กลางโต๊ะ

เมษาค่อยๆ บรรจงแปรงผมเงาสลวยหน้ากระจกในห้องพัก ดวงตาจับจ้องเงาสะท้อนของตัวเองอย่างพึงใจ มือเรียวลูบไล้ออยบางเบากลิ่นหอมกรุ่นทุกตารางนิ้วบนร่างกาย ดวงตาคู่สวยเหลือบมองนาฬิกาอย่างใจเย็น ก่อนเอื้อมคว้าเสื้อคลุมสีเข้มมาสวมให้มิดชิดแล้วก้าวจากห้อง

สายลมเย็นพัดมาปะทะผิวกายยามเดินผ่านที่โล่งว่าง ใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น จินตนาการนึกไปถึงว่าตนคิดจะทำสิ่งใดบ้างต่อหน้าเขา ค่ำคืนนี้แหละที่ทิวาจะได้รู้ไว้ว่าเขาไม่มีทางหนีเธอพ้นหรอก

หญิงสาวแย้มยิ้มบางเบา ยามเท้าก้าวมาหยุดอยู่หน้าประตูบ้านของเขาในเวลาเกือบเที่ยงคืน เมษาเงยหน้าขึ้นมองแสงไฟสีอบอุ่นที่สาดออกมาทางระเบียงหลัง เดาได้ไม่ยากว่าเขาคงกำลังยืนละเลียดชิมเครื่องดื่มอย่างสบายอารมณ์ รอดูความพ่ายแพ้ของเธอที่เขาอยากสัมผัสมันนักหนา

คิดเหรอว่าดุ้นคนอื่นมันจะทำเธอเปลี่ยนใจไปจากเขา

เมษาแค่นเสียงในลำคอยามก้าวเข้าไปในตัวบ้าน ร่างเล็กก้าวขึ้นบันไดเนิบช้าด้วยใจแน่วแน่ กลิ่นแอลกอฮอล์แผ่วจางเคล้ากับเสียงพูดคุยดังมาจากฝั่งตรงข้ามห้องของเขา ห้องทำงานของทิวาเปิดประตูอ้าไว้พร้อมไฟที่สว่างจ้า เธอไม่ลังเลสักนิดที่จะเข้าไปในนั้น ด้วยรู้ดีอยู่แล้วกับสิ่งที่กำลังจะเกิด

แค่คิดถึงสายตาของเขา ร่องร่านก็กระตุกยิกๆ จนน้ำซึม

บุคคลในห้องทั้งหมดหันมามองเป็นตาเดียว เมษากวาดตามองทุกคนในห้องที่นั่งเรียงกันอยู่ เธอคุ้นหน้าพวกเขาอยู่บ้างเพราะเป็นคนในไร่ ส่วนอีกสองคนที่นั่งท้ายก็คือรุ่นพี่ของเธอที่เพิ่งตอกเย่อกันไปหมาดๆ

ดวงตาคู่งามเคลื่อนไปสบตาบุคคลเพียงหนึ่งเดียวที่ตัวเองคิดถึง ทิวากำลังนั่งอยู่หัวโต๊ะตัวยาวยกยิ้มมุมปากน้อยๆ ยามมองมา เขายกไวน์ขึ้นจิบช้าๆ ก่อนเอ่ยพูดเสียงนุ่มทุ้มราวกับถูกใจที่เธอตอบรับคำชวน

“ใจกล้าดีนี่”

“ก็ถ้าไม่มาคืนนี้ หนูต้องคิดถึงคุณทิมากแน่เลยค่ะ”

เมษายกยิ้มหวานให้เจ้านายหนุ่ม ผู้กำลังเอนกายพิงพนังอย่างสบายอารมณ์ราวกับกำลังรอเสพงานศิลปะแห่งกาม มือเรียวยกขึ้นปลดสายรัดเสื้อคลุมสีเข้มออก จงใจให้มันไหลเชื่องช้าหลุดจากตัว ดั่งการแกะโบผูกของขวัญเนื้อนุ่มราคาแสนแพง

นาทีที่เสื้อคลุมหล่นลงกองที่พื้น ร่างงดงามมีเว้าโค้งก็ปรากฏต่อสายตาทุกคู่ภายในห้อง อากาศเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศสัมผัสผิวจนขนกายลุกชัน ยามนี้เมษาสวมใส่เพียงชั้นในลายลูกไม้สีแดงเข้มตัดกับผิวขาวเนียนตา ร่องรอยสีกุหลาบยังหลงเหลือจางๆ ตามลำคอและลาดไหล่บาง ทั่วร่างของเธอถูกโลมเลียด้วยสายตาหื่นกระหายของเหล่าชายฉกรรจ์ที่กำลังจับจ้อง

เมษาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนรวบผมสะบัดไปยังด้านหลัง อกแอ่นขึ้นเล็กน้อยโชว์เนินนมคู่โต ลายฉลุของเนื้อผ้าทำให้มองเห็นก้อนผิวนุ่มและยอดอกสีสวย ขาเรียวตวัดยกพาตัวเองส่งขึ้นโต๊ะตัวยาว เธอยันมือลงบนพื้นไม้เย็นก่อนขยับคลานเข่าเข้าไปหาบุคคลหัวโต๊ะช้าๆ ผ่านหน้าคนอื่นที่เธอรู้สึกว่าเป็นแค่อุปกรณ์ประกอบฉากสำหรับค่ำคืนนี้

ทิวาจ้องมองท่าทีกร้านโลกนั้นของคนตัวเล็ก ดวงตาคู่หวานบัดนี้แฝงไปด้วยแววเย้ายวนปนท้าทาย เขาค่อยๆ ปรับลมหายใจให้เนิบช้าลงยามสบดวงตาของคนอวดดี คืนนี้เธอคงไม่พ้นจะหลงใหลกับรสรักที่เหล่าชายหนุ่มปรนเปรอให้ จนสำลักครวญครางร้องขอจากพวกมันไม่มีที่สิ้นสุด

ร่านขนาดนี้ คงไม่พ้นร้องขอให้พวกนั้นตอกรูไม่หยุดหย่อน

เมษายื่นหน้าเข้าหาใบหน้าคมที่ตัวเองหลงใหล ดวงตาหลุบลงมองริมฝีปากหยักสีแดงเข้มชุ่มเงาจากไวน์ที่เขาจิบ ลิ้นเล็กแลบยื่นออกมาปาดเลียลงบนนั้น รับรสชาติเข้มฝาดปลายหวานก่อนกลืนลงไปช้าๆ ราวกับซึมซับความเป็นตัวตนของเขาไว้ในตัว เธอหลับตาสูดปากเบาๆ ก่อนขบเม้มกลีบปากนุ่มจนเป็นรอยช้ำ คล้ายยามที่โดนเขาสัมผัสร่องกลางกายจนสุขสมน้ำแตกสาด

หญิงสาวลืมตาขึ้นยกยิ้มน้อยยามสบดวงตาคมที่หรี่ลง กรามแกร่งบดขบกันแน่นจนเส้นเลือดขมับปูดโปนต่อหน้าต่อตา เมษาจงใจปล่อยสีหน้าแสนคลั่งไคล้ออกมาให้เขาเห็นชัดๆ ก่อนเปล่งเสียงหวานพร่าราวกับเสียงกระซิบของพรายสาว

“คุณทิต้องตั้งใจดูนะคะ ว่าเมย์ร่านเพราะคุณขนาดไหน”

“หึ อย่าดีแต่ปากแล้วกัน”