เท่าไรจบ

วันต่อมา....

ฉันขับรถมาทำงานด้วยอาการเบลอๆ เนื่องจากนอนไม่หลับทั้งคืน เพราะมั่วแต่นอนคิด นั่งคิด กับเรื่องที่รับรู้มาเมื่อวานนี้ หลังจากที่ฉันเลิกงานช่วง 2 ทุ่ม คุณอินทรได้ให้เลขาของเขา นำเอกสารสำคัญมาส่งให้ฉัน และกำชับให้ฉันรีบเปิดอ่านทันที

"หนูมีนา ฉันไม่เคยลืมสัญญา ที่ให้ไว้กับแม่ของหนูเลยนะ และฉันก็คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่ต้องทำทุกอย่างให้มันถูกต้อง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถึงหนูมีนา จะไม่เคยร้องขอความช่วยเหลือจากฉันเลยก็ตาม แต่ฉันเองก็อยากจะให้สิ่งที่ดีที่สุดกับหนู เพื่อทดแทนกับสิ่งที่แม่ของหนูได้เคยช่วยเหลือภรรยาของฉัน ฉันอยากให้หนูมีนา แต่งงานกับหลานชายคนเดียวของฉัน เพื่อที่จะได้มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของฉันคนละครึ่ง กับหลานชายของฉัน ฉันอยากให้หนูมีนา สุขสบาย ไม่ต้องทนทำงาน เป็นพนักงานบริษัทไปเรื่อยๆ แบบนี้ หวังว่า หนูมีนาจะไม่ปฏิเสธคำขอร้องของฉันนะ"

"อินทร วิรากุล"

ฉันรู้จัก คุณอินทร วิรากุล เนื่องจากก่อนที่แม่ของฉันจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ แม่ของฉันเคยบริจาคเกล็ดเลือดช่วยเหลือภรรยาของท่าน ซึ่งในเวลานั้น ถ้าไม่ได้เกล็ดเลือดของแม่ฉัน ภรรยาของท่านก็คงเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้น คุณอินทรจึงคอยแวะเวียน มาเยี่ยมเยือนแม่ฉันกับฉันอยู่เสมอ หรือบางครั้งท่านก็จะให้เลขาของท่านเอาของมาฝาก ถ้าหากท่านไม่สะดวกมาเอง คุณอินทร ท่านเป็นคนดีมาก ท่านคอยช่วยเหลือเรื่องค่าเล่าเรียนของฉัน และฝากฉันให้เข้าทำงานที่บริษัทประกอบยานยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เพื่อที่ฉันจะได้มีอนาคตที่ดี มีเงิน สามารถเลี้ยงดูแม่ของฉันให้สุขสบายได้ ถึงแม้ว่าท่านจะเคยหยิบยื่น เงินทองที่มากมาย โอกาสต่างๆ ให้กับครอบครัวของฉัน แต่แม่และฉันก็ไม่เคยคิดที่จะรับ เพราะแม่ของฉันถือว่าเป็นการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน คุณอินทรจึงทำได้เพียงส่งเสียให้ฉัน ได้มีการศึกษาที่ดีๆ ได้ทำงานในที่ดีๆ เท่านั้น

ในวันที่ฉันสูญเสียแม่ด้วยอุบัติเหตุ คุณอินทรก็มาช่วยงานศพแม่ของฉันนะ ท่านค่อยถามไถ่ตลอดว่าให้ท่านช่วยเหลืออะไรไหม อยู่ได้หรือเปล่า เหลือตัวคนเดียวแล้ว เพราะท่านรู้ ว่าฉันกับแม่ไม่มีใครนับญาติด้วย ฉันจึงบอกท่านไป ว่าฉันอยู่ได้ไม่เป็นไร ท่านจึงได้แต่ค่อยดูแลอยู่ห่างๆ

เลขาของท่าน บอกว่าท่านอยากทำทุกอย่างให้มันดีที่สุด ถ้าหากวันหนึ่งท่านไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ท่านจะได้หมดห่วง

