สามสิบเอ็ดมีนา_の小説

07.00 น. ก๊อกๆ ก๊อกๆ“ขออนุญาตเข้าห้องนะคะคุณหนู”เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูจากพี่แม่บ้าน โรสก็ค่อยๆ ปรือตาสู่กับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายในห้องนอน ก็พบว่ามันเช้าแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องตื่นเพื่อไปทำหน้าที่ของตนเองอย่างเช่นทุกวัน“คร๊า...”“ได้เวลาแล้วค่ะ เช้านี้คุณหนูจะแช่น้ำอุ่นไหมคะ”“ไม่ค่ะ เดียวโรสอาบเอง พี่ๆ ลงไปรอด้านล่างเถอะ เดียวโรสตามลงไป”“ได้ค่ะ คุณหนู”เมื่อพี่แม่บ้านเดินออกไปจากห้องนอนแล้ว โรสก็เอื้อมมือไปคว้าเอาโทรศัพท์มือถือเพื่อมาเปิดดูไลน์ที่ส่งไปให้แดนดินตั้งแต่เมื่อคืน เพื่อเช็คดูว่าเขาได้เปิดอ่านหรือยัง หรือมีการตอบกลับหรือไม่“โห่ รู้อยู่ว่าไม่ชอบตอบกลับ แต่ก็อ่านซักนิดก็ยังดี เฮ่อ”หญิงสาวเอ่ยพึมพำด้วยความน้อยอกน้อยใจ เพราะเธอส่งข้อความไปบอกแดนดินตั้งแต่เมื่อคืน แต่จนป่านนี้ชายหนุ่มนั้นยังไม่เปิดอ่านข้อความของเธอเลยด้วยซ้ำ“ไปอาบน้ำให้สบายตัว สบายใจดีกว่า คิดมากไปก็เท่านั้น”ตอนแรกโรสคิดว่าจะลองส่งสติกเกอร์ทักไปหาเขาอีกรอบ แต่คิดไปคิดมา ไม่ส่งดีกว่า เดียวจะหาว่าตัวเธอเองจู้จี้เขามากจนเกินไป“อรุณสวัสค่ะ สุดหล่อของหนู”โรสที่อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนักศึกษาเสร็จเรียบร้อย

“ไฟเขียวแล้ว”ดินที่เห็นหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อยู่ จึงเอ่ยบอกทันที เมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว“โอ๊ะ ขอโทษนะ”เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วหญิงสาวจึงรีบเหยียบคันเร่งออกไปทันที ทั้งที่ภายในหัวสมองของเธอนั้นมัวแต่คิดถึงรูปผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น ว่ามันมีความสำคัญยังไงกับชายหนุ่มกันแน่ เขาถึงได้ลงทุนเอามาตั้งเป็นรูปโปรไฟล์ขนาดนั้น“ปกติขับรถเองบ่อยเหรอ”“อ่อ ไม่เท่าไหร่นะ จะขับเองก็ต่อเมื่อเรามีธุระ หรือนัดกับเพื่อนๆ แต่ถ้านอกเหนือจากนั้นก็จะใช้คนขับรถที่บ้าน”“อืม ดีแล้วยิ่งกลับบ้านค่ำ เธอไม่ควรที่จะขับรถเองนะ”“เป็นห่วงเราเหรอ”โรสถามกลับชายหนุ่มด้วยท่าทีติดกวน จนคนที่ถูกถามถึงกับหันขวับมาจ้องหน้าของเธอทันที“คนอื่นฉันก็เป็นห่วงแบบนี้เหมือนกัน”“โธ่ ไอ้เราก็อุตส่าห์ดีใจ นึกว่าจะพิเศษกว่าคนอื่น”“แต่แค่นายเป็นห่วง เราก็ดีใจแล้วแหละ”“พูดไปเรื่อย” แดนดินเอ่ยตำหนิหญิงสาวก่อนที่จะก้มหน้าทำทีท่าว่าเล่นโทรศัพท์มือถือ แต่อันที่จริงเขาก็รู้สึกอายนั้นแหละ แต่แค่ไม่แสดงออกเฉยๆ เดียวใครบางคนจะได้ใจจนโรสขับรถมาถึงหอพักของแดนดิน ชายหนุ่มก็ไม่รอช้าที่จะรีบเก็บเอาของฝากและข้าวของต่างๆ ท

“อ่าวดิน เตะบอลเสร็จแล้วเหรอ”ทุกคนในโต๊ะแหงนหน้าขึ้นมองยังบุคคลที่เดินเข้ามาทักแดนดินพร้อมกันทันที แล้วก็พบชายหนุ่มหน้าตาดี น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับแดนดินที่เดินเข้ามาพร้อมกับสาวสวย หุ่นเซ็กซี่ แต่ท่าทีของหล่อนนั้นไม่ค่อยจะเอนจอยกับสถานที่เลย“อ่าวตะวัน ไปไงมาไงถึงได้โผล่มาที่ร้านนี้”“ก็ เบื่อๆ เซ็งๆ กับข้าวที่บ้านนะ เลยออกมาหาอะไรกิน ว่าแต่วันนี้มีสาวๆ ลุมล้อมเชียวนะ”“อ่อ นี้เพื่อนๆ กูเอง คนนี้มะลิ เพื่อนสนิท เติบโตมาจากบ้านไออุ่นด้วยกัน ส่วนนั้นบัว พุดซ้อน แล้วก็โรส เพื่อนสนิทของมะลิเขานะ”“ส่วนนี้ไอ้ตะวัน เพื่อนสนิทกลุ่มเราเอง เรียนสาขาเดียวกันนะ”“ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะครับ”ตะวันเอ่ยทักทายสาวๆ ทั้ง 4 คน ด้วยท่าทีกรุ้มกริ่มตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญของกลุ่ม“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ”โรสเป็นตัวแทนเพื่อนอีก 3 คน กล่าวทักทายยังเพื่อนใหม่ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับใครบางคนที่เอาแต่นั่งเท้าคางแล้วหันมองออกไปทางอื่น ราวกับว่าใครจะมา ใครจะไปก็เรื่องของเขา“หึ งั้นกูไปก่อนนะ เจอกันที่มอพรุ่งนี้”“อืม”“เราไปก่อนนะสาวๆ ไว้มีโอกาสค่อยนัดเจอกันนะ”ชายหนุ่มเจ้าสำราญเอ่ยลาเพื่อนสนิทของตน

