Novels by สามสิบเอ็ดมีนา_

58คำขอ…ที่เต็มใจเมื่อนัดแนะกับเพื่อนๆ แล้ว มีนากับพายุก็ขอตัวพาลูกสาวตัวน้อยขึ้นไปนอนก่อน เพราะตอนนี้เด็กหญิงพักพิงนอนหลับคอพับคออ่อนตั้งแต่ลุงภีมภพอุ้มแล้ว แถมไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาทักทายเพื่อนสนิทของแม่เอาเสียเลย ทำให้บรรดาป้าๆ ทั้งหลายอดได้อุ้มหลานสาวตัวน้อยด้วยความเสียดาย“ดีใจไหม ได้กลับมาที่นี้อีก”พายุเอ่ยถามเมียรักที่ตอนนี้กำลังเอาลูกสาวตัวน้อยเข้าเต้าอยู่ด้วยแววตารักใคร่“ดีใจค่ะ ดีใจมาก แถมได้กลับมาเจอเพื่อนๆ ในที่เดิมๆ อีกด้วย ขอบคุณป๊านะ ที่พามา”ฟอด~ จุ๊บ~พายุหอมแก้มนวลของเมียรักพร้อมทั้งจูบเบาๆ ที่กระหม่อมของลูกน้อยด้วยความรัก นับวันพายุยิ่งกลายเป็นคนคลั่งรัก ติดลูกติดเมีย จนบรรดาเพื่อนสนิทของเขาเอ่ยปากว่า ไม่ค่อยเห็นหัวมันเลย ตั้งแต่ได้เมียกับลูกคืนกลับมาแต่พายุก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะเลิกงานปุ๊ป เขาก็ตรงดิ่งกลับบ้านมาหาลูกกับเมียทันที เพราะเขาอยากแบ่งเบาภาระของเมียรักบ้าง ถึงแม้ที่บ้านจะมีคุณย่าและบรรดาแม่บ้านทั้งหลายคอยช่วยเลี้ยงดูเจ้าตัวน้อยก็ตามเถอะ แต่เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องเหนื่อยจนเกินไป“ป๊ามาลองนึกย้อนดู เราได้สาวน้อยพักพิงจากเขาใหญ่นี้หรือเปล่านะ เพราะ

57คนเดิม ที่เดิม สถานะเดิม (ที่เปิดเผยได้)“ปีนี้ไปเขาใหญ่อีกแล้วเหรอ”“ใช่ แต่เปลี่ยนสถานที่นะ เห็นบอกว่าปีนี้จัดยิ่งใหญ่กว่าปีที่แล้วอีก”“ฉันได้ยินฝ่ายงบประมาณเมาส์มอยกันที่โรงอาหารอ่ะ คุณพายุให้ตั้งงบสำหรับงานนี้เกือบสิบล้านเลยนะ”“หูยย จริงดิ”“ใช่ๆ ฉันก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกัน”“แล้วพวกเธอรู้ไหมว่าทำไมท่องเที่ยวบริษัทปีนี้ถึงได้จัดใหญ่โตอลังการขนาดนี้ ก็เพราะคุณพายุจะพาภรรยากับลูกน้อยมาเปิดตัวยังไงหล่ะ”“ห๊า !! จริงเหรอ ยังงี้ฉันก็อกหักเลยนะสิ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกครั้งที่ท่านเข้ามาบริษัท เฮ่อออ”“เพ้อเจ้อจริงๆ ยัยแหวนแหวน”“จะว่าไป ก็คิดถึงมีนาเหมือนกันนะ นางชอบไปเที่ยวเขาใหญ่ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้”“ใช่ๆ ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลย นางใจดำจัง จะติดต่อกลับมาหาพวกเราบ้างก็ไม่ได้”“เนี๊ย ถ้าชาตินี้ฉันมีโอกาสได้เจอนางนะ ฉันจะด่าให้ โทษฐานที่หนีไปไม่บอกกล่าวกันซักคำ”“จะได้เจอหรือเปล่าเหอะ ป่ะ ไปทำงานที่เรารักกัน”ท่องเที่ยวประจำปี…..ที่เขาใหญ่ถึงแม้ว่าปีนี้จะเป็นการมาท่องเที่ยวและจัดเลี้ยงในพื้นที่เดียวกันกับปีที่แล้ว แต่ก็ไม่ได้ทำให้บรรดาพนักงานตื่นเต้น

56หวนคืนรัก“ป้าดีใจนะค่ะ ที่หนูมีนากับคุณหนูตัวน้อยหวนกลับมาอีกครั้ง ป้าดีใจมากๆเลย”“หนูก็ดีใจค่ะ ที่ได้กลับมาวิรากุลอีกครั้ง ได้กลับมาหาทุกๆคน”มีนาเอ่ยบอกกับป้าอ้วนและบรรดาคนงานในบ้านทุกๆ คนที่รวมใจกันออกมารอต้อนรับการกลับมาของเธอและลูกน้อย“ป้านึกว่าชาตินี้ป้าจะไม่ได้เจอหนูอีกแล้ว ไปอยู่ที่นูนเป็นยังไงบ้างค่ะ ลำบากมากไหม”ป้าอ้วนเอ่ยถามยังว่าที่นายหญิงคนใหม่ของวิรากุลพร้อมทั้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจไปด้วย จนคนอื่นๆ ต่างพากันยิ้มด้วยความเอ็นดู“สบายมากค่ะ ยายทองกับตาอินทร์ของยัยหนูพักพิงแกเมตตาแล้วก็ดูแลเราสองคนแม่ลูกดีมากๆ เลย แล้วก็ยังมีคุณลุงหมอนายที่แอบให้ความช่วยเหลือเราสองคนแม่ลูกอยู่ด้วยค่ะ”“พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำหล่ะอยากจะตีลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงซะเหลือเกิน แอบไปเจอหลานมาแล้วก็ไม่บอกพวกเรา ปล่อยให้พวกเราวุ่นกับการตามหามีนากับหลานน้อย โดยเฉพาะป๊าของเด็กหญิงพักพิง สภาพแต่ละวัน น้ำหล่ะนึกว่าจะต้องลงน้องไปบำบัดสุราเอาเสียแล้ว”“พูดแล้วก็เอาซักทีดีไหม เนี้ย คุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิง”คุณป้าสายธารพูดพร้อมกับง้างมือจะตีแขนสามีของตัวเอง จนคุณลุงหมอของเด็กหญิงพักพิงต้องกระ

