สามสิบเอ็ดมีนา_の小説

3อุบัติเหตุ“เพียง!! ตาพอลเป็นยังไงบ้าง น้องปลอดภัยใช่ไหมลูก”“ตอบแม่มาสิเพียง น้องปลอดภัยใช่ไหม”“ใจเย็นๆ คุณหญิง น้องเป็นยังไงบ้างเพียง”“เดียวคุณพ่อกับคุณแม่ตามเพียงมาที่ห้องตรวจนะค่ะ”แพทย์หญิงเพียงดาวเดินนำทางพาพ่อและแม่ไปยังห้องตรวจ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับอาการของน้องชายเพียงคนเดียวอย่าง พอล ที่ตอนนี้บาดเจ็บสาหัสถูกส่งตัวมารักษาด่วน เนื่องจากเกิดอุบัติเหตุ รถยนต์ประสานงานกับรถสิบล้อที่เบรคแตกตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว คนเป็นพ่อและแม่มาเฝ้ารอติดตามอาการของลูกชายตั้งแต่เกิดเรื่องจนตอนนี้ทางหมอได้ทำการผ่าตัดเพื่อช่วยชีวิตจนเสร็จสิ้นไปเมื่อซักครู่นี้“อาการน้องถือว่าสาหัสพอตัวเลยนะค่ะ”แพทย์หญิงเพียงดาวเอ่ยบอกคนเป็นพ่อและแม่ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ รักษาชีวิตคนมาเป็นร้อยเป็นพัน พอมาเจอกับคนในครอบครัวของตัวเองก็ทำให้หมอผู้รักษาชีวิตของคนป่วยเสียศูนย์ไปเหมือนกัน“แล้วอาการน้องตอนนี้เป็นยังไงบ้างเพียง”“ตอนนี้ทางเราได้ทำการผ่าตัดเอาเลือดคลั่งในสมองออกแล้วก็ต้องเฝ้าติดตามอาการอย่างใกล้ชิดค่ะพ่อ ไม่รู้ว่าหลังจากผ่าตัด น้องจะตอบสนองหรือไม่ เพียงก็ยังบอกไม่ได้”“ฮือๆๆ ตาพอล ทำไมถึงโชคร้ายแบบนี้น

2ข่าวร้ายหลังจากที่พากันทำรายงานจนเสร็จ มะลิและเพื่อนๆ ก็พากันแวะไปซื้อของฝากแม่ครูและน้องๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านไออุ่น ก่อนที่โรสจะให้ลุงเพิ่มคนขับรถของบ้านเธอ มาขนเอาข้าวของที่พวกเธอพากันซื้อไปส่งให้ที่บ้านไออุ่นก่อน ส่วนพวกเธอทั้ง 4 คน ก็ใช้รถคันโปรดของโรส ที่หญิงสาวนั้นได้โทรไปสั่งให้คนที่บ้านขับมาส่งให้ที่มหาวิทยาลัยแทน“พี่มะลิมาแล้ววว”เสียงบรรดาเด็กๆ ที่อาศัยอยู่ในบ้านไออุ่น ต่างก็พากันส่งเสียงเรียกพี่สาวคนสวยด้วยความดีอกดีใจ ทันทีที่มะลิและเพื่อนๆ มาถึงบ้าน“สวัสดีพี่โรส พี่บัว และพี่พุดซ้อนกันก่อนค่ะเด็กๆ วันนี้พวกพี่ๆ เขาซื้อขนมมาฝากด้วยนะ”“เย้ๆๆ”“ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ”“อ่าวดิน มาถึงนานยัง”มะลิเอ่ยถามยังเพื่อนชาย ที่ก่อนหน้านั้นเขาได้บอกเธอไว้ ว่าจะเป็นคนไปรับแม่ครูออกจากโรงพยาบาลเอง“มาถึงซักพักแล้ว ตอนนี้แม่ครูหลับอยู่นะ เราพึ่งให้ทานยาไปด้วย น่าจะหลับยาวอยู่”“อืม งั้นเดียวพวกเราเอาขนมไปแจกน้องๆ รอก็แล้วกัน ดินไปกับพวกเราไหม”“อืม ไปสิ”“หวัดดีดิน สบายดีไหม”“สบายดี แล้วพวกเธอหล่ะเป็นไงบ้าง”“เรื่อยๆ นะ”บัวและพุดซ้อนเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทของมะลิ ที่พบเจอกันค่อนข้างบ่อ