“เมื่อวานไปเยี่ยมพี่เขามาเป็นยังไงบ้าง”“ยังไม่ฟื้นเลย พึ่งผ่าตัดเสร็จเมื่อวาน เห็นพี่สาวที่เป็นหมอรักษาบอกว่าตอนนี้อาการทรงตัวแล้ว รอให้พี่เขาฟื้นอีกที แล้วก็ค่อยรักษาตามอาการนะ”ทั้ง 4 สาวพูดคุยกันในระหว่างที่รออาจารย์เข้าสอน ซึ่งปีนี้ก็เป็นปีสุดท้ายแล้วที่พวกเธอจะเป็นนิสิตนักศึกษาระดับปริญญาตรี ซึ่งเมื่อเรียนจบแล้วทุกคนก็จะมีเส้นทางที่เลือกไว้ เช่นเดียวกันกับโรส ที่พ่อแม่ปูทางไว้ตั้งแต่เธอขึ้นปีสอง นั้นก็คือไปต่อปริญญาโทที่ฝรั่งเศล แต่ตัวของเธอนั้นไม่อยากไป เธออยากต่อโทที่ประเทศไทยมากกว่า“เลิกเรียนแล้วไปสนามกีฬากลางกันไหม”“หืม ไปทำไมค่ะ คุณหนูโรส”“ไปดูเขาแข่งบอลกัน”“ใครแข่งกับใคร คณะเราเหรอ”“โอ๊ย!! ไม่ใช่คณะเราหรือมหาวิทยาลัยเราหรอก”“อ่าว แล้วเธอชวนพวกเราไปเชียร์ใคร”“ดินนะ เขาลงเตะนัดกระชับมิตรภายในมอเขา”“ว่าหล่ะ” บัว พุดซ้อนและมะลิถึงกับกรอกตาแล้วมองบนทันทีที่ได้ยินโรสบอก“นะ ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ นะๆ”“เอ่อๆ เลี้ยงชาเขียวพวกฉันเลยนะ ร้อนก็ร้อน ยังจะชวนกันไปอีก เฮ่อ”“เย้ๆๆ พวกเธอน่ารักที่สุดเลย ป่ะๆ เอารถฉันไปนะ”“วันนี้ขับรถมาเองเหรอ นึกว่าให้คนขับรถที่บ้านขับมาส่งเหมือ

“พรุ่งนี้พวกเธอไปไหนกัน”บัวเอ่ยถามเพื่อนๆ ในขณะที่นั่งรอเช็คบิล ก่อนที่พวกเธอนั้นจะพากันออกไปเดินซื้อของในห้าง“เราจะไปบ้านไออุ่นนะ พอดีดินนัดให้ไปเจอกันที่บ้าน”มะลิเอ่ยบอกในขณะที่มือก็เก็บข้าวของลงในกระเป๋า“ไปบ้านไออุ่นเหรอ เราไปด้วยได้ไหม จะว่าไปเราก็ไม่ได้เจอแม่ครูกับน้องๆ นานแล้วนะ”ทันทีที่ได้ยินเพื่อนบอกว่าจะไปบ้านไออุ่น พุดซ้อนก็เสนอตัวอยากจะไปด้วยทันที เพราะทุกครั้งที่มีโอกาสหรือเวลาว่างหญิงสาวจะชอบซื้อข้าวของไปบริจาคให้กับมูลนิธิหรือบ้านเด็กกำพร้าเสมอ แล้วยิ่งเป็นบ้านไออุ่นที่เพื่อนของเธอเติบโตมา หญิงสาวก็ไม่เคยรีรอที่จะซื้อของและติดตามไปกับมะลิทันที“ฉันไปด้วย”“ฉันก็ไป เรารถที่บ้านฉันไปนะ”“จะได้ซื้อของไปฝากแม่ครูกับน้องๆ ด้วย”“โอเค งั้นตกลงตามนี้”บ้านไออุ่น....“อยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันก่อนนะลูก”แม่ครูดวงดาวเอ่ยชวนลูกๆ ที่วันนี้พากันซื้อข้าวซื้อของกลับมาเยี่ยมน้องๆ“ได้เลยค่ะ ว่าแต่ที่บ้านมีเมนูอะไรบ้างจ๊ะ น้องทราย”“วันนี้น้องทรายและน้องๆ จะตำส้มตำ พี่ดินจะย่างไก่ กับย่างปลาให้ค่ะพี่มะลิ” “แล้วแม่ครูก็ทำข้าวต้มมัดให้ด้วยนะค่ะ”น้องทราย พี่สาวคนโตของบ้านไ