55กลับบ้านเรา"ลูกสาวป๊าหลับหรือยังน้าา""หลับแล้วค่ะ เดียวหนูเอาลูกไปนอนในเปลก่อน""ให้ลูกนอนกับเราได้ไหม""หือ""ป๊าอยากนอนกอดหนูกับลูกครับ อยากชดเชยเวลาที่ป๊าเป็นคนทำมันหายไป""รู้ตัวด้วยเหรอ ว่าตัวเองผิด""ได้ทีตอกย้ำไม่หยุดเลยนะ" พายุตีปลายจมูกเมียรักเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว"ป๊ารู้ครับว่าป๊าทำผิด ป๊าขอโอกาสหนู ขอโอกาสพักพิง อีกครั้งได้ไหมครับ ป๊าสัญญาด้วยชีวิตของป๊า ป๊าจะไม่มีทางทำให้หนูกับลูกผิดหวังอีกแน่นอน ชีวิตหนูกับลูกนับต่อจากนี้ จะมีแต่รอยยิ้มและความสุข ป๊าสัญญาครับ"พูดจบพายุก็ก้มลงจูบขมับของเมียรักและลูกสาวตัวน้อยที่ตอนนี้นอนหลับสนิทในอ้อมกอดของคนเป็นพ่อเป็นแม่ไปเรียบร้อยแล้ว"หนูกับลูกจะลองเสี่ยงกับคำสัญญาของป๊าอีกซักครั้งคะ หวังว่าหนูกับลูกจะไม่ตัดสินใจผิดพลาด""เชื่อใจได้เลยครับ""ป๊ารักหนูกับลูกนะครับ""หนูก็รักป๊าค่ะ รักมาตลอด"หลังจากปรับความเข้าใจกันแล้ว สามคนพ่อแม่ลูกก็นอนกอดกันจนหลับไปด้วยความสุขที่ล้นเปี่ยม เพราะนับจากนี้เป็นต้นไป คำว่า "กาฝาก" ก็ไม่ใช่สำหรับผู้หญิงที่ชื่อ มีนา วิรากุล อีกอย่างแน่นอนครืด ครืด ครืด....มีนาเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่ก

54โหยหา NC+++อุ๊แว อุ๊แว อุ๊แวเสียงร้องของลูกสาวตัวน้อยดังขึ้น ทำให้คนเป็นพ่อแม่ที่ตอนนี้ร่างกายหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่เพราะพึ่งเสร็จสิ้นภารกิจสำคัญรีบผงะออกจากกันทันที“อุ๊ย!!”เมื่อพ่อของลูกถอดถอนความเป็นชายออกจากร่องรัก น้ำขาวขุนที่พ่อของลูกปล่อยเข้าไป ก็ค่อยๆ ไหลย้อนลงมาตามขาเรียวอย่างมากมาย เมื่อพายุเห็นดังนั้นจึงคว้าแขนของมีนาให้หยุดรอก่อน“หนูยืนรอแปป ป๊าไปหยิบทิชชู่ก่อน”“ไม่ต้อง เดียวฉันจัดการเอง”“รอ!!”“ฮึยย เอาแต่ใจตัวเอง”เมื่อได้ทิชชู่มา คนต้นเรื่องก็ค่อยๆ นั่งคุกเข่าลงกลางหว่างขาของเมียรักเพื่อที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบน้ำรักที่เขาพึ่งปล่อยเข้าไปจนหมดแม็กให้กับเมียรักทันที โดยที่ไม่นึกรังเกียจแต่อย่างใด“เดียวทำเอง เอามานี้”เมื่อมีนาเห็นว่าพ่อของลูกกำลังจะทำอะไร เธอจึงรีบแย่งเอาทิชชู่ที่อยู่ในมือของชายหนุ่มมาเพื่อจัดการทำความสะอาดบริเวณจุดซ้อนเร้นของตัวเอง เพราะหากปล่อยให้เขาเป็นคนเช็ดทำความสะอาดให้ก็ไม่รู้จะเสร็จตอนไหน อีกอย่างลูกสาวตัวน้อยยังร้องไม่หยุด“ยืนอยู่เฉยๆ เดียวป๊าจัดการเอง ป๊าเป็นคนทำให้มันเลอะนะ”“ก็รู้นิว่ามันเลอะ แล้วจะปล่อยเข้ามาทำไม เดียวก็พลาดอ

53ไม่เจอซักที ไม่ดีขึ้นเลย NC++เมื่อคุยกันดีๆ ไม่ได้ แถมยังมาพูดจาไม่เข้าหูอีก มีอย่างที่ไหนมาบอกว่าเราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกัน แถมตอนนี้ใครจะมาจีบเธอก็ได้ เพราะเธอโสดถามก่อนเหอะ เอาอะไรมาโสด เอาอะไรมาไม่มีสิทธิ ลูกก็มีด้วยกันแล้ว ทะเบียนสมรสก็มี คนอย่างมีนาไม่เจอซักที คงจะไม่ดีขึ้นจริงๆ สินะ“คุณลม!! ปล่อย!! อือ…อย่าถอด”มือหนาพยายามปลดเปลืองเสื้อผ้าของคนบนตักที่กำลังพยศอยู่ตอนนี้ด้วยความทุลักทุเล ปากหนาก็บดขยี้จูบริมฝีปากบางของเมียรักด้วยความโกรธและน้อยใจ เมื่อบนร่างกายของเมียรักไม่เหลือสิ่งปกปิดเลยซักชิ้น พายุก็เริ่มลงมือทรมานมีนาทันทีปากหนาเริ่มซุกไซดูดเลียไปทั่วหน้าอกอวบอิ่มจนถึงจุกสีชมพูหวาน ที่ตอนนี้ลูกสาวตัวน้อยของเขาถือครอบครองอยู่ พายุก็ทั้งกัดทั้งดูดด้วยความหลงไหล สลับทั้งซ้ายขวาไม่ให้น้อยหน้ากัน เมื่อปากดูดเลียเต้าซ้าย เต้าขวาก็โดนบีบคั้นจากมือหนาไม่หยุดหย่อน“อื้อ คุณ..คุณลม..ปล่อยฉัน”จ๊วบ จ๊วบ“จะให้ป๊าปล่อยจริงๆเหรอ”พายุละริมฝีปากหนาออกจากเต้าอวบ พร้อมทั้งเอ่ยถามเมียรักด้วยความเจ้าเล่ห์ เพราะตอนนี้เขารู้ว่าอารมย์ของเมียกำลังติด ไม่มีทางที่จะหยุดอย่างที่ปากว่าอย่างแน