1บ้านไออุ่น“มะลิ”“ค่ะ แม่ครู”หญิงสาวในชุดนักศึกษาปี4 ที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจสอบรายการสั่งซื้อข้าวของเครื่องใช้อุปโภคและบริโภคประจำเดือนอยู่ ค่อยๆ ละสายตาจากบันทึกการสั่งซื้อก่อนที่จะขานรับแม่ครูวัย 70 ปี ที่เดินหิ้วถุงขนมตรงมาที่เธอ“ดึกแล้ว หนูจะค้างที่บ้านไหม หรือจะกลับหอพัก”“หนูว่าจะกลับหอพักค่ะแม่ พรุ่งนี้หนูมีนัดทำรายงานกับเพื่อนที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยค่ะ”“งั้นแม่ว่าหนูกลับเถอะ มันดึกแล้ว แม่เป็นห่วง อ่ะนี้ ข้าวต้มมัด พวกน้องๆ พากันทำเมื่อช่วงกลางวัน หนูเอาไปทานที่หอด้วยนะลูก”แม่ครูดวงดาว ยื่นถุงหูหิ้วที่บรรจุข้าวต้มมัดให้กับมะลิ หญิงสาวที่เคยเป็นสมาชิกของบ้านไออุ่น แต่ตอนนี้หญิงสาวนั้นเติบใหญ่ สามารถสอบชิงทุนนักเรียนดีเด่น ได้เข้าไปศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศแต่ด้วยระยะทางระหว่างบ้านไออุ่นกับมหาวิทยาลัยอยู่ห่างไกลกันพอสมควร หญิงสาวจึงตัดสินใจไปเช่าหอพักที่อยู่ใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย เพื่อความสะดวกในการเดินทางมากยิ่งขึ้น แต่ถ้าหากเป็นวันหยุดหรือหญิงสาวไม่มีเรียนช่วงบ่าย เธอก็จะเข้ามาช่วยงานแม่ครูที่บ้านไออุ่นเสมอ“ขอบคุณค่ะแม่ครู รายการสั่งซื้อหนูตรวจสอบครบหมดแล้วนะ

เธอกล้าดีนะ กล้าที่จะมาสวมรอยเป็นคนรักของฉัน ......เป็นเด็กมีปมยังไม่พอเหรอ ถึงได้เข้ามาสวมรอยเป็นคนอื่น เงิน คือสิ่งเดียวที่ฉันปรารถนา เมื่อหมดหน้าที่ก็ต้องไป...... จบสิ้นกันเสียที กับหน้าที่ "เมียจ้าง" แนะนำตัวละครจัสมิน...หรือมะลิหญิงสาวที่ต้องเติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มีเพียงแม่ครูและบรรดาเพื่อนๆ ที่มีชะตากรรมเดียวกัน คอยเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อยื้อชีวิตของผู้มีพระคุณพอล...พอเพียงนักธุรกิจชื่อดัง ทายาทเพียงหนึ่งเดียวแห่งอาณาจักร พ.กรุ๊ป ที่มีลูกข่ายอยู่ทั่วโลก จากชายหนุ่มสุดแสนเพอร์เฟค กลายมาเป็นบุคคลที่จดจำใครไม่ได้แม้กระทั่งแฟนสาวที่กำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า เพียงเพราะเหตุการณ์อันเลวร้ายในค่ำคืนหนึ่ง‘เธอมีหน้าที่ดูแลลูกชายของฉันให้เขาดีขึ้น ทั้งสภาพร่างกาย และจิตใจ’‘เขาต้องการอะไร เธอก็ต้องทำตา

