บทที่5 กลิ่นหอมยังติดตรึง

  มาริคหงุดหงิดชอบกลที่เห็นเมียชังแต่งตัวไปอ่อยผู้ชายคนอื่น ทีแรกเขาว่าจะพาแนนนี่ คู่ควงคนสำคัญไประเริงรักกันต่อที่คอนโดส่วนตัว แต่เขาจำใจต้องพาเมียแต่งพากลับมายังบ้านใหญ่

 “พี่ริค จะพาบัวไปไหน” 

 “ก็กลับเรือนหอนะสิ! อย่าพูดมาก น่ารำคาญ” 

 ท่านประธานหนุ่มเก็บกดความโมโหเอาไว้ในใจรอวันที่เอาคืนกับเธอให้สาสม

 ปัง! ประตูบ้านเรือนหอที่คุณหญิงแม่ตั้งใจสร้างทำมาแก่ลูกชายกับลูกสะใภ้ถูกเปิดออก

 ร่างบางถูกแรงผลักจากคนตัวโตลงบนเตียงอย่างรุนแรง เธอเจ็บตรงข้อศอกที่กระแทกตรงหัวเตียงเมื่อกี้นี้จึงมีรอยแดงขึ้นมา แต่จำยอมปิดเสียงร้องความเจ็บปวดไม่ให้เล็ดลอดออกมาให้คนใจดำได้ยิน

 “โอ๊ย! พี่ริค อย่าทำอะไรบัวเลยนะคะ บัวขอร้อง” หญิงสาวหวาดกลัวเมื่อปีศาจร้ายของเขากำลังตื่นตัวขึ้นมา มือหนาปลดเข็มขัดราคาแพงโยนออกไปจากตัว

 “ฉันจะทำโทษเมียชังของฉันคนนี้นะสิ ว่าอย่าไปแต่งตัวแบบนี้อ่อยผู้ชายคนอื่น ฉันไม่ชอบ! ฉันจะทำโทษเธอไม่ให้แต่งตัวอย่างนี้อีก” 

 มือสากฉีกกระชากชุดเดรสสีชมพูยาวออกจากตัว มาริคตกตะลึงกับรูปร่างซ่อนรูปของเลขาหน้าห้องที่ตนจงเกลียดจงชังราวกับว่าเธอเป็นขยะ ไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้ กลับไม่คิดว่าบัวหอมจะซ่อนรูปเรือนร่างเย้ายวนสุดเซ็กซี่กว่าสาวๆ คนอื่นที่เขาเคยควงมาทั้งหมด

 “ฮึก พี่ริคบอกเองว่าจะไม่แตะต้องขยะอย่างบัวไม่ใช่เหรอคะ” 

 “แต่ถ้าหากขยะชิ้นนี้มันหอมหวาน ฉันก็อยากจะลอง” 

 เขาล็อคมือบางสองข้างรวบขึ้นข้างบนหัว พลางขึ้นคร่อมทาบทับไม่ให้คนตัวเล็กดิ้นหนีหลุดไปจากปีศาจร้ายคนนี้ได้

 “พี่ริคบอกบัวว่าจงเกลียดจงชังเมียคนนี้ไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงกลับกลืนน้ำลายตัวเองไม่ทัน” น้ำตาคลอเบ้าเต็มดวงตาคู่สวยทำให้ใจแกร่งหล่นวูบลงไปในตาตุ่ม

 “ถ้างั้นฉันจะกลั้นใจทำล่ะกัน” 

 คำพูดกับการกระทำมันตรงกันข้าม เขาอยากจะลิ้มลองรสชาติขยะที่หอมหวานและอยากเอาหน้าคมสันซุกตรงกลางทรวงอกขนาดใหญ่ ทั้งที่เห็นด้านนอกธรรมดาก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมาก แต่พอเปิดดูข้างในกลับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความกระหายหิว

 ใบหน้าคมสันกระโจนลงมาซักไซร้ซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรงด้วยแรงโมโหหึงจนหน้ามืดตามัว กลิ่นสาวพรหมจรรย์ทำให้เป้ากางเกงตุงออกมา ตอนนี้บัวหอมกลายเป็นเหยื่อสาวสำหรับเขาที่ตัวเองคลั่งไคล้

 “ฮึก พี่ริค บัวเจ็บ” 

 ท่านประธานหนุ่มหยุดชะงักก่อนจะตั้งสติได้ คำพูดของตัวเองวันนั้นกลับลอยขึ้นมา

 'ชาตินี้ฉันไม่มีวันแตะต้องผู้หญิงสกปรกอย่างหล่อนอีก จำเอาไว้ซะ!' 

