Novels by อำพันน้ำผึ้น

ทิวายกมวนบุหรี่ขึ้นคาบก่อนจุดไฟสว่างวาบที่ปลาย แสงสีแดงร้อนฉ่าเข้มขึ้นเมื่ออากาศไหลผ่านจากการสูดอัดเข้าปอด ควันสีขาวลอยคละคลุ้งฟุ้งไปทั่ว ยามท่อนแขนหนายกขึ้นพาดบนพนักพิงเพื่อเอนอิงกายเขาเพิ่งจบเรื่องเร่าร้อนกับเมษาไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ความเคยชินพาขาก้าวเดินออกมาสูบบุหรี่เช่นเคย ปล่อยให้คนแตกน้ำเงี่ยนครั้งแล้วครั้งเล่าจนตัวอ่อนนอนตาปรือ ได้พักผ่อนกลิ้งม้วนไปมาบนเตียงกว้างคนเดียวอย่างสบายอารมณ์ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบบริเวณยามค่ำคืน เขาเห็นกลุ่มลูกน้องเดินลาดตะเวนอยู่ไกลๆ นอกรั้วนั่น พลันหัวก็ดันผุดภาพที่ตัวเองเคยเย่อเย็ดกับยัยมารร้ายบนโซฟาตัวนี้ขึ้นมา ภาพแสนเร่าร้อนสร้างความวูบวาบบนต้นคอเห่อลามไปยังท่อนล่างที่เพิ่งสงบไป ชายหนุ่มลอบต่อว่าตัวเองในความคิด เขาไม่ควรบ้าบิ่นตามเมษาไปด้วยอีกคนไม่ใช่หรือไงให้ตายเถอะ นี่เขาเอาแต่คิดเรื่องลามกตลอดเวลาเหมือนเธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ทิวากรอกตามองบนพลางส่ายหัวให้ตัวเอง แต่กระนั้นมุมปากกลับยกยิ้มน้อยโดยไม่รู้ตัว ขนาดเดินหลบออกมานั่งเงียบๆ คนเดียวแบบนี้ เสียงหวานของยัยคนชอบฉอเลาะก็ยังตามมาหลอกหลอนก้องวนในหัวอยู่ได้“คุณทิขา”เสียงช่างประจบประแจงดังขึ้

ทิวาหันไปยกมือลูบบนผมนุ่มของคนทวงของ เมษาพยักหน้าหงึกๆ ตาปรือก่อนปลีกแยกไปใส่กางเกงที่กระจัดกระจายบนพื้นห้อง ส่วนเขาก้าวเดินเข้าไปหาคนทำหน้าใกล้ขาดใจตายอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม“ดีมาก ฟังในสิ่งที่กูจะพูดจากนี้ให้ดีล่ะ”ทิวามองคนที่เงยหน้ามองตัวเอง เขายกยิ้มราวกับเทพบุตรให้คนสะอื้นไห้หลังจากรู้สึกตัว แต่แปลกดีที่เขาไม่มีความสงสารให้พริมาเลยแม้สักนิด“กูจะให้ทีมกฎหมายถอนฟ้องให้ รับรองว่าพวกมึงจะไม่ล้มละลายจากเรื่องนั้น...”เขาโน้มใบหน้าเขาหาคนของคนฉายแววตาความหวัง แม้จะยังเศร้าซึมจนดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะพูดคำต่อมาที่ราวกับการฆ่าคนฟังทั้งเป็นในยามนี้“แต่มึงอย่าคิดว่ากูจะยอมขายที่ดินต้นน้ำให้แม้แต่แปลงเดียว ถ้าไม่อยากให้ไร่ของมึงกลายเป็นสุสานต้นไม้ล่ะก็ อย่าได้เฉียดกรายมาให้กูเห็นอีกแม้แต่เงา”เอื๊อก อ่อกพริมากระเอือกจีสตริงชุ่มเปียกของเมษาออกจากปาก ร่างสั่นไปทั้งตัวจากความโกรธ เกลียด แค้นปนกันไปหมด แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้สักอย่างถุย!พริมาพ่นน้ำลายใส่หน้าคนทำหน้าชื่นบานอย่างเหลืออด ความอัปยศ เกียรติและคุณค่าถูกทิวาบดขยี้อย่างไม่ไยดี หากแต่พอเห็นดวงตาคู่คมที่มองตัวเองนิ่งๆ สติก็เริ่มกลับมาหาตัว

