ตอนที่ 7

"ต่อจากนี้ไปเธอจะอยู่ที่นี่กับฉัน นี่เป็นเพนต์เฮาส์ของฉันเอง ปกติแล้วฉันก็จะมานอนค้างที่นี่บ้าง ก็จะไป ๆ มา ๆ ระหว่างที่นี่กับบ้านนั่นแหละ"

มาลินกวาดสายตามองดูเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของคอนโดมิเนียมชื่อดังด้วยความตกตะลึง ซึ่งเป็นห้องที่ทั้งกว้างใหญ่และหรูหรา ราวกับยกบ้านทั้งหลังขึ้นมาไว้บนตึกสูงก็ไม่ปาน

"คือว่าหนู เอ่อ...ฉันอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอคะ ฉันสามารถอยู่ห้องที่หรูหราแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอคะ"

"เธอก็อยู่ที่นี่นั่นแหละ ส่วนเรื่องเรียนเดี๋ยวฉันจะให้กวินเป็นคนจัดการให้ แล้วนี่ได้คิดไว้หรือเปล่าว่าอยากจะเรียนที่ไหนน่ะ"

"ตอนแรกก็ตั้งใจจะเรียนมหาลัยรัฐบาลที่ได้โควตาค่ะ แต่ว่า...หลังจากที่รู้ว่าจะไม่ได้เรียนต่อแล้ว ฉันก็มุ่งหน้าหางานทำอย่างเดียวเลย"

"งั้นก็เรียนมหาลัย XXX ก็แล้วกัน"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เอกชนเลยเหรอคะ ฉันเรียนมหาลัยที่ได้โควตาก็ได้ค่ะ แค่มาอาศัยอยู่กับคุณก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว ถ้าต้องเข้าเรียนมหาลัยที่ค่าเทอมสูงอีก หนู...เอ่อ...ฉันไม่กล้าจะรบกวนอะไรคุณราล์ฟมากกว่านี้แล้วล่ะค่ะ"

"อ้อ...ฉันเห็นเธอมักจะสับสนเวลาที่เรียกแทนตัวเองว่าหนูกับฉัน ฉันไม่ติดหรอกนะ ถ้าเธอจะแทนตัวเองว่าหนูน่ะ"

"คือต้องขอโทษด้วยนะคะ พอดีว่าหนูชินที่แทนตัวเองแบบนี้กับคุณ เพราะตอนเขียนจดหมายหาคุณ หนูก็แทนตัวเองแบบนี้มาตลอด แต่พอมาเจอตัวจริงแล้วมันผิดคาดมากค่ะ เพราะหนูไม่คิดว่าคุณจะยังเป็นวัยรุ่นอยู่ ถ้าต้องแทนตัวเองว่าหนูแบบนี้ ก็จะเหมือนเสียมารยาทกับคุณราล์ฟมากเกินไป"

"เธอคงคิดว่าการแทนตัวเองแบบนี้จะทำให้ฉันดูแก่งั้นสินะ"

"ใช่ค่ะ หนูต้องขอโทษด้วยนะคะ เพราะหนูคิดว่าคุณคงจะอายุมากกว่านี้ จากที่คุยกันมาตลอดน่ะค่ะ"

"ที่เธอคิดมันก็ไม่ผิดหรอก เพราะตอนนี้ฉันก็อายุสามสิบสี่แล้ว แล้วก็ไม่ใช่วัยรุ่นเหมือนที่เธอเข้าใจด้วย"

"เอ่อ...จะ...จริงเหรอคะเนี่ย คุณราล์ฟอายุสามสิบสี่แล้วจริง ๆ เหรอคะ คือหลังจากที่หนูเห็นคุณ หนูก็คิดว่าคุณคงจะอายุประมาณยี่สิบปลาย ๆ ซะอีกค่ะ"