“มะลิยังมาไม่ถึงอีกเหรอ”“เพื่อนไลน์มาบอกอ่ะ เปิดอ่านหรือยัง”“โอ๊ะ!! ยังไม่ได้เปิดอ่านเลยแฮ่รๆ”“มะลิบอกจะมาถึงช้าครึ่งชั่วโมง เพราะต้องไปส่งแม่ครูกับน้องทรายที่บ้านไออุ่นก่อนนะ”“อือๆ งั้นเราไปนั่งรอในร้านกาแฟก่อนก็แล้วกัน หาอะไรรองท้องกันก่อนดีกว่า”“ยังไม่ทานมื้อเช้าเหรอ”พุดซ้อนเอ่ยถามยังโรส ก่อนที่จะพากันเดินเข้าไปจับจองโต๊ะในร้านกาแฟ เนื่องจากวันนี้พวกเธอนั้นได้นัดกันทำโปรเจคกลุ่มและคิดว่าจะพากันไปเดินซื้อของต่อก็เลยสรุปกันได้ว่า จะมารวมตัวกันที่นี้“ยัง หนีคุณหญิงแม่มา ขี้เกียจฟังท่านบ่นเรื่องที่ฉันไม่ไปออกงานกับท่านเมื่อวานนี้”ฮ่า ฮ่า“จริงๆ เลยนะ ชีวิตในแต่ละวันของคุณหนูโรส”“อือ เอาอะไรกันดี เดียวสั่งเผื่อมะลิด้วยเลย”“อ๊ะ นั้นมะลิมาแล้วพอดีเลย อ่าว ดินก็มาด้วยเหรอ”ทันทีที่โรสได้ยินชื่อของใครบางคน มือบางที่กำลังเปิดหาเมนูอยู่ถึงกับหยุดชะงักไปทันที ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองยังบุคคลทั้งสองที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะ‘ดีใจจังที่เจอเขาวันนี้’นี้คือสิ่งที่โรสเอ่ยอยู่ภายในใจ หลังจากที่เห็นดิน เพื่อนสนิทของมะลิ ผู้ชายที่เธอนั้นแอบชอบมาตั้งแต่ปีหนึ่ง“อืม หวัดดีทุกคน”“พอดีดินมารับจ๊

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ

57คนเดิม ที่เดิม สถานะเดิม (ที่เปิดเผยได้)“ปีนี้ไปเขาใหญ่อีกแล้วเหรอ”“ใช่ แต่เปลี่ยนสถานที่นะ เห็นบอกว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าปีที่แล้วอีก”“ฉันได้ยินฝ่ายงบประมาณเมาส์มอยกันที่โรงอาหารอ่ะ คุณพายุให้ตั้งงบสำหรับงานนี้เกือบสิบล้านเลยนะ”“หูยย จริงดิ”“ใช่ๆ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน”“แล้วพวกเธอรู้ไหมว่าทำไมท่องเที่ยวบริษัทปีนี้ถึงได้จัดใหญ่โตอลังการขนาดนี้ ก็เพราะคุณพายุจะพาภรรยากับลูกน้อยมาเปิดตัวยังไงหล่ะ”“ห๊า !! จริงเหรอ ยังงี้ฉันก็อกหักเลยนะสิ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกครั้งที่ท่านเข้ามาบริษัท เฮ่อออ”“เพ้อเจ้อจริงๆ ยัยแหวนแหวน”“จะว่าไป ก็คิดถึงมีนาเหมือนกันนะ นางชอบไปเที่ยวเขาใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”“ใช่ๆ ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลย นางใจดำจัง จะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ้างก็ไม่ได้”“เนี๊ย ถ้าชาตินี้ฉันมีโอกาสได้เจอนางนะ ฉันจะด่าให้ โทษฐานที่หนีไปไม่บอกกล่าวกันซักคำ”“จะได้เจอหรือเปล่าเหอะ ป่ะ ไปทำงานที่เรารักกัน”ท่องเที่ยวประจำปี…..ที่เขาใหญ่ถึงแม้ว่าปีนี้จะเป็นการมาท่องเที่ยวและจัดเลี้ยงในพื้นที่เดียวกันกับปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรดาพนักงานตื่นเต้น

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

55กลับบ้านเรา"ลูกสาวป๊าหลับหรือยังน้าา""หลับแล้วค่ะ เดียวหนูเอาลูกไปนอนในเปลก่อน""ให้ลูกนอนกับเราได้ไหม""หือ""ป๊าอยากนอนกอดหนูกับลูกครับ อยากชดเชยเวลาที่ป๊าเป็นคนทำมันหายไป""รู้ตัวด้วยเหรอ ว่าตัวเองผิด""ได้ทีตอกย้ำไม่หยุดเลยนะ" พายุตีปลายจมูกเมียรักเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว"ป๊ารู้ครับว่าป๊าทำผิด ป๊าขอโอกาสหนู ขอโอกาสพักพิง อีกครั้งได้ไหมครับ ป๊าสัญญาด้วยชีวิตของป๊า ป๊าจะไม่มีทางทำให้หนูกับลูกผิดหวังอีกแน่นอน ชีวิตหนูกับลูกนับต่อจากนี้ จะมีแต่รอยยิ้มและความสุข ป๊าสัญญาครับ"พูดจบพายุก็ก้มลงจูบขมับของเมียรักและลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียบร้อยแล้ว"หนูกับลูกจะลองเสี่ยงกับคำสัญญาของป๊าอีกซักครั้งคะ หวังว่าหนูกับลูกจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด""เชื่อใจได้เลยครับ""ป๊ารักหนูกับลูกนะครับ""หนูก็รักป๊าค่ะ รักมาตลอด"หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว สามคนพ่อแม่ลูกก็นอนกอดกันจนหลับไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป คำว่า "กาฝาก" ก็ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงที่ชื่อ มีนา วิรากุล อีกอย่างแน่นอนครืด ครืด ครืด....มีนาเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ก

