บทที่2

ยาหยีส่งรูปลงในกลุ่มครอบครัว น้ำเสียงที่ไร้เดียงสากลับแฝงไปด้วยความร้ายกาจที่รุนแรง

“พ่อเหมือนหมูอ้วนเลยค่ะ ตะขาบที่เอวดูน่าเกลียดมากเลย ทำไมพ่อถึงต้องทำตัวน่าเกลียด สร้างเรื่องวุ่นวายแย่งเสื้อผ้าหล่อๆ ที่อาเล็กชอบด้วยล่ะ?”

มือเท้าของผมเย็นเฉียบ เห็นเวินเหยียนที่เดินออกมาจากห้องลองเสื้อข้างๆ

เขาสวมชุดว่ายน้ำแบบเดียวกันกับผม ช่วงเอวและหน้าท้อง เผยให้เห็นเส้นสายของกล้ามเนื้อที่คมชัด

สายตาของทุกคนในร้านต่างถูกดึงดูดไปหมด

“โห หุ่นของหนุ่มหล่อคนนี้ดีมากเลย มีทั้งซิกแพคและวีไลน์ เป็นแฟนของเขานี่ช่างโชคดีจรงๆ”

“คนที่ยืนข้างๆ เขาคือใครเนี่ย พุงเต็มไปด้วยไขมัน แถมเอวยังยุบ เหมือนหมูค้างคืนที่ขายไม่ออกเลย”

ผมรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องเสื้อผ้าออกจนหมด หันไปมองจี้ซินเหยียนอย่างทำตัวไม่ถูก

สายตาอันร้อนแรงของเธอจับจ้องอยู่ที่ตัวของเวินเหยี่ยนอย่างไม่ลดละ โดยไม่ได้สังเกตเห็นถึงความรู้สึกกระอักกระอ่วนใจของผมเลยสักนิด

คนในกลุ่มครอบครัวต่างพากันหัวเราะเยาะผม บอกว่าควรส่งผมไปเรียนซูโม่ที่ประเทศญี่ปุ่น

ผมหนีกลับเข้าไปในห้องลองเสื้อราวกับจะวิ่งหนีอะไรบางอย่าง และรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก

ตอนยาหยีสามขวบ ตรวจพบว่ามีภาวะไตวายรุนแรง

ผมจับคู่เนื้อเยื่อได้สำเร็จ แต่เพราะร่างกายอ่อนแอ ไม่ถึงเกณฑ์การบริจาคไต

เพราะเหตุนี้ ผมจึงทำได้เพียงพยายามเพิ่มน้ำหนัก กินวันละสิบมื้อ อ้วกเสร็จก็กินต่อ พอกินเสร็จก็อ้วกต่อ

จากเดือนโรงเรียนที่สาวๆ เพียงแค่เห็นก็ต้องหน้าแดง กลายเป็นหมูอ้วนที่ตัวเต็มไปด้วยไขมัน

ก่อนเข้ารับการผ่าตัด ผมเคยถามยาหยีว่า จะเลิกชอบพ่อเพียงเพราะพ่อกลายเป็นคนขี้เหร่หรือเปล่า?

เธอร้องไห้อย่างเสียใจ และบอกว่าในใจของเธอนั้น ผมคือพ่อที่ดีที่สุดในโลก

แต่ผมก็ยังเกิดความวิตกกังวลกับเรื่องรูปร่างอย่างรุนแรง จนได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้าระดับปานกลาง

จี้ซินเหยียนคอยปลอบใจผม และหลังจากยาหยีรู้ความมากขึ้นก็มักจะคอยปลอบผมอยู่เสมอ บอกว่านี่คือร่องรอยแห่งความรัก

บาดแผลที่เคยสมานถูกฉีกออกอีกครั้งจนเลือดโชก เจ็บปวดจนผมแทบหายใจไม่ออก

ด้านนอกประตู มีเสียงหัวเราะคิกคักอย่างดีใจของแม่ลูกทั้งสองดังเข้ามา

“ใครให้ครั้งก่อนพ่อไปพูดตำหนิอาเล็กว่าทิ้งของไปมั่วที่ในแชทกลุ่มครอบครัว การขายหน้าครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นการลงโทษพ่อแล้วกัน”

ผมหมดเรี่ยวแรงจนค่อยๆ ทรุดตัวลงพิงกำแพง กระทั่งได้ยินจี้ซินเหยียนเรียกให้กลับบ้าน ผมจึงค่อยเปิดประตูออกมา

