ทางที่ต้องเลือก

บ้านวิรากุล.....

"เป็นยังไงบ้าง ตาลม วันนี้เข้าไปประชุมที่บริษัทวันแรก"

แม่ของผมเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่ผมเดินเข้ามาในบ้าน หลังจากที่ผมไปประชุมผู้ถือหุ้น ที่บริษัทประกอบยานยนต์ ซึ่งครอบครัวผมเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุด ในบริษัท

"ก็ดีครับแม่ แล้วนี้ ที่บ้านมีแขกเหรอครับ ทำไมจัดเตรียมอาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้"

"ก็วันนี้หนูเอม กับพ่อและแม่ของเขาจะมาทานข้าวที่บ้านเราไง แม่เป็นคนเชิญเขามาเอง จะได้พูคุยเรื่องแต่งงานกันด้วย"

"จริงเหรอครับ"

".ใช่สิ แล้วเรื่องนั้น ลูกจะเอายังไง ดูท่าคุณปู่ จะไม่ฟังอะไรเลยนะ แล้วนี้กว่าคุณพ่อเราจะกลับมาจากต่างประเทศอีกตั้ง 2 เดือน ไม่มีใครช่วยพูดกับคุณปู่ ให้ยกเลิกข้อตกลงบ้าๆ นั้นนะ"

"เดียวผมจะคุยกับคุณปู่เองครับ ผมจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นเด็ดขาด"

ผมเดินลัดเลาะจากบ้านใหญ่ เพื่อที่จะไปบ้านของคุณปู่ ซึ่งตั้งอยู่ในอาณาจักร เดียวกันกับบ้านใหญ่ ที่พ่อกับแม่ผมอาศัยอยู่นั้นเอง คุณปู่ของผมท่านอาศัยอยู่ที่บ้านสวนที่เต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิด ซึ่งบ้านหลังนี้เป็นบ้านที่ท่านรักมาก เพราะเป็นบ้านที่ท่านสร้างให้กับคุณย่า ท่านทั้ง 2 อาศัยอยู่ที่นี้ ในช่วงบั้นปลายชีวิต จนคุณย่าสิ้นจากไป คุณปู่ก็ยังยืนยันที่จะอยู่บ้านสวนดอกไม้นี้ต่อไป เพราะท่านจะพูดเสมอว่าท่านอยากจะอยู่ในที่ ที่คุณย่าชอบ

บ้านสวนดอกไม้ ....

"เป็นไงบ้าง วันนี้ ได้ข่าวว่าเข้าบริษัทวันแรกนิ"

อินทร เอ่ยถามหลานชายคนเดียวของท่าน ในขณะที่ยืนรดน้ำต้นดอกกุหลาบของผู้เป็นภรรยา ที่ล่วงลับไปแล้วนั้น

"ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ"

"วันนี้คุณปู่จะไปทานข้าวที่บ้านใหญ่ไหมครับ วันนี้คุณแม่จัดเตรียมอาหารไว้เยอะเลย"

"แขกของแม่แกมาอีกหล่ะสิ นี้คงจะมากดดันปู่ ให้ยกเลิกสัญญานั้นอีกใช่ไหมหล่ะ"

"คุณปู่ครับ คุณปู่ก็รู้ ว่าผมกับเอมรักกัน แล้วคุณปู่จะมาบังคับให้ผมแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ทำไมครับ ถ้าคุณปู่สงสารผู้หญิงคนนั้น คุณปู่ก็ให้สิ่งอื่นทดแทนไปก็ได้นิครับ"

"ไม่ได้ ฉันสัญญา กับแม่ของ หนูมีนาเอาไว้ ก่อนที่เขาจะตาย ว่าฉันจะดูแลหนูมีนา ตอบแทนที่แม่เขาเคยช่วยชีวิตย่าของแกไง แกจำไม่ได้เหรอ ถ้าแกจำไม่ได้ แกก็ลองไปถามพ่อกับแม่แกดู ว่าตอนนั้นใครเป็นคนให้ชีวิตใหม่กับย่าแก"