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

53ไม่เจอซักที ไม่ดีขึ้นเลย NC++เมื่อคุยกันดีๆ ไม่ได้ แถมยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมตอนนี้ใครจะมาจีบเธอก็ได้ เพราะเธอโสดถามก่อนเหอะ เอาอะไรมาโสด เอาอะไรมาไม่มีสิทธิ ลูกก็มีด้วยกันแล้ว ทะเบียนสมรสก็มี คนอย่างมีนาไม่เจอซักที คงจะไม่ดีขึ้นจริงๆ สินะ“คุณลม!! ปล่อย!! อือ…อย่าถอด”มือหนาพยายามปลดเปลืองเสื้อผ้าของคนบนตักที่กำลังพยศอยู่ตอนนี้ด้วยความทุลักทุเล ปากหนาก็บดขยี้จูบริมฝีปากบางของเมียรักด้วยความโกรธและน้อยใจ เมื่อบนร่างกายของเมียรักไม่เหลือสิ่งปกปิดเลยซักชิ้น พายุก็เริ่มลงมือทรมานมีนาทันทีปากหนาเริ่มซุกไซดูดเลียไปทั่วหน้าอกอวบอิ่มจนถึงจุกสีชมพูหวาน ที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาถือครอบครองอยู่ พายุก็ทั้งกัดทั้งดูดด้วยความหลงไหล สลับทั้งซ้ายขวาไม่ให้น้อยหน้ากัน เมื่อปากดูดเลียเต้าซ้าย เต้าขวาก็โดนบีบคั้นจากมือหนาไม่หยุดหย่อน“อื้อ คุณ..คุณลม..ปล่อยฉัน”จ๊วบ จ๊วบ“จะให้ป๊าปล่อยจริงๆเหรอ”พายุละริมฝีปากหนาออกจากเต้าอวบ พร้อมทั้งเอ่ยถามเมียรักด้วยความเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขารู้ว่าอารมย์ของเมียกำลังติด ไม่มีทางที่จะหยุดอย่างที่ปากว่าอย่างแน

50สิ้นสุดคำว่าเพื่อน (จบบริบูรณ์)เช้าวันใหม่ที่สดใส ทุกคนต่างทยอยกันลงมาที่โต๊ะอาหารในช่วงสาย เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อน ทุกคนภายในบ้านก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมาก ทำตัวกันตามสบาย“เอ๊ะ สายใจ ทำไมวันนี้จัดโต๊ะหกที่หล่ะ ใครมีแขกเหรอ”คุณหญิงลินดา เอ่ยถามสายใจ หัวหน้าแม่บ้านด้วยความสงสัย“สงสัยอะไรตั้งแต่เช้าหล่ะคุณหญิง”ประมุขของบ้านอย่างพุฒ เอ่ยถามยังภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ทันที ที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน“วันนี้ใครมีแขกเหรอค่ะ แม่บ้านถึงได้จัดโต๊ะหกที่ ทำไมฉันไม่รู้ หรือแขกของลูกๆ”“ไม่รู้สิคุณหญิง”“คุณปู่ คุณย่าคร๊าบบ น้องนนท์หิวข้าวคร๊าบบ”ไม่ทันที่คนเป็นปู่และย่าจะได้หันมาถามเอาความจริงจากหัวหน้าแม่บ้านอีกครั้ง น้องนนท์ที่ตอนนี้กำลังจูงมือคนเป็นพ่อและแม่ลงมายังห้องรับประทานอาหาร ก็ส่งเสียงทักทายทุกคนภายในบ้าน จนคุณอาสุดหล่ออย่างพัชระ รีบวิ่งตามลงมาจากห้องนอนทันที ที่ได้ยินเสียงหลาน“น้องนนท์ของย่า”เมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน คุณย่าสุดเห่อ ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงดิ่งไปสวมกอดร่างอ้วนป้อมของหลานชายสุดที่รักพร้อมทั้งบรรจงหอมแก้มอ้วนๆ ของน้องนนท์จนเกือบช้ำไป

