Novels by พัดลดา

ปรวีร์ถูกคุณแม่บัวหอมเอ็ดดุจนหน้าหงอย เขาต้องขอโทษเด็กหญิงกิ่งพยอมอย่างบังคับ เด็กชายเก็บกดความโกรธเคืองกับเธอเอาไว้ในใจ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่ เขาจะทำให้เธอเจ็บตัวเหมือนกับที่เธอวิ่งชนเขาจนเจ็บหัวเข่า “เจ็บครับแม่ ทาเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไงครับ ผมเจ็บ” หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่เสร็จ ปรวีร์ต้องมานั่งทายาตรงหัวเข่าน้อยสองข้าง “แม่ทาเบาอยู่นี่ไงครับลูกวีร์ ถ้าหากลูกวีร์ไม่คิดจะวิ่งไปข้ามรั้วไร่องุ่นตรงนั้น หนูกิ่งพยอมคงไม่มาวิ่งชนลูกวีร์ของแม่หรอก เราเป็นผู้ชาย ยังไงต้องให้เกียรติผู้หญิง ผู้ที่อ่อนแอกว่าตัวเองนะลูก” “มีแต่คุณแม่คนเดียวที่เข้าข้างผม คุณพ่อกับพี่เมศกลับเข้าข้างยัยเด็กผู้หญิงคนนั้น” ปรวีร์เกลียดเด็กผู้หญิงคนนั้นเข้าไส้ แม้แต่ชื่อก็เอ่ยออกมาไม่ได้! “อย่าคิดแบบนั้นมันไม่น่ารักเลยรู้ไหม หนูกิ่งพยอมเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อที่ทำไร่องุ่นติดกับไร่ของพ่อเรา ยังไงวีร์ก็ต้องเอ็นดูน้องกิ่งเหมือนพี่เมศของลูกนะ” “ฮึ!” นายน้อยแห่งไร่ภูฟ้าคนใหม่ในอนาคตกอดอกอย่างเอาแต่ใจตัวเอง คนอย่างเขาไม่มีทางยอมพ่ายแพ้ใคร ปรวีร์ สกุลเรวัติต้องเป็นหนึ่งไม่รองใคร (ยกเว้นพี่ชาย) บัวหอมส่ายหัวเล็กน้อยก

เมื่อปิดเทอมใหญ่ทีไหร่ มาริคต้องพาพวกลูกและเมียมาเที่ยวพักผ่อนอยู่ที่ไร่ภูฟ้าทุกครั้ง ซึ่งปรวีร์ ลูกชายคนรองเรียกร้องคนเป็นพ่อให้พามาที่นี่อยู่เป็นประจำ ปีนี้คุณย่านวลนภาแก่ลงทุกที มีโรคประจำตัวทำให้ไม่สามารถออกมาเที่ยวได้ดั่งใจเหมือนสมัยก่อน มีป้าหนิงคอยดูแลคุณหญิงท่านอยู่ไม่ห่างกาย “นายใหญ่ คุณหนูบัวมาแล้วเหรอคะ” แม่นมที่มีอายุเพิ่มมากขึ้นมีคนดูแลประคองออกมาต้อนรับนายใหญ่แห่งไร่ภูฟ้า “แม่นมไม่ต้องออกมาต้อนรับผมก็ได้ครับ ลูกๆ มาหาแม่นมของพ่อหน่อยเร็ว” เพียงได้ยินคำสั่งของพ่อมาริค ลูกชายกับลูกสาวแสบซนรีบวิ่งเข้ามาหาตรงหน้าคุณพ่อ “สวัสดีครับ/ค่ะแม่นม” ลูกชายสามคนและลูกสาวอีกสองคนของนายใหญ่พร้อมเพรียงยกมือไหว้สวัสดีผู้มีอาวุโสมากกว่า ท่าทางกิริยา อ่อนน้อมถ่อมตน คุณแม่บัวหอมสั่งสอนพวกลูกมาเป็นอย่างดี “ตายจริง น่ารักน่าชังจัง นายน้อยและคุณหนูของนม” แม่นมรู้สึกรักและเอ็นดูพวกลูกทั้งห้าคนของนายใหญ่มาริคเสียแล้วสิ “พ่อคร้าบ ผมขอพาพี่เมศไปตรงโน้นได้ไหมครับ” ปรวีร์หันมาส่งสายตาปริบๆ ขอร้องบิดาของพวกเขา “ได้ครับลูก เพลิง ดูแลลูกชายของฉันให้ดีๆ ละ” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งหัวหน้าคนงานในไร่ “ครั