“ไปอาบน้ำได้แล้ว ฉันจะได้อาบต่อ ง่วง”“อือ” เมื่อได้ยินคำตอบจากปากของแดนดิน โรสก็ไม่รอช้าที่จะรีบวิ่งไปอาบน้ำด้วยความดีอกดีใจ เปรียบเสมือนกับเด็กน้อยที่โดนพ่อกับแม่เอาของเล่นมาหลอกล่อให้ไปอาบน้ำยังไง อย่างนั้น จนแดนดินที่มองตามหลังของหญิงสาวถึงกลับส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ“สระผมเหรอ”แดนดินเอ่ยถามโรส ที่ตอนนี้กำลังเดินเช็ดผมมาที่โต๊ะเครื่องแป้ง“อืม มีที่เป่าไหม”“ไม่มี มีแต่พัดลม เป่าได้ไหม”โรสหันไปมองดูพัดลมขนาด 16 นิ้ว ที่วางอยู่มุมหนึ่งของห้องพัก ด้วยท่าทีลังเล เพราะเธอไม่เคยเป่าผมด้วยพัดลมเลยซักครั้งในชีวิต ทุกครั้งจะใช้ไดร์เป่า และทำการเป่าโดยพี่เลี้ยงอีกด้วย“ไม่แน่ใจ แต่ก็ลองดูก็ได้ นายบอกวิธีสิ เดียวฉันทำต่อเอง ไม่น่าจะยากหรอกมั้ง”“อืม มานั่งรอตรงนี้”แดนดินเอ่ยบอกกับโรสก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินไปยกเอาพัดลมมาเสียบปลั๊ก แล้วกดเปิดให้พัดลมทำงาน“เย็นจัง”“ทำแบบนี้นะ ค่อยๆ เป่าไปทีละข้าง เดียวมันก็แห้ง”โรสมองดูแดนดินกำลังสาธิตวิธีเป่าผมด้วยพัดลม โดยที่ดินใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่เธอถือติดมือมา เช็ดผมอันเปียกชุ่มของเธอสลับกับใช้ลมจากพัดลมเป่าช่วยอีกที“ทำแบบนี้นะ ลองทำดู”“อ

“จะไปก็ลุกขึ้นแต่งตัวดีๆ”“โอเค”เมื่อเจ้าของห้องอนุญาตแล้ว โรสก็ไม่รอช้าที่จะขยับลงจากตักแกร่ง เพื่อที่จะได้แต่งตัวให้เรียบร้อย เช่นเดียวกับแดนดิน ที่ถึงแม้จะยังไม่ได้ปลดปล่อยชายหนุ่มก็พยายามหักห้ามใจ เก็บเจ้าลูกชายตัวดีเข้ากลับไปที่เดิมให้เรียบร้อย“ห้องฉันเล็กนะ ถ้าร้อนหรืออยู่ไม่ได้ ฉันไม่กลับมาส่งแล้วนะ ง่วง”“รู้แล้วน๊า ฉันปรับตัวเก่ง เพื่อนายจะยังไม่รู้”“ให้มันจริงเถอะ แล้วจะไปห้องฉันเธฮไม่โทรบอกที่บ้านก่อนเหรอ เผื่อเขาเป็นห่วง”“คุณพ่อ คุณแม่ไปฮ่องกง ส่วนนมชื่น ก่อนออกมาบอกท่านไว้แล้วว่าถ้ากลับบ้านไม่ไหว อาจจะค้างกับมะลิ”“อือ แล้วไป”“พรุ่งนี้นายมีนัดที่ไหนไหม”“ไม่นะ หยุดพักหนึ่งวัน เพราะคิดว่าวันนี้น่าจะหนัก เลยไม่ได้รับงานที่ไหน เธอมีอะไรหรือเปล่า”“เปล่า ถามดูเฉยๆ”“ดิน”“หืม”“ฉันดีใจด้วยนะ ที่นายสอบติด”“อืม เธอก็เหมือนกัน แล้ววางแผนจะไปต่อโทเมื่อไหร่”“นายรู้ด้วยเหรอ ว่าฉันจะไปต่อโทที่ไหน”“ได้ยินมะลิพูดนะ”“อ่อ ไอ้เราก็นึกว่าสนใจความเป็นอยู่ของเรา เฮ่อ”“ไร้สาระ ว่าแต่จะไปตอนไหน”“ยังไม่รู้ ฉันไม่อยากไปต่อที่ฝรั่งเศล ฉันอยากต่อที่ไทย แต่คุณพ่อกับคุณแม่เขาไม่ยอม เลยยั

และเป็นอีกครั้งที่แดนดินไม่ให้คำตอบกับคนเมาบนตัก แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะปล่อยกายปล่อยใจไปกับหญิงสาวที่ไม่ว่าจะนานแค่ไหน เขาก็ไม่มีอะไรที่คู่ควรกับเธอเลยซักนิดจ๊วบ จ๊วบครืด....แดนดินปรับเบาะให้เอนลงจนเกือบสุด พร้อมทั้งกดปุ่มให้เบาะถอยห่างจากพวงมาลัยจนสุดทาง เพื่อไม่ให้คนบนตักรู้สึกอึดอัดมากจนเกินไปเมื่อจัดการกับเบาะรถเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น แดนดินก็ไม่รอช้าที่จะก้มลงซุกไซ้ไปตามใบหน้าและลำคอของหญิงสาว ริมฝีปากหนาก็คอยจูบซับความหอมหวานของกลิ่นกายสาวจนแทบจะทุกพื้นที่ของคนบนตัก ยิ่งเขาจูบ เขาดูดมากเพียงใด คนเมาที่เริ่มจะได้สติก็ยิ่งบิดเร้าด้วยความเสียวซ่าน“ดิน อ๊า~”“เธอครับ หยุดก่อนไหม”ถึงแม้ตอนนี้อารมย์อยากจะมีมากเพียงใด แต่แดนดินก็ยังพยายามจะหักห้ามใจไม่ให้เผลอไผลไปกับสัมผัสของคนบนตักในบางครั้ง แต่ทุกครั้งที่เขาจะหยุด โรสก็หาทางดึงดูดให้ชาย หนุ่มกับมาอยู่ในห้วงสวาทของเธออีกครั้ง ยิ่งตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างก็มีแอลกอฮอร์อยู่ในสายเลือด มันยิ่งส่งผลให้เกิดอารมย์อย่างว่าค่อนข้างจะรุนแรง“ไม่ อยู่กับเราก่อนนะ เรายังไม่อยากกลับบ้าน อ๊า”“เราอยากอยู่กับนาย”“แต่...”ไม่ทันที่แดนดินจะได้เ