50สิ้นสุดคำว่าเพื่อน (จบบริบูรณ์)เช้าวันใหม่ที่สดใส ทุกคนต่างทยอยกันลงมาที่โต๊ะอาหารในช่วงสาย เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อน ทุกคนภายในบ้านก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมาก ทำตัวกันตามสบาย“เอ๊ะ สายใจ ทำไมวันนี้จัดโต๊ะหกที่หล่ะ ใครมีแขกเหรอ”คุณหญิงลินดา เอ่ยถามสายใจ หัวหน้าแม่บ้านด้วยความสงสัย“สงสัยอะไรตั้งแต่เช้าหล่ะคุณหญิง”ประมุขของบ้านอย่างพุฒ เอ่ยถามยังภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ทันที ที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน“วันนี้ใครมีแขกเหรอค่ะ แม่บ้านถึงได้จัดโต๊ะหกที่ ทำไมฉันไม่รู้ หรือแขกของลูกๆ”“ไม่รู้สิคุณหญิง”“คุณปู่ คุณย่าคร๊าบบ น้องนนท์หิวข้าวคร๊าบบ”ไม่ทันที่คนเป็นปู่และย่าจะได้หันมาถามเอาความจริงจากหัวหน้าแม่บ้านอีกครั้ง น้องนนท์ที่ตอนนี้กำลังจูงมือคนเป็นพ่อและแม่ลงมายังห้องรับประทานอาหาร ก็ส่งเสียงทักทายทุกคนภายในบ้าน จนคุณอาสุดหล่ออย่างพัชระ รีบวิ่งตามลงมาจากห้องนอนทันที ที่ได้ยินเสียงหลาน“น้องนนท์ของย่า”เมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน คุณย่าสุดเห่อ ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงดิ่งไปสวมกอดร่างอ้วนป้อมของหลานชายสุดที่รักพร้อมทั้งบรรจงหอมแก้มอ้วนๆ ของน้องนนท์จนเกือบช้ำไป

49ไดอารี่ กับการเปิดใจอีกครั้ง“นายไม่พูดแรงไปหน่อยเหรอ”เมื่อขึ้นรถมาได้เนเน่จึงเอ่ยถามยังพีระ ที่ตอนนี้กำลังขับรถพาเธอและน้องนนท์กลับบ้าน“ไม่หรอก ใครที่ไม่ให้เกียรติเน่ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติพี”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันหล่ะ”“เน่”พีระเอ่ยเรียกแม่ของลูกออกด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น บ่งบอกว่าตอนนี้เขาจริงจังมาก พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเนเน่เอาไว้ โดยที่มืออีกข้างของเนเน่ก็ประคองกอดน้องนนท์เอาไว้ เพราะเจ้าเด็กน้อยนั้นนอนหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พีทำมันลงไป พีทำเพื่อเน่กับลูกนะ พีอาจจะเคยเลว อาจจะเคยทำไม่ดีกับเน่ พีขอโทษนะ เน่รู้ไหมว่าพีรู้สึกกับเน่มากกว่าคำว่าเพื่อนตั้งแต่ตอนไหน ไม่ใช่ตอนที่พีรู้ความจริงเรื่องของคนที่มาสวมรอยเป็นเน่นะ แต่พีรู้สึกก่อนหน้านั้นอีก”“ตอนไหน”“ตอนที่เน่เดินออกมาจากชีวิตเรา”“ตอนนั้นเราดิ่ง เราสับสนมาก เราพยายามที่จะลืมเธอนะ แต่เราไม่เคยทำได้เลย จนวันหนึ่งเราทนคิดถึงเธอไม่ไหว เราจึงไปนอนที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยนอน แล้วเราก็เจอกับไดอารี่ ที่เธอซ้อนมันไว้ใต้หมอน”“ไดอารี่งั้นเหรอ”“อืม”‘วันนี้นายเข้าเรียนช้า เราจดเน