ใช่ ผู้หญิงคนนั้น คนที่เคยบริจาคเกล็ดเลือดให้ย่าผม ตอนที่ย่าผมป่วยหนัก

"แล้วไงครับ ผมต้องเอาทั้งชีวิตของผมไปผูกไว้กับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เหรอครับ แล้วคนรักของผมหล่ะ เขาผิดอะไร"

ผมเอ่ยบอกคุณปู่ ด้วยน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง แววตาผมบ่งบอกว่าตอนนี้ผมโมโหมาก โมโหแต่ก็ยังไม่สามารถล้มเลิกสัญญาบ้าๆ ของคุณปู่ได้

"แกคิดว่าผู้หญิงคนนั้น กับครอบครัวเขา รักแกจริงเหรอ"

"คุณปู่พูดอะไร เอมรักผม และผมก็รักเอมคนเดียว ผมจะไม่ยอมทำตามสัญญาของคุณปู่แน่นอน"

"ก็รอดู ว่าเขาจะรักแกจริงไหม"

"คุณท่าน กับ คุณลม ค่ะ คุณนายให้มาตามไปทานข้าวได้แล้วค่ะ" เสียงของแม่บ้านที่ดูแลคุณปู่ เอ่ยขึ้น ทำให้ผมเลิกคุยเรื่องสัญญาบ้าๆ นั้น และเอ่ยขึ้นกับคุณปู่

"ไปทานข้าวกันดีกว่าครับ"

ผมเลือกที่จะหยุดคุยเรื่องสัญญากับคุณปู่ ผมไม่อยากให้บรรยากาศ ที่โต๊ะอาหารอึดอัด โดยเฉพาะ วันนี้ วันที่ครอบครัวคนรักของผมมาทานข้าวด้วยที่บ้าน

เมื่อผมและคุณปู่เดินเข้ามาถึงห้องอาหาร ก็พบกับ เอม และพ่อแม่ของเอม ที่นั่งรอที่โต๊ะรับประทานอาหาร

"สวัสดีค่ะ คุณปู่ วันนี้เอมทำ สาคูใส้หมูที่คุณปู่ชอบ มาฝากด้วยนะค่ะ"

เอมมิกา เอ่ยขึ้น เพื่อเอาใจคุณปู่ของของคนรักของตัวเอง เธอรู้ว่าอำนาจทุกอย่างขึ้นอยู่กับคุณปู่ ดังนั้นเธอจึงพยายามทำทุกอย่าง เพื่อให้คุณปู่ของลม รักและเอ็นดูเธอ อยากได้เธอมาเป็นหลานสะใภ้หมื่นล้าน ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สาวๆ หลายคนใฝ่ฝัน อยากคว้าเอาไว้ แต่จนแล้ว จนรอด ต่อให้เธอพยายามแค่ไหน คุณปู่ก็ไม่ได้รู้สึกอยากได้เธอ เป็นหลานสะใภ้ซักที ครอบครัวของเธอจึงหันเห ไปทางแม่ของ ลมแทน เพราะ แม่ของเธอ และลม เป็นเพื่อนสนิทกัน

"ขอบใจ"

"งั้นเราเริ่มทาน กันเลยไหมครับ เดียวอาหารเย็นก่อน"

ลมเอ่ยบอกกับทุกคน เพราะรู้สึกถึงความหมางเมินของคุณปู่ ที่มีต่อ คนรักของตัวเอง

"ปู่ลืมถามแก วันนี้ไปบริษัท แกเจอน้องเขาหรือยัง" หลังจากที่คุณปู่พูดจบ ทำให้ทุกคนที่อยู่บนโต๊ะอาหารมีสีหน้างุนงง ว่าคุณปู่กำลังเอ่ยถึงใคร

"คุณปู่หมายถึงใครครับ"

"หนูมีนาไง คนที่แกต้องแต่งงานด้วย"

