ตอนที่ 6

"เอ๊ะ? สิบล้าน ไม่นะคะคุณราล์ฟ อย่าทำแบบนั้นนะคะ คุณแม่ไม่มีวันพอใจกับเงินที่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณให้ไป เดี๋ยวคุณแม่ก็จะต้องตามไปเอากับคุณอีก อย่าตามใจท่านเลยนะคะ แล้วเรื่องตบหน้าแค่นี้ ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ มันไกลหัวใจ คุณราล์ฟกลับไปเถอะค่ะ อย่ามาที่นี่อีกเลยนะคะ"

"หน็อย...อีนังนี่ จะมาขัดลาภกูอีกแล้วนะ อีนังตัวดี!" มาลีก็ง้างแขนเพื่อจะตบหน้ามาลินอีก ส่วนมาลินก็หลับตาปี๋เพื่อเตรียมใจที่จะโดนมารดาตบอีกครั้ง

"ผมบอกให้หยุดไง! นี่คุณเป็นแม่ภาษาอะไรกัน ทำกับลูกในไส้ของตัวเองได้ถึงขนาดนี้" ราล์ฟก็ปกป้องมาลินด้วยการจับแขนมาลีที่ง้างเตรียมจะตบ ก่อนจะรั้งไหล่เล็กของมาลินเข้าหาตัว

มาลินก็ทำอะไรไม่ถูกเมื่อจู่ ๆ ก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของผู้มีพระคุณโดยไม่ทันตั้งตัว แต่เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะผลักไสหรืออะไรทั้งนั้น จึงได้แต่มองดูที่เสื้อสูทหรูของเขาแทน เพราะไม่รู้จะวางตัวยังไง

"เธอก็เอาเช็คมาสิ แล้วจะเอายัยมาลินไปที่ไหนก็เอาไปเลย" มาลินที่สูงเพียงแค่หน้าอกของราล์ฟก็ยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เพราะเธอไม่อยากให้เรื่องราวมันจบแบบนี้ เธอรู้สึกเกรงใจที่มารดาจะต้องเอาเงินจากผู้มีพระคุณแบบนั้น

"เธอไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ แล้วก็ไปอยู่ฉันตั้งแต่วันนี้ แล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ซะ"

"แต่หนู เอ่อ...ฉันขอคุยกับคุณแม่อีกสักนิดได้ไหมคะ บางทีคุณแม่อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ค่ะ ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา คุณก็ช่วยเหลือส่งเสียฉัน ดูแลฉัน มันมากมายซะจนชีวิตนี้ ฉันคงหาอะไรมาตอบแทนคุณไม่หมดอยู่แล้ว อย่าให้ครอบครัวฉันต้องติดหนี้บุญคุณคุณราล์ฟมากไปกว่านี้เลยนะคะ ได้ไหมคะคุณแม่ หนูขอร้องล่ะ หนูก็บอกคุณแม่แล้วไงคะ ว่าต่อไปหนูจะดูแลคุณแม่เอง เรามาเริ่มต้นกันใหม่เถอะนะคะ"

"มึงอย่ามาพูดมากอีมาลิน กูไม่ได้ต้องการมึง กูต้องการเงินต่างหาก แล้วมึงจะไสหัวไปไหนก็ไปซะ แล้วอย่ามาโผล่หน้ามาให้กูเห็นอีก เอาล่ะ...กูจะไม่ข้องเกี่ยวกับยัยตัวซวยคนนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้น เธอจะเอาอีมาลินไปทำอะไรก็เอาไปเลย แต่ต้องจ่ายเงินสิบล้านมาก่อน"

"กวิน นายร่างสัญญามาหน่อย"

"ครับบอส"

ไม่ถึงสิบนาที ทั้งสองฝ่ายก็เจรจากันเสร็จเรียบร้อย ก่อนที่กวินจะยื่นเช็คมูลค่าสิบล้านบาทให้กับคนตรงหน้าด้วยแววตาสมเพช