48เปิดตัวเมียและลูกงานเลี้ยงรุ่น.....“คุณพ่อครับ นนท์อยากได้ลูกโป่ง”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่นของคนเป็นพ่อและแม่ ซึ่งเดิมที เนเน่คิดเอาไว้ว่าจะเอาน้องนนท์ไปฝากไว้กับคุณปู่และคุณย่าที่บ้านใหญ่ แต่พีระกลับมองเห็นโอกาสที่จะมัดมือชกแม่ของลูกให้ยอมใจอ่อนเสียที โดยการพาเจ้าลูกชายตัวแสบมาประกาศให้สังคมได้รับรู้ว่าเขาและเนเน่เป็นมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วตอนแรกเนเน่ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พีระจะเอาน้องนนท์มางานเลี้ยงรุ่นด้วย ลำพังถ้าเธอมากับลูก หากเพื่อนๆ ถามว่าเธอแต่งงานตั้งแต่ตอนไหน ทำไมถึงมีลูกโตจนขนาดนี้ มันก็ยังจะพอมีคำตอบที่ไม่สร้างความลำบากใจให้เธอเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะพีระดันตามติดเธอกับลูกแจไม่ห่างไปไหน จนเพื่อนๆ สมัยเรียนด้วยกันถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน“อ่าว เนเน่เธอก็มางานด้วยเหรอ”นีน่าสาวไฮโซ ที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้งเอ่ยปากถามยังเนเน่ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายในการตักขนมเค้กให้ น้องนนท์อยู่ ซึ่งก่อนหน้านั้นพีระได้ขอตัวเข้าไปทักทายเพื่อนๆ ที่อยู่อีกฝั่งของห้องจัดเลี้ยง“โอ๊ะ อย่าบอกนะว่านี้คือลูกชายของเธอ

47พ่อของน้องนนท์“ไม่เอาครับ น้องนนท์จะไปกับแม่”“แม่ไปแปปเดียวเองค่ะ รอแม่บนรถนะคนเก่ง”“ม่ายยย จะไปด้วย”เจ้าเด็กแสบเห็นว่าแม่จะไม่ยอมให้ตัวเองไปเดินตลาดด้วยก็พยายามดิ้นออกจากตักของคนเป็นพ่อทันที เพื่อที่จะเกาะแขนคนเป็นแม่ ยังไงก็จะไปกับแม่ ไม่ยอมรออยู่ในรถอย่างแน่นอน“เฮ่อ บทจะดื้อ ก็ดื้อไม่ฟังเลยนะ โอเค โอเค ไปก็ไป งั้นคุณรอในรถก็แล้วกัน ฉันจะรีบพาน้องนนท์ไปซื้อแล้วก็รีบกลับ”“พีไปด้วย เดียวพีอุ้มลูกเอง จะได้เร็วๆ ไง”“เฮ่อ”เนเน่ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย“ถึงแล้วคร๊าบบบ ไก่ทอดของยายนัน”เมื่อถึงร้านไก่ทอดร้านโปรด น้องนนท์ที่ตอนนี้โดนอุ้มรวบขาโดยคุณลุงใจดี ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จนยายนันเจ้าของร้านถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับลูกค้าตัวน้อยเจ้าประจำ“วันนี้พาใครมาด้วยหล่ะหนุ่มน้อยของยาย”ยายนันเจ้าของร้านไก่ทอดเอ่ยถามน้องนนท์ด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าตัวน้อยจะมาซื้อไก่ทอดกับแม่เพียงสองคนหรืออาจจะมีป้ารสาคนสวยที่ติดส่อยห้อยตามมาเป็นบ้างครั้ง แต่รอบนี้คือแปลกไป เพราะมีชายหนุ่มรูปงาม สูง ยาว เข่าดี การแต่งกายก็ดูภูมิฐาน

46พร้อมทำหน้าที่พ่อเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนของน้องนนท์ ทั้งเนเน่และพีระต่างก็มายืนรอรับเจ้าเด็กแสบกันอย่างพร้อมเพียง เสียแต่ว่าต่างคนต่างมาก็เท่านั้น แถมเมื่อมาถึงโรงเรียนของลูก พีระก็พยายามจะเข้าไปพูดคุยกับเนเน่ แต่นั้นก็เถอะ หญิงสาวกลับมองพีระอย่างกับธาตุอากาศ เขาพูดด้วยแต่เนเน่ก็เลือกที่จะเมินเฉย แถมยังถอยออกห่างอย่างกับพีระเป็นสิ่งสกปรก อันตรายไม่ควรเข้าใกล้อย่างนั้นหล่ะ และเมื่อเห็นว่าตัวเองเริ่มที่จะลุกล้ำแม่ของลูกมากจนเกินไป พีระจึงเลือกที่จะเงียบ แล้วถอยออกมายืนอยู่ห่างๆ เพื่อรอเจ้าลูกชายเลิกเรียน“คุณแม่คร๊าบบบ น้องนนท์มาแล้ว”ทันทีที่เห็นคนเป็นแม่ยืนรอรับอยู่หน้าประตูโรงเรียน เจ้าเด็กน้อยแก้มขาว ก็รีบวิ่งตรงดิ่งมาหาคนเป็นแม่ทันที พร้อมกับ โผลเข้ากอดด้วยความคิดถึง“นี้กระเป๋าน้องค่ะ”เนเน่กำลังจะยืนมือไปรับเอากระเป๋าเป้ของเจ้าลูกชายจากครูพี่เลี้ยงสาว แต่ไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปรับเอา ก็มีมือของคนเป็นพ่ออย่างพีระ เอื้อมมารับแทนอย่างรวดเร็ว“อ่ะ เอ่อ”คุณครูพี่เลี้ยงถึงกับงุนงงด้วยความสงสัย ว่าผู้ชายที่เอื้อมมือมารับเอากระเป๋าของน้องนนท์นั้นเป็นใครกันนะ เพราะตอนที่มอบตัวเข้าโรง

