Novels by Padla Da

‘มารีน่า’ น่าจะเป็นชื่อผู้หญิงในสต็อกของเพลย์บอยร้ายของเขา แต่ใครกันล่ะ... “หนูน้ำค้าง” เสียงเรียกของพ่อสามีทำให้คนแอบคิดมากสะดุ้งจนตัวโยน หญิงสาวเลือกหันมาส่งยิ้ม ขณะลืมคิดสนิทว่าตอนที่เรามีอะไรกัน พอจำได้เลือนรางว่าเขาใส่เครื่องป้องกันหรือเปล่า ถึงแม้ว่าสถานะเราจะเป็นสามีภรรยาต่อกัน มีแค่บางอย่างไม่เหมือนกันซึ่งคือความรัก เขาเห็นเธอเป็นของเล่นไร้ค่า เมียตัวเองนอนป่วยอยู่แท้ๆ ยังนัดกับผู้หญิงคนอื่น ใจเธอก็รักเป็น เจ็บเป็น... “คะคุณพ่อ” เสียงสั่นๆ ตอบรับ “หนูโอเคใช่มั้ย” พ่อสามีคงหมายถึงเธอทนไหวได้หรือเปล่ากับการต้องอยู่กับคนที่เขาไม่ได้รักเรา ทว่าเธอยิ้มน้อยๆ เรื่องหัวใจไม่สามารถบังคับชอบใครได้ แต่ปัจจุบันขอทำมันให้ดีที่สุด “โอเคค่ะ” “ถ้าเกินกว่าลูกชายป๊าชอบทำให้หนูน้ำค้างพบเจอแต่ความเจ็บปวด เสียใจจนหนูทนไม่ไหวรีบมาบอกป๊าทันที ไม่ต้องเกรงใจ” “ขอบคุณมากค่ะคุณพ่อ” เจต์มองเห็นบางอย่างจากตัวลูกสะใภ้คนโปรด บ่งบอกว่าเธอนี่แหละจะมาปราบเพลย์บอยตัวพ่อให้อยู่หมัด และตอนนี้น้ำค้างไม่ใช่สาวสุดเฉิ่มเหมือนที่ลูกชายเขาเคยสบประมาท เขาเชื่อใจเธอ “ให้ป๊าเฝ้าหนูน้ำค้างมั้ย หรือว่าหน

น้ำค้างเป็นห่วงงานมากกว่าห่วงตัวเอง หน้าที่เลขาของท่านประธานเจมส์ต้องมาก่อนตำแหน่งเมียครอบครองใบทะเบียนสมรสเฉยๆ แต่ไม่ได้ครอบครองหัวใจเพลย์บอยตัวร้ายอย่างเขา เลขาสาวหยัดกายเปลือยเปล่าลุกจากเตียง ตามเนื้อตัวขาวเนียนกลับมีรอยจ้ำ รอยดูดเต็มร่องรอยไปหมด แสดงชี้ชัดให้เห็นว่าเธอเป็นของใคร ไม่ได้การแล้ว เกเรกับงานมาหลายชั่วโมง เธอต้องรีบออกไปทำงานสมกับเงินเดือนที่ได้รับ ความรู้สึกแรกเมื่อได้สติคือเมื่อยขบไปทั้งตัว “จะไปไหน” เจ้าของมือหนาคว้าหมับเข้าไว้ต้นแขนเรียวเล็กเอ่ยปากถาม “น้ำต้องรีบออกไปทำงานค่ะ” ก่อนจะลากพาร่างกายแสนอ่อนเพลียถอยห่างจากสามีจอมตะกละเรื่องเซ็กซ์ สารภาพว่ากลิ่นกายของเขาชวนเธอแทบมึนเมาจริงๆ “เธอตัวร้อน!” ครั้นเขาจะแกล้งวอแวเมียเด็กอีกรอบ แต่เพียงสัมผัสเนื้อตัวร้อนรุ่ม ความรู้สึกข้างในบางอย่างกระตุกวูบอย่างบอกไม่ถูก เพิ่งนึกได้ว่าเขารังแกคนที่กำลังหายป่วย “ไม่ต้องมายุ่งกับน้ำ” “อย่าดื้อได้มั้ย” คนที่เนื้อตัวเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าห่มปิดกายท่อนล่างใช้แรงกระชากปลิวตัวเมียชอบขัดคำสั่งสามีตัวเอง รวบตัวกอดเอาไว้ “ฉันไม่รู้ว่าเธอมีไข้ ถ้ารู้ก่อน ฉันจะไม่รังแกเธอ”

