Novel-novel oleh พัดลดา

ทว่าแพรชมพูส่ายหน้าพัลวัน ถึงจะเมากรึ่มแต่ยังมีสติ พอฟังคำพูดของสามีออก รู้ด้วยว่าพยัคฆ์กำลังโกรธ และมาตามตัวเธอกลับบ้าน “อื้อ...ไม่เอาค่ะ” เธออายผู้คนต่อหน้ามากมาย “ยังดีที่รู้จักอาย! กลับบ้าน” “อุ้มหน่อยค่ะ แพรน่าจะเดินไม่ไหว” สุดท้ายพยัคฆ์ยอมตามใจเมียสายขี้อ่อย ถ้าหากรู้ตั้งแต่แรกว่ากินเหล้าเมากรึ่มๆ แล้วอ่อยผัวตัวเองขนาดนี้ เขาไม่น่าอนุญาตให้เธอมาเลย ขนาดมีเขาคอยประกบอยู่ ยังมีพวกผู้ชายหลายคนต่างจับจ้องมองเรือนร่างเพรียวบางสุดเซ็กซี่น่าเสียดายที่แพรชมพูมีสามีแล้ว เมียกู....ใครห้ามแตะ แม้แต่สายตา! “เธอนี่จริงๆ เลย” ถึงเขาจะบ่นอุบรำคาญมากขนาดไหนก็ตาม ทว่าย่อตัวเล็กน้อยก่อนช้อนสะโพกเธอยกหวือขึ้นมาแนบแผงอก แพรชมพูทำเสียงอู้อี้ในลำคอ ฟังออกบ้าง ฟังไม่ออกบางคำ “พี่เสือ...จูบแพรหน่อย” “เอาไว้กลับบ้าน แล้วผัวจะไม่หยุดแค่จูบ เมียไม่เชื่อฟังคำสั่งของผัว อย่างนี้ต้องโดนอะไร!” พยัคฆ์เข่นเคี้ยวฟัน ส่งสายตาเขียวปัดหวงของผ่านทางพวกผู้ชายเหลียวหันมองคนอยู่ในอ้อมแขนด้วยตาเป็นประกาย ออกแรงกระชับวงแขนแนบแน่น ตวัดขาแกร่งอุ้มเมียแสนดื้อออกจากไนต์คลับให้มากที่สุด เมียที่ไม่เชื่อฟังผ

พอหยุดวันเสาร์อาทิตย์พยัคฆ์มีเวลาเต็มที่ให้กับพวกลูกแฝด และเป็นอย่างนี้ทุกวันตลอดระยะห้าเดือนผ่านที่หลังเขาและเธอแต่งงานใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ส่วนแพรชมพู เขาให้เธอลาออกจากการเป็นคนงานและคนทำความสะอาดบ้านทั้งใหญ่และเล็ก ออกมาทำหน้าที่เป็นเมียและแม่ของลูกเขาอย่างเดียว เพิ่มเติมคือทำอาหารคอยผัวกลับมาบ้านและงัดลีลาบนเตียงเอาไว้ใช้กับผัวคนเดียว แต่ต้องทำเฉพาะหลังจากที่เจ้าเด็กแฝดหลับสนิทไปแล้ว เป็นเช่นนี้ทุกวันจนเขารู้สึกว่าเธอเริ่มแต่งตัว แต่งหน้าสวย รักษาหุ่นตัวเองกระชับกว่าเดิม “แม่ของแพรบอกผมว่าตอนกลางวันมีแขกมาหา บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทและก็มีไอ้หมอติดมาด้วย เพื่อนของแพรกับมันคุยกันแล้วเหรอครับ ทำไมผมไม่รู้” แล้วเนี่ยจะแต่งตัวสวยไปถึงไหน เธอไม่รู้หรืออย่างไรว่าคนเป็นสามีหึง ถ้าหากต้องให้ภรรยาตัวเองออกไปเที่ยวตอนกลางคืนแล้วมีพวกผู้ชายหันมองจนคอแทบเคล็ด ขอไลน์เพื่อสานสัมพันธ์กับเมียชาวบ้านต่อ แพรชมพูย่อคอหนีเมื่อมีลมหายใจอุ่นร้อนเข้ามาดอมดมซอกคอระหงทางด้านหลัง “อื้อ พี่เสือ หยุด! แพรจะออกไปข้างนอก ฝากดูลูกด้วยนะคะที่รัก” “จะไปไหน!” เสียงเข้มห้วนจัดเอ่ยถาม สีหน้าของเขาตอนนี้เหมือ

08.00 น. วันรุ่งขึ้น “งานแต่งกูก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ไอ้พวกเพื่อนคนอื่นรู้จักมารยาทก็รีบเอาเมียแต่ละคนกลับบ้าน...ยกเว้นมึง หยุดมองดูเมียกูได้แล้ว” พยัคฆ์หันมามองแรงใส่เพื่อนร้ายเพื่อนรัก เรียกได้ว่าเหลือแค่มันคนเดียวที่ยังไม่เอาเมียในกลุ่ม แถมมันยังไม่วายเหลือบหันมองมาทางเมียเขาเป็นระยะ เมียเขา แต่มันยังมองแพรชมพูไม่เลิก! ส่วนเจ้าตัวก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาทางสามีเพื่อน เพราะเธอมักคุ้นเคยกับเพื่อนสนิทของแต่ละคนพยัคฆ์ตั้งแต่อายุสิบสองปี ยังกลายเป็นยายเด็กหน้าสิวอยู่เลย ในบรรดาเพื่อนรักเพื่อนร้ายสามคน มีแค่เจมส์คนเดียวที่ใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอ ด้วยความที่เข้ากับคนอื่นง่าย โดยเฉพาะผู้หญิงที่ใช้หน้าตาดีล่อลวง “ทีเมื่อก่อนน้องแพรยังไม่สวยเท่าขนาดนี้...มึงยังไม่หึงหวงเมียของมึง ซ้ำอยากจะคิดผลักไสน้องแพรสุดน่ารักมาให้กูอีกต่างหาก” โน้มตัวกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่าย “ทำไมกูจะไม่รู้” “เอ่อ...” หันมองใบหน้าหล่อเหลากินกันไม่ลงสลับกัน “แพรขอตัวไปเอาน้ำให้พี่เจมส์ พี่จะเอาน้ำอะไรดีคะ มีกาแฟดำยามเช้าด้วยนะคะ” พอจะรู้ว่าเพื่อนสนิทสามีเธอชอบดื่มอะไรง่ายๆ “ขอกาแฟดำอย่างเดียว เพิ่มเติมไม่ใส่น้ำตาลค