“ทำงานห่วยแตกภาษาอะไร ทำอะไรก็ชักช้า ไม่ได้เรื่อง! ฉันไล่เธอออก” “แต่พลับเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่นะคะท่านประธาน โปรดให้โอกาสพลับด้วยเถอะค่ะ” เสียงตวาดดังลั่นของท่านประธานมาริคด้วยอารมณ์โมโหเกรี้ยวกราด ตั้งแต่ชายหนุ่มแพ้ท้องแทนเมีย เขารู้สึกหงุดหงิดง่าย เห็นอะไรขัดหูขัดตาเล็กน้อยก็โกรธจัดจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ พลับพลึงเป็นเด็กนักศึกษาเข้ามาฝึกงานที่นี่เป็นวันแรกตามที่อลัน ลูกน้องคนสนิทหามาให้ทำงานหน้าที่เลขาแทนชั่วคราวจนกว่าท่านจะหาเลขาคนที่ถูกใจมาทำงานได้ แต่หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานต้องโกรธจัดขนาดนั้น “ฉันไล่เธอออก เธอก็ต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนให้ยามด้านล่างขึ้นมาลากตัวหล่อนออกไป!” ยามที่มาริคโกรธฉุนเฉียวจัด ลูกน้องของเขาแต่ละคนแทบจะมองหน้าเจ้านายหนุ่มไม่ติด เลขาเก่าก็เป็นภรรยาสุดรักของเขาที่สั่งห้ามไม่ให้ทำงาน อ้างว่ากำลังตั้งท้องอ่อนและต้องเลี้ยงดูพวกลูกแสบซนถึงสี่คน “ปะ ไปแล้วค่ะ” นักศึกษาฝึกงานใหม่เข้ามาทำงานเป็นเลขาฝึกหัดของเขาวันแรกก็ถูกไล่ออกเสียแล้ว พลับพลึงเดินสวนทางกันกับภรรยาของมาริค บัวหอมไม่ชอบอารมณ์เอาแต่ใจของเขา ทุกครั้งที่อลั

รถโรงพยาบาลรีบมายังบ้านร้างท้ายเมืองหลวงตามคำบอกว่ามีคนกำลังจะคลอดลูกที่นี่ เพียงพวกเขามาถึงก็ได้ยินเสียงเด็กร้องดังจากด้านในบ้านตรงนั้น “เมียผมคลอดลูกแล้ว” มาริคจำเป็นต้องทำคลอดลูกด้วยตัวเอง เด็กชายทารกแรกเกิดอยู่ในเสื้อสูทของเขาที่ห่อหุ้มพันตัวเอาไว้พลางส่งเสียงร้อง “พี่ริค ลูก” น้ำเสียงอ่อนแรงของคนที่เพิ่งเบ่งคลอดลูกออกมาในบ้านร้าง เพราะอั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ลูกของเราปลอดภัยดี คลอดง่ายแบบนี้ เตรียมมีลูกคนที่สี่รอได้เลย” ริมฝีปากหนาประทับจูบกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน เขาต้องขอบคุณเธอมากกว่าที่ให้กำเนิดทายาทของเขารวมถึงสามคนในตอนนี้ “อื้ม พี่ริค บัวไม่ไหว” คุณแม่ลูกสามรีบปฏิเสธเขาทันควันโดยไม่ต้องคิดมาก การมีลูกได้แต่ละทีต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด เธอแทบไม่มีแรงจะเบ่งคลอดลูกคนต่อไปแล้ว คนเพิ่งคลอดลูกคนที่สามหมาดๆ ถูกนำตัวส่งทำความสะอาดตัวเด็กที่โรงพยาบาล บัวหอมหมดสติด้วยความอ่อนเพลียตั้งแต่เจอหน้าลูกชาย โดยมีมาริคคอยตามประกบอยู่ไม่ห่างกาย บัวหอมรู้สึกตัวขึ้นอีกทีก็ได้ยินเสียงเด็กแฝดร้องด้วยความดีใจที่จะได้เจอหน้าน้องชายของพวกเขา “บัวฟื้นแล้ว ดูลูกชายของเราสิหน้าตาเหมือนพี่ชายของเขา