 “พี่ริค บัวขอร้อง อย่าทำร้ายจิตใจกันเลย บัวไม่ไหว” บัวหอมทั้งหวาดกลัวทั้งตกใจกับความป่าเถื่อนของสามีสุดเลวทราม เมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากนรกทั้งเป็นนี้สักที

 “โธ่เว้ย!” ชายหนุ่มผลักร่างเมียชังด้วยสายตาสับสนหัวใจ เขาจะไม่ทรยศหัวใจตัวเองยอมกลืนน้ำลายตัวเองเด็ดขาด

 “หึ! ต่อให้หล่อนเปลี่ยนโฉมกลายเป็นสาวสวยมากขนาดไหน ฉันก็ไม่มีวันรักเธอ นังผู้หญิงเพศยา!” 

 มาริคกำมือแน่นด้วยความโกรธสุดขีดก่อนจะเดินออกไปจากห้องหอ เสียงปิดประตูห้องดังปังสุดแรงด้วยอารมณ์โมโหหึงหวงจัด ที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าส่วนในใจลึกๆ มีผู้หญิงใสซื่อ อ่อนหวานอย่างบัวหอมเข้าไปอยู่ตรงนั้นเสียแล้ว

 “ฮึก ฮือๆ บัวเจ็บ” ทั้งเจ็บกายและเจ็บใจที่ถูกเขาย่ำยีความรักแท้อันแสนบริสุทธิ์จนไม่มีชิ้นดี

 “บัวรักพี่ริค แต่พี่ริคกลับทำลายความรักของบัวจนพังย่ำยี บัวจะขอหัวใจที่ให้พี่ริคกลับคืนมา!” ค่ำคืนนี้มันช่างเป็นคืนที่ฝันร้ายสำหรับเธอมาก บัวหอมจำมันฝังใจว่าเขาคือปีศาจร้ายในคราบสุภาพบุรุษภายในสายตาคนอื่น

                       _________ 

 “ทำไมตัวพวกหล่อนมันเหม็นมากขนาดนี้ ออกไป” 

 น้ำเสียงเข้มทุ้มใหญ่เอ่ยตะโกนลั่นสองสาวที่หอบหิ้วมาจากคลับบาร์และนัวเนียกันต่อที่คอนโดส่วนตัว เขาอารมณ์ค้างเติ่งจากเมียสุดชัง แต่ทำไมอาการของตนกลับแปลกไปกว่าเดิม หลังจากที่สูดดมกลิ่นความหอมจากบัวหอม

 “ไอรีนกับแก้มใสฉีดน้ำหอมใส่เต็มที่แล้วนะคะ เหม็นตรงไหนคะ” สองสาวลีลาเด็ดจากคลับบาร์ที่เพื่อนเกียร์เป็นเจ้าของอยู่

 “แหวะ เหม็น ออกไป อย่าเข้ามาใกล้ฉันอีก ฉันจะอ้วก” 

 สุดท้ายสองสาวก็ถูกท่านประธานหนุ่มอารมณ์ร้อนใช้เท้าถีบออกจากห้องส่วนตัวพร้อมกับคำพูดไล่หลังสองสาวนั้น

 “ออกไป อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าอีก ไม่งั้นฉันจะฆ่าพวกหล่อนแน่” 

 “คนอะไรโหดชะมัด เป็นฉัน ฉันไม่อยู่แล้ว” ไอรีนกับแก้มใสกลัวตายรีบคว้าเอารองเท้าส้นสูงตัวเองออกมาแทบไม่ทัน

 คนตัวโตก่ายหน้าผากด้วยอารมณ์ร้อน เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงอารมณ์เสียใส่พวกหล่อนด้วย?! มือหนาจับท่อนเอ็นใหญ่ที่เปียกชุ่มน้ำรักตัวเองเมื่อนึกถึงใบหน้า 'เมีย' ที่ต้องนอนกลืนกินน้ำตาแทนข้าวอยู่คนเดียว

 “ไอ้ริค แกเป็นอะไรวะ” 

 ทันใดนั้นเสียงประตูห้องนอนส่วนตัวก็ถูกเปิดออกมา กลายเป็นร่างอรชรของบัวหอมพลางใส่ชุดกระต่ายสั้นสุดเซ็กซี่ ทรวงอกขนาดใหญ่ที่เขาอยากสัมผัสมันอีกครั้งใกล้จะทะลักออกมาจากเนื้อผ้าน้อยชิ้น

 “บัวหอม เธอมาที่นี่ทำไม” 

 “บัวเห็นว่าพี่ริคเครียดๆ อยากหาที่ลงระบาย เมียคนนี้พร้อมจะช่วยรีดน้ำพิษออกมาได้ พี่ริคจะได้สบายเนื้อสบายตัวมากขึ้น” ร่างเมียเด็กเดินเข้ามาหาสามีหนุ่มอย่างช้าๆ เพื่อยั่วยวนเสือหนุ่มตบะแตก

 ภรรยาสาวมานั่งบนเตียงที่มีเขากึ่งนั่งกึ่งนอน ใบหน้าอ่อนหวานซ่อนเปรี้ยวจับใบหน้าคมสันเข้ามารับบทจูบของเธอที่จูบไม่เป็นตามประสีประสาสาวบริสุทธิ์