"ตกใจขนาดนั้นเชียว? อ้อ...ตอนนี้ที่เพนต์เฮาส์ก็ยังไม่ได้เตรียมของอะไรเลย เดี๋ยวคืนนี้เธอก็นอนห้องฉันไปก่อนก็แล้วกัน ห้องอื่น ๆ ที่ว่างก็ยังไม่ได้ทำความสะอาดเพราะไม่ได้ใช้งานเลย ฝุ่นน่าจะเยอะ เดี๋ยวฉันค่อยให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้พรุ่งนี้"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ" มาลินรีบปฏิเสธพลางส่ายหน้าพัลวัน "ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ เดี๋ยวคืนนี้หนูนอนที่โซฟาก่อนก็ได้ ส่วนห้องที่ว่างก็ไม่ต้องให้แม่บ้านทำหรอกค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูทำเองได้ มันไม่ได้หนักหนาอะไรเลย"

"กวิน เดี๋ยวนายยกกระเป๋าของเด็กคนนี้ขึ้นไปไว้ที่ห้องนอนข้าง ๆ ห้องฉันก่อน แล้วพรุ่งนี้ก็อย่าลืมบอกให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วย แล้วก็ให้ทำความสะอาดห้องว่าง ๆ ชั้นล่างที่เหลือไว้ให้หมดเลยนะ ถ้ายกกระเป๋าเสร็จ นายก็กลับไปได้เลย"

"ครับบอส"

"เอ่อ...คุณราล์ฟคะ"

"ส่วนเธอก็ตามฉันขึ้นมาที่ห้องข้างบนด้วย ตอนนี้เลย" ร่างสูงไม่ได้ฟังคำขอของคนตัวเล็กเลย แต่กลับเดินขึ้นบันไดไปชั้นสอง ซึ่งมาลินก็ต้องทำตามคำสั่งของเขาเท่านั้น

มาลินเดินตามหลังแกร่งขึ้นไปที่ห้องชั้นบน ซึ่งเธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มาอาศัยอยู่ในที่สุดยอดแบบนี้ เพราะถ้าไม่รวยจริง คงไม่สามารถซื้อห้องเพนต์เฮาส์ที่อยู่ชั้นบนสุดของคอนโดสูงได้แน่ ๆ ซึ่งมันเป็นอะไรที่ไกลตัวเธอมากเหลือเกิน

"คุณราล์ฟคะ หนูไม่เป็นไรจริง ๆ นะคะที่จะนอนที่ห้องรับแขก หนูโอเคมาก ๆ เลยล่ะค่ะ ห้องนี้เป็นห้องของคุณ คุณก็นอนอย่างสบายใจเถอะนะคะ เพราะที่ห้องรับแขกก็ดูน่านอนมาก ๆ แถมยังดีกว่าที่หนูเคยนอนอีกเป็นร้อยเท่าเลย คุณราล์ฟไม่ต้องกลัวว่าหนูจะนอนไม่ได้หรอกค่ะ"

"ตอนนี้เธอยังไม่มีเสื้อผ้า ก็หาเสื้อยืดของฉันไปใส่ก่อนก็แล้วกัน วันนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้จะให้กวินจัดการเรื่องเสื้อผ้าใหม่ให้ ส่วนห้องน้ำอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จก็ไปนอนซะ เพราะพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปมหาลัย อีกไม่กี่อาทิตย์ก็จะเปิดภาคเรียนใหม่แล้วนี่"

"คุณราล์ฟคะ คือว่าฉัน..."

"ไปอาบน้ำ!"

"อึก...ค่ะ" หลังจากที่มาลินได้เห็นสีหน้าที่เอาจริงและน้ำเสียงที่จริงจังแบบนั้น ก็ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก ตอนนี้เธอก็เหมือนกับคนที่น้ำท่วมปากไปแล้ว

มาลินรีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดที่พอใส่ได้ ก่อนจะเลือกเสื้อยืดสีดำคอกลมกับกางเกงขายาวของเขา แล้วก็เดินไปที่ห้องน้ำอย่างรวดเร็ว

"ฟู่ว..." ราล์ฟก็ถอนหายใจพลางหย่อนกายลงบนโซฟาหรูในห้องนอน เพราะเขาต้องอดทนอย่างมากที่ต้องอยู่ในห้องนี้ด้วยกันทั้งคืน แล้วยิ่งได้รู้ว่าตัวเองก็มีความรู้สึกพิเศษกับคนที่ตัวเองอุปการะไปแล้ว ตัวเขาเองต่อจากนี้ก็คงต้องใช้ชีวิตอยู่กับเด็กในปกครองยากขึ้นแน่ ๆ