“เราโทรติดต่อคนที่บ้านยัยโรสไม่ได้เลย เอาไงดีอ่ะ”“เบอร์คุณพ่อกับคุณแม่หล่ะ โทรยัง”“ท่านพากันเดินทางไปฮ่องกงไง จำไม่ได้เหรอ”“เอ่อ เราลืมเลย เอายังไงดีหล่ะเราทีนี้”“งั้นให้ดินขับรถยัยโรสได้ไหม แล้วเธอไปกับดิน เอายัยโรสไปส่งที่บ้านก่อน แล้วพวกเธอก็เรารถของนางไปจอดที่หอ พรุ่งนี้นางฟื้น ค่อยให้นางมาเอากลับเอง”“อืมๆ เอาแบบนั้นก็ได้ เพราะตอนนี้ฉันก็ง่วงจะไม่ไหวแล้ว เอาตามนั้นนะดิน ไหวไหม”มะลิหันมาถามเพื่อนชายคนสนิทที่ตอนนี้กำลังอุ้มเจ้าของรถอยู่“ก็คงต้องเป็นแบบนั้นหล่ะ เมาซะขนาดนี้ จะขับกลับยังไงไหว”“โทษทีนะดิน อย่าไปถือสายัยโรสเลยนะ คงเมามากอ่ะ”“อืมๆ ไปกันเถอะ”“อ่ะ เดียวเราเปิดประตูรถให้ ให้ยัยโรสนั่งหน้านี้แหละ จะได้เอนเบาะให้นางนั่ง”มะลิรีบวิ่งไปเปิดประตูรถ เพื่อให้แดนดินวางร่างของคนเมาที่ไม่ได้สติลง“เฮ่อ!! จริงๆ เลยยัยโรส งั้นฉันกลับก่อนนะ คนรถที่บ้านมารอรับแล้ว ถ้าถึงที่หมายแล้ว ไลน์ทิ้งไว้ในไลน์กลุ่มด้วยนะ”พุดซ้อนรีบเอ่ยบอกกับเพื่อนๆ ก่อนที่จะสาวเท้าตรงไปยังรถหรูที่จอดรออยู่ไม่ไกลนัก เพื่อกลับบ้านของตนเองเหมือนกันฮึบ!! “อือ มึนหัวชะมัด”เสียงคนเมาที่ไม่ได้สติเอ่ยพึมพำเบาๆ

“ผลสอบออกยังว่ะ”“กำลังเช็ค”ฟีฟ่าเอ่ยถามแดนดิน เนื่องจากวันนี้เป็นการประกาศผลสอบของบุคคลพลเรือนในตำแหน่งนักบินโครงการพิเศษของกองทัพอากาศไทย ซึ่งแดนดินและฟีฟ่าก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เข้าสอบคัดเลือก เพราะทั้งสองมีความฝันที่เหมือนกันนั้นก็คือ นักบินรบ“อยู่ตรงนี้เอง กูกับไอ้แว่นเดินตามหาซะทั่ว”“อืม ว่าแต่พวกมึงสองคนไปไหนมา ทำไม่พึ่งมาถึง”“ลืมเอกสารในรถ เลยต้องเดินกลับไปเอา พอดีเจอไอ้แว่นที่กำลังซื้อน้ำ เลยมาพร้อมกัน ว่าแต่พวกมึงกำลังดูอะไร”“ผลสอบคัดเลือกของกองทัพ”“เฮ้ย!! ประกาศวันนี้เหรอ”“อืม”“ไหนๆ มีชื่อของพวกมึงสองคนไหม”“กำลังดูอยู่ เฮ้ย!!! นี้ๆ ชื่อไอ้ดิน”“ไอ้เชี้ย!! ไอ้ฟีฟ่าก็ติด โห้ โครตเก่งพวกมึงสองคน”ทั้งสี่คนต่างก็อุทานออกมาด้วยความดีอก ดีใจ ที่ดินและฟีฟ่าสอบติด และจะได้ทำตามความฝันที่ตั้งใจไว้“แบบนี้มันต้องฉลองหน่อยไหม”ตะวันเสนอความคิดเห็น เพราะเป็นสิ่งที่ตนเองนั้นชื่นชอบอยู่แล้วด้วย“วันไหนว่ามา กูเลี้ยงเอง” ฟีฟ่าสนองความต้องการของเพื่อนอย่างรวดเร็ว“กูขอเลือกสถานที่ได้ไหม” หนุ่มแว่นสุดเนิร์ดของกลุ่มยกมือแสดงความต้องการทันที“ได้ มึงเลือกเลย”“ไปวันไหน วันเสาร์นี้กูไม่

ไม่ทันที่โรสและคุณหญิงราตรีจะได้พูดคุยเรื่องของดินต่อ ท่านนายพลประภาสก็เดินตรงดิ่งเข้ามาหา พร้อมกับคนงานหลายสิบคน ที่กำลังช่วยกันขนกล่องของขวัญ งานวันเกิดเกือบร้อยกล่องเข้ามาวางไว้ในห้องรับแขก เพื่อที่พวกเธอจะได้แกะดู แล้วแบ่งไปบริจาคให้กับคนที่เขาไม่มี ซึ่งในทุกๆ ปี ครอบครัวของพวกเธอก็จะทำแบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของใครก็ตาม“นินทาสุดหล่อของบ้านอยู่ค่ะ”“หืม พากันนินทาอะไรพ่อ”“คุณพี่ก็ไปเชื่อยัยโรส ลูกสาวตัวดีของคุณพี่ชอบพูดไปเรื่อย หาสาระไม่เคยได้”“อ่าว คุณแม่ ทำไมหันมาว่ากันเองแบบนี้หล่ะค่ะ เมื่อกี้คุณแม่ยังบ่นอยู่เลย ว่าคุณพ่อลืมให้ของขวัญวันเกิด”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“ไปๆ ไม่เถียงกัน เราไปแกะดูของขวัญวันเกิดที่ได้มากันดีกว่า จะได้รีบเคลียร์ออก”“ไปค่ะ”มหาวิทยาลัย....“เห้อ...จบซักที เป็นไทยแล้วโว้ย!!”เสียงของบรรดานักศึกษาชั้นปีสุดท้าย ต่างพากันส่งเสียงดีอกดีใจกันยกใหญ่ เนื่องจากวันนี้เป็นวันสุดท้ายในการเรียน“เอ่อ เมื่อวันก่อนฉันช่วยคุณหญิงแม่แกะของขวัญวันเกิดท่าน แล้วบังเอิญได้บัตร VIP ของคลับชื่อดังที่พึ่งเปิดใหม่มาอ่ะ เราไปเลี้ยงฉลองเรียนจบกันไหม”“จริงดิ รุ่นนี้น่าจะได้บัตรร้านนว

