EP5 | ข้อตกลง 2/2

เมื่อประมาณสี่เดือนก่อน ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเรียนและอาศัยมาตั้งแต่เด็กกำลังจะปิดตัวลง สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วนแล้วมีการจัดตั้งกลุ่มเพื่อสงเคราะห์เด็กที่ถูกทอดทิ้ง เพื่อช่วยเหลือเด็กที่พ่อแม่ไม่มีทุนทรัพย์ส่งบุตรเรียน มีเปิดสอนตั้งแต่ชั้นปฐมวัยจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

แต่พื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนแห่งนี้กำลังจะหมดสัญญาเช่าพื้นที่ แล้วทางโรงเรียนก็ไม่มีเงินมากมายที่จะต่อสัญญา ทางโรงเรียนจึงขอเจ้าของพื้นที่ยืดสัญญาไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนจบการศึกษาในปีนั้น ๆ ก่อนแล้วค่อยปิด เพื่อเด็ก ๆ จะได้สามารถเอาใบจบไปยื่นเรียนต่อในโรงเรียนอื่น ๆ ได้

หลังจากนั้นโรงเรียนก็ถูกปิดตัวลงตามข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ โดยครูหลายคนก็ทยอยพากันลาออกไปจนเหลือเพียงแค่ผู้อำนวยการหญิงที่อายุมากแล้ว กับเด็ก ๆ อีกเก้าคนที่ไม่มีพ่อแม่มารับกลับไป ปรายฟ้าที่เรียนจบมัธยมปลายพอดีก็ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอมาเป็นใคร

ตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่ในความดูของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาโดยตลอด จนถึงวันที่เธอคิดไม่ตกว่าจะช่วยเหลือผู้มีพระคุณยังไงดี เพราะที่ผ่านมาเธอก็ได้รับความช่วยเหลือจากท่านมาตลอด เธอจึงอยากตอบแทนบุญคุณท่านบ้าง

ปรายฟ้านั่งร้องไห้อยู่หลังลานน้ำพุ เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะช่วยทุกคนได้ยังไง

"เป็นอะไรหรือเปล่าหนู" ชายสูงวัยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธอ ปรายฟ้ารีบเช็ดน้ำตาด้วยความตกใจที่มีคนเดินมาแถวนี้ด้วย

"ขอบคุณมากนะคะคุณปู่ เชิญนั่งก่อนนะคะ" เธอรีบสละเก้าอี้ให้ชายสูงวัยที่ถือไม้เท้าเพื่อพยุงร่างกายไว้

"แล้วร้องไห้ทำไมล่ะ หนูเป็นคนในนี้หรือ"

"ใช่ค่ะ หนูอยู่ที่นี่ตั้งแต่จำความได้ พอจะต้องจากสถานที่แห่งนี้ไปก็รู้สึกใจหายน่ะค่ะ"

"แล้วหนูไม่รู้จักพ่อแม่เลยหรือไง"

"ไม่เลยค่ะ หนูอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็กแล้ว ก็มีแต่ผู้อำนวยการที่นี่ค่ะ ที่ชุบชีวิตหนูจนมีทุกวันนี้ได้ หนูกำลังคิดว่า อายุเท่านี้ จบแค่ม.ปลาย จะมีโอกาสได้งานดี ๆ ทำไหมเพราะถ้าออกจากที่นี่ไปก็ยังไม่รู้เลยค่ะว่าจะไปอยู่ที่ไหน น้อง ๆ ที่ไม่มีพ่อแม่ก็ยังไม่มีที่ไปด้วย ถ้า ผอ. ต้องรับดูแลเด็กทุกคนไว้คงลำบากแน่นอน หนูก็เลยกำลังคิดหาทางอยู่ค่ะ เอ่อ…หนูขอโทษนะคะ ที่เล่าเรื่องหดหู่ใจให้ฟัง"

"ไม่เป็นไร"

"แล้วคุณปู่หลงทางอยู่หรือเปล่าคะ จะไปที่ไหนหรือเปล่าคะ เดี๋ยวหนูพาไปส่งค่ะ พอดีทีนี่หนูรู้จักทุกที่เพราะอยู่มาตั้งแต่จำความได้แล้ว"

"ฉันขอถามอะไรแม่หนูหน่อยสิ"

"คะ?"