ทีหลังบ้าอะไรกัน ไร้เหตุผลที่สุด น้ำค้างเม้มปากสั่นระริกไว้แน่น เขาสั่งให้เธอนั่งคุกเข่า เธอจำใจทำตามและจงใจบีบๆ นวดเคล้น แต่อีกฝ่ายตำหนิด้วยเสียงดุเข้มขึ้น เลขาสาวทั้งกลัวและประหม่า “ไม่มีแรงนวดรึไง” น้ำค้างแอบเบ้ปากใส่คนหลับตาแน่น เอนหลังพิงเก้าอี้บุนวม ก่อนเธอจะออกแรงบีบจุดตรงส่วนนั้นไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ ตามคำสั่ง เธอเกลียดรอยยิ้มที่น่าชังจากบอสบ้าอำนาจมากที่สุด “อ๊า…ไล่ขึ้นอีก แบบนั้นแหละ” เขาร้องครางออกมาอย่างห้ามกลั้นไว้ไม่อยู่ เมื่อมือน้อยของเธอแตะตรงจุดส่วนกลางของความเป็นชายแข็งขึงสู้รับจนอีกฝ่ายตกใจ แต่มุมปากหนายกยิ้มร้าย ลืมตาขึ้นแล้วรวบตัวร่างเมียสมรสที่เคยเกลียดชังเพียงเพราะอคติ หาว่าเป็นผู้หญิงหน้าเงินเอาไว้ในอ้อมอก ทว่าเขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเนื้อตัวเธอหอมละมุน ทำให้คนสูดดมผ่อนคลายความตึงเครียดจากการทำงานได้ดี ”อ๊ะ พี่เจมส์ ไหนบอกว่าแค่นวด?” หันกลับมาหรี่ตามองต้องการคำตอบจากเจ้าของมือหนาที่คว้าหมับเข้าที่แขนตั้งแต่ต้น ส่วนคนทำกลับเฉยชา ไม่รู้ไม่ชี้ “ทีแรกคิดว่าแค่นวดเฉยๆ แต่ตอนนี้เธอทำให้น้องชายของฉันตื่น เธอต้องรับผิดชอบมัน น้ำค้าง” คนเป็นเมียไม่มีสิทธิ์คัดค้านส

“หย่า? เธอลืมพันธะสัญญาหนึ่งปีของเราแล้วเหรอ” น้ำค้างเชิดหน้าขึ้น แต่กลับทำให้เจมส์ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เห็นได้ชัดว่าใบหน้าคมคายกำลังโกรธ ย่างเท้าเดินเข้ามาฉุดดึงแขนของเธอปะทะแผงอกกว้างของสามีกำลังจะหย่าภายในเร็ววัน “พี่เจมส์! น้ำเจ็บนะคะ” พยายามบิดข้อมือเล็กจากเขา แต่อีกฝ่ายรวบตัวร่างเล็กเข้าสู่อ้อมแขน “เจ็บเหรอ?” แค่นหัวเราะเย้ยหยันน้ำค้าง เขาล่ะเกลียดจริงๆ คนชอบสำออย “งั้นมาลองเจ็บพร้อมกันทั้งสองคนมั้ยล่ะ” “....” น้ำค้างเงยหน้าขึ้นมามองหน้าสามี และคำตอบต่อมาทำเอาเธอส่ายหัวพัลวัน “อยู่ด้วยกันแบบนี้มันสะใจดี ยิ่งเธออยากหย่าจากฉันแล้วไปเสวยสุขกับไอ้ภรุจ ว่าที่ผัวใหม่ ฉันก็ยิ่งจะทำให้เธอทุกข์ทรมานเมื่อต้องอยู่คนที่ไม่ได้รัก เป็นไงล่ะ น้ำค้าง” ปกติเจมส์ไม่ใช่ผู้ชายจะยื้อรั้งผู้หญิง ซึ่งมองเป็นแค่ของเล่นแก้เบื่อชั่วครั้งชั่วคราว ยกเว้นน้ำค้างที่เขานึกอยากจะเล่นสนุกกับร่างกายของเธอต่อ ครั้งเดียวมันจะไปพออะไร! “จะทำบ้าอะไร!” เห็นร่างเล็กแหกปากร้องโวยวาย เขาก้มลงมากระซิบเสียงกระเส่า และคำพูดนั้นทำเอาน้ำค้างกลั้นหายใจ เสียววูบที่ท้องน้อยอย่างบอกไม่ถูก กำสายกระเป๋าสะพายไว้แน