20.30 น. “ใครกันนะที่เคยบอกผมว่าจะรอมาเป็นเจ้าสาวของผม คนแถวนี้พูดหรือเปล่าครับ” “แล้วพี่เสือคิดว่าใครพูดคะ?” “คนใกล้ๆ ตัวแถวนี้ล่ะมั้ง แถมยังขโมยหัวใจของผมไปโดยไม่ทันตั้งตัว” แพรชมพูถูกสามีหยอดคำหวานเชื่อม เธอถึงกับแก้มแดงก่ำ ขณะทั้งสองเข้ามาข้างในเรือนหอ หลังพ่อแม่ของบ่าวสาวต่างอวยพร เธอกับแม่เพ็ญสวมกอดร้องไห้ปล่อยโฮหนัก ก่อนเขาดึงตัวเมียออกมา แค่แต่งงานถึงกับร้องไห้เลยเหรอ? คนเป็นผัวแพรชมพูไม่เข้าใจจริง ๆ! “แต่ถ้าพี่เสือไม่ยอมใจอ่อนกับแพร แพรก็คิดจะออกไปหาสามี(ทิพย์)แห่งชาติ” “หืม?” หันมามองหน้าภรรยา “ยังไม่เลิกบ้าดาราอีกเหรอ ยายตัวแสบ” พยัคฆ์เคยจำได้ว่าตอนนั้นเธอก็เป็นเหมือนเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชอบบ้าดาราหรือนักร้องผู้ชายหล่อเหลา แพรชมพูพยักหน้าน้อยๆ เมินหน้าออกด้านข้าง “แพรก็แค่ชื่นชอบพวกเขาเท่านั้นเองค่ะ” ยกมือน้อยๆ ของตัวเองขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าคมคาย “เพราะในใจแพรมีแค่พี่เสือมาตั้งแต่ไหนแต่ไร” “หาข้ออ้าง หลบหลีกเก่งดีนัก คืนนี้แพรไม่รอดเงื้อมมือจากผัวคนนี้แน่” “พวกเขาแค่ผัว(ทิพย์) พี่เสือต่างหากที่เป็นสามีของแพรตัวจริงเสียงจริง” “คืนนี้ร้องครางชื่อผัวทั้งคืน

วันเวลาผ่านไปรวดเร็วจนเธอไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มีวันนี้ วันที่เธอรอคอยเป็นเจ้าสาวของใครสักคนเหมือนมีใครขีดเส้นกำหนดไว้ รอคอย...เพื่อจะกลับมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน จับมือเดินทางเคียงข้างกันตลอดไป แต่ก่อนแพรชมพูไม่เชื่อคำพวกนี้ด้วยซ้ำ เพราะเธอเกือบสิ้นหวัง ท้อแท้ หมดกำลังใจต่อความรักฝ่ายเดียว ตามตื้อจีบเดินตามลูกชายป้านับดาวตลอดสี่ปี ทว่าตอนนี้เชื่อหมดหัวใจว่าคำนั้นคือเรื่องจริง ไม่ว่าเธออยากจะหนีหัวใจตัวเอง สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปต้องย้อนกลับมาอยู่ที่นี่ ที่ที่มีความทรงจำเธอกับเขาอยู่ร่วมกัน แพรชมพูเพิ่งรู้ภายหลังตอนที่คลอดลูกแฝดชายหญิง ซึ่งเป็นหลานแฝดคนแรกของบ้าน พ่อแม่เขาและเธอต่างเห่อหลานและพากันตั้งชื่อชวนน่าฟัง จากนั้นพยัคฆ์ก็เล่าให้ฟังว่าสวนกุหลาบแปลงเล็กของหญิงสาว เขารักษา ดูแลมัน หมั่นพรวนดินและตอนนี้ขยายเบี้ยพันธุ์ดอกกุหลาบสีแดงกลายเป็นแปลงใหญ่ สั่งคนตักดอกไม้จัดแจงนำออกไปส่งขายที่ตลาด ช่วงนี้ต้องการดอกไม้เป็นจำนวนมากก็เลยขายดี เธอเคยถามเขานะว่ารู้ตัวว่ารักตอบตอนไหน? แล้วดูคำตอบพี่เสือของเธอสิ... ‘พอไม่มียายเด็กจอมจุ้นจ้านมาคอยวนเวียนอยู่บริเวณรอบๆ ใกล้ผม รู้สึกโหวงเหวงแป

08.00 น. “พวกมึงไม่มีงานการทำหรือไงวะ ถึงได้รวมหัวกันบุกมาถึงไร่ของกูได้เนี่ย” เจ้าของบ้านนั่งหน้าตึงตัง ชายหนุ่มตั้งใจว่าจะใช้เวลามีความสุขอยู่กับเมียตามลำพัง ทว่าแผนทุกอย่างพังทลายลงเมื่อได้รับข่าวจากป้าเพ็ญว่ามีแขกผู้ชายสามคนเข้ามาขอพบ อ้างบอกว่าเป็นเพื่อนสนิท ดีที่โชคเข้าข้างพยัคฆ์ หันไปมองเมียที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย อาจเป็นเพราะเมื่อคืนเขาอดอยากปากแห้ง จับคนท้องกลืนกินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย พอได้สวมใส่ชุดลำลอง ก็สั่งแม่เพ็ญมาคอยดูแลแพรชมพู ส่วนตัวเขาจะออกไปต้อนรับหรือเตะพวกเพื่อนสนิทสามคนชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของคนอื่น โดยเฉพาะไอ้เจมส์! พอถึงตอนที่มันเสียหมาเพราะเมียไม่รัก แล้วเขาจะหัวเราะสมน้ำหน้าให้! “หึ! พอคืนดีกับน้องแพรน้อยของกูได้ มึงก็รีบไล่พวกกูกลับไปจริงๆ เชียว แล้วใครกันที่ตอนนั้นร้องไห้จะเป็นจะตายเพราะหาเมียไม่เจอ แถมยังบากหน้าขอร้องให้พวกกูช่วยส่งคนออกตามหา” เจมส์นัดแนะกับเซซาราและการันย์ปลีกตัวมาคนเดียว ฝากลูกกับเมียของแต่ละคนไว้อยู่กรุงเทพฯ ซึ่งสองคนรู้ว่าพยัคฆ์คืนดีกับแพรชมพูเลยรีบมาแสดงความยินดี ส่วนหนึ่งอยากเห็นหน้าว่าที่เจ้าสาวของเพื่อนรัก “