ฮ่า ฮ่า ฮ่า“เก่งจริงๆ เลย หลานอาเนี้ย”พอลหันมาหอมแก้มคนเป็นหลานที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนตักของมะลิด้วยความหมั่นเขี้ยว“แล้วนี้ทุกคนพากันทานอะไรมาหรือยังครับ ผมกับมะลิกำลังจะไปหาอะไรทานกันข้างนอกพอดี”“โห่ พี่พอล เขาพากันมารอพวกพี่ตั้งแต่เก้าโมงเช้า กะว่าจะมากินมื้อเช้าด้วย แต่นี้อะไร จนจะเลยถึงมื้อเที่ยงแล้วครับ”“ว่าแต่ทำอะไรกันอยู่หล่ะ ทำไมถึงตื่นสาย”ตุ๊บ!!“โอ๊ย อะไรกันเนี้ย พัชแค่สงสัย ทำไมต้องเขวี้ยงหมอนมาใส่กันด้วยหล่ะครับ ฮ่า ฮ่า”“รู้แล้วยังจะถาม”“พี่พอล!!!”มะลิเอ่ยปรามคนเป็นแฟนด้วยความเขินอาย จะมาพูดสองแง่สองง่ามอะไรตอนที่อยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่ละเนี้ย เธอก็อายเป็นเหมือนกันนะ“เอาหล่ะๆ แม่ว่าพวกเราไปหามื้อเที่ยงทานกันก่อนเถอะ เดียวค่อยกลับมาคุยกันอีกที ป่ะ หนูมะลิ”คุณหญิงทอฝันเอ่ยบอกกับทุกๆ คน ก่อนที่จะจูงมือว่าที่ลูกสะใภ้ออกไปรอขึ้นรถ โดยที่ไม่สนใจสามีและลูกของตัวเองเลย“เป็นไงหล่ะ แม่เรา”คุณหมอเพียงดาวหันมาเอ่ยกับน้องชายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะเธอมีความสุขเหลือเกินที่เห็นคนในครอบครัวรักใคร่ปรองดองกันแบบนี้ แถมน้องชายอย่างพอลก็เจอคนที่ใช่ และรักกันอย่างแท้จริงแล้ว คนเป็นพี่อ

สิ้นสุดสัญญา (จบบริบูรณ์)“จะสิบโมงแล้ว ไม่ใช่มันตายแล้วเหรอครับคุณหญิงป้า”ฮ่า ฮ่า ฮ่า“พีนี้ก็พูดไปเรื่อย”“อ่าว มันก็จริงนี้ครับเน่ ดูสิญาติพี่น้องมากันจนเต็มบ้าน ไหนจะเพื่อนๆ ของมันกับน้องเขาอีก คนมาเป็นสิบ มันยังคงนอนไม่รู้สึกตัวเลยครับ”“ผมเห็นด้วยกับพี่พีนะ สงสัยจะหนัก”“เอ๊ะ ตาพัชก็เอาตามพี่เขาอีกคน ปล่อยให้พอลเขาได้พักผ่อนเถอะนะ”คุณหญิงลินดาเอ่ยปรามลูกชายคนเล็กของนาง ที่เริ่มพูดจาเหน็บแนมพอลร่วมกับคนเป็นพี่“เพียงว่าคงจะเซอร์ไพร์น่าดูเลยนะค่ะ ที่จู่ๆ พวกเราก็บุกมาหาพอลกับมะลิถึงที่นี้”คุณหมอเพียงดาวเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ที่วันนี้ทางครอบครัวพงษ์นาราได้ตกลงกันว่า จะพากันมาเซอร์ไพร์คู่รักข้าวใหม่ปลามันเสียหน่อย แต่นี้อะไร พวกเธอเดินทางมาถึงตั้งแต่เก้า โมงเช้ากะว่าจะมาทานมื้อเช้าที่นี้ แต่พอลและมะลิยังไม่ทันได้ลงมาจากห้องนอนที่อยู่ชั้นสองเลย สงสัยมื้อเช้าคงต้องรวบไปเป็นมื้อเที่ยงเสียแล้ว“น้องนนท์ครับ มาหาปู่พลหน่อยครับ”บิดาของพอลเอ่ยเรียกหลานชายคนเดียวของตระกูลพงษ์นาราให้เข้ามาหา ก่อนที่เจ้าเด็กน้อยแสนรู้จะรีบวิ่งมาสวมกอดคุณปู่พลทันที“ครับคุณปู่พล”“น้องนนท์คิดว่าปู่จะมีหลา

พอลเอ่ยถามย้ำกับหญิงสาวที่ตอนนี้พยายามหลบสายตาของเขาอยู่เนื่องจากเขินอาย“พี่พอลจะรักหนู มีแค่หนูใช่ไหม”“หืม ทำไมถามแบบนั้นหล่ะครับ”“ก็หนูเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อมีแม่เหมือนคนอื่นเขา หนูกลัวว่าพี่จะไม่จริงจังกับความสัมพันธ์ของเรา”“กลัวว่าครอบครัวพี่จะรังเกียจ กลัวพี่จะอายเพื่อนๆ ที่มาคบกับเด็กกำพร้าแบบหนู”“พอแล้วครับ ทำไมหนูคิดอะไรแบบนั้นหล่ะ พี่รักหนู คนรอบข้างของพี่ก็ต้องเข้าใจ ไม่มีใครเขาคิดแบบนั้นหรอกครับ”“พี่พูดจริงใช่ไหม”“พี่บอกแล้วไง ว่าถ้าพี่ได้รักใคร พี่ก็จะรักและซื่อสัตย์กับคน คนนั้นตลอด”“เชื่อใจพี่นะ พี่จะรักแค่หนู และมีแค่หนูคนเดียว”“ค่ะ หนูก็รักพี่พอลนะ”“ถ้างั้น พี่ขอได้ไหมครับ”“ขะ ขออะไรค่ะ ไม่ง่วงแล้วเหรอ พี่พาหนูขับรถมาตั้งไกลนะ หนูว่าเรานอนก่อนเถอะค่ะ”“นะ ครั้งเดียวแล้วพานอนเลยนะครับ”“อะ อื้อ พี่พอล ดะ เดี่ยวก่อนค่ะ รอบที่แล้วพี่ก็ไม่ป้องกันเลย หนูต้องมาซื้อยาคุมฉุกเฉินทาน มันยังเสี่ยงอยู่เลยนะ”“ถ้าหากว่ารอบนี้เขาจะมา ก็ถือซะว่าเป็นความตั้งใจของพี่ และเขาก็อยากจะมาอยู่กับเราครับ”พอลเอ่ยบอกกับคนเป็นน้องพร้อมทั้งขยับกายลงมาเพื่อให้ใบหน้าเสมอกับหน้าท้องแบนรา