49ไดอารี่ กับการเปิดใจอีกครั้ง“นายไม่พูดแรงไปหน่อยเหรอ”เมื่อขึ้นรถมาได้เนเน่จึงเอ่ยถามยังพีระ ที่ตอนนี้กำลังขับรถพาเธอและน้องนนท์กลับบ้าน“ไม่หรอก ใครที่ไม่ให้เกียรติเน่ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติพี”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันหล่ะ”“เน่”พีระเอ่ยเรียกแม่ของลูกออกด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น บ่งบอกว่าตอนนี้เขาจริงจังมาก พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเนเน่เอาไว้ โดยที่มืออีกข้างของเนเน่ก็ประคองกอดน้องนนท์เอาไว้ เพราะเจ้าเด็กน้อยนั้นนอนหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พีทำมันลงไป พีทำเพื่อเน่กับลูกนะ พีอาจจะเคยเลว อาจจะเคยทำไม่ดีกับเน่ พีขอโทษนะ เน่รู้ไหมว่าพีรู้สึกกับเน่มากกว่าคำว่าเพื่อนตั้งแต่ตอนไหน ไม่ใช่ตอนที่พีรู้ความจริงเรื่องของคนที่มาสวมรอยเป็นเน่นะ แต่พีรู้สึกก่อนหน้านั้นอีก”“ตอนไหน”“ตอนที่เน่เดินออกมาจากชีวิตเรา”“ตอนนั้นเราดิ่ง เราสับสนมาก เราพยายามที่จะลืมเธอนะ แต่เราไม่เคยทำได้เลย จนวันหนึ่งเราทนคิดถึงเธอไม่ไหว เราจึงไปนอนที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยนอน แล้วเราก็เจอกับไดอารี่ ที่เธอซ้อนมันไว้ใต้หมอน”“ไดอารี่งั้นเหรอ”“อืม”‘วันนี้นายเข้าเรียนช้า เราจดเน

48เปิดตัวเมียและลูกงานเลี้ยงรุ่น.....“คุณพ่อครับ นนท์อยากได้ลูกโป่ง”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่นของคนเป็นพ่อและแม่ ซึ่งเดิมที เนเน่คิดเอาไว้ว่าจะเอาน้องนนท์ไปฝากไว้กับคุณปู่และคุณย่าที่บ้านใหญ่ แต่พีระกลับมองเห็นโอกาสที่จะมัดมือชกแม่ของลูกให้ยอมใจอ่อนเสียที โดยการพาเจ้าลูกชายตัวแสบมาประกาศให้สังคมได้รับรู้ว่าเขาและเนเน่เป็นมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วตอนแรกเนเน่ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พีระจะเอาน้องนนท์มางานเลี้ยงรุ่นด้วย ลำพังถ้าเธอมากับลูก หากเพื่อนๆ ถามว่าเธอแต่งงานตั้งแต่ตอนไหน ทำไมถึงมีลูกโตจนขนาดนี้ มันก็ยังจะพอมีคำตอบที่ไม่สร้างความลำบากใจให้เธอเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะพีระดันตามติดเธอกับลูกแจไม่ห่างไปไหน จนเพื่อนๆ สมัยเรียนด้วยกันถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน“อ่าว เนเน่เธอก็มางานด้วยเหรอ”นีน่าสาวไฮโซ ที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้งเอ่ยปากถามยังเนเน่ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายในการตักขนมเค้กให้ น้องนนท์อยู่ ซึ่งก่อนหน้านั้นพีระได้ขอตัวเข้าไปทักทายเพื่อนๆ ที่อยู่อีกฝั่งของห้องจัดเลี้ยง“โอ๊ะ อย่าบอกนะว่านี้คือลูกชายของเธอ

47พ่อของน้องนนท์“ไม่เอาครับ น้องนนท์จะไปกับแม่”“แม่ไปแปปเดียวเองค่ะ รอแม่บนรถนะคนเก่ง”“ม่ายยย จะไปด้วย”เจ้าเด็กแสบเห็นว่าแม่จะไม่ยอมให้ตัวเองไปเดินตลาดด้วยก็พยายามดิ้นออกจากตักของคนเป็นพ่อทันที เพื่อที่จะเกาะแขนคนเป็นแม่ ยังไงก็จะไปกับแม่ ไม่ยอมรออยู่ในรถอย่างแน่นอน“เฮ่อ บทจะดื้อ ก็ดื้อไม่ฟังเลยนะ โอเค โอเค ไปก็ไป งั้นคุณรอในรถก็แล้วกัน ฉันจะรีบพาน้องนนท์ไปซื้อแล้วก็รีบกลับ”“พีไปด้วย เดียวพีอุ้มลูกเอง จะได้เร็วๆ ไง”“เฮ่อ”เนเน่ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย“ถึงแล้วคร๊าบบบ ไก่ทอดของยายนัน”เมื่อถึงร้านไก่ทอดร้านโปรด น้องนนท์ที่ตอนนี้โดนอุ้มรวบขาโดยคุณลุงใจดี ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จนยายนันเจ้าของร้านถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับลูกค้าตัวน้อยเจ้าประจำ“วันนี้พาใครมาด้วยหล่ะหนุ่มน้อยของยาย”ยายนันเจ้าของร้านไก่ทอดเอ่ยถามน้องนนท์ด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าตัวน้อยจะมาซื้อไก่ทอดกับแม่เพียงสองคนหรืออาจจะมีป้ารสาคนสวยที่ติดส่อยห้อยตามมาเป็นบ้างครั้ง แต่รอบนี้คือแปลกไป เพราะมีชายหนุ่มรูปงาม สูง ยาว เข่าดี การแต่งกายก็ดูภูมิฐาน