"คุณพ่อค่ะ เอาไว้เดียวเราค่อยคุยกันเรื่องนี้ดีกว่าไหมค่ะ ตอนนี้ พิม ว่าเราทานข้าวกันก่อนดีกว่าค่ะ"

พิมพา เอ่ยตัดบท ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก เนื่องจากวันนี้ ครอบครัวเพื่อนรักของตัวเอง ที่นางมุ่งมั่นจะได้เกี่ยวดองกัน มาทานข้าวด้วย

"หึ"

"เอ่อ ผมได้ยินลูกเอม บอกว่าท่าน มีอาการปวดขาบ่อยๆ ให้ลูกเอมมาช่วยนวดให้ไหมครับ ลูกเอมนวดเก่งนะครับ"

พ่อของเอมมิกา พยายามพูดเอาใจ ผู้มีอำนาจสูงสุดของครอบครัวนี้ เพื่อที่ลูกสาวของตน จะได้เข้ามาเป็นสะใภ้หมื่นล้าน พวกตนก็จะได้สุขสบายไปด้วย เนื่องจากตอนนี้สถานการณ์ การเงินของครอบครัวของตนไม่สู้ดีนัก เนื่องจาก เขาและภรรยา ติดการพนัน ทำให้มีหนี้สินท่วมหัว แต่คนภายนอกไม่รู้หรอกนะ เพราะพวกเขาปิดเงียบ พยายามสร้างสถานการณ์ ว่า รวย มีเงินทองมากมาย

"ไม่เป็นไร ฉันมีพยาบาลดูแลอยู่ ไม่ต้องให้ลูกสาวของคุณมาลำบากหรอก"

"เอมไม่ลำบากเลยค่ะ เอมเต็มใจค่ะ คุณปู่"

"ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะ อยากเอนหลังซักพัก"

"คุณปู่จะไม่รับ สาคูใส้หมู ก่อนเหรอค่ะ เอมอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้" เอมมิกาเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้า ท่าทาง น้อยใจ

"ไม่หล่ะ พยาบาลให้ลดของมันอยู่ เอาไว้ให้ ตาลมกับพิมพา ทานเถอะ" พอคุณปู่พูดเสร็จ ท่านก็ลุกออกไปจากโต๊ะรับประทานอาหารทันที ด้วยท่าทางที่ไม่สนใจใครเลย

"ไม่เป็นไรนะ เดียวผมทานเอง" ผมหันมาบอกเอมด้วยคำพูดอ่อนโยน และอีกอย่าง คือผมไม่อยากให้คนรักของตัวเองต้องรู้สึกเสียใจไปมากกว่านี้ แค่เรื่องที่คุณปู่บังคับให้ผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น เอมก็เสียใจมากพอแล้ว

เวลาต่อมา...

หลังจากที่ทุกคนทานข้าวเสร็จ ครอบครัวของเอมก็ขอตัวกลับ ส่วนผมกับแม่ก็เดินออกมาส่งแขกที่หน้าบ้าน หลังจากนั้นแม่ผมก็เอ่ยขึ้น

"แม่คงต้องเร่งให้พ่อเรารีบกลับจากต่างประเทศแล้วหล่ะ ดูท่าคุณปู่ของลูก จะไม่ยอมรับหนูเอมเลย มีแต่จะเดินหน้า ให้ลูกแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น"

"ที่คุณปู่ถามผม ว่าเจอผู้หญิงคนนั้นหรือยัง แสดงว่าผู้หญิงคนนั้นทำงานอยู่บริษัทเราเหรอครับ ถ้าเป็นแบบนั้น แสดงว่าคุณปู่คงดูแล ให้ความช่วยเหลือมาซักพักแล้วแน่นอน แต่ที่คุณปู่พึ่งเอ่ยถึงสัญญาบ้าๆ นั้น ก็คงเห็นว่าผมจะแต่งงานกับเอมแน่เลยครับ.

"พรุ่งนี้ผมจะเข้าบริษัท เพื่อไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นให้รู้เรื่องเองครับ"