“โอ้ก อ้าก” “ท้องมาห้าเดือนกว่าแล้วนะ ยังไม่หายแพ้ท้องอยู่อีกเหรอ” มือหนาลูบหลังของบัวหอมที่กำลังโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผ่านมาสี่เดือนกว่าที่หญิงสาวบอกข่าวดีกับชายหนุ่มว่าตั้งท้องลูกคนที่สาม แน่นอนว่าเขาตะโกนดีใจดังลั่นทั่วบ้านและมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ชาย มาริคตั้งใจว่าถ้าหากบัวหอมคลอดลูกคนที่สามเมื่อไหร่ เขาจะขอเธอแต่งงานใหม่ทันที “แหวะ อ้วก พี่ริคพาบัวออกไปล้างปากหน่อย” เธอแสบคอไปหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกเดินไปไหน ชายหนุ่มประคองร่างคนท้องนูนใหญ่ประมาณห้าเดือนกว่าออกมาจากห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างปากให้เรียบร้อย หญิงสาวแพ้ท้องหนักกว่าท้องสาวแรกเสียอีก “เป็นยังไงบ้าง ยาดมไหม” มาริคจำเป็นต้องส่งงานไปให้รองประธานบริษัททำแทน เพราะเป็นห่วงเมียกับลูกที่ท้องใหญ่ “ไม่เป็นไรค่ะ บัวหายคลื่นไส้แล้ว ว่าแต่ปรเมศกับมาลินล่ะคะ บัวอยากเจอพวกเขา” มือเล็กลูบไล้หน้าท้องนูนใหญ่อย่างเบาๆ ลูกคนที่สามชอบดิ้นแรงมาก แรงเสียจนเธอแทบจุกเสียดท้องจนนอนไม่ได้ “เดี๋ยวพี่ลงไปตามสองแฝดชายหญิงมาให้นะบัว ขอหอมแก้มลูกในท้องหน่อย” ว่าที่พ่อลูกสามตีหน้ามึนก้มลงมากดจูบหน้าท้องนูนใหญ่ในชุดคลุมท้องของหญิง

ก่อนที่ท่านประธานหนุ่มจะเอ่ยบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดของบัวหอม เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยงจากถังขยะหน้าบ้านของคุณหญิงนวลนภา ประตูห้องถูกเปิดออกเป็นคุณหญิงแม่อุ้มหลานแฝดที่ส่งเสียงดัง เพราะอยากเจอหน้าแม่ของพวกเธอ “หนูบัว ฟื้นแล้วเหรอลูก” “ค่ะคุณแม่ หายดีแล้ว ปรเมศ มาลินมาให้แม่อุ้มหน่อยค่ะ” บัวหอมรีบผละออกจากคนตัวโตพร้อมปาดน้ำตาออกมาอย่างลวกๆ มาริคถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่คุณแม่เข้ามาขัดจังหวะสวีทหวานกับเมียรักของเขาเสียจริง เขาแอบคิดว่าค่อยหาเวลาบอกความจริงเรื่องนั้นแก่บัวหอมรับรู้ก็แล้วกัน “ผมขอตัวไปหาหมอเพื่อมาตรวจดูอาการของบัวก็นะครับ” ชายหนุ่มขอตัวออกจากห้องพักฟื้นคนป่วย “ลูกของบัวไม่ดื้อใช่ไหมคะคุณแม่” คุณแม่ลูกอ่อนอุ้มลูกชายกับลูกสาวคนละข้าง ปรเมศกับมาลินเห็นทรวงอกใหญ่ตรงหน้าพร้อมเอามือแตะตรงหัวนมราวกับอยากกินนมแม่ “ไม่ดื้อเลย หลานแฝดของย่าน่ารักน่าเอ็นดูทุกคน หลานทั้งสองอยากกินนมแม่ก็เลยมาหาหนูบัวเช้าหน่อยนะจ้ะ” ขวดนมที่บัวหอมปั๊มนมเอาไว้หลายขวดก็หมดตั้งแต่เมื่อคืน โดยเฉพาะปรเมศกินนมจุกว่าน้องสาวแฝดหลายเท่า “สงสัยพวกลูกคงอยากกินนมแล้ว บัวขอให้นมลูกก่อนนะคะคุณแม่” “จ้ะ ต

