All Chapters of เพื่อเธอ (ลูก) คนเดียวเท่านั้น: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จแล้ว ปรายฟ้าก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ภาคิณจึงเปิดบทสนทนาอีกครั้ง"พูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะครับ ปู่จะให้เด็กนั่นมาเฝ้าจับตาผมอย่างนั้นใช่ไหมครับ""ทำไมแกถึงคิดอะไรแบบนั้น""แล้วเด็กนั่นจะออกไปจากชีวิตผมได้เมื่อไหร่ล่ะครับ หรือจนกว่าผมจะเลิกเป็นดาราอย่างนั้นหรือไง""อะไรกัน นี่แกไม่คิดจะแต่งงานกับเด็กคนนี้จริง ๆ งั้นหรือ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเลย นี่แกคิดไปถึงเรื่องที่จะเลิกกันแล้วหรือไง""อ้าว…มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงครับ แล้วทำไมผมจะต้องไปแต่งงานกับเด็กคนนั้นด้วยละ""ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ นี่ฉันอุตส่าห์หาคนที่เหมาะกับแกให้แล้วแท้ ๆ""อย่าคิดว่าผมจะหลงกลปู่นะ ผมแค่รับข้อเสนอว่าจะให้เด็กคนนี้แต่งงานกับผมเพราะผมจะได้ทำงานที่ผมรักได้ต่อไปเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากกับเด็กคนนั้นหรอกนะครับ เพราะถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่ผมก็จะเฉดหัวทิ้งทันที""ถ้าทำได้ก็ลองดูเถอะ เพราะฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะเอาแกอยู่หมัดได้แน่ ๆ""แล้วถ้าเกิดว่าเด็กคนนั้นเป็นฝ่ายอยากออกไปจากชีวิตผมเอง ก่อนที่ผมจะเลิกเป็นดาราล่ะครับ จะเป็นยังไงต่อ"

"น่ารำคาญจริง ๆ" ชายหนุ่มคว้าหมอนมาแล้วโยนไปปิดหน้าเด็กสาวไว้"ฉันบอกให้หยุดร้องก็ยังจะร้องอยู่ได้ เดี๋ยวก็หมดอารมณ์ก่อนหรอก"ชายหนุ่มแยกขาเรียวออกกว้าง แล้วดันแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจคนใต้ร่างสักนิด เขาไม่มีการเล้าโลมหรือเร้าอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น"เชี่ย...แน่นจังวะ" ภาคิณค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกมาจนหมด แล้วก็ต้องตกตะลึงกับคราบเลือดสีแดงที่ติดถุงยางออกมา มันบ่งบอกความจริงได้เป็นอย่างดีว่าเด็กคนนี้ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อนส่วนปรายฟ้าก็อดทนกับความเจ็บปวดไว้ ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเก็บกักน้ำตาอีกต่อไป เพราะชายหนุ่มได้เอาหมอนมาปิดใบหน้าของเธอไว้ ต่อให้ร้องเท่าไหร่คนตรงหน้าก็คงไม่เห็นเด็กสาวน้ำตาไหลพราก กำหมัดแน่นทั้งสองข้างเพื่อข่มความเจ็บ แล้วก็เม้มปากไว้เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาพอรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้เชยชมร่างกายนี้ ภาคิณก็ดึงถุงยางป้องกันออกทันที แล้วก็ดันแก่นกายเข้าไปอย่างไม่ปรานีเช่นเคยเขาไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนใด ๆ ทั้งนั้นเพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรต้องจ่าย มันคือสิ่งที่เขาควรได้รับตอบแทนกับการที่เขาต้องสูญเสียอิสรภาพไป"รัดแน่นเกินไปแล้ว อย่าเกร็งนักสิ มัวแต่ทำตัว

"คุณท่านเขาทานอาหารกันเสร็จละ ไปช่วยกันเก็บโต๊ะได้แล้ว" หัวหน้าแม่บ้านเดินเข้าไปบอกปรายฟ้าและแม่บ้านในครัวทันทีหลังจากเจ้าของบ้านรับประทานอาหารเสร็จส่วนปรายฟ้าก็ไปช่วยแม่บ้านเก็บจานและทำความสะอาดในครัวโดยไม่อิดออด เพราะเธอมาอยู่ในฐานะผู้อาศัยก็ไม่อยากทำตัวให้เป็นภาระของใครด้วย"เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้วก็จะถึงเวลาทานอาหารของเรา แต่จะมัวแต่ทานโอ้เอ้ไม่ได้เพราะยังมีงานให้ทำอีกทั้งวันเข้าใจไหม" หัวหน้าแม่บ้านหันไปบอกปรายฟ้าที่กำลังยืนเช็ดจานอยู่"เข้าใจค่ะ""ฉันได้รับคำสั่งมาจากคุณภาคิณ ว่าเธอเป็นแค่คู่สมรสกำมะลอเท่านั้น เพราะฉะนั้นเธอก็ไม่มีอภิสิทธิ์ที่จะทำอะไรเหมือนคุณ ๆ ในบ้านหลังนี้ได้ ถ้าเธอยังอยากอยู่ที่นี่อย่างสงบสุข ก็หัดเจียมเนื้อเจียมตัวและช่วยงานทุกอย่างในคฤหาสน์นี้ด้วยล่ะ สถานะเธอตอนนี้ก็ไม่ต่างจากคนรับใช้ในบ้านนี้หรอกนะ เข้าใจแล้วหรือยัง""เข้าใจค่ะ""เข้าใจก็ดีแล้ว ถึงจะได้รับคำสั่งให้เรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่งานในคฤหาสน์นี้เธอก็ต้องทำอย่าให้ขาดตกบกพร่องล่ะ""เข้าใจแล้วค่ะ""ส่วนอาหาร ต้องทานแค่ในครัวนี้เท่านั้น แค่ต้องทานหลังจากที่พวกคุณในบ้านทานเสร็จแล้วนะ""ค่ะ แล้วจะให้ปร