46พร้อมทำหน้าที่พ่อเมื่อถึงเวลาเลิกเรียนของน้องนนท์ ทั้งเนเน่และพีระต่างก็มายืนรอรับเจ้าเด็กแสบกันอย่างพร้อมเพียง เสียแต่ว่าต่างคนต่างมาก็เท่านั้น แถมเมื่อมาถึงโรงเรียนของลูก พีระก็พยายามจะเข้าไปพูดคุยกับเนเน่ แต่นั้นก็เถอะ หญิงสาวกลับมองพีระอย่างกับธาตุอากาศ เขาพูดด้วยแต่เนเน่ก็เลือกที่จะเมินเฉย แถมยังถอยออกห่างอย่างกับพีระเป็นสิ่งสกปรก อันตรายไม่ควรเข้าใกล้อย่างนั้นหล่ะ และเมื่อเห็นว่าตัวเองเริ่มที่จะลุกล้ำแม่ของลูกมากจนเกินไป พีระจึงเลือกที่จะเงียบ แล้วถอยออกมายืนอยู่ห่างๆ เพื่อรอเจ้าลูกชายเลิกเรียน“คุณแม่คร๊าบบบ น้องนนท์มาแล้ว”ทันทีที่เห็นคนเป็นแม่ยืนรอรับอยู่หน้าประตูโรงเรียน เจ้าเด็กน้อยแก้มขาว ก็รีบวิ่งตรงดิ่งมาหาคนเป็นแม่ทันที พร้อมกับ โผลเข้ากอดด้วยความคิดถึง“นี้กระเป๋าน้องค่ะ”เนเน่กำลังจะยืนมือไปรับเอากระเป๋าเป้ของเจ้าลูกชายจากครูพี่เลี้ยงสาว แต่ไม่ทันที่จะได้เอื้อมมือไปรับเอา ก็มีมือของคนเป็นพ่ออย่างพีระ เอื้อมมารับแทนอย่างรวดเร็ว“อ่ะ เอ่อ”คุณครูพี่เลี้ยงถึงกับงุนงงด้วยความสงสัย ว่าผู้ชายที่เอื้อมมือมารับเอากระเป๋าของน้องนนท์นั้นเป็นใครกันนะ เพราะตอนที่มอบตัวเข้าโรง

45วิ่งตาม อดีตเพื่อนสนิทเมื่อวานนี้พีระได้ข้อมูลมาจากรสา ว่าวันนี้จะเป็นวันเปิดเทอมวันแรกของน้องนนท์ในวัยเตรียมอนุบาล ดังนั้นครอบครัวพงษ์นาราต่างก็พากันมายืนรอส่งน้องนนท์ที่หน้าโรงเรียนเตรียมอนุบาลของเอกชนแห่งหนึ่งตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะคนเป็นปู่กับย่ากลัวจะพลาดการมาส่งหลานชายคนแรกของตระกูลเข้าโรงเรียนนั้นเองในส่วนของความสัมพันธ์และการยอมรับจากเนเน่พีระจะไม่มีวันยอมแพ้อย่างแน่นอน เขาจะต้องได้ทั้งตัวและหัวใจของเนเน่คืนกลับมา ดังนั้นแล้วเขาจะต้องค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป เพราะเนเน่นั้น ใจแข็งมากแต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่เธอเป็นแบบนี้เพราะทุกอย่างมันเป็นเพราะความโง่เง่าของเขาเอง โง่จนเกือบจะเสียทั้งลูกและเมียไป“คุณค่ะ ฉันตื่นเต้น เมื่อไหร่น้องนนท์จะมาซักที”คนเป็นย่าถึงกับกระสับกระส่ายเพราะใจจดใจจ่ออยู่กับหลานชาย ที่วันนี้จะเป็นวันแรกของการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคม“เดียวหลานก็มา คุณหญิงหยุดเดินก่อนเถอะเดียวก็เป็นลมก่อนที่จะได้ส่งหลานเข้าโรงเรียนหรอก”“ก็ฉันตื่นเต้นนี้ค่ะ ไม่รู้ว่าหลานจะร้องไห้ไหม”“นั้นๆ หลานมาแล้วครับ”พัชระ ที่ตอนนี้พ่วงตำแหน่งคุณอาสุดหล่อ ชี้บอกกับทุกคนว่าตอนนี้น้องนนท์กับเนเ

สิ้นสุดสัญญา (จบบริบูรณ์)“จะสิบโมงแล้ว ไม่ใช่มันตายแล้วเหรอครับคุณหญิงป้า”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“พีนี้ก็พูดไปเรื่อย”“อ่าว มันก็จริงนี้ครับเน่ ดูสิญาติพี่น้องมากันจนเต็มบ้าน ไหนจะเพื่อนๆ ของมันกับน้องเขาอีก คนมาเป็นสิบ มันยังคงนอนไม่รู้สึกตัวเลยครับ”“ผมเห็นด้วยกับพี่พีนะ สงสัยจะหนัก”“เอ๊ะ ตาพัชก็เอาตามพี่เขาอีกคน ปล่อยให้พอลเขาได้พักผ่อนเถอะนะ”คุณหญิงลินดาเอ่ยปรามลูกชายคนเล็กของนาง ที่เริ่มพูดจาเหน็บแนมพอลร่วมกับคนเป็นพี่“เพียงว่าคงจะเซอร์ไพร์น่าดูเลยนะค่ะ ที่จู่ๆ พวกเราก็บุกมาหาพอลกับมะลิถึงที่นี้”คุณหมอเพียงดาวเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่วันนี้ทางครอบครัวพงษ์นาราได้ตกลงกันว่า จะพากันมาเซอร์ไพร์คู่รักข้าวใหม่ปลามันเสียหน่อย แต่นี้อะไร พวกเธอเดินทางมาถึงตั้งแต่เก้า โมงเช้ากะว่าจะมาทานมื้อเช้าที่นี้ แต่พอลและมะลิยังไม่ทันได้ลงมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นสองเลย สงสัยมื้อเช้าคงต้องรวบไปเป็นมื้อเที่ยงเสียแล้ว“น้องนนท์ครับ มาหาปู่พลหน่อยครับ”บิดาของพอลเอ่ยเรียกหลานชายคนเดียวของตระกูลพงษ์นาราให้เข้ามาหา ก่อนที่เจ้าเด็กน้อยแสนรู้จะรีบวิ่งมาสวมกอดคุณปู่พลทันที“ครับคุณปู่พล”“น้องนนท์คิดว่าปู่จะมีหลา