คำว่าสามีสายเปย์ไม่เกินจริง แปดเดือนถัดมา น้ำค้างถูกเขาจับมาเป็นภรรยาที่เขารัก และยังพาเธอและลูกชายแฝดสองคนออกไปเที่ยว หลังจากเสร็จงานแต่งงานอลังการสมฐานะของทายาทสายตรงครอบครัวจรูญเพทายแล้วนั้น บ้านสองชั้นสีขาวหลังใหญ่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นไม้ใหญ่บดบัง แต่ด้วยบรรยากาศแสนรื่นร่มและสดชื่นทำให้ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกย้ายเข้ามา น้ำค้างเพิ่งรู้ว่าห้าปีนั่น เจมส์แอบสร้างเรือนหอแยกออกมาจากบ้านจรูญเพทาย โดยเขาให้เหตุผลที่เธอขัดแย้งไม่ลง ‘ห้าปีที่ผ่านมาพี่ทุกข์ทรมานใจมากแค่ไหน นับวันรอเวลาที่ไม่อาจรู้ว่าพี่จะเจอหนูกับพวกลูกได้เมื่อไหร่ พี่เคยขอพรอธิษฐาน ถ้าหากว่าเราสองคนเป็นเนื้อคู่แท้จริง ขอให้พรหมลิขิตชักนำพาหนูเจอกับพี่ แล้วพี่สัญญาว่าจะรัก ดูแล ไม่ทำให้คนที่พี่รักต้องเสียใจเพราะการกระทำอันโง่เขลาของพี่’ ‘....’ ถ้าเป็นแต่ก่อนน้ำค้างไม่เชื่อ และหาว่าเขาโกหก เพราะเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เสียเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อแล้ว ‘หนูเป็นคนเดียวที่เข้ามาทำให้พี่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ขอบคุณนะ น้ำค้าง’ ‘แต่น้ำเห็นว่าพี่เจมส์ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงเลยนะคะ เรื่องความชวนพาน้ำลากขึ้นเตียงเนี่ย!’

งานแต่งงานรอบสองซึ่งเกิดจากความรักและความเข้าใจของคนสองคน เพียงไม่กี่เดือนที่น้ำค้างยอมมอบใจ เชื่อและไว้วางใจพ่อของลูกแฝด ตกปากรับคำตกลงจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยความเต็มใจจากคนที่เธอคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ให้กับเขาดูแล ทั้งคืนน้ำค้างตื่นเต้น แทบนอนไม่หลับ ซึ่งแตกต่างจากงานแต่งงานครั้งแรกที่เกิดจากบังคับ จวบจนกระทั่งตีสามกว่าก็ถูกปลุกขึ้นมาแต่งหน้าและทำผม โดยสามีสายเปย์จ้างช่างแต่งหน้าชื่อดังฝีมือดี ราคาแพงแค่ไหน เจมส์จ่ายไหว ขอแค่เมียเขาสวยที่สุดก็พอ “เจ้าสาวสวยมากเลยค่ะ” ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้ากระจก มีรอยยิ้มแย้มกว้าง สีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความสุขล้นอก สายตาคู่สวยไร้แว่นตากรอบหนาเตอะกลับดูสวยมากในสายตาผู้ชายทุกคนที่พบเห็นนั่นใช่น้ำค้างหรือเปล่า... “ขอบคุณมากค่ะ” “หม่ามี้แฮะ!” เสียงเรียกของลูกชายสองแฝดที่น้ำค้างคิดถึงสุดหัวใจดังจากทางด้านหลัง ช่างแต่งหน้าทำผมต่างหันมามองหน้ากันอย่างรู้หน้าที่ดีรีบเดินเลี่ยงออกจากห้องแต่งตัวเจ้าสาว เพราะแต่งตัวให้น้ำค้างกลายเป็นเจ้าสาวสวยงดงามในงานนี้เสร็จแล้ว “เชาว์ ชาวิน” อ้าแขนสองข้างรอรับลูกชายสองคนต่างวิ่งเข้ามาสวมกอดแนบแน่นด้วยความคิดถึง ส