"เฮ้อ...หวังว่าเราคงจะไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามนะ หวังว่าเราคงจะยั้งตัวเองได้ ให้ตายสิ! แล้วคืนนี้เราจะนอนหลับได้หรือเปล่าเนี่ย"

ยี่สิบนาทีผ่านไป

มาลินเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับเสื้อยืดตัวใหญ่ของราล์ฟ แต่มาลินไม่ได้สวมกางเกงออกมาด้วย เพราะเพียงแค่เสื้อของเขาตัวเดียว ก็ยาวจนเป็นกระโปรงชุดนอนได้แล้ว

"คุณราล์ฟคะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับเสื้อผ้า เอ่อ...หนูต้องนอนที่เตียงจริง ๆ เหรอคะ"

"ก็ใช่น่ะสิ"

"แล้วแบบนี้คุณราล์ฟจะนอนที่ไหนล่ะคะ"

"โซฟาไง"

"แบบนั้นก็แย่สิคะ คุณราล์ฟเป็นเจ้าของห้อง จะให้นอนที่โซฟาได้ยังไง แบบนี้หนูก็ลำบากใจแย่สิคะ"

"รีบไปนอนได้แล้ว นอนแค่คืนเดียวเอง จะเป็นอะไรไป เดี๋ยวพรุ่งนี้บ่าย ๆ ฉันจะพาเธอไปสมัครเข้าเรียนมหาลัย"

"แต่แบบนี้หนูก็ไม่สบายใจหรอกนะคะ ถ้าให้เจ้าของห้องนอนโซฟาแบบนี้"

"แล้วเธอจะให้ทำยังไงล่ะ แต่ถ้าจะให้เธอไปนอนที่โซฟา ฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน"

"นั่นไงคะ ขนาดคุณราล์ฟยังไม่ยอมให้หนูนอนเลย งั้นหนูก็ไม่ยอมเหมือนกันค่ะ"

"แล้วจะให้ทำยังไง จะนั่งคุยกันทั้งคืนเลยรึเปล่าล่ะ คุยจนถึงโต้รุ่งแบบไม่ต้องนอนน่ะ"

"ก็ได้นะคะ"

"นี่ฉันกำลังประชดเธออยู่นะ"

"งั้นคุณราล์ฟก็มานอนที่เตียงด้วยกันเถอะค่ะ"

"ฮะ?"

"เอ่อ...หนูหมายถึงมานอนคุยกันที่เตียงก็จะได้ไม่เมื่อยไงคะ ไหน ๆ คืนนี้เราก็จะไม่นอนกันแล้ว"

"งั้นเธอก็นอนรอไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันอาบน้ำก่อน"

"ค่ะ" มาลินก็รับคำด้วยดวงตาเป็นประกาย เพราะเธอมีคำถามมากมายเหลือเกินที่อยากจะถามผู้มีพระคุณมาตลอด สิบสองปีที่ได้แต่คุยกันผ่านทางจดหมาย วันนี้ความฝันที่เธออยากจะมีโอกาสได้คุยกับผู้มีพระคุณก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไปแล้ว

ราล์ฟเดินเข้าไปในห้องห้องน้ำด้วยอารมณ์ปั่นป่วนไม่น้อย เพราะใครจะคิดว่าคนที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอด จะชวนขึ้นเตียงด้วยท่าทีไร้เดียงสาแบบนั้น ถึงจะรู้อยู่แล้ว ว่าคำเชิญชวนของเธอไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงอะไร เพราะเธอก็คงอยากจะชวนเขาพูดคุยบนเตียงจริง ๆ แต่เธอจะรู้หรือเปล่า ว่าการชวนขึ้นเตียงแบบนี้มันหมายถึงอะไร

"อันตรายมาก อันตรายจริง ๆ ให้ตายสิ! นี่เธอคิดจะปั่นหัวฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย อย่าไปเที่ยวชวนผู้ชายคนอื่นขึ้นเตียงแบบนี้เชียวนะ เฮ้อ...ถ้าจะชวนก็ขอให้เป็นฉันคนนี้คนเดียวก็พอ สำหรับฉันถือเป็นข้อยกเว้นก็แล้วกัน"