 “อื้ม จูบไม่ได้เรื่อง เดี๋ยวผัวคนนี้จะสอนประสบการณ์จูบนี้ว่าการจูบมัดใจชายหนุ่มเป็นอย่างไร” 

 “บัวคิดถึงพี่ริคมาก บัวอยากทำหน้าที่ภรรยาแก่พี่ให้สมบูรณ์ ก่อนที่พี่ริคจะขับไล่บัวออกไปจากบ้าน” บัวหอมตีหน้าเศร้าสลด

 “ตราบใดที่เธอยังไม่ได้มีลูกชาย(คนแรก)แก่ฉัน เธอไม่มีสิทธิ์ออกไปจากฉันได้ทั้งนั้น” 

 ท่านประธานหนุ่มบึ้งตึงด้วยความโมโห เขาพลิกตัวร่างบางของเมียชังให้นอนแบนราบบนเตียงนอนนุ่มก่อนจะปลดปล่อยอารมณ์ค้างเติ่งตัวเองออกมาอย่างจัดหนักจัดเต็ม โดยที่บัวหอมไม่ขัดขืนกลับเต็มใจยอมให้สามีทำตามใจปรารถนา

 “อ่าห์ หอมมาก หอมหวานจนฉันอยากจะกลืนกินตัวเธอทั้งวันทั้งคืน” 

 “อ๊ะ อ่าห์ พี่ริค บัวใกล้จะเสร็จแล้ว” เสียงครางหวานกระเส่าพลางจิกเล็กตรงไหล่บ่ากว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านภายในร่างกาย

 “อื้ม ตรงนั้นแหละ ดีมาก อ่าห์ โอ้ว” 

            ก๊อก ก๊อก 

 “นายครับ นายเป็นอะไรทำไมถึงร้องดังแบบนั้นครับ” 

 เสียงเคาะประตูดังลั่นพร้อมกับเสียงลูกน้องที่อยู่ด้านหน้าห้องทำให้คนที่หลับตาพริ้ม สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากการฝันเปียก เขาพบว่าตัวเองกำลังเอามือสองข้างกอบกุมท่อนเอ็นใหญ่ที่มีน้ำกามไหลหยาดเยิ้มออกมาเลอะผ้าปูที่นอนเป็นวงกว้าง

 มาริคตกใจเมื่อเห็นไม่เห็นเมีย(ชังในฝัน) หรือว่าเขาจะเครียดเรื่องงานจึงฝันเปียกแปลกๆ กลิ่นหอมหวานของเมียชังยังติดตรึงในจมูกของเขา

 “เป็นอะไรวะเนี่ย จู่ๆ นึกถึงหน้านังผู้หญิงเพศยาคนนั้น ไอ้น้องชายของฉันก็เกิดปฏิกิริยาขึ้นทุกที” 

 “บัวหอม โทษฐานที่ทำให้ฉันเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนไม่ได้ เธอต้องมาเป็นที่รองรับระบายอารมณ์ของฉัน!” 

                       .......... 

   ทางด้านคนที่เข้าไปก่อกวนความฝันของท่านประธานหนุ่ม เธอยิ้มสบายใจเฉิ่มเมื่อได้ยินคุยไลน์กับพี่อาทิตย์ 

 ร่างหญิงสาวออกมายืนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่ตรงหน้าระเบียงเรือนห้องหอ ความจริงเธออยากขอคุณหญิงนวลนภาให้ไปอยู่ที่บ้านใหญ่เหมือนเดิม แต่ท่านกลับยังอยากให้เธออยู่เรือนหอ คุณหญิงแม่ยื่นข้อเสนอแก่ลูกสะใภ้โปรดว่าถ้าหากหนึ่งเดือน บัวหอมอยู่กับสามีไร้รักอย่างไม่มีความสุข จึงอนุญาตให้มาอยู่กับคุณหญิงแม่บ้านใหญ่

 “ชีวิตของบัวมันเจ็บปวดมาเยอะแล้ว บัวคงอาภัพความรักแล้วล่ะ พี่อาทิตย์” บัวหอมโทรคุยกับรุ่นพี่ เธอรู้สึกสบายใจที่มีพี่ชายคุยสนุกด้วย

 (ใครว่าล่ะ พี่ต่างหากที่รักน้องบัวมาตลอด รักไม่เคยเปลี่ยนแปลง น้องบัวจะทนถูกคุณมาริคทำร้ายตลอดไปทำไม ถ้าอยู่ที่นั่นไม่มีความสุข หย่ากับเขาซะ พี่จะไม่มีวันให้น้องบัวต้องเสียใจแน่นอน)

 “บัวหย่ากับพี่ริคไม่ได้ค่ะ เพราะบัวเกรงใจคุณหญิงท่าน”  

 (พี่เข้าใจ แต่ถ้าวันไหนน้องบัวไม่สบายใจ อยากจะหาใครสักคนอยากจะปรึกษา พี่เป็นที่ปรึกษากับน้องบัวได้เสมอ) 

 “ขอบคุณพี่อาทิตย์นะคะที่รักและหวังดีแก่น้องสาวคนนี้”