ฉันไม่เคยรู้จัก หรือพบเจอหลานชายของท่านเลย ไม่รู้ว่าหลานชายของท่าน จะเป็นยังไง ในตอนแรกฉันก็ปฏิเสธคำขอร้องของ คุณอินทรไปนะ แต่คุณอินทรบอกว่า หากแต่งงานกันไปแล้ว ภายใน 1 ปี ฉันกับหลานชายของท่าน ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้ ท่านก็จะให้เราหย่าขาดกัน และท่านก็จะให้ทรัพย์สมบัติของท่านอีกครึ่งหนึ่งเหมือนเดิม แต่ถ้าอยู่ด้วยกันไปรอด ท่านจะได้ตายตาหลับ เพราะมีคนดูแลฉัน ท่านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง

.และวันนี้ทั้งวัน ฉันก็นั่งทำงานด้วยสภาพจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย จนซักพัก พี่หวาน เลขาของคุณ ภีมภพ กรรมการผู้จัดการของบริษัท โทรลงมาแจ้งว่าให้พนักงานที่ชื่อ มีนาขึ้นไปพบ คุณภีมภพ ในห้องประชุมใหญ่

"ยายมีนา ทำไมคุณภีมภพ เขาให้แกขึ้นไปพบอ่ะ แกไปทำอะไรผิดมาหรือเปล่า" เสียงของยายจิน เพื่อนร่วมแผนกของฉันถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ เดียวฉันไปก่อนนะ"

ฉันพูดจบก็ไปขึ้นลิฟต์ เพื่อขึ้นไปยังห้องประชุมใหญ่ ในระหว่างที่รอลิฟต์ ฉันก็นึกคิดนะ ว่าคุณภีมภพ จะเรียกฉันขึ้นไปทำไม ปกติคุณภีมภพ เขาไม่ค่อยวุ่นวายกับพนักงานระดับลูกกระจ๊อกอย่างพวกฉันหรอกนะ ถ้าหากเขามีอะไร เขาจะสื่อสารผ่านหัวหน้าแผนก แต่ละแผนกเท่านั้น

ก็อกๆ

"ขออนุญาติค่ะ"

เมื่อฉันขึ้นมาจนถึงห้องประชุมใหญ่ จึงทำการเคาะประตูห้อง เพื่อขออนุญาติเข้าไป เมื่อฉันเปิดประตูเข้ามา ฉันก็เจอกับผู้ชาย 2 คน ซึ่งคือ คุณภีมภพ และ ผู้ชายคนนั้น คนที่ฉันวิ่งชนเขา และยังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทอีกด้วย

"สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ บุคคลทั้ง 2 ที่อยู่ในห้องประชุม

"พี่หวานแจ้งว่า คุณภีมภพ ต้องการพบดิฉัน มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

"ผมไม่มีหรอก แต่คนนี้มี" คุณภีมภพ พูดจบก็หันหน้าไปยังผู้ชายคนนั้น

"เธอเองเหรอที่ชื่อ มีนา คนที่คุณปู่ฉันฝากให้ทำงานที่นี้"

"เอ่อ"

"นี้ พายุ หลานชายคนเดียวของ คุณอินทร คนที่เธอต้องแต่งงานด้วยนะ" คุณภีมภพ เป็นฝ่ายแนะนำฉันให้รู้จักเขา ด้วยท่าทางนึกขำ

"....." เธอคงทราบเรื่องแล้วใช่ไหม ที่ฉันมาวันนี้ ฉันต้องการมาตกลงกับเธอ ฉันต้องการให้เธอปฏิเสธ คุณปู่ไป เธอต้องการเท่าไร บอกฉันมาได้เลย ฉันจะเซ็นเช็คให้เดียวนี้ เพราะฉันไม่สามารถยอมรับสัญญา บ้าๆ นั้นได้ ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจ"