วรินทรเอ่ยถามน้ำเสียงห้วนจัด คนเป็นพ่อต้องการให้ลูกสาวลงเอยกับอัครวินทร์ แต่ไม่ใช่มาข้ามขั้นแบบนี้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมผู้หญิงปากเสียคนนี้ถึงมาอยู่บนเตียงเดียวกับผมได้” อัครวินทร์ช็อคหนักไม่แพ้กัน ผู้หญิงที่คู่ควรจะอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขาต้องไม่ใช่เบญจมาศ “แม่ต้องถามพวกแกมากกว่ามันเกิดอะไรขึ้น เบญใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วคุยกันที่บ้านของคุณมุต” รุจิดาเสียใจที่พลาดโอกาสจะปรองดองครอบครัวกับเพื่อน เพียงเพราะการกระทำตัวแหลกเหลวของลูกสาวไม่น่ารักดี “เจนว่าพวกเราออกไปรอที่บ้านของคุณหญิงมุตตาภาก่อนนะคะ ดูสิคุณหญิงเป็นลมหน้าซีดเซียวเชียว” เจนนี่จอมวางแผนการแอบยิ้มย่ามใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ต่อจากนี้ภูริชต้องหันมาสนใจเธอเหมือนแต่ก่อน หลังจากที่ทุกคนออกจากห้องเช่าภายในรีสอร์ท สิ่งแรกต้องทำคือโยนหมอนปาใส่หน้าผู้ชายตรงหน้าด้วยความโกรธเต็มแรง “โอ๊ย! คุณมาตีผมทำไมเนี่ย” อัครวินทร์จับล็อคข้อมือเรียวเล็กสองข้างเอาไว้เพื่อกำราบคนดื้อรั้น พยศดีนัก “ฉันต้องถามนายมากกว่าว่าเมื่อคืนนายทำอะไรฉัน ไอ้ลามก ไอ้คนโรคจิต นายอัคร” “รูปร่างผอมแห้งเหมือนไม้กุ้งเสียบอย่างคุณ คิดหรือว่าผมจะพิศ

เบญจมาศแทบจะออกอาการดีใจสุดขีดที่ได้ยินจากปากประธานภูริชว่าไม่ได้รักเมียเก็บจริง แค่โกหกหลอกลวงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ “ใช่ ฉันเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาเกาะแกะ ยุ่งวุ่นวายในชีวิตฉันรวมถึงเธอด้วย เบญจมาศ” คำพูดเยือกเย็น ไร้หัวใจจากเขาต่อมาทำเอารอยยิ้มแสนหวานหุบยิ้มแทบไม่ทัน “พี่ริช ไม่จริงใช่ไหม” จากความสุดแสนดีใจแปรเปลี่ยนความเสียใจสุดบอบช้ำ “เธอเห็นฉันเป็นพี่ชายข้างบ้านมาตั้งแต่ยังเด็ก เธอก็น่าจะรู้จักนิสัยแท้จริงของฉันมันเป็นยังไง” “เบญรู้ค่ะว่าพี่ริชไม่มีหัวใจ ไม่รู้จักกับความรักที่แท้จริง แต่สักวันพี่ริชจะต้องรู้ความรู้สึกของตัวเอง เบญขอให้พี่ริชรู้ใจตัวเองในวันที่สายเกินไป แล้วเจอกันงานแต่งพรุ่งนี้นะคะพี่ริช” เบญจมาศรู้ตัวเองดีว่าไม่สามารถเปลี่ยนใจเสือหนุ่มไร้หัวใจให้หันมารักเธอได้ แต่หญิงสาวก็ปล่อยให้พี่ชายข้างบ้านไปมีผู้หญิงคนอื่นไม่ได้ โดยเฉพาะชมพู! “ไปได้ซะก็ดี ทำไมได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวน้องเบญถึงได้เหม็นกลิ่นฉุน เหม็นจนอยากจะอ้วก!” ท่านประธานไร้หัวใจ ปากแข็งหนัก ไม่รับรู้หัวใจตัวเองรีบเข้าไปอาเจียนภายในห้องน้ำส่วนตัว เขาเพิ่งเกิดอาการแปลกๆ ไม่รู้อาหารเป็นพิษหร

อัครวินทร์ทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้นอกจากเป็นคนนอกสายตาเอ่ยปลอบประโลมคนท้องไม่ให้ปล่อยโฮหนัก เขาพยายามไม่ทำให้เธอต้องเครียดหนัก เพราะอาจจะทำให้มีภาวะครรภ์เป็นพิษได้ “ผมเชื่อว่าแม่พวงแก้วของคุณชมพูจะต้องเข้มแข็งมาก แม่ของคุณชมพูจะต้องปลอดภัยครับ คุณอย่าเครียดเยอะนะครับ เดี๋ยวเจ้าตัวเล็กในท้องจะพลอยเศร้าไปตามคุณแม่ด้วย” รอยยิ้มแสนอบอุ่นเปรียบเสมือนน้ำทิพย์ชโลมแผลในใจของเธอ ใบหน้าดวงกมลเอาผ้าเช็ดหน้าตัวเองมาเช็ดน้ำตาความอ่อนแอ เธอรู้สึกดีขึ้นมากที่ได้อยู่ใกล้ชิดคนอบอุ่นอย่างอัครวินทร์ “ขอบคุณนะคะที่คอยอยู่เป็นเพื่อนชมพู ในวันที่ชมพูต้องการที่พักพิงจากใครสักคน ไม่คิดว่าคนคนนั้นเป็นคุณอัคร” “ตราบใดที่คุณชมพูยังไม่มีใครมารับดูแลต่อ ผมก็จะทำหน้าที่คอยดูแล คอยปลอบใจในเวลาที่คุณชมพูอ่อนแอ อัครวินทร์คนนี้จะเป็นคนทำให้คุณมีความสุขเอง” “คุณอัคร” หญิงสาวจ้องมองดูด้านในดวงตาคมกริบของชายหนุ่มแสนดีตรงหน้าว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอและความรู้สึกนั่นคือความจริงหรือหลอกลวง “คุณหมอออกมาแล้วครับ” เขาพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้ล่วงเกินสาวคนที่แอบรักไปมากกว่านี้ เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางเป็นไปได้ “คุณหมอ

