EP5 | ข้อตกลง 1/2

ปรายฟ้ามักจะตื่นตอนเช้าเวลาห้านาฬิกาเป็นประจำทุกวัน เธอรีบกลับไปที่เรือนของคนรับใช้เพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่ผู้มีพระคุณจะมาในวันนี้

เธอรีบไปช่วยเตรียมอาหารในครัวตามปกติแล้วก็ตั้งโต๊ะอาหารสำหรับห้าคนที่จะมารับประทานอาหารในเช้าวันนี้

ก่อนเวลารับประทานอาหารเล็กน้อย ก็มีคนเรียกเธอให้ไปที่โถงใหญ่ในห้องรับแขก

"ปรายฟ้า คุณท่านให้ไปพบที่ห้องรับแขกตอนนี้เลย" หัวหน้าแม่บ้านเข้ามาเรียกเธอในครัว ขณะที่เธอกำลังทำความสะอาดเคาน์เตอร์ครัวอยู่

"อ๋อ…ได้ค่ะ เดี๋ยวปรายจะกลับมาทำต่อนะคะ" เด็กสาววางผ้าเช็ดโต๊ะแล้วรีบไปที่ห้องรับแขกทันที

"คุณปู่" เธอไม่ได้เจอหน้าผู้มีพระคุณมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ปรายฟ้ารีบเข้าไปกราบท่านด้วยความดีใจ

"เป็นไงบ้างลูก สบายดีไหม มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

"สวัสดีค่ะคุณปู่ ปรายอยู่ที่นี่สบายดีมากค่ะ แล้วสุขภาพคุณปู่เป็นยังไงบ้างคะ" ปรายฟ้านั่งลงกับพื้นใกล้ ๆ ผู้สูงวัยที่นั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขก

"ปู่ก็เรื่อย ๆ แหละลูก ตามประสาคนแก่ มีเจ็บออด ๆ แอด ๆ บ้างเป็นเรื่องปกติ แล้วนั่นไปนั่งที่พื้นทำไม มานั่งบนโซฟานี่สิ"

"ไม่เป็นไรค่ะคุณปู่ ปรายอยากนั่งตรงนี้มากกว่าค่ะ"

"แล้วนี่เจ้าคิณยังไม่ลงมาอีกหรือไง"

"เดี๋ยวก็น่าจะลงมาแล้วนะคะ เพราะใกล้เวลาอาหารเช้าแล้ว"

"คุณพ่อจะมาก็ไม่บอกผมล่วงหน้าเลย ผมจะได้ให้แม่บ้านเตรียมอาหารที่คุณพ่อชอบให้"

"ไม่ต้องยุ่งยากอะไรแบบนั้นหรอก ฉันไม่ใช่คนแก่เรื่องมากอะไรแบบนั้นสักหน่อย"

"สวัสดีค่ะคุณปู่" พะพิมวิ่งลงบันไดไปกอดเอวคนเป็นปู่แล้วซบหน้าลงกับไหล่ของผู้สูงวัย

"อ้อนปู่แต่เช้าแบบนี้ อยากได้อะไรล่ะ"

"พิมไม่ได้อ้อนขออะไรหรอกนะคะ ก็แค่คิดถึงคุณปู่แค่นั้นเอง แต่ถ้าปู่อยากจะให้ พิมขอรถหรูขับสักคันตอนไปมหาวิทยาลัยได้ไหมคะ คุณพ่อไม่ยอมซื้อให้พิมค่ะ บอกว่ารออายุครบยี่สิบปีก่อน อีกตั้งสองปีพิมรอไม่ไหวหรอกค่ะ นะคะ"

"ปู่ว่ารออีกหน่อยดีกว่า หลานอยากได้กี่คันปู่จะซื้อให้หมด แต่ต้องทำตามที่พ่อหนูบอกนะลูก ตอนนี้มันยังเร็วไป"

พะพิมทำหน้าเง้างอได้อย่างน่ารัก จนผู้สูงวัยอดที่จะบีบจมูกเล็กไม่ได้

สักพักใหญ่ ภาคิณก็เดินลงมาจากชั้นบน เมื่อทุกคนในครอบครัวมาอยู่กันพร้อมหน้าในห้องรับแขกแล้ว มารดาของภาคิณก็ชวนทุกคนเดินไปที่โต๊ะอาหาร

"ทำไมถึงมีอาหารแค่ห้าชุด มันต้องมีหกชุดไม่ใช่หรือไง"

"ขออภัยนะคะ เดี๋ยวดิฉันจะไปจัดเพิ่มให้เดี๋ยวนี้แหละค่ะ" หัวหน้าแม่บ้านรีบเดินไปที่ครัวมือไม้สั่น เพราะปกติแล้วปรายฟ้าจะไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหารด้วยเพราะเป็นคำสั่งของคุณนายเจ้าของบ้าน

