธอลองทำแบบพวกเขาบ้างแต่หญิงสาวกับมองว่ามันน่ากลัวและเป็นเรื่องที่ไร้สาระสำหรับเธอ เพราะนอกจากงานแล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกเลยแม้แต่เรื่องความรักเพราะไม่ว่าจะเริ่มต้นรักกับใครก็มักจะผิดหวังอยู่เสมอ เธอจึงตั้งหน้าตั้งตาทำแต่งาน หายใจเข้างาน หายใจออกก็เป็นงาน แต่หลังจากที่คุยแชทกับเพื่อนในกลุ่มเมื่อครู่มันกลับทำให้ฟ้าอยากลองนัดเจอผู้ชายเพื่อทำเรื่องอย่างว่า ไวเท่าความคิด นิ้วเรียวก็สัมผัสไปที่หน้าจอเพื่อโหลดแอบพลิเคชั่นชื่อดังมาเล่นและกดเข้าแฮชแท็กดัง

ปากบางเม้มสนิทเป็นเส้นตรงเมื่อนิ้วชี้เรียวกดส่งข้อความทักทายไปหาชายคนหนึ่งที่เธออ่านสเตตัสเมื่อครู่ว่า *อยากเจอ ก็ทักมา*

ฟ้าระดาตัดสินใจกดส่งข้อความไปหาชายแปลกหน้าอย่างใจกล้าๆ กล้าๆ พลางหรี่สายตามองว่าเขาคนนั้นจะอ่านข้อความเธอหรือไม่ และแล้วดวงตากลมโตก้เบิกกว้างขึ้นขณะที่สายตาจ้องมองไปยังช่องสนทนาที่มันกำลังขึ้นว่า กำลังพิมพ์ นั่นหมายความว่าเขาคนนั้นได้อ่านข้อความเธอแล้วกำลังจะตอบเธอกลับนั่นเอง

ใจเต้นระรัวราวกับมีคนตีกลองอยู่ข้างใน สายตายังคงจ้องรอการตอบกลับของเขาที่ใช้ชื่อแอคเค้าท์ว่า PP พร้อมกับรูปโปรไฟล์ที่เห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้างและใบหน้าแค่เสี้ยวเดียว เพียงแค่นั้นฟ้าระดาก็พอดูออกว่าเขาคนนั้นต้องหน้าตาดีในระดับหนึ่ง เพราะเธอดูคิ้วเข้มเป็นเส้นตรง หางตาเรียวยาว จมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหนาที่หยักได้รูป

PP : สวัสดีครับผม

Fah : ชื่อฟ้าค่ะ คุณชื่ออะไรหรือคะ

PP : ภีมครับ

จากนั้นฟ้าระดาก็ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการพูดคุยกับชายแปลกหน้าที่ชื่อภีม ใบหน้าสวยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับหน้าจอมือถือตัวเอง พลางเขินจนตัวบิดขณะที่ได้อ่านข้อความจากบุคคลที่ส่งมา เธอรู้ข้อมูลคร่าวๆ เกี่ยวกับเขาบ้างแล้ว ภีมอายุเท่ากันกับเธอนั่นคือ 26 ปี เปิดอู่ซ่อมรถและสนามแข่งรถที่หุ้นกับเพื่อน และอีกอย่างที่เขาพึ่งบอกเธอก็คือภีมพึ่งเปิดแอคเคาท์นี้ครั้งแรกเพราะชายหนุ่มพึ่งอกหักจากแฟนนั่นเอง นี่คือสาเหตุที่เขาโหลดแอปพลิเคชันนี้มาเล่นเพราะความเหงาเหมือนกันกับเธอนั่นเอง

PP : อยู่คนเดียว ไม่เหงาหรือครับ

Fah : ไม่ค่ะ แต่จริงๆ ก็อยากมีคนมาอยู่เป็นเพื่อนนะคะ

PP : ผมว่างนะครับ แต่ไม่อยากอยู่เป็นเพื่อน อยากอยู่เป็นอย่างอื่นมากกว่า

Fah : บ้า

PP : บ้า แต่น่ารักนะครับ

Fah : ไม่คุยด้วยแล้ว ง่วง (เขิน)

PP : จริงด้วย นี่ก็จะตีหนึ่งแล้ว ฟ้าคงง่วงมาก งั้นภีมไม่กวนแล้วครับ

Fah : ฝันดีค่ะ

PP : ฝันดีครับผม พรุ่งนี้จะทักไปกวนใหม่ครับ (อิโมจิยิ้ม)