ความในใจ NC++มะลิตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างชายหนุ่ม ก่อนที่คุณพอลจะเอื้อมมือไปดึงเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายให้เธออย่างทะนุถนอม หากจะถามว่ารู้สึกเขินอายไหม ก็คงต้องบอกว่าไม่ เพราะมากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว แต่แค่เธอแปลกใจ ที่ทำไมเขาถึงกลับมาทำแบบนี้กับเธออีก ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันก็จบลงไปแล้ว ความทรงจำของเขาก็กลับมา แถมแฟนสาวตัวจริงของเขาก็กลับมาขอปรับความเข้าใจกันแล้วอีกด้วย“ขอกอดหน่อยครับ”ชายหนุ่มเอ่ยบอกเบาๆ ก่อนที่จะดึงเอาร่างบางของหญิงสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด และเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั้นไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ พอลก็ถือโอกาสล้วงมือเข้าไปกอบกุมหน้าอกใหญ่ของหญิงสาวด้วยความคิดถึง“คุณพอลทำแบบนี้ไปทำไมค่ะ เราว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ อีกอย่างสัญญาการทำงานมันก็สิ้นสุดลงแล้วด้วย”“สัญญาเหลืออีกเดือนกว่าครับ ยังไม่หมด”“เอ๊ะ จะเหลืออีกเดือนกว่าได้ไงคะ ก็ในเมื่อคุณหายดีแล้ว แถมความทรงจำก็กลับมาครบหมดแล้ว มันก็ถือว่าสัญญาสิ้นสุดสิค่ะ คุณหมอเพียงดาวไม่ได้บอกคุณเหรอ”“บอกครับ แต่พี่ยังไม่หายดีเลย”พอลเอ่ยบอกคนในอ้อมกอดด้วยน้ำเสียงกระเส่า อีกทั้งยังแทนตัวเองว่าพี่อีกต่างหาก“อะ อะไรค่ะ จะมาไม่หายได้ย

“คุณจะไปไหนค่ะ นี้ไม่ใช่ทางกลับหอพักของหนูนะ”“คุณ!! หนูถาม”มะลิหันมาโวยวายใส่คนขับอีกครั้ง เพราะเขาเอาแต่นั่งเงียบ ถามอะไรก็ไม่ตอบ แถมยังชอบทำหน้าทะเล้น กวนประสาทเธออยู่นั้นแหละ“เดียวถึงก็รู้เองนั้นแหละ จะนอนไหมครับ”มะลิหันขวับไปมองหน้าชายหนุ่มอีกครั้ง จะมาคงมาครับอะไรอยู่นี้ คนยิ่งหงุดหงิดอยู่“หึ”“ถ้าง่วงก็นอนครับ เดียวถึงแล้วจะปลุก”“เหอะ ปรับแอร์ลงให้หน่อยค่ะ หนาว จะนอน”เมื่อทำอะไรไม่ได้แล้วบวกกับความเมาที่ยังคงมีอยู่ แถมยังมาเจอกับแอร์เย็นๆ อีก มันจึงส่งผลให้คนร่างบางที่แหกปากโวยวายอยู่เมื่อซักครู่นี้ หลับไปทันทีที่เอนเบาะลงนอนพอล ที่เห็นแบบนั้นก็รีบทำตามคำสั่งของหญิงสาว พร้อมกับหันไปคว้าเอาเสื้อสูทที่เขาถอดทิ้งไว้บริเวณเบาะหลังเข้ามาห่มคลุมให้กับคนตัวบางเพราะเกรงว่าเธอจะไม่สบายเอาได้รถสปอร์ตคันหรูใช้เวลาขับเคลื่อนประมาณสองชั่วโมงครึ่งก็เดินทางมาถึงบ้านพักตากอากาศของครอบครัวพงษ์นารา ที่เขาเคยพามะลิมาแล้วครั้งหนึ่งซึ่งรอบนี้นั้นเขาได้โทรไปขออนุญาตกับเจ้าของตัวจริงก่อนแล้วนั้นก็คือ เนเน่ พี่สะใภ้ของเขา โดยให้เหตุผลว่า จะพาสาวมาง้อ เมื่อทั้งเนเน่และทุกคนในครอบครัวพงษ์นาราได

เคลียร์ด่านสุดท้าย“อ่าว พวกพี่เขากลับไปแล้วเหรอ”ทันทีที่บัวและมะลิเดินกลับมาถึงโต๊ะ ก็เอ่ยถามถึงชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสามคน“ไปแล้ว”“เห้อ ดีจัง รู้สึกโล่ง”บัวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขา ถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่ต่อไปนี้จะไม่มีใครคอยมานั่งจ้องหน้าเพื่อนของเธอให้รู้สึกอึดอัดอีกมะลิก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน ที่คนพวกนั้นไปได้ซักที โดยเฉพาะคุณพอล เพราะตั้งแต่คืนเกิดเรื่องที่คอนโดของเขา ชายหนุ่มก็ไม่เคยติดต่อมาหาเธออีกเลย จะมีก็แต่คุณหมอเพียงดาว ที่โทรมาถามไถ่ และนัดวันจบสัญญาอย่างเป็นทางการ ซึ่งเธอก็ได้แจ้งทางคุณหมอเพียงดาวไปแล้วว่าขอเป็นช่วงสัปดาห์หน้าก็แล้วกัน ขอเธอเคลียร์เรื่องเรียนจบเสียก่อน“เอา ไหนๆ พวกพี่เขาก็ไปหมดแล้ว เรามาดื่มฉลองให้กับความสำเร็จของพวกเรากันเถอะ”เป๊ง!!แก้วทั้ง 5 ใบ ถูกชูให้กระทบกันเพื่อดื่มฉลองให้กับการเรียนจบมหาวิทยาลัยในครั้งนี้ของพวกเธอ หลังจากที่ฝ่าฟันกันมาตลอดระยะเวลาสี่ปี จนในวันนี้พวกเธอก็ทำสำเร็จแล้วไม่รู้ว่าพากันฉลองไปจนถึงขั้นไหน รู้เพียงว่าแต่ละคนต่างก็เมาคอพับคออ่อนโดยเฉพาะโรสและบัวที่เมาจนทิ้งตัวลงไปนอนกองที่โซฟา จนพุดซ้อนและมะลิท