ความหวาดกลัวสุดชีวิตก็ได้มาถึง ชมพูร้องไห้หนักพร้อมเกาะขาของท่านประธานภูริชเอาไว้แน่น ราวดวงใจแหลกสลายเมื่อคนใจดำเหยียบย่ำมันจมดิน “ปล่อยฉัน! อย่าเอามือสกปรกๆ ของเธอมาแตะต้องตัวฉัน เสนียดจัญไร” วาจาเขาช่างพ่นร้อนสาดใส่แผลในใจจนเจ็บแสบรวดร้าวจนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ “ไหนพี่ริชบอกว่ารักชมพูมาก รักชมพูจากหัวใจจริงไม่เหมือนกับพวกผู้หญิงคนอื่นที่เคยผ่านมา พี่ริชไม่รักชมพูเลยเหรอคะ” สายตาเว้าวอนขอความเมตตา ความรักใจจริงจากคนตัวสูงไร้หัวใจ “รักเหรอ? คิดว่าคนอย่างฉันจะรักเธอจริงๆ พวกผู้ชายเขาก็ใช้ลมปากหวานเพื่อล่อลวงให้ผู้หญิงใสซื่ออย่างเธอตายใจเท่านั้นแหละ” สายตาดุดันมองตรงทางเมียเก็บที่ไร้ค่า ไม่เหมือนสายตาหวานเชื่อมหันมองร่างเล็กเหมือนแต่ก่อน “คนใจร้าย คนใจดำ สักวันกรรมจะตามสนองพี่ริช คนเลว สักวันพี่ริชจะไม่เหลือใคร แม้แต่คนที่พี่ริชรัก!” หญิงสาวเจ็บปวด ได้แต่กลืนกินน้ำตาภายในใจ คำว่ารักของผู้ชายเจ้าชู้ก็แค่คำพูดโกหกหลอกลวงให้เธอหลงกล พอได้สิ่งที่เขาต้องการ ก็พร้อมจะเขี่ยเมียลับของท่านประธานหนุ่มไปอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ “นี่เธอกล้าสาปแช่งฉันเหรอ นังผู้หญิงซื่อบื้อ เธอต่างหากที่จะไ

ภูริชเพิ่งเดินทางกลับมาเหนื่อยๆ คุณมุตตาภา มารดาของเขาต้องการให้ลูกชายนอนพักผ่อนที่บ้านใหญ่สักคืน ซึ่งคนเป็นลูกชายก็ไม่ติดขัดอะไร “เป็นยังไงบ้างลูก ไปเที่ยวกับหนูเบญสนุกไหม ไปอยู่ด้วยกันตั้งสองเดือนต้องมีความหวั่นไหวเกิดขึ้นมาบ้างแหละ” “ผมแค่ออกไปทำงานเฉยๆ ผมกับเธอไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าพี่น้องข้างบ้านกันหรอกครับคุณแม่” เขาเอ่ยตอบมารดาอย่างตรงไปตรงมา ตลอดเวลาไปอยู่ที่ต่างประเทศสองเดือน ใจของภูริชกลับนึกถึงใบหน้าหวานของชมพู สิ่งของชิ้นเก่าที่เขาเบื่อหน่าย แม้แต่เวลาตื่นหรือความฝัน กลิ่นหอมหวานและเรือนร่างสวยงามยังคงตรึงตาเขาไม่หาย “อย่ามาทำเป็นเขินอายเลยลูก แม่จัดเตรียมงานแต่งสุดอลังการเอาไว้แล้ว แม่มีความสุขมาก” มุตตาภายิ้มหน้าระรื่นควงแขนลูกชายคนเดียวเข้าสู่ห้องอาหาร “งานแต่ง? งานแต่งใครเหรอครับคุณแม่” “ก็งานแต่งของภูริชกับหนูเบญยังไงล่ะ พรุ่งนี้ลูกต้องพาหนูเบญไปลองชุดเจ้าสาว แม่ให้เจ้าของร้านตัดชุดเตรียมรอเอาไว้แล้ว” “แต่งงาน!” ไม่ใช่ภูริชตกใจ แม้แต่ภีมวัจน์ สามีของมุตตาภาก็ยังไม่ได้รู้เรื่องนี้เสียด้วยซ้ำ “ทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยใส่กับแม่ด้วย ภูริช” “ผมไม่ได้บอกแม่สักคำว

