บทที่1

เมื่อเห็นผมซื้อตั๋ว คิ้วของจี้ซินเหยียนก็คลี่คลายลง

เธอลูบหัวของเวินเหยียน แล้วมาจูงมือผม

"งั้นก็ไปซื้อชุดว่ายน้ำกันเถอะ"

"ช่วงนี้เวินเหยียนกับยาหยีเพิ่งเร่งเรียนการโต้คลื่นกันไปไม่นาน พอถึงเกาะบาหลีก็จะได้ลงมือเล่นจริงแล้ว"

ยาหยีกอดขาของเวินเหยียนไว้แน่น และพูดอ้อนว่า

"ถึงตอนนั้นอาเล็กต้องเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดบนชายหาดแน่เลยค่ะ"

ลูกสาวไม่ค่อยพูดจาหวานๆ นัก

เธอมักจะทำตัวห่างเหินกับผมโดยไม่มีเหตุผล ในดวงตาก็ซ่อนความดูถูกเหยียดหยามที่ไม่อาจอธิบายไว้

เพื่อให้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกสาวใกล้ชิดขึ้น ผมไปหาบล็อกเกอร์อาหารที่ยาหยีติดตาม แล้วลองทำเมนูตามที่เธอเคยกดถูกใจ

แต่ทุกครั้งที่ผมถามด้วยความคาดหวังว่ายาหยีอร่อยไหม？

เธอก็มักจะขมวดคิ้ว คายอาหารลงถังขยะ แล้วก็ทำท่าคลื่นไส้

“ฝีมือการทำอาหารของพ่อแย่มากเลย”

รสชาติของกับข้าวไม่เลวนัก ผมคิดว่าแค่คงไม่ถูกปากยาหยีเท่านั้นเอง

แต่ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว เธอไม่ชอบผม ดังนั้นจึงเกลียดทุกสิ่งที่ผมทำไปด้วย

ผมกำพวงมาลัยแน่น มองผ่านกระจกมองหลังก็เห็นยาหยีนอนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเวินเหยียน

พอรู้ตัวว่าผมกำลังมองเธอ เธอก็ทำหน้าทะเล้นแล้วถ่มน้ำลายใส่ผม

เวินเหยียนถูกหยอกจนหัวเราะออกมา อดไม่ได้ที่จะวิจารณ์ขึ้นมา

“พี่ นี่พี่กับยาหยีชาติที่แล้วคงต้องมีเรื่องบาดหมางกันไว้แน่เลย”

“เธอเป็นเด็กที่เด็กดีที่สุดที่ฉันเคยเจอมา แต่กลับไม่ถูกกับพี่ซะงั้น”

จี้ซินเหยียนยิ้มอย่างมีความสุข พูดคล้อยตามว่า

“ยาหยีชอบนายกว่าจริง คำอธิษฐานวันเกิดในทุกๆ ปีของเธอก็คือให้อาเล็กที่หล่อและสดใสเป็นพ่อของเธอ”

พูดจบ เวินเหยียนก็หน้าแดงทันที

เขาเหลือบมองจี้ซินเหยียนอย่างเขินอาย และไปเล่นจั๊กจี้ยาหยี

“พูดเพ้อเจ้อ พ่อหนูจะเสียใจแล้วนะ”

ในรถเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะที่มีความสุข กลับเหมือนกับเข็มที่ทิ่มแทงใจผม

ผมมองดูลูกที่เลี้ยงดูมาด้วยความรักใคร่ ตั้งแต่เวินเหยียนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน เธอก็ไม่เคยใกล้ชิดกับผมอีกเลย

ความขมขื่นแล่นเข้ามาในปาก จี้ซินเหยียนโน้มตัวมาปลดเข็มขัดนิรภัยให้ผม

เธอเหมือนจะรับรู้ถึงว่าผมอารมณ์ดิ่ง จึงจูบที่มุมปากของผมเพื่อปลอบใจ

“คำพูดล้อเล่นของเด็กๆ อย่าใส่ใจไปเลย” เมื่อเข้าไปในร้านขายชุดว่ายน้ำ จี้ซินเหยียนที่เดินอยู่ข้างๆ ผมก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เวินเหยียนเรื่อยๆ

เวินเหยียนจูงมือยาหยี ยาหยีจูงมือจี้ซินเหยียน

พนักงานขายทักทายอย่างอบอุ่น

“ครอบครัวพ่อแม่ลูกสามคนช่างมีความสุขมากจริงๆ เลยนะคะ”

ไม่มีใครสังเกตเห็นผมที่เดินรั้งท้ายอยู่ข้างหลัง และยิ่งไม่มีใครช่วยแก้ไขเลยว่าผมต่างหากที่เป็นหนึ่งในสมาชิกครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก

ผมมองดูยาหยีเลือกชุดว่ายน้ำให้เวินเหยียน ขอบตาร้อนผ่าว

ทันใดนั้น เธอก็หยิบชุดว่ายน้ำสีน้ำเงินเข้มตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วเดินมาหาผม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“คุณพ่อคะ คุณพ่อใส่ชุดนี้แล้วต้องดูหล่อมากแน่ๆ เลยค่ะ”

จี้ซินเหยียนพูดเสริมขึ้นมา พร้อมกับดันผมเข้าไปทางห้องลองเสื้อ

“รีบเปลี่ยนชุดแล้วดูสิว่าสายตาของลูกสาวเป็นยังไง”

ในใจหลั่งไหลไปด้วยความอบอุ่น หลังจากเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเสร็จผมยังจัดแจงรอยย่นตามเสื้อผ้าหน้ากระจกอยู่อีกหลายจุด

เดิมทีคิดว่าเปิดประตูออกไปจะนำมาซึ่งคำชม แต่คิดไม่ถึงว่าทันทีที่ผลักประตูเปิดออกแสงแฟลชก็วาบขึ้นมา