"ถ้าที่นี่ปิดตัวลงแล้วจะไปอยู่กันที่ไหนล่ะ"

"ว่าจะไปหาห้องเช่าอยู่แบบแออัดกันไปก่อนค่ะ ถ้าหนูหางานที่มั่นคงได้ค่อยขยับขยายไปอยู่ที่กว้างขึ้น ตอนนี้หนูโตแล้วก็จะทำทุกทางเพื่อไม่ให้ทุกคนต้องอยู่อย่างลำบากค่ะ"

"แล้วถ้าเกิดว่าที่นี่จะต่อสัญญาให้ล่ะ แต่ว่าต้องแลกกับตัวหนูที่ต้องไปทำงานแทนแบบนี้ได้ไหมล่ะ"

"ถ้ามันเป็นเรื่องจริง ถ้าที่นี่สามารถเปิดได้ต่อไป ไม่ว่าจะให้ทำงานอะไร หนูก็จะทำทั้งนั้นค่ะ แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ เพราะตอนนี้คนที่เป็นเจ้าของพื้นที่ก็มาเจรจาแล้ว แต่หนูก็จะไม่ท้อหรอกค่ะ หนูก็จะหาทางสู้ต่อไป"

"ถ้าปู่ให้หนูแต่งงานกับหลานของปู่เพื่อแลกกับการให้ที่นี่คงอยู่ต่อไปอีกยี่สิบปี แล้วก็ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าพื้นที่ แบบนี้หนูจะยอมทำไหมล่ะ"

"เอ๋? นี่คุณปู่คงล้อหนูเล่นอยู่แน่ ๆ เลยใช่ไหมคะ ถ้ามีเรื่องแบบนั้นจริง ๆ หนูคงจะรีบรับแบบไม่ลังเลเลยแหละค่ะ"

"อ้าว…นี่ปู่พูดเล่นที่ไหนกันล่ะ ก็ปู่เป็นเจ้าของที่ดินแปลงนี้ทั้งหมด ก็อย่างที่บอกไป ถ้าสนใจข้อเสนอก็บอกมาได้ แล้วทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็จะได้ไม่ต้องลำบากไง"

"นี่หนูไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ ถ้าหนูจะขอเห็นแก่ตัวตอบรับแบบไม่ลังเล หนูยอมทำทุกอย่างจริง ๆ ค่ะ จะให้หนูทำงานหนักยังไงก็ได้ แต่นี่คือเรื่องจริงใช่ไหมคะ หนูคงไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ"

"แต่ว่าหนูต้องแต่งงานกับหลานของปู่นะ ปู่ก็ไม่รู้จะอยู่ได้นานอีกแค่ไหน แต่ถ้ามีหนูสักคนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อคนที่รัก แม้ว่าจะไม่ใช่ครอบครัวที่แท้จริง ปู่ก็แค่อยากจะเสี่ยงดูว่า หนูจะทำแบบนั้นได้เสมอต้นเสมอปลายหรือเปล่า แต่หลานปู่มันค่อนข้างแข็งข้อ ไม่ยอมมาทำงานให้ปู่สักที ปู่ก็เลยต้องบังคับแบบนี้ไง"

"แล้วคุณปู่ทำแบบนี้ คุณปู่ไม่เสียเปรียบหรือคะ"