ก่อนที่สองสามีภรรยากำลังจะคืนดีกัน ภายในห้องน้ำ เจมส์ยกบั้นท้ายของน้ำค้างเหนือขึ้นกว่านี้ ก่อนจับท่อนเอ็นอุ่นร้อนผงาดชูชันพร้อมทำศึกรักตลอดเวลา สอดเสยเข้าไปในกายสาวลึก ออกคำสั่งให้หญิงสาวกระแทกก้นลงมาสุดแรงทำให้นิ่วหน้า ทั้งเจ็บทั้งจุกในท้องน้อยคราวเดียวกัน “อ๊ะ พี่เจมส์” น้ำหวานล่อลื่นผสมผสานน้ำสีขาวขุ่นใสของเขาทำให้ลำเอ็นร้อนกดแช่ค้างนิ่งไว้ด้านในโพรงสาวช่างดูดรัดเขาจนแทบแตกคาร่อง “อย่าเพิ่งหนีบขาพี่ อ๊าส์...น้ำค้าง” ท่อนขาเรียวสวยสองข้างแยกกว้างกว่านี้เพื่อรองรับตัวตนของเขาดันผ่านเข้าลึกสุด สัมผัสกลีบเนื้อดังครูดจนเธอเสียวซ่าน โอบรัดดูดกลืนด้านในจนใบหน้าคมคายอดกลั้นไม่ไหว เงยหน้าสูดปากครางร้องเรียกชื่อแต่น้ำค้าง เสียงครางกระเส่าถูกลบกลืนไปด้วยเสียงน้ำไหลจากฝักบัวที่ไหลแรงกว่าปกติ ทุกช่วงจังหวะขยับเขยื้อนเข้าออกอย่างช้าๆ ยังไม่ต้องการให้เมียรักเจ็บตอนนี้ “แรงอีกได้มั้ย ดีขึ้นรึเปล่าครับ” เจอคำถามแบบนั้น น้ำค้างผงกหัวตอบ แก้มแดงนวลร้อนผ่าวด้วยความขวยเขิน จากความเจ็บระบมทีแรกกลับร้อนวูบวาบภายในท้องน้อย “ดูดของผัวมาก” พูดได้แค่นี้ นิ้วกร้านหยาบอีกข้างไล้เลื่อนขึ้นมาหยุด

บ้านจรูญเพทาย ในเวลาสองชั่วโมงต่อมา “เบบี๋จ๋า ฟังผัวก่อนสิ ผัวรู้ว่าหนูโกรธพี่มาก แต่ตอนนั้นผัวไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขาเลยนะ” “ไม่ต้องมายุ่งกับน้ำ พี่เจมส์ไม่เคยรู้หรอกว่าตลอดห้าปีที่น้ำต้องยอมอุ้มท้องลูกของคนสันดานปากหมา ก็มีแต่คุณภรุจคนเดียวที่เสียสละเวลาอันมีค่าของงานเพื่อมาคอยดูแล เลี้ยงดูลูกแฝด ขณะที่น้ำออกไปเปิดร้านขายน้ำชาไต้หวันไข่มุกนะ ถ้ารู้แต่แรก น้ำไม่น่าใจอ่อนให้กับพี่หรอก” “น้ำค้าง” สายตาของเจมส์เงยหน้ายืนมองดูแผ่นหลังของเมียพฤตินัยเดินสะบัดเชิดหน้าขึ้นเข้าไปจัดห้องเหมือนเดิมพร้อมป้าญาวี หลังพาลูกชายแฝดเข้ามาแนะนำตัวให้พ่อตัวเองรู้จัก ซึ่งคนอยากมีหลานมานานอย่างเจต์ ตื่นเต้นดีใจ เห็นหน้าหลานชายสองคนก่อนตาย ก่อนหน้านั้นน้ำค้างหันมาเคลียร์เรื่องที่เธอแอบได้ยินเขาคุยกับภรุจ สุดท้ายหญิงสาวโกรธอดีตสามีอารมณ์ร้อนไปพาลอาละวาด ชกต่อยหมัดภรุจจนมีรอยช้ำตรงมุมปากในวันนั้นที่เธอเห็น น้ำค้างให้อภัยเจมส์ไม่ได้ “สมน้ำหน้า ทำกับเขาไว้เยอะ พอผลกรรมตกมาที่แกก็กลายเป็นหมาหงอยนั่งขอความรัก ฉันไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชเวทนาแกจริง ๆ” เจต์ลาออกจากตำแหน่งท่านประธานบริหารสูงสุด ยกบริษัท