50สิ้นสุดคำว่าเพื่อน (จบบริบูรณ์)เช้าวันใหม่ที่สดใส ทุกคนต่างทยอยกันลงมาที่โต๊ะอาหารในช่วงสาย เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดพักผ่อน ทุกคนภายในบ้านก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมาก ทำตัวกันตามสบาย“เอ๊ะ สายใจ ทำไมวันนี้จัดโต๊ะหกที่หล่ะ ใครมีแขกเหรอ”คุณหญิงลินดา เอ่ยถามสายใจ หัวหน้าแม่บ้านด้วยความสงสัย“สงสัยอะไรตั้งแต่เช้าหล่ะคุณหญิง”ประมุขของบ้านอย่างพุฒ เอ่ยถามยังภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ทันที ที่เดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน“วันนี้ใครมีแขกเหรอค่ะ แม่บ้านถึงได้จัดโต๊ะหกที่ ทำไมฉันไม่รู้ หรือแขกของลูกๆ”“ไม่รู้สิคุณหญิง”“คุณปู่ คุณย่าคร๊าบบ น้องนนท์หิวข้าวคร๊าบบ”ไม่ทันที่คนเป็นปู่และย่าจะได้หันมาถามเอาความจริงจากหัวหน้าแม่บ้านอีกครั้ง น้องนนท์ที่ตอนนี้กำลังจูงมือคนเป็นพ่อและแม่ลงมายังห้องรับประทานอาหาร ก็ส่งเสียงทักทายทุกคนภายในบ้าน จนคุณอาสุดหล่ออย่างพัชระ รีบวิ่งตามลงมาจากห้องนอนทันที ที่ได้ยินเสียงหลาน“น้องนนท์ของย่า”เมื่อเห็นหลานชายตัวน้อยปรากฏตัวอยู่ภายในบ้าน คุณย่าสุดเห่อ ก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วตรงดิ่งไปสวมกอดร่างอ้วนป้อมของหลานชายสุดที่รักพร้อมทั้งบรรจงหอมแก้มอ้วนๆ ของน้องนนท์จนเกือบช้ำไป

เมื่อได้ยินคำตอบที่รอคอยมานานแสนนานจากปากของเนเน่ พีระถึงกับชะลอความเร็วของรถลงแล้วตบไฟเลี้ยว เพื่อเลี้ยวจอดริมฟุตบาททันที“ขะ ขอบคุณนะเน่ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายเลวๆ คนนี้ ได้เป็นสามีของเน่ ได้เป็นพ่อของน้องนนท์”พีระเอี้ยวตัวไปกอดเนเน่และน้องนนท์ด้วยความดีใจ ในที่สุดเขาก็ได้ทั้งเมียและลูกกลับมา เขาสัญญาเลยว่าต่อจากนี้ไป ชีวิตของพีระ พงษ์นารา จะเป็นของผู้หญิงที่ชื่อเนเน่ ญานิดา แต่เพียงผู้เดียว“พะ พ่อคร๊าบ นนท์หายใจไม่ออก พ่อกอดแน่น”ไม่ทันที่คนเป็นพ่อและแม่จะได้กอดกันด้วยความเข้าใจ เสียงเจ้าเด็กแสบก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน“ฮ่า ฮ่า”ฟอด ฟอด “ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ยตัวแสบ พ่อได้กอดแม่แค่แปปเดียวเองนะ ขัดจังหวะตลอดเลย”เมื่อได้ยินเสียงทักท้วงจากลูกชาย พีระก็รีบคลายอ้อมกอดจากคนเป็นเมียทันที ก่อนที่จะก้มฟัดแก้มขาวอวบของลูกชายสุดที่รักด้วยความหมั่นเขี้ยว“คืนนี้กลับบ้านใหญ่กันนะ”“อ่าว ไปทำไม มันดึกแล้วนะ”“พรุ่งนี้วันเสาร์ ลูกไม่ได้ไปโรงเรียน แล้วทุกคนก็หยุดพักผ่อนกัน พีอยากพาเน่กับลูกไปนอนบ้าน ทุกคนคงตื่นเต้นกันหน้าดู โดยเฉพาะคุณย่า”ใช่อยู่ว่าเนเน่ให้ครอบครัวพงษ์นาราสามารถไปมาหาสู

49ไดอารี่ กับการเปิดใจอีกครั้ง“นายไม่พูดแรงไปหน่อยเหรอ”เมื่อขึ้นรถมาได้เนเน่จึงเอ่ยถามยังพีระ ที่ตอนนี้กำลังขับรถพาเธอและน้องนนท์กลับบ้าน“ไม่หรอก ใครที่ไม่ให้เกียรติเน่ ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติพี”“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันหล่ะ”“เน่”พีระเอ่ยเรียกแม่ของลูกออกด้วยน้ำเสียงที่นิ่งแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่น บ่งบอกว่าตอนนี้เขาจริงจังมาก พร้อมกับเอื้อมมือไปกุมมือของเนเน่เอาไว้ โดยที่มืออีกข้างของเนเน่ก็ประคองกอดน้องนนท์เอาไว้ เพราะเจ้าเด็กน้อยนั้นนอนหลับตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว“ทุกสิ่งทุกอย่างที่พีทำมันลงไป พีทำเพื่อเน่กับลูกนะ พีอาจจะเคยเลว อาจจะเคยทำไม่ดีกับเน่ พีขอโทษนะ เน่รู้ไหมว่าพีรู้สึกกับเน่มากกว่าคำว่าเพื่อนตั้งแต่ตอนไหน ไม่ใช่ตอนที่พีรู้ความจริงเรื่องของคนที่มาสวมรอยเป็นเน่นะ แต่พีรู้สึกก่อนหน้านั้นอีก”“ตอนไหน”“ตอนที่เน่เดินออกมาจากชีวิตเรา”“ตอนนั้นเราดิ่ง เราสับสนมาก เราพยายามที่จะลืมเธอนะ แต่เราไม่เคยทำได้เลย จนวันหนึ่งเราทนคิดถึงเธอไม่ไหว เราจึงไปนอนที่ห้องนอนแขกที่เธอเคยนอน แล้วเราก็เจอกับไดอารี่ ที่เธอซ้อนมันไว้ใต้หมอน”“ไดอารี่งั้นเหรอ”“อืม”‘วันนี้นายเข้าเรียนช้า เราจดเน

