อยากแสดงตัวมากใช่ไหม NC++

เมียกาฝาก 10

อยากแสดงตัวมากใช่ไหม NC++

"มึงจะไม่พาเมียมึงมาทำความรู้จักกับพวกกูหน่อยเหรอว่ะ พวกกูอุตส่าห์ตั้งตารอเจอเลยนะโว้ย"

"เมียมึงทำงานที่ไหนว่ะ ทำตำแหน่งอะไร"

"เขาเรียนจบจากที่ไหนอ่ะ ทำไมพวกเราไม่คุ้นเลย"

"คบกันนานหรือยังว่ะ ทำไมถึงรีบแต่งหล่ะ แล้วมึงเอาเอมมิกาไปไว้ไหนว่ะ"

คำถามมากมายก่ายกอง ที่พุ่งมาที่ผม มันทำให้ผมโมโหมาก โมโหจนอยากจะบีบคอผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมตอนนี้ให้ตายๆ ไปซักที ให้สมกับที่บังอาจเสนอหน้าเข้ามาในงานวันเกิดของผม ทำให้พวกเพื่อนๆ ที่รู้จัก แต่ไม่ถึงกับสนิทของผม มันพูดจาล้อเลียนถึงผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมายของผม มิหน่ำซ้ำ ยังพาดพิงไปถึงเอมมิกา แฟนสาวของผมอีกต่างหาก

"จะอยากรู้ไปทำไม รู้แล้วพวกมึงจะรวยขึ้นหรือไง"

เสียงของไอ้พีชดังขึ้น ผมจึงหันไปมองหน้าของมันทันที มันเป็นแบบนี้แระ คือไม่ชอบให้คนอื่นมาดูถูกคนที่ด้อยกว่า ถึงมันจะปากหมา แต่มันก็คือเพื่อนสนิทมากๆ ของผมเลย รวมไปถึงไอ้พัช แฝดพี่ของมัน และไอ้พายด้วย ส่วนเพื่อนคนอื่นๆ นะเหรอ มีแต่อิจฉาและหวังผลประโยชน์จากผมทั้งนั้น

"งั้นหนูขอตัวนะค่ะ"

"สมควรออกไปตั้งนานแล้ว มายืนเสนอหน้าอยู่ตั้งนาน" ผมกระซิบบอกผู้หญิงที่ทำให้ผมอับอายต่อแขกรวมไปถึงเพื่อนๆ ที่มาร่วมงานในวันนี้ทันที

"รองานจบก่อนเถอะ ฉันจะทำให้เธอรู้ ว่านรกมีจริง"

"คุณจะทำอะไรหนู หนูก็ไม่ได้อยากมายืนอยู่ตรงจุดนี้ให้เพื่อนๆของคุณดูถูกหนูเหมือนกันนะ"

"เหรอ เธอคิดว่าฉันจะเชื่อผู้หญิงแพศยาแบบเธอเหรอ ทุเรศ!!"

"ไสหัวไปอยู่ในที่ของเธอเดียวนี้ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน"

"โอ๊ยย หนูเจ็บนะ ปล่อยแขนหนูเดียวนี้ หนูจะกลับไปอยู่ในที่ ที่ของหนู หนูขอโทษที่มาเสนอหน้าอยู่ในงานวันเกิดคุณ หนูผิดเองค่ะ"

ฉันเอ่ยบอกเขาทันที พร้อมกับสาวเท้าออกมาจากงานวันเกิดของผู้ชายใจร้ายคนนั้น

ภายในงานเลี้ยงวันเกิด บรรดาแขกทั้งหลายก็พากันทยอยกลับกันไปเป็นบางส่วนแล้ว จะเหลือก็เพียงกลุ่มเพื่อนสนิทของผมเท่านั้น ที่ยังพากันดื่มสังสรรค์และพูดคุยถึงเรื่องราวในชีวิตแต่ละคน เนื่องจาก เมื่อเรียนจบแล้วต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ความรับผิดชอบต่างกันไป ไม่ค่อยได้นัดเจอกันเท่าไร จะมีก็เพียง พวก ไอ้พีช ไอ้พัช ไอ้พาย ที่เป็นเพื่อนสนิทกันมากที่สุด จึงได้นัดเจอกันบ่อยๆ

"ลมค่ะ ทำไมคุณมีนา ภรรยาของลมไม่ออกมาสังสรรค์กับพวกเพื่อนๆ หล่ะค่ะ พวกเราอยากทำความรู้จักนะค่ะ"

ประกายดาวเอ่ยถามเจ้าของงานวันเกิดขึ้น ซึ่งเธอเองก็พอสังเกตได้ว่า ลม นั้นไม่ชอบ และไม่พอใจต่อภรรยาของเขาอย่างมาก ที่วันนี้ได้ปรากฎตัวขึ้นภายในงาน เธอจึงถือโอกาสใส่ไฟ มีนา เพื่อกำจัดศัตรูของหัวใจเธอทันที

"พอดี เธอไม่ค่อยชอบการสังสรรค์เท่าไหร่นะ เลยขอตัวไปพักผ่อนก่อน"

"แล้วนายได้ข่าวของ เอมมิกา หรือเปล่าว่ะ ว่าตอนนี้เธอไปอยู่ที่ไหน หรือพอแต่งงานใหม่ก็ไม่ได้สนใจที่จะตามหา เอม อีกเลย"

"นี้ พวกมึงจะถามอะไร ไอ้ลม มันนักหนาว่ะ เรื่องส่วนตัวของมันหรือเปล่า"

ไอ้พายมันตอกกลับพวกเพื่อนๆ ที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผมเหลือเกิน

"ไอ้ลม มึงเองก็อย่าไปสนใจคำพูดของพวกนั้นหล่ะ"

"กูไม่เก็บเอามาสนใจหรอก แต่ตอนนี้กูอยากจะจัดการผู้หญิงคนนั้นที่บังอาจมาทำให้กูขายขี้หน้า"

"เอาน่า ยังไง เธอก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของมึงนะ"

"มึงเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้พาย"

"หึ กูดีมาตั้งแต่เกิดเว้ย"

"เหรอ อย่าให้กูเห็นนะว่าเป็นหมา"

"ไม่มีทางเว้ยย"

ปัง ปัง ปัง !!!