ความในใจ NC++มะลิตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างชายหนุ่ม ก่อนที่คุณพอลจะเอื้อมมือไปดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายให้เธออย่างทะนุถนอม หากจะถามว่ารู้สึกเขินอายไหม ก็คงต้องบอกว่าไม่ เพราะมากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว แต่แค่เธอแปลกใจ ที่ทำไมเขาถึงกลับมาทำแบบนี้กับเธออีก ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จบลงไปแล้ว ความทรงจำของเขาก็กลับมา แถมแฟนสาวตัวจริงของเขาก็กลับมาขอปรับความเข้าใจกันแล้วอีกด้วย“ขอกอดหน่อยครับ”ชายหนุ่มเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนที่จะดึงเอาร่างบางของหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ พอลก็ถือโอกาสล้วงมือเข้าไปกอบกุมหน้าอกใหญ่ของหญิงสาวด้วยความคิดถึง“คุณพอลทำแบบนี้ไปทำไมค่ะ เราว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อีกอย่างสัญญาการทำงานมันก็สิ้นสุดลงแล้วด้วย”“สัญญาเหลืออีกเดือนกว่าครับ ยังไม่หมด”“เอ๊ะ จะเหลืออีกเดือนกว่าได้ไงคะ ก็ในเมื่อคุณหายดีแล้ว แถมความทรงจำก็กลับมาครบหมดแล้ว มันก็ถือว่าสัญญาสิ้นสุดสิค่ะ คุณหมอเพียงดาวไม่ได้บอกคุณเหรอ”“บอกครับ แต่พี่ยังไม่หายดีเลย”พอลเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงกระเส่า อีกทั้งยังแทนตัวเองว่าพี่อีกต่างหาก“อะ อะไรค่ะ จะมาไม่หายได้ย

เคลียร์ด่านสุดท้าย“อ่าว พวกพี่เขากลับไปแล้วเหรอ”ทันทีที่บัวและมะลิเดินกลับมาถึงโต๊ะ ก็เอ่ยถามถึงชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสามคน“ไปแล้ว”“เห้อ ดีจัง รู้สึกโล่ง”บัวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่ต่อไปนี้จะไม่มีใครคอยมานั่งจ้องหน้าเพื่อนของเธอให้รู้สึกอึดอัดอีกมะลิก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ที่คนพวกนั้นไปได้ซักที โดยเฉพาะคุณพอล เพราะตั้งแต่คืนเกิดเรื่องที่คอนโดของเขา ชายหนุ่มก็ไม่เคยติดต่อมาหาเธออีกเลย จะมีก็แต่คุณหมอเพียงดาว ที่โทรมาถามไถ่ และนัดวันจบสัญญาอย่างเป็นทางการ ซึ่งเธอก็ได้แจ้งทางคุณหมอเพียงดาวไปแล้วว่าขอเป็นช่วงสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน ขอเธอเคลียร์เรื่องเรียนจบเสียก่อน“เอา ไหนๆ พวกพี่เขาก็ไปหมดแล้ว เรามาดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของพวกเรากันเถอะ”เป๊ง!!แก้วทั้ง 5 ใบ ถูกชูให้กระทบกันเพื่อดื่มฉลองให้กับการเรียนจบมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ของพวกเธอ หลังจากที่ฝ่าฟันกันมาตลอดระยะเวลาสี่ปี จนในวันนี้พวกเธอก็ทำสำเร็จแล้วไม่รู้ว่าพากันฉลองไปจนถึงขั้นไหน รู้เพียงว่าแต่ละคนต่างก็เมาคอพับคออ่อนโดยเฉพาะโรสและบัวที่เมาจนทิ้งตัวลงไปนอนกองที่โซฟา จนพุดซ้อนและมะลิท

มันเป็นใครหลังจากที่พี่ออสตินและพี่บาสได้ขอตัวไปทักทายลูกค้าโต๊ะอื่น พวกเธอทั้ง 4 คนต่างก็พากันนั่งเมาท์มอย ดื่มด่ำกับบรรยากาศของคลับหรูเพื่อรอคอยการมาของใครบางคน“ดินมาแล้ว”“จริงเหรอ เดียวเราบอกการ์ดให้พามาที่โต๊ะเอง”ผ่านไปไม่นาน แดนดินก็เดินเข้ามาหาพวกเธอที่โต๊ะ โดยที่มะลิเป็นคนขยับให้แดนดินนั่งลงข้างๆ เธอเอง“หวัดดีดิน เป็นไงบ้างช่วงนี้”เป็นพุดซ้อนที่เอ่ยทักเพื่อนชายคนสนิทของมะลิก่อน“สบายดี ช่วงนี้เราค่อนข้างยุ่งนะ เตรียมสอบด้วย”“อ่อ งั้นนายจะดื่มอะไร เดียวเราเรียกเด็กเสิร์ฟให้”“เธอดื่มอะไร”แดนดินหันมากระซิบถามมะลิ เพื่อถามว่าเพื่อนของตนเองนั้นดื่มอะไร เขาจะได้สั่งตาม แต่ทั้งมะลิและแดนดินกับหารู้ไม่ว่าไอ้การที่กระซิบกระซาบกันอยู่นั้น มันทำให้บุคคลที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา กลับมองว่ามันเป็นการใกล้ชิดกันมากจนเกินไป“เฮ่ย!! ไอ้นั้นใครว่ะ”“มันบังอาจมานั่งข้างๆ เด็กของมึงได้ไงว่ะพอล”บาสและออสตินต่างก็ชี้ให้พอลดูกล้องวงจรปิด ที่ปรากฏมุมของโต๊ะที่สาวๆ นั่งกันอยู่ โดยในภาพยังปรากฏมะลิและแดนดินกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งมองอีกมุมหากคนอื่นที่ไม่รู้ ก็อาจจะคิดว่าเป็นแฟนหรือค