อินทัชที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น เพราะถึงแม้ว่าอินทัชจะเคยถือตัวแบ่งชนชั้นกับเนเน่ แต่นั้นมันเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เขาโตพอที่จะรู้ว่าอะไรควร อะไรไม่ควรแล้ว ชายหนุ่มจึงไม่ชอบที่ใครจะมาพูดเหน็บแนมคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วย“เอ๊ะ พวกฉันก็แค่อยากรู้ว่าคนอย่างเนเน่ จะหาสามีได้ดีแค่ไหน พวกฉันแค่เป็นห่วงนาง ไม่มีอะไรเสียหน่อย”“อย่าห่วงเน่เลย สามีกับพ่อของลูกเธอสามารถดูแลเธอและลูกของเธอได้ดีอยู่แล้ว”พีระที่ทนฟังเพื่อนๆ เอ่ยดูถูกดูแคลนเนเน่ไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก“พีรู้จักสามีของเนเน่ด้วยเหรอค่ะ หรือว่าเป็นพนักงานในบริษัทของพี”พิมดาวที่นั่งอยู่ข้างๆ พีระเอ่ยถามขึ้น ซึ่งหญิงสาวพยายามแสดงตัวอย่างออกหน้าออกตา เพื่อให้บรรดาเพื่อนๆ รวมไปถึงนักข่าว ได้รับรู้และสร้างข่าวว่าเธอกับพีระจะต้องกลับมาเป็นคู่รักกันอีกครั้งอย่างแน่นอน“เน่ มาทางนี้ มานั่งนี้เร็ว”ไม่ทันที่พีระจะได้ตอบกลับอะไร ก็มีเสียงของกลุ่มเพื่อนสนิทของเนเน่เอ่ยเรียกหญิงสาวให้มานั่งด้วยกันที่โต๊ะ ซึ่งห่างจากโต๊ะของพีระไปเพียงหนึ่งโต๊ะเท่านั้นเองเมื่อเนเน่เห็นว่าบรรดาเพื่อนๆ สมัยเรียนเอ่ยเรียก หญิงสาวจึงไม่รอช้า

48เปิดตัวเมียและลูกงานเลี้ยงรุ่น.....“คุณพ่อครับ นนท์อยากได้ลูกโป่ง”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยดังขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในงานเลี้ยงรุ่นของคนเป็นพ่อและแม่ ซึ่งเดิมที เนเน่คิดเอาไว้ว่าจะเอาน้องนนท์ไปฝากไว้กับคุณปู่และคุณย่าที่บ้านใหญ่ แต่พีระกลับมองเห็นโอกาสที่จะมัดมือชกแม่ของลูกให้ยอมใจอ่อนเสียที โดยการพาเจ้าลูกชายตัวแสบมาประกาศให้สังคมได้รับรู้ว่าเขาและเนเน่เป็นมากกว่าเพื่อนสนิทแล้วตอนแรกเนเน่ก็ไม่เห็นด้วยกับการที่พีระจะเอาน้องนนท์มางานเลี้ยงรุ่นด้วย ลำพังถ้าเธอมากับลูก หากเพื่อนๆ ถามว่าเธอแต่งงานตั้งแต่ตอนไหน ทำไมถึงมีลูกโตจนขนาดนี้ มันก็ยังจะพอมีคำตอบที่ไม่สร้างความลำบากใจให้เธอเท่าไหร่นัก แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะพีระดันตามติดเธอกับลูกแจไม่ห่างไปไหน จนเพื่อนๆ สมัยเรียนด้วยกันถึงกับงุนงงไปตามๆ กัน“อ่าว เนเน่เธอก็มางานด้วยเหรอ”นีน่าสาวไฮโซ ที่ผ่านการหย่าร้างมาแล้วถึงสองครั้งเอ่ยปากถามยังเนเน่ที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายในการตักขนมเค้กให้ น้องนนท์อยู่ ซึ่งก่อนหน้านั้นพีระได้ขอตัวเข้าไปทักทายเพื่อนๆ ที่อยู่อีกฝั่งของห้องจัดเลี้ยง“โอ๊ะ อย่าบอกนะว่านี้คือลูกชายของเธอ

47พ่อของน้องนนท์“ไม่เอาครับ น้องนนท์จะไปกับแม่”“แม่ไปแปปเดียวเองค่ะ รอแม่บนรถนะคนเก่ง”“ม่ายยย จะไปด้วย”เจ้าเด็กแสบเห็นว่าแม่จะไม่ยอมให้ตัวเองไปเดินตลาดด้วยก็พยายามดิ้นออกจากตักของคนเป็นพ่อทันที เพื่อที่จะเกาะแขนคนเป็นแม่ ยังไงก็จะไปกับแม่ ไม่ยอมรออยู่ในรถอย่างแน่นอน“เฮ่อ บทจะดื้อ ก็ดื้อไม่ฟังเลยนะ โอเค โอเค ไปก็ไป งั้นคุณรอในรถก็แล้วกัน ฉันจะรีบพาน้องนนท์ไปซื้อแล้วก็รีบกลับ”“พีไปด้วย เดียวพีอุ้มลูกเอง จะได้เร็วๆ ไง”“เฮ่อ”เนเน่ถึงกับถอนหายใจออกมาทันที เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยใจกับสองพ่อลูกคู่นี้จริงๆ เลย“ถึงแล้วคร๊าบบบ ไก่ทอดของยายนัน”เมื่อถึงร้านไก่ทอดร้านโปรด น้องนนท์ที่ตอนนี้โดนอุ้มรวบขาโดยคุณลุงใจดี ก็ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จนยายนันเจ้าของร้านถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูกับลูกค้าตัวน้อยเจ้าประจำ“วันนี้พาใครมาด้วยหล่ะหนุ่มน้อยของยาย”ยายนันเจ้าของร้านไก่ทอดเอ่ยถามน้องนนท์ด้วยความสงสัย เพราะโดยปกติแล้วลูกค้าตัวน้อยจะมาซื้อไก่ทอดกับแม่เพียงสองคนหรืออาจจะมีป้ารสาคนสวยที่ติดส่อยห้อยตามมาเป็นบ้างครั้ง แต่รอบนี้คือแปลกไป เพราะมีชายหนุ่มรูปงาม สูง ยาว เข่าดี การแต่งกายก็ดูภูมิฐาน