มือบางว่างโทรศัพท์แนบอกสัมผัสใจน้อยๆ ที่เต้นโครมครามตลอดเวลาที่คุยกับผู้ชายที่ชื่อภีม เขาเป็นคนน่ารัก คุยเก่ง สุภาพ ไม่พูดจาคุกคามเธออย่างที่ฟ้าระดาแอบกลัว นั่นเป็นเหตุผลที่เธอยอมคุยกับเขานานนับเกือบสองชั่วโมงเต็ม และถ้าเธอจะนัดใครสักคนเพื่อมามีอะไรกัน ฟ้าระดาก็คงเลือกผู้ชายคนนนี้แน่นอน

นานกว่าสัปดาห์ที่ฟ้าคุยกับผู้ชายที่ชื่อมีที่ที่ในแอพสีฟ้า จนเมื่อเธอกล้าพอที่จะยอมรับนัดของชายหนุ่มออกไปทานข้าวข้างนอก หรืออาจจะทำอะไรมากกว่าการทานข้าว

วันนี้ฟ้าอยู่ในชุดแซกสั้นเหนือเข่าสีฟ้าอ่อน เรือนยาวสีน้ำตาลอมเทา ดัดลอนใหญ่ตรงกลางหลัง สวมรองเท้าส้นสูงห้านิ้ว ก้าวเดินขึ้นรถเพื่อไปยังร้านอาหารที่นัดหมาย

 

 

ภายในร้านอาหารที่มีความเป็นส่วนตัว ฟ้าระดาย่างเดินเข้ามาก่อนจะบอกพนักงานถึงโต๊ะที่สั่งจอง ดวงตากลมโตมองไปตามที่พนักงานชี้ไป แล้วก็เบิกตากว้างเมื่อเห็นแผ่นหลังผู้ชายกว้าง ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำแบรนด์หรู ซอยผมระต้นคอกำลังนั่งเคาะนิ้วตามโต๊ะเป็นจังหวะ พลันหัวใจหญิงสาวก็เต้นระรัวราวกับมีคนมาตีกลองเป็นจังหวะสามช่า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนัดกับผู้ชายในโลกออนไลน์ หญิงสาวจินตนาการไปต่างๆ นานา ว่าตัวจริงชายหนุ่มจะเป็นอย่างไรเพราะตลอดเวลาที่คุยกันเธอเห็นรูปชายหนุ่มเพียงแค่ด้านหลังเท่านั้น สองเท้าก้าวเดินไปตามทาง มือบางกำแน่นเข้าหากันอย่างตื่นเต้นเมื่อเดินมาหยุดด้านหลังของชายหนุ่ม

“ขะ ขอโทษนะคะ นี่ใช่คุณภีมหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถาม คนที่กำลังนั่งหันหลังให้ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเขาหันหน้ามามองเธอ สองสายตาสอดประสานกันอย่างไม่ตั้งตัว หล่อกว่าที่คิด ใบหน้าคม คิ้วเข้ม ผิวขาว จมูกโด่งรั้น แต่เอ๊ะ ทำไมเธอรู้สึกคุ้นหน้าเขาจัง เหมือนเคยเจอมาก่อนแต่ก็นึกไม่ออกจริง จนเขาเอ่ยทำลายความเงียบ

“ครับ ผม ภีม คุณฟ้าใช่ไหมครับ”

“ชะ ใช่ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ

“เชิญนั่งสิครับ”

“ค่ะ” เธอเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามทั้งที่ในใจยังคงนึกว่าเขาเป็นใคร และเขาเองก็คงคิดเช่นเดียวกันกับเธอเพราะทันทีที่เจอหน้ากัน ภีมเขาก็เอาแต่ขมวดคิ้วมองเธอเหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ

“เราเคยเจอกันหรือเปล่าคะ” ในที่สุดฟ้าระดาก็ตัดสินใจถามชายหนุ่มออกไป นี่เขาคงไม่คิดว่าคำถามเธอจะเป็นมุกจีบเขาอะไรหรอกใช่ไหม

“ผมก็คิดว่าคุ้นๆ หน้าคุณฟ้าอยู่เหมือนกันนะครับ”