"จะมานอนกับฉันทั้งที นี่มันชุดนอนจริง ๆ หรือเนี่ย ฉันก็นึกว่าผ้าขี้ริ้วซะอีก หน้าตาก็จืดชืดแถมยังไร้รสนิยมอีก นี่เธอรู้ไหม แค่เห็นหน้าของเธอฉันก็หมดอารมณ์แล้ว แบบนี้จะให้ฉันนอนกับเธอลงได้ยังไง"ภาคิณดึงกางเกงนอนของเด็กสาวออกไปให้พ้นทาง"ถอดเสื้อของเธอออกไปซะ" ปรายฟ้าพยักหน้าแล้วรีบลุกขึ้นแกะกระดุมเสื้อมือไม้สั่น ตอนนี้ร่างกายเธอเหลือเพียงแค่บรากับกางเกงชั้นในเท่านั้น"ถอดชุดชั้นในนั่นออกสิ" เธอรีบปลดตะขอบรามือไม้สั่นจนอกอวบอิ่มชูชันปรากฏต่อสายตาของเขา"ถึงแม้ว่าโดยรวมแล้วจะไม่ได้ดึงดูดเพศตรงข้ามสักเท่าไร แต่ก็ยังดีที่มีหน้าอกอวบใหญ่แบบนี้นะ" มือแกร่งเคล้นคลึงอกอวบข้างหนึ่งอย่างไม่ปรานี เด็กสาวเม้มปากเพื่อกลั้นเสียงไว้ ขอบตากลมโตแดงทั้งสองข้างเพราะเธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลร่างสูงดึงผ้าขนหนูที่พันเอวสอบไว้ออก แล้วเข้าประชิดร่างเล็กที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียงกว้าง แล้วรั้งเอวบางเข้าปะทะแผงอกแกร่ง ส่วนมืออีกข้างก็ขยำสะโพกกลมกลึงอย่างแรงแก่นกายของชายหนุ่มที่ชนอยู่ที่หน้าท้องเธอจนเธอรู้สึกได้ เธออยากจะผลักอกเขาออกห่างแรง ๆ แต่ก็ได้แค่คิดในใจเท่านั้น เพราะอย่างเธอคงไม่มีสิทธิ์ที่จะขัดข

เมื่อประมาณสี่เดือนก่อน ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เธอเรียนและอาศัยมาตั้งแต่เด็กกำลังจะปิดตัวลง สถานที่แห่งนี้เคยเป็นโรงเรียนประจำหญิงล้วนแล้วมีการจัดตั้งกลุ่มเพื่อสงเคราะห์เด็กที่ถูกทอดทิ้ง เพื่อช่วยเหลือเด็กที่พ่อแม่ไม่มีทุนทรัพย์ส่งบุตรเรียน มีเปิดสอนตั้งแต่ชั้นปฐมวัยจนถึงชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายแต่พื้นที่ที่ตั้งโรงเรียนแห่งนี้กำลังจะหมดสัญญาเช่าพื้นที่ แล้วทางโรงเรียนก็ไม่มีเงินมากมายที่จะต่อสัญญา ทางโรงเรียนจึงขอเจ้าของพื้นที่ยืดสัญญาไปอีกเล็กน้อยเพื่อให้เด็ก ๆ ได้เรียนจบการศึกษาในปีนั้น ๆ ก่อนแล้วค่อยปิด เพื่อเด็ก ๆ จะได้สามารถเอาใบจบไปยื่นเรียนต่อในโรงเรียนอื่น ๆ ได้หลังจากนั้นโรงเรียนก็ถูกปิดตัวลงตามข้อตกลงที่เคยคุยกันไว้ โดยครูหลายคนก็ทยอยพากันลาออกไปจนเหลือเพียงแค่ผู้อำนวยการหญิงที่อายุมากแล้ว กับเด็ก ๆ อีกเก้าคนที่ไม่มีพ่อแม่มารับกลับไป ปรายฟ้าที่เรียนจบมัธยมปลายพอดีก็ไม่เคยรู้เลยว่าพ่อแม่ที่ให้กำเนิดเธอมาเป็นใครตั้งแต่จำความได้เธอก็อยู่ในความดูของผู้อำนวยการโรงเรียนนี้มาโดยตลอด จนถึงวันที่เธอคิดไม่ตกว่าจะช่วยเหลือผู้มีพระคุณยังไงดี เพราะที่ผ่านมาเธอก็ได้รับความช่วยเหลือจ