"เงียบทำไม หรือคิดว่าเงินที่ฉันจะให้ มันไม่มากพอ ถ้าเทียบกับสมบัติของคุณปู่ ที่เธอจะได้รับคนละครึ่งกับฉัน"

พอฉันได้ยินแบบนั้น ก็ปรี๊ดดดด สิค่ะ ถึงฉันจะจน แต่ฉันก็ไม่เคยอยากได้ของๆ คนอื่นนะ

"ฉันเข้าใจในสิ่งที่คุณพูด และต้องการค่ะ ไม่ใช่แค่คุณ ตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากที่จะแต่งงานกับคุณนักหรอก แล้วไอ้สิ่งที่คุณเสนอให้ฉัน ฉันไม่ต้องการ เอาไว้ฉันจะคุยกับคุณอินทร ให้เข้าใจเอง"

"มีธุระแค่นี้ใช่ไหมค่ะ ฉันจะได้ไปทำงาน ขอตัวนะค่ะ"

ฉันยกมือไหว้คุณภีมภพ ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้องประชุมใหญ่

"คิดว่าตัวเองรวยกว่าคนอื่นหรือไง ถึงได้มาพูดจาดูถุกคนอื่นแบบนี้ นิสัยไม่ดีเลย หึ นี้เหรอคนที่ฉันต้องแต่งงานด้วย ให้ตายเถอะ" ฉันเดินหน้าตึง กลับเข้ามาในแผนก โดยที่ใครถามอะไรฉันก็ไม่ตอบอะไรใครทั้งนั้น โมโห มันโมโห อยู่นิ

อีกด้าน....

"เอาเรื่องเหมือนกันนะ ดูท่าแล้ว"

พี่ภีมเอ่ยขึ้นหลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไปจากห้องประชุม

"แล้วไง ผมไม่สนหรอก ผมจะทำทุกทางเพื่อที่จะไม่ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ และสมบัติของปู่ผม ผมก็จะไม่แบ่งใครทั้งนั้นแหละ"

"เอ่อ เอาใจช่วยแล้วกัน"

"แล้วนี้จะกลับเลยไหม หรือจะไปดูสาวๆ ที่แผนกของมีนา"

"พี่ภีม !!!! ผมไม่ตลก คนยิ่งกลุ้มๆ อยู่"

"เอาน่า อย่าพึ่งคิดมากดูท่าเขาก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับแกเลยนะ รอให้เขาไปคุยกับคุณปู่ก่อนก็ได้"

"ผมกลับหล่ะ มีนัดกับเอม จะพาเอมไปซื้อของกับคุณแม่"

"อืมๆ"

บ้านสวนดอกไม้....

"เรียบร้อยใช่ไหม" เสียงของ อินทรเอ่ยถาม ทนายและเลขาคนสนิทของท่าน

"เรียบร้อยครับท่าน ทั้งพินัยกรรม และ ข้อมูลที่ท่านให้นักสืบไปสืบมา ผมรวบรวมมาให้ท่านแล้วครับ นี้ครับ"

หลังจากที่ พายุ หลานชายของท่านมาหาเขา เพื่อที่จะปฏิเสธการแต่งงานกับหนูมีนา เขาก็ได้ให้ทนายทำพินัยกรรมใหม่ขึ้นมา และได้ว่าจ้างนักสืบ ไปหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับครอบครัวของ เอมมิกา คนที่หลานชายของเขารักนักรักหนา และลูกสะใภ้เขา อย่าง พิมพา ก็อยากจะเกี่ยวดองกับฝั่งนั้นจนตัวสั่น

เขารู้มาว่า พ่อแม่ของเอมมิกา ติดการพนันหนักมาก ทรัพย์สมบัติต่างๆ ก็เอาออกมาเร่ขาย เพื่อนำเงินไปเล่นการพนัน แถมลูกสาวอย่างเอมมิกา ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่หลานชายและลูกสะใภ้ของเขาคิดเลยซักนิด.

เขาต้องทำอะไรซักอย่าง.......