45วิ่งตาม อดีตเพื่อนสนิทเมื่อวานนี้พีระได้ข้อมูลมาจากรสา ว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของน้องนนท์ในวัยเตรียมอนุบาล ดังนั้นครอบครัวพงษ์นาราต่างก็พากันมายืนรอส่งน้องนนท์ที่หน้าโรงเรียนเตรียมอนุบาลของเอกชนแห่งหนึ่งตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะคนเป็นปู่กับย่ากลัวจะพลาดการมาส่งหลานชายคนแรกของตระกูลเข้าโรงเรียนนั้นเองในส่วนของความสัมพันธ์และการยอมรับจากเนเน่พีระจะไม่มีวันยอมแพ้อย่างแน่นอน เขาจะต้องได้ทั้งตัวและหัวใจของเนเน่คืนกลับมา ดังนั้นแล้วเขาจะต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เพราะเนเน่นั้น ใจแข็งมากแต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่เธอเป็นแบบนี้เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะความโง่เง่าของเขาเอง โง่จนเกือบจะเสียทั้งลูกและเมียไป“คุณค่ะ ฉันตื่นเต้น เมื่อไหร่น้องนนท์จะมาซักที”คนเป็นย่าถึงกับกระสับกระส่ายเพราะใจจดใจจ่ออยู่กับหลานชาย ที่วันนี้จะเป็นวันแรกของการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคม“เดียวหลานก็มา คุณหญิงหยุดเดินก่อนเถอะเดียวก็เป็นลมก่อนที่จะได้ส่งหลานเข้าโรงเรียนหรอก”“ก็ฉันตื่นเต้นนี้ค่ะ ไม่รู้ว่าหลานจะร้องไห้ไหม”“นั้นๆ หลานมาแล้วครับ”พัชระ ที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งคุณอาสุดหล่อ ชี้บอกกับทุกคนว่าตอนนี้น้องนนท์กับเนเ

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ

57คนเดิม ที่เดิม สถานะเดิม (ที่เปิดเผยได้)“ปีนี้ไปเขาใหญ่อีกแล้วเหรอ”“ใช่ แต่เปลี่ยนสถานที่นะ เห็นบอกว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าปีที่แล้วอีก”“ฉันได้ยินฝ่ายงบประมาณเมาส์มอยกันที่โรงอาหารอ่ะ คุณพายุให้ตั้งงบสำหรับงานนี้เกือบสิบล้านเลยนะ”“หูยย จริงดิ”“ใช่ๆ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน”“แล้วพวกเธอรู้ไหมว่าทำไมท่องเที่ยวบริษัทปีนี้ถึงได้จัดใหญ่โตอลังการขนาดนี้ ก็เพราะคุณพายุจะพาภรรยากับลูกน้อยมาเปิดตัวยังไงหล่ะ”“ห๊า !! จริงเหรอ ยังงี้ฉันก็อกหักเลยนะสิ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกครั้งที่ท่านเข้ามาบริษัท เฮ่อออ”“เพ้อเจ้อจริงๆ ยัยแหวนแหวน”“จะว่าไป ก็คิดถึงมีนาเหมือนกันนะ นางชอบไปเที่ยวเขาใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”“ใช่ๆ ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลย นางใจดำจัง จะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ้างก็ไม่ได้”“เนี๊ย ถ้าชาตินี้ฉันมีโอกาสได้เจอนางนะ ฉันจะด่าให้ โทษฐานที่หนีไปไม่บอกกล่าวกันซักคำ”“จะได้เจอหรือเปล่าเหอะ ป่ะ ไปทำงานที่เรารักกัน”ท่องเที่ยวประจำปี…..ที่เขาใหญ่ถึงแม้ว่าปีนี้จะเป็นการมาท่องเที่ยวและจัดเลี้ยงในพื้นที่เดียวกันกับปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรดาพนักงานตื่นเต้น