เธอ...คือของตายที่เหยียบผ่านไปผ่านมา เขาคิดแบบนั้นมาตลอด...ทว่า กลับทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ สุดท้ายวนวกกลับมาหาเรื่อง วอแวกเมียแต่งอยู่ภายในบ้านท่าเดียว คนอย่างน้ำค้างดื้อด้าน บอกว่าให้อยู่คอนโดฯ สุดท้ายก็ร่อนเร่เดินซมซานกลับมาอยู่บ้าน ทั้งที่แต่ก่อนเขาไม่เคยเหยียบบ้านนี้ด้วยซ้ำ ทำเอาคนเป็นพ่อคลี่ยิ้มออก สาเหตุหลักคือลูกสะใภ้คนโปรดนั่นเอง “กลับดึกเชียว ไปเที่ยวผู้หญิงมากี่คนต่อคืนแล้วล่ะ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจมส์ชอบดื่มเหล้าแทนข้าวมากกว่าอยู่ดี แต่ทว่ายังดีเหมือนแต่ก่อนที่ยอมกลับเข้ามานอนบ้าน คนเป็นพ่อส่ายหัวเอือมระอากับลูกชายคนเดียว “ป๊ายังไม่นอนอีกเหรอครับ” มันก็ช่างกล้าถาม ถ้าเขานอนแล้วคงไม่มานั่งรอลูกชายออกไปตรวจตรางานไนต์คลับของตัวเองหรอก เจต์ได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยโรยรินมาแตะจมูก บ่งบอกว่าวันนี้เจมส์ก็ไปดื่มสังสรรค์กับเพื่อนอีกตามเคย ไม่เคยคิดจะห้ามปราม เพราะยังไงห้ามก็ไม่สำเร็จ “ป๊ามารอแก” ได้ยินดังนั้น เจมส์ถึงกับชักสีหน้าเปลี่ยนไปจากเดิม พลางใช้มืออีกข้างดันนิ้วชี้เข้าทางตัวเอง “รอผม?” หรือว่าจะเกี่ยวกับลูกสะใภ้คนโปรดของท่าน “อืม...วันนี้แกไม่ได้เข้าบริษัทท

เจมส์โทรสั่งเรเปลให้ออกไปซื้อยาลดไข้และแผงยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน เสร็จแล้วก็หันมาหาคนที่ดื้อดึง ไม่ยอมเอนหลังนอนพักบนโซฟา ระหว่างรอยา และก็ไม่รู้ว่ายาคุมฉุกเฉินต้องกินหลังมีอะไรกันกี่ชั่วโมง... “วันนี้ฉันให้เธอพักหนึ่งวัน อยากกลับบ้านหรือเปล่า หรือว่าจะเข้าไปพักด้านในห้อง” เจมส์ว่าพลางพยักพเยิดหน้าไปทางห้องนอน ซึ่งจัดเอาไว้เป็นที่พักชั่วคราว ส่วนมากถ้าไม่มีงานด่วนจริงต้องทำข้ามวันข้ามคืน น้อยโอกาสนับครั้งจะเข้าไปด้านในห้องนั้น “ไม่ค่ะ น้ำยังไหว” แต่คนเราจะฝืนร่างกายตัวเองไปได้สักกี่น้ำ ความอ่อนเพลีย ใบหน้าซีดเซียวแสดงออกชัดเจน เขาถอนหายใจหนัก รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนอย่างน้ำค้างรักงาน ชอบทำงานดีกว่าอยู่นิ่งเฉย แต่หักโหมฝืนสังขารร่างกายหนักเกินกว่าจะต้านรับไหวแบบนั้น คนที่เป็นห่วงมากสุดไม่ใช่เขา เพียงไม่อยากถูกพ่อเขาตำหนิ! “หรืออยากให้ฉันจับเธอมาฟาดตีก้น โตแล้วไม่ใช่เด็ก” สถานะของเจมส์มีสิทธิ์ปกครองทุกอย่าง ควบคุมเหนือกว่าเมียที่อยู่ใต้โอวาท แล้วยิ่งเขาได้สิทธิ์สามีทั้งนิตินัยและพฤตินัย ถ้าคนในปกครองดื้อด้าน ย่อมมีสิทธิ์จะกำราบอย่างไรก็ได้ ย่อมไม่ผิด “ค่ะ” น้ำค้างพยายามระงับอาการ