ตอนเดินออกจากร้าน เวินเหยียนเหลือบมองผมอย่างท้าทาย เขย่าถุงช้อปปิ้งที่ถือเต็มอยู่ในมือ

“พี่ คราวหน้าถ้าพี่จะซื้อเสื้อก็ถามผมก่อนสิ ใส่ชุดเหมือนกันผมกลัวพี่จะอึดอัดใจ”

ยาหยีหัวเราะออกมา แล้วรีบวิ่งเข้าไปช่วยเวินเหยียนถือของ

จี้ซินเหยียนยื่นหมวกว่ายไร้คุณภาพใบหนึ่งให้ผม

“ไม่ใช่หนุ่มๆ แล้วนะ หุ่นตัวเองเป็นยังไงไม่รู้จักประเมินบ้างเลยหรือไง”

“ของที่เน้นใช้งานจริงแบบนี้แหละ ถึงจะคู่ควรกับคุณ”

เล็บจิกทะลุฝ่ามือ ผมกลั้นความขมขื่นในใจเอาไว้

ไม่ใช่เพราะของที่เน้นใช้งานจริงคู่ควรกับผม แต่เป็นเพราะในใจของจี้ซินเหยียน ผมคู่ควรใช้แค่ของแถม

เวินเหยียนกับจี้ซินเหยียนเดินเคียงข้าง แล้วขยิบตาให้ผม

“พี่สะใภ้ครับ ผมยังไม่ได้ซื้อแว่นกันแดดเลยครับ”

จี้ซินเหยียนคว้าข้อมือผม ดึงผมถอยไปข้างหลังอย่างแรง

“อย่าเพิ่งรีบกลับบ้าน ยังมีธุระอีก”

ผมเซถลาไปสองสามก้าว แขนครูดเข้ากับขอบถุงของขวัญที่คมกริบอย่างแรง

หยดเลือดผุดซึมออกมาทันที เจ็บจนผมต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ

แต่จี้ซินเหยียนกับยาหยีกลับไม่แม้แต่จะหันมามองผมเลย เดินตามเวินเหยียนกลับเข้าไปในร้าน

เสียงกรีดร้องเบาๆ ดังขึ้นข้างหู เด็กผู้หญิงที่เดินผ่านมาหยิบพลาสเตอร์ออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผม

“คุณคือคุณครูเยวี่ยหยาใช่ไหมคะ?”

หัวใจเกิดความรู้สึกหวั่นไหว ผมลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า

เด็กหญิงกรีดด้วยความตื่นเต้น

“หนูเคยดูผลงานภาพถ่ายของคุณทั้งหมดเลยค่ะ เป็นแฟนคลับตัวยงของคุณเลยนะคะ”

“แต่คุณไม่ได้อัปเดตมาแปดปีแล้วนะคะ”

เมื่อสิบปีก่อน ผมเคยเป็นช่างภาพระดับแนวหน้าที่โด่งดังถึงขีดสุด

ภาพถ่ายที่ผมถ่าย สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง

จี้ซินเหยียนตกหลุมรักผลงานของผม พยายามทุกวิถีทางเพื่อได้ช่องทางติดต่อผมมา

ตอนเช้าเธอมอบดอกไม้ให้ผม ตอนเที่ยงก็เอาข้าวกล่องที่ทำกับมือเองมาให้ผม ตอนเย็นก็เอาโกโก้ร้อนหนึ่งแก้วมาให้ผม

ผมถูกความจริงใจของเธอทำให้หวั่นไหว จึงตอบตกลงคำขอแต่งงานของเธอ

หลังแต่งงาน หน้าที่การงานของเธอก็ก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ส่วนผมก็วิ่งวุ่นอยู่ระหว่างครอบครัวและผืนป่ากว้าง

ยาหยีมีร่างกายอ่อนแอแต่กำเนิด ผมจึงถูกบีบให้กลายเป็นพ่อครัว และไม่ได้แตะต้องกล้องถ่ายรูปอีกเลย

เหตุผลที่ผมยืนกรานที่จะไปฮันนีมูนที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ ก็เพราะจี้ซินเหยียนเคยสัญญากับผมว่า จะไปถ่ายพรีเวดดิ้งที่ทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ที่เราได้ตกลงเป็นแฟนกัน

เธอลืมไปแล้วว่าจะต้องมุ่งหน้าไปสู่วิมานความสุขนี้ ส่วนผมก็เลือกที่จะออกเดินทางเพียงตัวลำพัง