ร่างผอมบางซูบลงเมื่อแต่ก่อน ชมพูเข้ามาฝึกงานที่นี่จวบจนจะครบสองเดือนได้ หญิงสาวเหมือนไร้วิญญาณ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครพร้อมกับมีอาการผิดปกติของร่างกายที่ตัวเองสัมผัสได้ ชมพูเห็นว่าพนักงานทุกคนกำลังกระตือรือร้นทำความสะอาดบริษัทตามคำสั่งมุตตาภา มารดาของภูริช “พรุ่งนี้ลูกชายของฉันจะกลับมาพร้อมกับข่าวดี พวกเธอทุกคนต้องรีบทำความสะอาดบริษัทที่นี่ให้หมดจด ไม่เหลือแม้แต่พวกเศษขยะต่างๆ ที่อาจจะส่งกลิ่นเหม็นเน่ามาได้” มุตตาภาเหลือบมองชมพูด้วยแววตาไม่ชอบใจ เอาเป็นว่าเกลียดเข้าไส้ จนไม่อยากเห็นหน้าหญิงสาวเพศยาคนนั้นเหยียบอยู่ที่นี่แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว “ค่ะคุณมุตตาภา” “ทว่าแต่ข่าวดีนี้หมายถึงอะไรหรือคะคุณหญิง” หนึ่งในกลุ่มพนักงานสาวเอ่ยถาม “งานแต่งงานของภูริชและหนูเบญ ไม่ว่าลูกชายฉันจะมีผู้หญิงคนอื่นมาติดพันมากมายแค่ไหน แต่เขาก็รู้ว่าใครเป็นกรวด ใครเป็นเพชร หนูเบญเป็นผู้หญิงตัวจริงสำหรับเขา” “งานแต่งงาน!” พนักงานทุกคนในบริษัทต่างยินดีงานมงคงสมรสที่ใกล้จะมาถึงเร็ววัน แต่คนที่ไม่ดีใจ ได้แต่เก็บความขมขื่นภายในใจ “อ้าว ชมพู” จารุวี เลขาสาวรุ่นพี่เห็นว่าเลขาฝึกงานรีบวิ่งออกไป มุตตาภาได้ยิ

ปรวีร์ถูกคุณแม่บัวหอมเอ็ดดุจนหน้าหงอย เขาต้องขอโทษเด็กหญิงกิ่งพยอมอย่างบังคับ เด็กชายเก็บกดความโกรธเคืองกับเธอเอาไว้ในใจ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่ เขาจะทำให้เธอเจ็บตัวเหมือนกับที่เธอวิ่งชนเขาจนเจ็บหัวเข่า “เจ็บครับแม่ ทาเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไงครับ ผมเจ็บ” หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่เสร็จ ปรวีร์ต้องมานั่งทายาตรงหัวเข่าน้อยสองข้าง “แม่ทาเบาอยู่นี่ไงครับลูกวีร์ ถ้าหากลูกวีร์ไม่คิดจะวิ่งไปข้ามรั้วไร่องุ่นตรงนั้น หนูกิ่งพยอมคงไม่มาวิ่งชนลูกวีร์ของแม่หรอก เราเป็นผู้ชาย ยังไงต้องให้เกียรติผู้หญิง ผู้ที่อ่อนแอกว่าตัวเองนะลูก” “มีแต่คุณแม่คนเดียวที่เข้าข้างผม คุณพ่อกับพี่เมศกลับเข้าข้างยัยเด็กผู้หญิงคนนั้น” ปรวีร์เกลียดเด็กผู้หญิงคนนั้นเข้าไส้ แม้แต่ชื่อก็เอ่ยออกมาไม่ได้! “อย่าคิดแบบนั้นมันไม่น่ารักเลยรู้ไหม หนูกิ่งพยอมเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อที่ทำไร่องุ่นติดกับไร่ของพ่อเรา ยังไงวีร์ก็ต้องเอ็นดูน้องกิ่งเหมือนพี่เมศของลูกนะ” “ฮึ!” นายน้อยแห่งไร่ภูฟ้าคนใหม่ในอนาคตกอดอกอย่างเอาแต่ใจตัวเอง คนอย่างเขาไม่มีทางยอมพ่ายแพ้ใคร ปรวีร์ สกุลเรวัติต้องเป็นหนึ่งไม่รองใคร (ยกเว้นพี่ชาย) บัวหอมส่ายหัวเล็กน้อยก

เมื่อปิดเทอมใหญ่ทีไหร่ มาริคต้องพาพวกลูกและเมียมาเที่ยวพักผ่อนอยู่ที่ไร่ภูฟ้าทุกครั้ง ซึ่งปรวีร์ ลูกชายคนรองเรียกร้องคนเป็นพ่อให้พามาที่นี่อยู่เป็นประจำ ปีนี้คุณย่านวลนภาแก่ลงทุกที มีโรคประจำตัวทำให้ไม่สามารถออกมาเที่ยวได้ดั่งใจเหมือนสมัยก่อน มีป้าหนิงคอยดูแลคุณหญิงท่านอยู่ไม่ห่างกาย “นายใหญ่ คุณหนูบัวมาแล้วเหรอคะ” แม่นมที่มีอายุเพิ่มมากขึ้นมีคนดูแลประคองออกมาต้อนรับนายใหญ่แห่งไร่ภูฟ้า “แม่นมไม่ต้องออกมาต้อนรับผมก็ได้ครับ ลูกๆ มาหาแม่นมของพ่อหน่อยเร็ว” เพียงได้ยินคำสั่งของพ่อมาริค ลูกชายกับลูกสาวแสบซนรีบวิ่งเข้ามาหาตรงหน้าคุณพ่อ “สวัสดีครับ/ค่ะแม่นม” ลูกชายสามคนและลูกสาวอีกสองคนของนายใหญ่พร้อมเพรียงยกมือไหว้สวัสดีผู้มีอาวุโสมากกว่า ท่าทางกิริยา อ่อนน้อมถ่อมตน คุณแม่บัวหอมสั่งสอนพวกลูกมาเป็นอย่างดี “ตายจริง น่ารักน่าชังจัง นายน้อยและคุณหนูของนม” แม่นมรู้สึกรักและเอ็นดูพวกลูกทั้งห้าคนของนายใหญ่มาริคเสียแล้วสิ “พ่อคร้าบ ผมขอพาพี่เมศไปตรงโน้นได้ไหมครับ” ปรวีร์หันมาส่งสายตาปริบๆ ขอร้องบิดาของพวกเขา “ได้ครับลูก เพลิง ดูแลลูกชายของฉันให้ดีๆ ละ” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งหัวหน้าคนงานในไร่ “ครั