นั่นไง ฉันไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียว แต่เดี๋ยวนะ เขาชื่อภีมงั้นเหรอ ฟ้าระดาทำท่านึกว่าเธอเคยรู้จักคนชื่อภีมมาก่อนหรือไม่ แล้วหญิงสาวก็เลิกคิ้วเมื่อนึกออกว่าสมัยมัธยมเธอมีเพื่อนร่วมห้องที่ชื่อภีม แต่เธอกับเขาไม่ค่อยสนิทกันสักเท่าไหร่นัก พูดคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค และแล้วการวิเคราะห์ของเธอก็น่าจะเป็นไปได้เพราะดุจากรูปลักษณ์ของภีมตรงหน้าแล้วก็มีเค้าโครงภีมเมื่อสมัยก่อนอยู่มาก

“ใช่ภีมที่เคยเรียนโรงเรียน XXXXX ปะ” เธอชี้นิ้วไปที่ตัวเขาเมื่อนึกออก

“ใช่ ฟ้ารู้ได้ไง หรือว่า….” เขาทำหน้าฉงนแล้วก็นึกตามหญิงสาว ถ้าเธอรู้จักว่าเขาเคยเรียนอยู่ที่นี่นั่นก็แสดงว่าเธอก็เรียนที่เดียวกันกับเขาแน่ ใช่แล้วเธอคือเพื่อนสมัยเรียนมัธยมเขานี่เอง

“เรา ฟ้าไง เราเคยอยู่ชั้นเดียวกัน ประมาณสองเทอมได้มั้ง” หญิงสาวทำท่านึกแล้วเล่าให้ชายหนุ่มตรงหน้าฟัง

“บังเอิญจังเลยนะ”

“นั่นดิ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นนาย” ฟ้าระดาเปลี่ยนสรรพนามทันทีเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือเพื่อนเก่า

“โลกกลมแฮะ”

“งั้นเราสั่งอาหารเลยไหม” เธอเปลี่ยนประเด็นเพราะการมาทานข้าวครั้งนี้มันมีจุดประสงค์อื่นซ่อนแอบแฝงอยู่ ถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นเพื่อนสมัยเรียน ฟ้าระดาไม่มีทางมาแน่ ถ้าเพื่อนคนอื่นๆ รู้เธอก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน แต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ลุยต่อเลยแล้วกัน

“อืม ดีเหมือนกัน ชักจะหิวแล้ว” เขาพูดพลางพลิกข้อมือดูเวลาบนนาฬิกาเรือนหรู

ทั้งสองสั่งอาหารกับพนักงานแล้วนั่งคุยกันถึงเรื่องที่ผ่านมาและถามถึงเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยังติดต่อกันในตอนนี้ จนกระทั่งมื้ออาหารจบ

“อะ เอ่อ พึ่งสองทุ่มเอง ไปหาอะไรดื่มหน่อยไหม” ภีมเอ่ยชวนเพื่อนสาว ขณะเดินออกมายังลานจอดรถ

“ก็ดีนะ”

“ว่าแต่ จะไปที่ไหนเหรอ ฟ้ามีที่ที่ อยากไปไหม” เขาหันมาขอคำปรึกษาจากหญิงสาว เธอจึงทำได้แค่ส่ายหน้าไปมา เรื่องนี้เธอไม่ถนัดเท่าไหร่นัก ฟ้าระดาไม่ใช่สายเที่ยวแต่ก็ดื่มได้เพราะต้องไปดื่มกับลูกค้าบ่อยๆ นั่นเอง

“งั้นไปห้องเราไหม” เมื่อไม่รู้จะไปที่ไหน ชายหนุ่มจึงชวนเธอไปดื่มต่อที่ห้อง เขายังไม่คิดจะล้มเลิกแผนรวบรัดหางหญิงสาวตรงหน้าแม้จะรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนก็ตาม

ก็คนมันหิวนี่นา และดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่ปฏิเสธเขาสะด้วยสิ โทษเขาไม่ได้นะ

“อืม” ฟ้าระดาตอบตกลง ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อถูกตาคมจับจ้อง

มุมปากชายหนุ่มกระตุกขึ้นยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวตอบตกลง

“ถ้างั้นไปด้วยกัน ทิ้งรถไว้ที่นี่แหละ เดี๋ยวภีมเรียกคนมาขับไปให้” ชายหนุ่มสรุป

“อืม” ฟ้าระดาพยักหน้าแรงๆ แล้วเดินตามหลังเขาขึ้นรถ