เมษาหวีดออกมาจนเสียงแตกพร่า ร่องชุ่มบีบอย่างแรงทำเอาท่อนดุ้นหลุดออกจากร่อง น้ำเงี่ยนฉีดสาดออกมาจนสั่นสะท้านไปทั่วกาย โต๊ะยาวที่กลายเป็นสนามกามารมณ์เจิ่งนองไปด้วยน้ำเมือกชุ่ม กลิ่นคาวสวาทจากน้ำที่กระฉูดพุ่งจากร่องร่านคลุ้งไปทั่วห้อง ความเย็นของอากาศปะปนกลิ่นเหงื่อจางๆ ชวนมึนเมาให้เวียนหัว“คุณทิ อึก ใส่เข้ามาอีก เอาอีกค่ะ อ่า”“ซี้ด เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆ”“อ๊า ลึกจัง อูย”พริมาทอดสายตาเหม่อลอยมองบทรักดุเดือดตรงหน้า เธอควรที่จะสะอิดสะเอียนขยะแขยง แต่ไม่รู้ทำไมร่องกลางกายกลับขยิบน้ำอุ่นซ่านออกมาอย่างน่าไม่อาย ความป่าเถื่อนรุนแรงที่เธอไม่เคยได้รับจากใคร แม้แต่คนตรงหน้าที่เคยเป็นคนรักเก่าของตัวเอง หรือแฟนคนที่ผ่านๆ มาในอดีตทำไมยัยนั่นถึงไม่รู้จักเจ็บกันนะ ความรู้สึกที่ต้องโอบรับท่อนใหญ่ขนาดนั้นกระแทกแรงๆ มันเป็นแบบไหนกันทิวาหอบถี่จนอกกระเพื่อมจากการสาวเย่อเมษาจนน้ำแตกซ่าน หางตาเหลือบมองคนนั่งเบียดท่อนขาตัวเองโดยไม่รู้ตัวอย่างนึกสมเพช ยิ่งมองพริมาเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งสงสัยว่าตัวเองเคยรักเธอขนาดนั้นได้ยังไง เรื่องเซ็กส์น่ะมันแค่ส่วนหนึ่ง แต่มันยังมีอีกหลายเรื่องที่เขายอมเธอมากจนมานึกสังเวชต

สิ้นเสียงของเมษา ทิวาก็เร่งละเลงปลายนิ้วพร้อมซดสูดร่องฉ่ำแฉะถี่ยิบ รูร่านบีบแน่นขนัด กายบางเริ่มสั่นเกร็งขึงเร้าความดิบเถื่อนของเขาให้พลุ่งพล่าน นิ้วใหญ่สอดยัดเข้าไปขยายจนแน่นตึง ขยับเข้าออกครูดรูดไถกระทุ้งจุดเสียวลึกๆ จนเป็นเสียงหยาบโลนสนั่นห้องแจ๊ะๆ แจ๊ะๆ แจ๊ะๆแผล็บๆ ซู้ด“อ๊า คุณทิ ตะ แตกแล้ว แตกแล้วค่า คุณทิ อู้ว ซี้ด อ๊า”พรวด!เมษาเกร็งสุดตัวก่อนปล่อยน้ำเงี่ยนง่านสาดออกมา ความอุ่นร้อนพุ่งไปไกลจนกระเด็นไปหยดแหมะจนแก้มเนียนของผู้รับชม พริมามองเห็นกายสั่นสะท้านของคนสุขสมจนครางลั่นห้อง ปากเอาแต่พร่ำเรียกชื่อผู้ชายที่เคยเคยรักเธอมากมายจนหมดใจ‘อ๊า นินขา อ๊า อ๊า’เสียงของตัวเองที่ครางชื่อชู้รักก้องหัว ตอกย้ำความอัปยศในใจของตัวเองจนพังทลายหมดสิ้น แม้จะโกรธเกลียดที่ทิวาหยามศักดิ์ศรีกันถึงขนาดนี้ แต่ใจก็รู้ดีว่ามันคือสิ่งที่ตัวเองเคยทำต่อหน้าเขามาก่อนเช่นกันฮึก ฮึกทิวามองคนที่จดจ้องตัวเองเริงกามกับเมษาจนน้ำตานอง ปากของพริมาที่อมจีสตริงจนแก้มป่องพร้อมสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก มันราวกับการเยียวยาแผลเป็นในใจของเขาให้หายจนไม่เหลือร่องรอย รู้ดีทุกประการว่าสิ่งที่ตัวเองเลือกทำมันช่างชั่วช้า แต