“ทำงานห่วยแตกภาษาอะไร ทำอะไรก็ชักช้า ไม่ได้เรื่อง! ฉันไล่เธอออก” “แต่พลับเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่นะคะท่านประธาน โปรดให้โอกาสพลับด้วยเถอะค่ะ” เสียงตวาดดังลั่นของท่านประธานมาริคด้วยอารมณ์โมโหเกรี้ยวกราด ตั้งแต่ชายหนุ่มแพ้ท้องแทนเมีย เขารู้สึกหงุดหงิดง่าย เห็นอะไรขัดหูขัดตาเล็กน้อยก็โกรธจัดจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ พลับพลึงเป็นเด็กนักศึกษาเข้ามาฝึกงานที่นี่เป็นวันแรกตามที่อลัน ลูกน้องคนสนิทหามาให้ทำงานหน้าที่เลขาแทนชั่วคราวจนกว่าท่านจะหาเลขาคนที่ถูกใจมาทำงานได้ แต่หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานต้องโกรธจัดขนาดนั้น “ฉันไล่เธอออก เธอก็ต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนให้ยามด้านล่างขึ้นมาลากตัวหล่อนออกไป!” ยามที่มาริคโกรธฉุนเฉียวจัด ลูกน้องของเขาแต่ละคนแทบจะมองหน้าเจ้านายหนุ่มไม่ติด เลขาเก่าก็เป็นภรรยาสุดรักของเขาที่สั่งห้ามไม่ให้ทำงาน อ้างว่ากำลังตั้งท้องอ่อนและต้องเลี้ยงดูพวกลูกแสบซนถึงสี่คน “ปะ ไปแล้วค่ะ” นักศึกษาฝึกงานใหม่เข้ามาทำงานเป็นเลขาฝึกหัดของเขาวันแรกก็ถูกไล่ออกเสียแล้ว พลับพลึงเดินสวนทางกันกับภรรยาของมาริค บัวหอมไม่ชอบอารมณ์เอาแต่ใจของเขา ทุกครั้งที่อลั

รถโรงพยาบาลรีบมายังบ้านร้างท้ายเมืองหลวงตามคำบอกว่ามีคนกำลังจะคลอดลูกที่นี่ เพียงพวกเขามาถึงก็ได้ยินเสียงเด็กร้องดังจากด้านในบ้านตรงนั้น “เมียผมคลอดลูกแล้ว” มาริคจำเป็นต้องทำคลอดลูกด้วยตัวเอง เด็กชายทารกแรกเกิดอยู่ในเสื้อสูทของเขาที่ห่อหุ้มพันตัวเอาไว้พลางส่งเสียงร้อง “พี่ริค ลูก” น้ำเสียงอ่อนแรงของคนที่เพิ่งเบ่งคลอดลูกออกมาในบ้านร้าง เพราะอั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ลูกของเราปลอดภัยดี คลอดง่ายแบบนี้ เตรียมมีลูกคนที่สี่รอได้เลย” ริมฝีปากหนาประทับจูบกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน เขาต้องขอบคุณเธอมากกว่าที่ให้กำเนิดทายาทของเขารวมถึงสามคนในตอนนี้ “อื้ม พี่ริค บัวไม่ไหว” คุณแม่ลูกสามรีบปฏิเสธเขาทันควันโดยไม่ต้องคิดมาก การมีลูกได้แต่ละทีต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด เธอแทบไม่มีแรงจะเบ่งคลอดลูกคนต่อไปแล้ว คนเพิ่งคลอดลูกคนที่สามหมาดๆ ถูกนำตัวส่งทำความสะอาดตัวเด็กที่โรงพยาบาล บัวหอมหมดสติด้วยความอ่อนเพลียตั้งแต่เจอหน้าลูกชาย โดยมีมาริคคอยตามประกบอยู่ไม่ห่างกาย บัวหอมรู้สึกตัวขึ้นอีกทีก็ได้ยินเสียงเด็กแฝดร้องด้วยความดีใจที่จะได้เจอหน้าน้องชายของพวกเขา “บัวฟื้นแล้ว ดูลูกชายของเราสิหน้าตาเหมือนพี่ชายของเขา

“โอ้ก อ้าก” “ท้องมาห้าเดือนกว่าแล้วนะ ยังไม่หายแพ้ท้องอยู่อีกเหรอ” มือหนาลูบหลังของบัวหอมที่กำลังโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผ่านมาสี่เดือนกว่าที่หญิงสาวบอกข่าวดีกับชายหนุ่มว่าตั้งท้องลูกคนที่สาม แน่นอนว่าเขาตะโกนดีใจดังลั่นทั่วบ้านและมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ชาย มาริคตั้งใจว่าถ้าหากบัวหอมคลอดลูกคนที่สามเมื่อไหร่ เขาจะขอเธอแต่งงานใหม่ทันที “แหวะ อ้วก พี่ริคพาบัวออกไปล้างปากหน่อย” เธอแสบคอไปหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกเดินไปไหน ชายหนุ่มประคองร่างคนท้องนูนใหญ่ประมาณห้าเดือนกว่าออกมาจากห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างปากให้เรียบร้อย หญิงสาวแพ้ท้องหนักกว่าท้องสาวแรกเสียอีก “เป็นยังไงบ้าง ยาดมไหม” มาริคจำเป็นต้องส่งงานไปให้รองประธานบริษัททำแทน เพราะเป็นห่วงเมียกับลูกที่ท้องใหญ่ “ไม่เป็นไรค่ะ บัวหายคลื่นไส้แล้ว ว่าแต่ปรเมศกับมาลินล่ะคะ บัวอยากเจอพวกเขา” มือเล็กลูบไล้หน้าท้องนูนใหญ่อย่างเบาๆ ลูกคนที่สามชอบดิ้นแรงมาก แรงเสียจนเธอแทบจุกเสียดท้องจนนอนไม่ได้ “เดี๋ยวพี่ลงไปตามสองแฝดชายหญิงมาให้นะบัว ขอหอมแก้มลูกในท้องหน่อย” ว่าที่พ่อลูกสามตีหน้ามึนก้มลงมากดจูบหน้าท้องนูนใหญ่ในชุดคลุมท้องของหญิง