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

55กลับบ้านเรา"ลูกสาวป๊าหลับหรือยังน้าา""หลับแล้วค่ะ เดียวหนูเอาลูกไปนอนในเปลก่อน""ให้ลูกนอนกับเราได้ไหม""หือ""ป๊าอยากนอนกอดหนูกับลูกครับ อยากชดเชยเวลาที่ป๊าเป็นคนทำมันหายไป""รู้ตัวด้วยเหรอ ว่าตัวเองผิด""ได้ทีตอกย้ำไม่หยุดเลยนะ" พายุตีปลายจมูกเมียรักเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว"ป๊ารู้ครับว่าป๊าทำผิด ป๊าขอโอกาสหนู ขอโอกาสพักพิง อีกครั้งได้ไหมครับ ป๊าสัญญาด้วยชีวิตของป๊า ป๊าจะไม่มีทางทำให้หนูกับลูกผิดหวังอีกแน่นอน ชีวิตหนูกับลูกนับต่อจากนี้ จะมีแต่รอยยิ้มและความสุข ป๊าสัญญาครับ"พูดจบพายุก็ก้มลงจูบขมับของเมียรักและลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียบร้อยแล้ว"หนูกับลูกจะลองเสี่ยงกับคำสัญญาของป๊าอีกซักครั้งคะ หวังว่าหนูกับลูกจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด""เชื่อใจได้เลยครับ""ป๊ารักหนูกับลูกนะครับ""หนูก็รักป๊าค่ะ รักมาตลอด"หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว สามคนพ่อแม่ลูกก็นอนกอดกันจนหลับไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป คำว่า "กาฝาก" ก็ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงที่ชื่อ มีนา วิรากุล อีกอย่างแน่นอนครืด ครืด ครืด....มีนาเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ก

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

53ไม่เจอซักที ไม่ดีขึ้นเลย NC++เมื่อคุยกันดีๆ ไม่ได้ แถมยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมตอนนี้ใครจะมาจีบเธอก็ได้ เพราะเธอโสดถามก่อนเหอะ เอาอะไรมาโสด เอาอะไรมาไม่มีสิทธิ ลูกก็มีด้วยกันแล้ว ทะเบียนสมรสก็มี คนอย่างมีนาไม่เจอซักที คงจะไม่ดีขึ้นจริงๆ สินะ“คุณลม!! ปล่อย!! อือ…อย่าถอด”มือหนาพยายามปลดเปลืองเสื้อผ้าของคนบนตักที่กำลังพยศอยู่ตอนนี้ด้วยความทุลักทุเล ปากหนาก็บดขยี้จูบริมฝีปากบางของเมียรักด้วยความโกรธและน้อยใจ เมื่อบนร่างกายของเมียรักไม่เหลือสิ่งปกปิดเลยซักชิ้น พายุก็เริ่มลงมือทรมานมีนาทันทีปากหนาเริ่มซุกไซดูดเลียไปทั่วหน้าอกอวบอิ่มจนถึงจุกสีชมพูหวาน ที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาถือครอบครองอยู่ พายุก็ทั้งกัดทั้งดูดด้วยความหลงไหล สลับทั้งซ้ายขวาไม่ให้น้อยหน้ากัน เมื่อปากดูดเลียเต้าซ้าย เต้าขวาก็โดนบีบคั้นจากมือหนาไม่หยุดหย่อน“อื้อ คุณ..คุณลม..ปล่อยฉัน”จ๊วบ จ๊วบ“จะให้ป๊าปล่อยจริงๆเหรอ”พายุละริมฝีปากหนาออกจากเต้าอวบ พร้อมทั้งเอ่ยถามเมียรักด้วยความเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขารู้ว่าอารมย์ของเมียกำลังติด ไม่มีทางที่จะหยุดอย่างที่ปากว่าอย่างแน