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ที่ได้ยินเสียงคนทุบประตูบ้านสวนดอกไม้ ที่ฉันอาศัยอยู่ ซึ่งตอนนี้ภายในบ้านก็มีฉันอาศัยอยู่คนเดียว เพราะเมื่อคุณปู่ไม่อยู่ ทางคุณแม่ และคุณลม ก็สั่งให้บรรดาแม่บ้านไปอยู่ที่บ้านใหญ่กันให้หมด ไม่ให้มาดูแลฉัน

"มีนา เปิดประตูให้ฉันเดียวนี้ ได้ยินไหม เปิด!!"

ทันทีที่ฉันเดินออกมาจากห้องนอน ก็ได้ยินเสียงของคุณลม ที่แหกปาก ตะโกนเรียกฉันให้เปิดประตูให้ ด้วยน้ำเสียงที่โมโห พร้อมที่จะพังประตูเข้ามาทันที นี้เขาจะมาทำอะไรที่บ้านสวนในเวลานี้กันนะ ฉันเองได้คิด แต่ก็จำใจต้องเปิดประตูให้เขา เพราะถ้าไม่เปิด ประตูบ้านคงพังเป็นแน่

"คุณลมมีอะไรกับหนู หรือเปล่าค่ะ ถึงมาบ้านสวนในเวลานี้"

ฉันเอ่ยถามคนตรงหน้าขึ้นทันที ที่ประตูถูกเปิดออก

"หึ เธอคิดว่าฉันจะมาทำอะไรหล่ะ"

"อ๊ะ" ฉันร้องออกมาทันที ที่ร่างของฉันล้มไปกระแทกกับโซฟากลางบ้าน จากฝีมือของคุณลม

"คุณจะทำอะไรหนู คุณเมา อยู่นะ มีอะไรก็ค่อยคุยกันพรุ่งนี้ดีกว่าค่ะ"

"ทำไมฉันต้องฟังผู้หญิงแพศยา แบบเธอด้วย วันนี้เธอกล้ามากนะ ที่ขัดคำสั่งฉัน วิ่งเสนอหน้าออกไปป่าวประกาศให้คนอื่นรับรู้ ว่าเป็นอะไรกับฉัน"

"หนูก็บอกคุณแล้วไง ว่าที่หนูออกไป เพราะเพื่อนคุณมาบอกว่าคุณแม่เป็นคนให้ฉันถือเค้กไปให้คุณ ฉันไม่ได้ออกไปเองนะ"

"หุบปาก !! ถ้าเธออยากจะเป็นเมียของฉันจริงๆ ละก็ ฉันจะจัดให้ เอาให้เธอลืมไม่ลงเลยหล่ะ"

"อย่านะคุณลม คุณเมาอยู่นะ มีสติหน่อยสิ"

"กรี๊ด...ปล่อยหนูนะ คุณจะมาทำแบบนี้กับหนูไม่ได้นะ คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าคุณไม่ได้รักหนู คุณรัก คุณเอมมิกา"

เสียงฉันร้องขึ้นด้วยความตกใจ หลังจากที่คุณลม ผลักฉันลงบนโซฟาอีกครั้ง พร้อมทั้งมือหนาของคุณลมก็เริ่มกระชากชุดนอนบนตัวของฉันออกจนหมด ความรุนแรงบวกกับความโมโหของเขา ทำให้ผิวของฉันเป็นรอยแดงขึ้นมาเป็นแถบๆ ฉันเจ็บ เจ็บจนน้ำตาไหลออกมา ฉันพยายามที่จะดิ้นหนีคุณลม แต่ต่อให้ฉันพยายามดิ้นแค่ไหน ก็ไม่สามารถต้านทานเรี่ยวแรงอันมหาศาลของเขาได้เลยซักนิด

"ฉันจะทำให้เธอตกนรกทั้งเป็น ค่อยดู ฉันกับคนรักของฉันเจ็บแค่ไหน เธอต้องเจ็บปวดมากกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า จำไว้"

"ไม่นะค่ะ คุณลม คุณอย่าทำอะไรหนูเลยนะ หนูไม่รู้เรื่องวันนี้จริงๆ"

แน่นอนว่าการที่ฉันพยายามอ้อนวอนเขา ให้เขามีสติ และเห็นใจฉัน มันไม่เป็นผลเอาซะเลย เพราะตอนนี้คุณลม โมโหมาก ดวงตาของเขาแดงก่ำ น่าจะมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอร์

ที่เขาดื่มเข้าไป เพิ่มเติมคือตอนนี้ร่างกายส่วนล่างของคุณลมก็ไม่มีอะไรปกปิดอยู่เลย ทันทีที่เขาดันขาทั้งสองข้างของฉันออก เขาก็ดัน ความแข็งขึงของเขาเข้ามาในร่องของฉันทันที

สวบ !!!

"กรี๊ดดด"

"ปล่อย ๆ ปล่อย หนูนะ หนูเจ็บ เอามันออกไปที ฮือ ฮือ”