ก่อนที่ท่านประธานหนุ่มจะเอ่ยบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดของบัวหอม เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยงจากถังขยะหน้าบ้านของคุณหญิงนวลนภา ประตูห้องถูกเปิดออกเป็นคุณหญิงแม่อุ้มหลานแฝดที่ส่งเสียงดัง เพราะอยากเจอหน้าแม่ของพวกเธอ “หนูบัว ฟื้นแล้วเหรอลูก” “ค่ะคุณแม่ หายดีแล้ว ปรเมศ มาลินมาให้แม่อุ้มหน่อยค่ะ” บัวหอมรีบผละออกจากคนตัวโตพร้อมปาดน้ำตาออกมาอย่างลวกๆ มาริคถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่คุณแม่เข้ามาขัดจังหวะสวีทหวานกับเมียรักของเขาเสียจริง เขาแอบคิดว่าค่อยหาเวลาบอกความจริงเรื่องนั้นแก่บัวหอมรับรู้ก็แล้วกัน “ผมขอตัวไปหาหมอเพื่อมาตรวจดูอาการของบัวก็นะครับ” ชายหนุ่มขอตัวออกจากห้องพักฟื้นคนป่วย “ลูกของบัวไม่ดื้อใช่ไหมคะคุณแม่” คุณแม่ลูกอ่อนอุ้มลูกชายกับลูกสาวคนละข้าง ปรเมศกับมาลินเห็นทรวงอกใหญ่ตรงหน้าพร้อมเอามือแตะตรงหัวนมราวกับอยากกินนมแม่ “ไม่ดื้อเลย หลานแฝดของย่าน่ารักน่าเอ็นดูทุกคน หลานทั้งสองอยากกินนมแม่ก็เลยมาหาหนูบัวเช้าหน่อยนะจ้ะ” ขวดนมที่บัวหอมปั๊มนมเอาไว้หลายขวดก็หมดตั้งแต่เมื่อคืน โดยเฉพาะปรเมศกินนมจุกว่าน้องสาวแฝดหลายเท่า “สงสัยพวกลูกคงอยากกินนมแล้ว บัวขอให้นมลูกก่อนนะคะคุณแม่” “จ้ะ ต

คำว่าสามีสายเปย์ไม่เกินจริง แปดเดือนถัดมา น้ำค้างถูกเขาจับมาเป็นภรรยาที่เขารัก และยังพาเธอและลูกชายแฝดสองคนออกไปเที่ยว หลังจากเสร็จงานแต่งงานอลังการสมฐานะของทายาทสายตรงครอบครัวจรูญเพทายแล้วนั้น บ้านสองชั้นสีขาวหลังใหญ่ซ่อนตัวอยู่หลังแนวต้นไม้ใหญ่บดบัง แต่ด้วยบรรยากาศแสนรื่นร่มและสดชื่นทำให้ครอบครัวสี่คนพ่อแม่ลูกย้ายเข้ามา น้ำค้างเพิ่งรู้ว่าห้าปีนั่น เจมส์แอบสร้างเรือนหอแยกออกมาจากบ้านจรูญเพทาย โดยเขาให้เหตุผลที่เธอขัดแย้งไม่ลง ‘ห้าปีที่ผ่านมาพี่ทุกข์ทรมานใจมากแค่ไหน นับวันรอเวลาที่ไม่อาจรู้ว่าพี่จะเจอหนูกับพวกลูกได้เมื่อไหร่ พี่เคยขอพรอธิษฐาน ถ้าหากว่าเราสองคนเป็นเนื้อคู่แท้จริง ขอให้พรหมลิขิตชักนำพาหนูเจอกับพี่ แล้วพี่สัญญาว่าจะรัก ดูแล ไม่ทำให้คนที่พี่รักต้องเสียใจเพราะการกระทำอันโง่เขลาของพี่’ ‘....’ ถ้าเป็นแต่ก่อนน้ำค้างไม่เชื่อ และหาว่าเขาโกหก เพราะเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เสียเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อแล้ว ‘หนูเป็นคนเดียวที่เข้ามาทำให้พี่ต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ขอบคุณนะ น้ำค้าง’ ‘แต่น้ำเห็นว่าพี่เจมส์ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงเลยนะคะ เรื่องความชวนพาน้ำลากขึ้นเตียงเนี่ย!’

งานแต่งงานรอบสองซึ่งเกิดจากความรักและความเข้าใจของคนสองคน เพียงไม่กี่เดือนที่น้ำค้างยอมมอบใจ เชื่อและไว้วางใจพ่อของลูกแฝด ตกปากรับคำตกลงจะเข้าพิธีวิวาห์ด้วยความเต็มใจจากคนที่เธอคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ให้กับเขาดูแล ทั้งคืนน้ำค้างตื่นเต้น แทบนอนไม่หลับ ซึ่งแตกต่างจากงานแต่งงานครั้งแรกที่เกิดจากบังคับ จวบจนกระทั่งตีสามกว่าก็ถูกปลุกขึ้นมาแต่งหน้าและทำผม โดยสามีสายเปย์จ้างช่างแต่งหน้าชื่อดังฝีมือดี ราคาแพงแค่ไหน เจมส์จ่ายไหว ขอแค่เมียเขาสวยที่สุดก็พอ “เจ้าสาวสวยมากเลยค่ะ” ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้ากระจก มีรอยยิ้มแย้มกว้าง สีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยความสุขล้นอก สายตาคู่สวยไร้แว่นตากรอบหนาเตอะกลับดูสวยมากในสายตาผู้ชายทุกคนที่พบเห็นนั่นใช่น้ำค้างหรือเปล่า... “ขอบคุณมากค่ะ” “หม่ามี้แฮะ!” เสียงเรียกของลูกชายสองแฝดที่น้ำค้างคิดถึงสุดหัวใจดังจากทางด้านหลัง ช่างแต่งหน้าทำผมต่างหันมามองหน้ากันอย่างรู้หน้าที่ดีรีบเดินเลี่ยงออกจากห้องแต่งตัวเจ้าสาว เพราะแต่งตัวให้น้ำค้างกลายเป็นเจ้าสาวสวยงดงามในงานนี้เสร็จแล้ว “เชาว์ ชาวิน” อ้าแขนสองข้างรอรับลูกชายสองคนต่างวิ่งเข้ามาสวมกอดแนบแน่นด้วยความคิดถึง ส