"หนูนี่จริง ๆ เลย ตัวเองได้ผลประโยชน์แล้วแท้ ๆ ยังจะมาห่วงคนอื่นอีก ถ้าปู่ไม่ได้อะไรจากเรื่องนี้ก็ไม่เป็นปัญหา ปู่เพียงแค่อยากกดดันให้หลายของปู่เลิกทำงานที่เขาทำอยู่ตอนนี้แล้วให้ไปดูแลบริษัทต่อ ถ้าเขาไม่อยากแต่งกับหนูก็ถือว่าหนูทำสำเร็จ แต่หลานปู่เขาแต่งกับหนู ปู่ก็อยากให้หนูทนไปก่อน จนกว่าเขาจะอยากมาทำงานที่บริษัทจริง ๆ เมื่อถึงตอนนั้นทุกอย่างก็ถือว่าเสร็จสิ้น"

"แบบนี้นี่เองค่ะ ไม่ว่าหลานของคุณปู่จะเลือกแบบไหน หนูก็จะทำให้สุดความสามารถค่ะ งั้นหนูรับข้อเสนอนี้ก็ได้ค่ะ แต่ว่าหนูนี่ก็เห็นแก่ตัวมากเลยนะคะ ที่ต้องโกหกกับหลานคุณปู่ เพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง"

"หนูอย่าคิดมากเลย ถ้าหนูได้ไปอยู่ที่บ้านนั่น ระหว่างนั้นปู่ก็จะให้หนูเรียนไปด้วย จะได้จบสูง ๆ จะได้หางานดี ๆ ทำ แบบนี้ทำได้ไหม"

"ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ แล้วเรื่องหนูจะไปบอกกับผู้อำนวยการยังไงดี"

"เรื่องนั้นปู่จัดการเอง อีกสี่เดือนหลังจากนี้ ให้หนูเก็บสิ่งของที่จำเป็นมาตามสถานที่ตามใบนี้นะ แล้วเราค่อยไปตกลงกันที่นั่นอีกที เพราะปู่จะพาหลานชายตัวดีไปด้วย"

"ขอบพระคุณมากนะคะ ปรายจะทำให้สุดความสามารถเลยค่ะ"

"แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับปู่ก่อนที่เจ้าหลานชายจะรับช่วงต่อของบริษัท สถานที่แห่งนี้ก็จะยังเป็นของหนู แต่ถ้าหนูไม่อยากอยู่และใช้ชีวิตแบบนั้นต่อ ก็เดินออกมาได้เลย เพราะถ้าปู่ไม่อยู่เมื่อไหร่ หนูก็ทำตามที่ต้องการได้เลย"

"ทำไมคุณปู่พูดแบบนั้นล่ะคะ ปรายว่าคุณปู่ต้องได้อยู่ดูความสำเร็จของหลายชายแน่นอนค่ะ แล้วปรายก็จะทำให้ดีที่สุดนะคะ"

เหตุการณ์ในวันนั้นก็ผ่านมาสี่เดือนกว่าแล้ว ปรายนึกถึงเหตุการณ์ที่ผู้มีพระคุณได้ช่วยคนที่เธอรักทุกคนไว้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร แม้แต่จะแค่เล็กน้อย เธอก็ไม่อยากทำให้ท่านต้องมานั่งคิดมาก เธอจึงเริ่มตักอาหารใส่ในจานของตัวเอง เธอจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ทำให้ท่านผิดหวัง เพราะคนที่เธอควรแคร์ที่สุดคือคุณปู่ ไม่ใช่มารดาของว่าที่สามีเธอหรือใครทั้งนั้น

"เดี๋ยวอาทิตย์หน้าปู่จะมาเยี่ยมใหม่ ไปคิดคำตอบมาให้ดีล่ะ ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเองนะลูก"

"ได้ค่ะ"

ทั้งหกคนนั่งรับประทานอาหารไปคุยกันไปเรื่อย ๆ แต่ปรายฟ้าก็สังเกตได้ว่า วิมลกับพะพิมยังคงมองตาขวางมาที่เธอด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่คุณปู่กำลังคุยกับลูกชายและหลานชายอย่างออกรส

ปรายฟ้าจึงทำเป็นไม่สนใจและนั่งทานอาหารเงียบ ๆ ตอนนี้เธอแคร์แค่ความรู้สึกของผู้มีพระคุณเท่านั้น