"การเจรจาเสร็จสิ้น แล้วก็อย่าให้อีมาลินโผล่หน้ามาที่นี่อีกเด็ดขาด เพราะกูเกลียดมันจะตาย พวกเธอจะพามันไปไหนก็ไปเลย แล้วก็อย่ามาแถวนี้อีกเด็ดขาดนะ อ้อ...แล้วห้องนี้พวกเธอเป็นคนเช่าต่อจากตาแก่นั่นแล้วใช่ไหม งั้นฉันขอก็แล้วกัน ส่วนมึงจะไปเก็บเสื้อผ้าก็ไปเก็บเลยนะ แล้วต้องเสร็จภายในคืนนี้ด้วยล่ะ เฮ้อ...สบายใจจริง กูจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระสักที อ้าว? มึงยังจะมาทำหน้าตาอาลัยอาวรณ์อยู่อีกทำไม รีบออกไปได้แล้ว กูไม่เปลี่ยนใจหรอกนะ รีบไสหัวไปสักทีสิ!"

"หนูลาแล้วนะคะคุณแม่" มือเล็กก็ยกมือไหว้มารดา พลางปาดน้ำตาบนใบหน้า ที่มีแต่หยาดน้ำตาไหลออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหันมามองมารดาเป็นครั้งสุดท้าย รีบเดินออกไปทันที

หลังจากที่ประตูห้องถูกปิดลง มาลินก็รีบกล่าวขอโทษทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

"หนู เอ่อ...ฉัน ต้องขอโทษด้วยนะคะกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ฉันขอโทษฉันคุณราล์ฟมากจริง ๆ ค่ะ ที่คุณแม่เอาเงินสิบล้านบาทของคุณไปง่าย ๆ แบบนั้น เดี๋ยวฉันจะหางานทำ แล้วค่อยทยอยใช้คืนคุณนะคะ สัญญาเลยค่ะ แต่ว่าเรื่องที่บอกจะให้ไปอยู่ด้วยนั้น คุณราล์ฟไม่ต้องลำบากหรอกนะคะ เพราะฉันไม่เป็นไรจริง ๆ ฉันก็ตั้งใจไว้อยู่แล้วล่ะค่ะ ว่าจะออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด ถึงแม้ว่าพวกคุณจะไม่มาที่นี่ในวันนี้ แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องออกไปจากที่นี่อยู่ดี"

"รีบไปเก็บข้าวของได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะรออยู่หน้าห้องนี่แหละ ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความ"

"แต่ฉันไม่อยากรบกวน..."

"เลิกพูดคำว่ารบกวนสักที ถ้ามันรบกวนฉันขนาดนั้นจริง ๆ ฉันคงไม่เสียเวลาส่งเสียเธอมาตลอดสิบสองปีหรอกนะ"

"แต่ฉันไม่อยากไปสร้างภาระให้กับคุณอีกแล้วจริง ๆ นะคะ ฉันไม่อยากจะรบกวนคุณราล์ฟมากไปกว่านี้แล้ว อ๊ะ!" ร่างเล็กของมาลินก็เซเข้าหาอ้อมกอดของคนตัวใหญ่ เพราะมือแกร่งได้รั้งไหล่เล็กของมาลินเข้าหาตัว จนตกไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง

มาลินก็รีบหลบสายตาของคนตัวสูงอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่สามารถทำตามที่ต้องการได้

"เงยหน้าขึ้นมา แล้วจ้องตาฉันเดี๋ยวนี้!" เสียงที่ทรงอำนางก็ทำให้มาลินรีบทำตามอย่างว่าง่าย ดวงตากลมโตที่มีแต่ความวิตกกังวล ก็ทำให้ราล์ฟรู้สึกผิดอยู่ในใจเล็กน้อย ที่ต้องจำใจแสดงในด้านที่ใจร้ายออกมา เพราะคนตรงหน้าก็รั้นเกินกว่าที่เขาจะแสดงเป็นคนใจดีได้

มาลินที่ไม่สามารถสบตากับดวงตาที่ทรงอำนาจได้นานขนาดนั้น ก็รีบหลับตาลงอย่างรวดเร็ว

"เธอลืมไปหรือเปล่า ว่าตอนที่แม่ของเธอได้เงินสิบล้านไปนั้น มันต้องแลกด้วยอะไร"