“หม่ามี้แฮะ! พวกผมหาชุดของตัวเองไม่เจอ” สองแฝดวิ่งออกจากห้องน้ำในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอย่างไม่อายใคร เพราะคิดว่าตัวเองอยู่กับแม่คนเดียว ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ชอบทำกัน และน้ำค้างค่อนข้างคุ้นชินกับเจ้าหนอนน้อยสองคนแสบซน ทว่า...มีคนอื่นเข้ามาอยู่ในนี้ด้วยสิ แถมยังเห็นภาพที่พวกเด็กวัยนี้ไม่สมควรดู “เชาว์ ชาวิน!” น้ำค้างผลักอกแกร่งของอดีตสามีออกห่าง รีบลุกจากเตียงแล้วก้มลงจัดแจงเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อย ส่วนคนตีหน้ามึนยังยืนอยู่เฉย เจมส์ไม่สะทกสะท้านหรือมียางอายเสียด้วยซ้ำ ยักคิ้วเจ้าเล่ห์เสมือนเป็นต่อจนพวกสองแฝดรีบถลาดึงตัวแม่ตนเองถอยห่างจากผู้ชายอันตราย น้ำค้างยกมือขึ้นมานวดเคล้นคลึงกุมขมับตัวเอง เกือบลืมไปว่าข้างในห้องนี้มีลูกชายฝาแฝดอยู่ เธอหน้าร้อน ทำตัวไม่ถูกทันท่วงที “อ้าว คิดจะโชว์หนอนน้อยให้แด๊ดดูหรอก ปะ เดี๋ยวแด๊ดจะโชว์ปืนกลใหญ่ให้เชาว์กับชาวินดู แค่นี้เล็กน้อย อนาคตแด๊ดจะได้ลูกสะใภ้มั้ยเนี่ย” ทว่า...สองแฝดยังคงมีทิฐิ อคติในใจของพ่อแท้จริงหลีกเลี่ยง หลบหนีทางอื่น “ผมกับน้องอาบน้ำแล้วครับ” พูดจบทำหน้าบึ้งตึงใส่ แต่คนมองลอบยิ้มขบขัน ไม่โกรธถือสาสักนิดเดียว “อาบแล้วก็อาจจ

แม้ว่าการเจอกันครั้งแรกระหว่างสายสัมพันธ์สามคนสองพ่อลูกแฝดชายจะไม่ค่อยลงตัวดีเสียเท่าไหร่ ทว่าเจมส์หงายไพ่การ์ดสุดท้ายทำเอาเด็กชายเชาว์และน้องชาวินจำนนยอมเปิดรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง เข้ามาสู่ครอบครัวจรูญเพทายเหมือนเดิม ‘ตลอดที่ผ่านมา แด๊ดเจ็บปวดและรู้สึกผิดกับแม่ของพวกลูกมาตลอด มันจะเป็นไปได้มั้ยถ้าหากแด๊ดดี้คนนี้ขออยู่ชดใช้ความผิดที่เคยทิ้งพวกหนู แด๊ดรักเชาว์ ชาวินและหม่ามี้มากเลยนะครับ’ น้ำค้างลอบเลียงเคียงถามความสมัครใจของลูกชายฝาแฝดค่อนข้างหัวดื้อรั้นเล็กน้อย ไม่ค่อยเชื่อใจคนแปลกหน้าอะไรง่ายๆ ว่าจะยอมย้ายเข้าไปอยู่บ้านพ่อตัวจริงของพวกแกหรือเปล่า และคำตอบที่ได้รับมาเธอหยุดนิ่ง ทบทวนความรู้สึกตัวเองสักสิบวินาที ‘ถ้าหม่ามี้ยังรักแด๊ดดี้คนนี้อยู่ ไม่รักแด๊ดดี้รุจแล้ว พวกผมแอบสงสารแด๊ดรุจนะครับ’ นี่คือคำตอบของชาวิน แฝดผู้น้อง ‘ถ้าหากหม่ามี้ยอมไป พวกผมจะไปตามติดหม่ามี้ทุกที่เลยครับ’ “ว่ายังไง เธอจะยอมกลับไปอยู่กับพี่ได้มั้ย น้ำค้าง” จากตอนนี้ห้าทุ่มเกือบใกล้เที่ยงคืน หลังน้ำค้างส่งลูกชายฝาแฝดเข้าห้องอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมีเรเปล ทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กจำเป็นเกลี้ยกล่อมนอน แน่น