เมษาทำท่าจะเลื่อนตัวลงไปบนพื้นเพื่อดูดกินแท่งดุ้นอวบใหญ่ แต่ทิวากลับรั้งกันไว้แล้วยกยิ้มนุ่มนวล ถึงจะงุนงงกับสีหน้าของเขา แต่ร่างเล็กก็ยอมหยุดอยู่เฉยๆ เพื่อดูว่าเขาจะทำอะไรฝ่ามือร้อนลูบไล้วนไปยังก้นอวบอัด ปลายนิ้วใหญ่เกี่ยวรั้งจีสตริงตัวจิ๋วออกรูดไปตามเรียวขาขาวจนม้วนเป็นเส้นกลม ทิวาเอื้อมหยิบปากกาด้ามเมื่อครู่ที่วางอยู่ไม่ไกลจากจุดนี้ขึ้นมาช้าๆ ตวัดหมุนผืนผ้าสามเหลี่ยมชื้นแฉะพันเข้าไปจนดูเหมือนอมยิ้มขายาวออกก้าวเข้าไปหาคนที่นั่งตะลึงมองดูอยู่อย่างเงียบเชียบ คำพูดเสียงเรียบนิ่งออกมาด้วยประโยคที่ทุกคนต่างคาดไม่ถึง“อ้าปากสิ”“ห้ะ! พ่อเลี้ยง ...หมายถึงอะไร?”“กูกำลังบอกให้มึงอ้าปาก”สีหน้าเยือกเย็นกำลังกดดัน ไม่บอกก็รู้ว่าหากไม่ทำตามที่เขาบอก สิ่งที่จะเข้ามาในปากของตัวเองคงไม่ใช่กางเกงในของผู้หญิงคนนั้น แต่คงเป็นปลายกระบอกปืนของเขามากกว่าพริมาสะอึกสะอื้นจนตัวโยกโยน แต่กระนั้นปากที่เต็มไปด้วยน้ำลายเหนียวหนืดจากการร้องไห้ กลับต้องค่อยๆ อ้าออก จีสตริงเปียกไปด้วยน้ำคาวสวาทของเมษาถูกส่งเข้ามาพร้อมด้ามปากกาที่ตอกยัดชายผ้าเข้าไปจนมิด ลิ้นสัมผัสถึงเมือกรสหวานปร่าจนแทบขย้อนคืนออกมา แต่ถ้าทำแบ

เมษาเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจแต่ก็ยอมทำตาม ร่างเล็กก้าวเข้าไปหาคนยืนจดจ้องหน้าพริมาไม่ยอมละสายตา ก่อนที่ประโยคต่อมาจะทำให้กระจ่าง“มึงต้องจับตาดูให้ดี ห้ามหันหนีหรือก้มหน้า”“มะ หมายความว่าไงน่ะทิ...เอ่อ พ่อเลี้ยง”“ก็หมายความว่า ในวันนี้มึงต้องกลายเป็นผู้ชมบ้างไง”ใบหน้าคมหันกลับไปหาเมษาที่ยืนมองอยู่เงียบๆ ทิวาก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็กเสียงพร่าบอกความต้องการ ดวงตาคู่หวานเบิกกว้าง ก่อนจะถามย้ำเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด“เอาจริงเหรอคะ?”“อืม”ทิวาครอบจับปลายคางมนขึ้นประกบจูบ เมษาตอบรับอย่างคุ้นเคยรับรสสัมผัสเร่าร้อนที่ถูกส่งเข้ามา เขาดันให้ต้อนให้ขาเรียวก้าวถอยไปชนขอบโต๊ะ เธอตวัดยกแขนขึ้นคล้องต้นคอแกร่งร้อนผ่าว เรียวลิ้นเกี่ยวพันดูดชิมกลีบปากของกันและกันดังไปทั่วห้องพริมาชาวาบลามไปทั้งใบหน้าถึงแผ่นหลัง ภาพที่เห็นราวกับการตบหน้ากันอย่างจังจนปวดหนึบในอก จากที่คิดว่าเขาโหยหาสัมผัสของตัวเอง กลายเป็นว่าบทรักของคนทั้งคู่ทำลายความมั่นใจนั้นลงในพริบตาเดียวแม้แต่น้ำตาก็ยังไม่กล้าหลั่งไหล พริมาสูดลมหายใจเข้าระงับอารมณ์เจ็บปวดและอับอายในสิ่งที่กำลังมองดู เรียวขาของเมษาถูกแยกให้อ้าออกบนโต๊ะตร