มาลินก็ชะงักไปทันทีเพราะเธอก็ลืมไปว่า การที่มารดาได้เงินก้อนใหญ่ไปนั้น มันก็คือการแลกตัวเธอกับเงินสิบล้านบาท ซึ่งมาลินก็รีบพยักหน้าอย่างยอมจำนน เพราะเธอในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากสิ่งของที่มารดาขายไปด้วยเงินสิบล้านบาท

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ไปเก็บข้าวของที่จำเป็นซะ อ้อ...ส่วนเสื้อผ้าไม่ต้องขนไปหรอกนะ เพราะยังไงก็ต้องซื้อใหม่ทั้งหมดนั่นแหละ"

"ได้ค่ะ งั้นหนู...เอ่อ ฉันขอตัวไปเก็บของสำคัญก่อนนะคะ"

"เดี๋ยวฉันเข้าไปด้วย"

"อย่าเข้ามาเลยค่ะ เพราะห้องนี้มันไม่มีอะไรน่าดูหรอก เดี๋ยวจะทำให้คุณเสียสายตาเปล่า ๆ เพราะมันก็เป็นแค่ห้องเล็ก ๆ ที่รกรุงรังและเต็มไปด้วยข้าวของ คะ...คุณราล์ฟคะ"

มาลินก็ตกใจไม่น้อย เมื่อมือหนาได้เปิดประตูลูกบิดเข้าไปโดยไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอกำลังพูดสักนิด ซึ่งมาลินก็ได้แต่คิดในใจ ว่าผู้มีพระคุณของเธอค่อนข้างจะไม่ฟังใครและเอาแต่ใจไม่น้อยเลย

มาลินก็ได้แต่ยอมจำนนกับคนตรงหน้า แล้วเปิดประตูห้องเก็บของที่เป็นห้องนอนของตัวเองเข้าไป ส่วนราล์ฟและกวินก็หันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าห้องรก ๆ แคบ ๆ แบบนั้นจะเป็นห้องนอนของคนได้

มาลินก็ไม่ได้เก็บเสื้อผ้าตามที่ราล์ฟสั่ง เธอก็ไปหยิบกระเป๋าผ้าคู่ใจและกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบเพื่อใส่ของสำคัญเท่านั้น ซึ่งสิ่งที่มาลินเอาใส่กระเป๋าไปด้วย คือกล่องสมบัติส่วนตัวในวัยเด็กและกล่องจดหมายจำนวนมาก ที่เธอเคยได้รับจากผู้มีพระคุณมาตลอดสิบสองปี ก่อนจะปิดกระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกมาจากห้องเก็บของ พลางหันกลับไปมองห้องของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย ถึงแม้ว่าเธอจะได้มาอยู่ที่ห้องนี้นานสุดแค่สองเดือนหลังจากที่เรียนจบก็ตาม แต่มันก็เป็นห้องหลบภัยที่เธอรู้สึกผูกพันไม่น้อยเลยทีเดียว

ราล์ฟก็รู้สึกดีใจอยู่ในใจไม่น้อย เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่คนตรงหน้าเอาติดตัวไปด้วย จะเป็นจดหมายจำนวนมากที่เขาเป็นคนเขียนส่งมาตลอดสิบสองปี

"เก็บของเสร็จแล้วสินะ กวิน...นายถือกระเป๋าเดินทางของเด็กคนนั้นด้วย"

"ครับบอส"

"งั้นก็ไปกันเถอะ จากนี้ไปก็จงลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่ซะ แล้วก็มาเริ่มต้นชีวิตใหม่กับฉัน"

มาลินที่ได้ยินคำพูดของผู้มีพระคุณก็แอบปาดน้ำตาที่ไหลออกมาทันที ถึงคำพูดที่เอ่ยออกมาจะเป็นแค่คำพูดที่แสนธรรมดา แต่สำหรับหัวใจของเธอที่กำลังเคว้งคว้างในตอนนี้ ก็ทำให้มาลินน้ำตาไหลออกมาด้วยความซึ้งใจ

'เขาไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ คำพูดแค่เพียงสั้น ๆ แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกมีพลังบวกอยู่เสมอ นี่คือคุณราล์ฟที่เธอเคยคุยผ่านจดหมายมาตลอดสิบสองปีจริง ๆ ด้วย'