เวลาที่เหลืออยู่เมื่อทุกคนตกลงกันได้ว่าจะพากันไปเลี้ยงฉลองเรียนจบที่คลับเปิดใหม่ ฉะนั้นแล้วเมื่อทานชาบูกันเสร็จ จึงถือโอกาสไปเดินดูเสื้อผ้าที่จะใส่ไปเที่ยวคลับในคืนพรุ่งนี้เสียเลย ถือเป็นการย่อยชาบูไปในตัวอีกต่างหาก“มะลิ ฉันว่าชุดนี้เหมาะกับเธอ”โรสหยิบเดรสรัดรูปสีแดงขึ้นมาเทียบเคียงกับร่างกายของเพื่อนสาว พร้อมทั้งพิจารณาด้วยว่าถ้าใส่ชุดนี้ เพื่อนเธอต้องทำผมทรงไหนถึงจะเข้ากัน“หืม แพงเวอร์เลยโรส ไปเที่ยวแค่คืนเดียวนะ ไม่ต้องซื้อแพงขนาดนั้นก็ได้”“ฉันว่ามันเหมาะกับเธอ ใช่ไหมบัว พุดซ้อน”โรสหันไปขยิบตากับเพื่อนสาวอีกสองคน เพื่อหาแนวร่วม“อืมใช่”“ชุดนี้ฉันชื้อให้เธอเองมะลิ”“เธอจะซื้อให้ฉันทำไมโรส มันเปลืองเงินนะ”“ก็ค่าที่เธอติวข้อสอบให้ฉันไง”“ขอความจริงยัยคุณหนูโรส”มะลิมองค้อนเพื่อนสาวตัวเองด้วยความรู้ทัน“แฮ่ๆ คืนพรุ่งนี้ชวนดินไปด้วยสิ”“ว่าหล่ะ”มะลิ บัวและพุดซ้อนถึงกับส่ายหัวให้กับความคลั่งรักฝ่ายเดียวของเพื่อนสาวตัวเองอย่างปลงๆ“นะ ถ้ามะลิชวนยังไงดินก็ต้องมา นะๆ”“อืมๆ เดียวเราจะลองชวนให้นะ แต่ไม่รับปากนะว่าเขาจะว่างมากับเราหรือเปล่า”“ได้ๆ”“งั้นเธอเอาชุดนี้นะ มันสวยและเหมาะก

เคลียร์ทุกประเด็นกรี๊ด!! กรี๊ด!!“ไม่!! โบว์ไม่ยอม โบว์ไม่มีทางยอมให้พอลทิ้งโบว์แล้วไปเอาอีนังเด็กกำพร้านั้นมาแทนที่โบว์หรอก”“โบว์ไม่ยอม!!”กรี๊ด!!!เสียงกรีดร้องของโบว์ดังกังวานไปทั่วคาเฟ่ จนลูกค้าที่มาใช้บริการในคาเฟ่ถึงกับแตกตื่น บางคนก็ชะเง้อมองด้วยความสงสัย บางคนถึงกับลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นอะไร แต่เมื่อบางคนเห็นหน้าตาของโบว์แล้ว ก็จำได้ทันทีว่าเธอนั้นเป็นสาวสังคมไฮโซ แถมยังเป็นนางแบบอีกเสียด้วย แล้วเหตุอันใดถึงมากรีดร้อง เอะอะโวยวายอยู่ในคาเฟ่แบบนี้“พอล!! พอลกลับมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ”“โบว์บอกให้กลับมา !!” กรี๊ดดดดเมื่อถูกสายตาของคนในคาเฟ่จับจ้องมา แถมบางคนยังแอบกระซิบกระซาบเสมือนกำลังจะนินทา โบว์จึงรีบคว้าเอากระเป๋า เดินกระแทกเท้าออกมาจากคาเฟ่แห่งนั้น ด้วยความอับอายและเสียหน้าทันที เพราะต่อให้เธอกรี๊ดร้อง เอะอะโวยวายเพียงใด พอลและนังเด็กบ้านั้นก็ไม่หันมามองเธอเลยซักนิด แถมยังพากันรีบขึ้นรถและขับออกไปจากร้านทันที“หูจะแตก”ประโยคแรกที่โรสเอ่ยขึ้นกับพอล หลังจากที่คนทั้งคู่ออกมาจากคาเฟ่ชื่อดัง ที่ตอนนี้อดีตแฟนสาวของพี่ชายคนสนิทกำลังแห