"ไม่ต้อง! ไปเรียกหนูปรายมาสิ หนูปรายเดินไปไหนแล้วล่ะ"

"ได้ค่ะ ดิฉันจะไปตามให้เดี๋ยวนี้"

หัวหน้าแม่บ้านรีบไปเรียกปรายฟ้าที่ครัวอย่างรวดเร็ว

"คุณปู่มีอะไรจะคุยกับปรายหรือเปล่าคะ ปรายนึกว่าคุณปู่จะทานอาหารก่อน ปรายก็เลยไปทำงานที่ครัวต่อน่ะค่ะ"

"แล้วหนูไปที่ครัวทำไม แล้วทำไมต้องทำงานที่ครัวด้วย แม่บ้านก็มีเยอะแยะไม่ใช่หรือไง" วิมลซึ่งเป็นมารดาของภาคิณก็สบตากับบุตรสาวอัตโนมัติ เพราะเธอสองคนเป็นคนบอกไม่ให้ปรายฟ้ามานั่งร่วมโต๊ะอาหารเอง

"ปรายแค่ไปช่วยงานที่ครัวน่ะค่ะ ระหว่างที่รอคุณปู่ทานข้าวเสร็จ"

"แล้วทำไมถึงต้องไปทำงานที่ครัว ปู่มาหาทั้งทีทำไมถึงไม่มาทานอาหารพร้อมกัน"

แม่บ้านหลายคนที่ยืนอยู่บริเวณนั้นก็พากันยืนก้มหน้าตัวสั่น เพราะไม่รู้ว่าจะงานเข้าตัวเองหรือเปล่า

"ปรายเป็นคนจัดโต๊ะอาหารเองค่ะ ต้องขอโทษนะคะ พอดีว่าปรายยังไม่หิวเลย ก็เลยจัดแค่พอดีคนน่ะค่ะ"

"งั้นหนูก็มานั่งได้แล้ว งานในครัวก็ปล่อยให้แม่บ้านทำไปสิ หนูมาที่นี่เพราะหนูคือว่าที่ภรรยาของเจ้าภาคิณ! ไม่ใช่คนใช้นะ"

"ปรายแค่ไม่อยากอยู่เฉย ๆ น่ะค่ะคุณปู่ ปรายขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ"

"งั้นก็มานั่งที่โต๊ะได้แล้ว แล้วเธอจะยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ทำไมไม่รีบไปตักข้าวให้หนูปรายด้วย" คนสูงวัยหันไปดุแม่บ้านที่ยืนอยู่บริเวณนั้น

"หนูปรายก็มานั่งได้แล้ว ทานข้าวไปคุยไปก็ดี เรื่องมหาวิทยาลัยคิดได้หรือยังล่ะว่าจะเรียนที่ไหน"

"ปรายขอเรียนมหาวิทยาลัยใกล้ ๆ บ้านก็พอค่ะคุณปู่"

"ปู่ว่าจะให้เรียนที่เดียวกับหนูพิมดีกว่าไหมลูก มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกัน"

"ปรายว่าปรายเรียนแถว ๆ นี้ดีกว่าค่ะ" เธอพอจะทราบมหาวิทยาลัยที่พะพิมจะเรียนว่าค่าเทอมแพงแค่ไหน แถมยังเป็นมหาวิทยาลัยเอกชนติดอันดับระดับประเทศ ตอนที่ได้อ่านใบปลิวที่เจอเมื่อหลายวัน เธอก็ตกใจกับค่าเทอมที่แสนแพงของมหาวิทยาลัยที่ปู่ต้องการให้ไปเรียน เธอจึงตัดสินใจเลือกมหาวิทยาลัยที่ค่าเทอมถูก เพราะเธอรู้สึกเกรงใจผู้มีพระคุณเป็นอย่างมาก

"ยังมีเวลาอีกตั้งนาน ค่อย ๆ ตัดสินใจนะลูก แต่ปู่ว่าเรียนที่เดียวกับยัยพิมนั่นแหละดีแล้ว"

"ค่ะปู่" ปรายฟ้ากล่าวขอบคุณแม่บ้านที่ยกจานข้าวมาให้ แต่เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง เพราะเห็นสายตาที่ไม่พอใจของวิมลแผ่ออกมาอย่างชัดเจน

"ไม่ทานล่ะลูก เอื้อมถึงไหม"

"ปรายยังไม่ค่อยหิวเลยค่ะ"

"ก็ทานสักหน่อยเป็นเพื่อนปู่แล้วกัน"

ปรายพยักหน้าตอบรับคำของผู้มีพระคุณ เพราะเธอไม่อยากทำให้ท่านไม่สบายใจ