ก่อนที่สองสามีภรรยากำลังจะคืนดีกัน ภายในห้องน้ำ เจมส์ยกบั้นท้ายของน้ำค้างเหนือขึ้นกว่านี้ ก่อนจับท่อนเอ็นอุ่นร้อนผงาดชูชันพร้อมทำศึกรักตลอดเวลา สอดเสยเข้าไปในกายสาวลึก ออกคำสั่งให้หญิงสาวกระแทกก้นลงมาสุดแรงทำให้นิ่วหน้า ทั้งเจ็บทั้งจุกในท้องน้อยคราวเดียวกัน “อ๊ะ พี่เจมส์” น้ำหวานล่อลื่นผสมผสานน้ำสีขาวขุ่นใสของเขาทำให้ลำเอ็นร้อนกดแช่ค้างนิ่งไว้ด้านในโพรงสาวช่างดูดรัดเขาจนแทบแตกคาร่อง “อย่าเพิ่งหนีบขาพี่ อ๊าส์...น้ำค้าง” ท่อนขาเรียวสวยสองข้างแยกกว้างกว่านี้เพื่อรองรับตัวตนของเขาดันผ่านเข้าลึกสุด สัมผัสกลีบเนื้อดังครูดจนเธอเสียวซ่าน โอบรัดดูดกลืนด้านในจนใบหน้าคมคายอดกลั้นไม่ไหว เงยหน้าสูดปากครางร้องเรียกชื่อแต่น้ำค้าง เสียงครางกระเส่าถูกลบกลืนไปด้วยเสียงน้ำไหลจากฝักบัวที่ไหลแรงกว่าปกติ ทุกช่วงจังหวะขยับเขยื้อนเข้าออกอย่างช้าๆ ยังไม่ต้องการให้เมียรักเจ็บตอนนี้ “แรงอีกได้มั้ย ดีขึ้นรึเปล่าครับ” เจอคำถามแบบนั้น น้ำค้างผงกหัวตอบ แก้มแดงนวลร้อนผ่าวด้วยความขวยเขิน จากความเจ็บระบมทีแรกกลับร้อนวูบวาบภายในท้องน้อย “ดูดของผัวมาก” พูดได้แค่นี้ นิ้วกร้านหยาบอีกข้างไล้เลื่อนขึ้นมาหยุด

บ้านจรูญเพทาย ในเวลาสองชั่วโมงต่อมา “เบบี๋จ๋า ฟังผัวก่อนสิ ผัวรู้ว่าหนูโกรธพี่มาก แต่ตอนนั้นผัวไม่ได้ตั้งใจทำร้ายเขาเลยนะ” “ไม่ต้องมายุ่งกับน้ำ พี่เจมส์ไม่เคยรู้หรอกว่าตลอดห้าปีที่น้ำต้องยอมอุ้มท้องลูกของคนสันดานปากหมา ก็มีแต่คุณภรุจคนเดียวที่เสียสละเวลาอันมีค่าของงานเพื่อมาคอยดูแล เลี้ยงดูลูกแฝด ขณะที่น้ำออกไปเปิดร้านขายน้ำชาไต้หวันไข่มุกนะ ถ้ารู้แต่แรก น้ำไม่น่าใจอ่อนให้กับพี่หรอก” “น้ำค้าง” สายตาของเจมส์เงยหน้ายืนมองดูแผ่นหลังของเมียพฤตินัยเดินสะบัดเชิดหน้าขึ้นเข้าไปจัดห้องเหมือนเดิมพร้อมป้าญาวี หลังพาลูกชายแฝดเข้ามาแนะนำตัวให้พ่อตัวเองรู้จัก ซึ่งคนอยากมีหลานมานานอย่างเจต์ ตื่นเต้นดีใจ เห็นหน้าหลานชายสองคนก่อนตาย ก่อนหน้านั้นน้ำค้างหันมาเคลียร์เรื่องที่เธอแอบได้ยินเขาคุยกับภรุจ สุดท้ายหญิงสาวโกรธอดีตสามีอารมณ์ร้อนไปพาลอาละวาด ชกต่อยหมัดภรุจจนมีรอยช้ำตรงมุมปากในวันนั้นที่เธอเห็น น้ำค้างให้อภัยเจมส์ไม่ได้ “สมน้ำหน้า ทำกับเขาไว้เยอะ พอผลกรรมตกมาที่แกก็กลายเป็นหมาหงอยนั่งขอความรัก ฉันไม่รู้จะสงสารหรือสมเพชเวทนาแกจริง ๆ” เจต์ลาออกจากตำแหน่งท่านประธานบริหารสูงสุด ยกบริษัท

“หม่ามี้แฮะ! พวกผมหาชุดของตัวเองไม่เจอ” สองแฝดวิ่งออกจากห้องน้ำในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อนอย่างไม่อายใคร เพราะคิดว่าตัวเองอยู่กับแม่คนเดียว ซึ่งเป็นเรื่องปกติที่ชอบทำกัน และน้ำค้างค่อนข้างคุ้นชินกับเจ้าหนอนน้อยสองคนแสบซน ทว่า...มีคนอื่นเข้ามาอยู่ในนี้ด้วยสิ แถมยังเห็นภาพที่พวกเด็กวัยนี้ไม่สมควรดู “เชาว์ ชาวิน!” น้ำค้างผลักอกแกร่งของอดีตสามีออกห่าง รีบลุกจากเตียงแล้วก้มลงจัดแจงเสื้อผ้าให้ดูเรียบร้อย ส่วนคนตีหน้ามึนยังยืนอยู่เฉย เจมส์ไม่สะทกสะท้านหรือมียางอายเสียด้วยซ้ำ ยักคิ้วเจ้าเล่ห์เสมือนเป็นต่อจนพวกสองแฝดรีบถลาดึงตัวแม่ตนเองถอยห่างจากผู้ชายอันตราย น้ำค้างยกมือขึ้นมานวดเคล้นคลึงกุมขมับตัวเอง เกือบลืมไปว่าข้างในห้องนี้มีลูกชายฝาแฝดอยู่ เธอหน้าร้อน ทำตัวไม่ถูกทันท่วงที “อ้าว คิดจะโชว์หนอนน้อยให้แด๊ดดูหรอก ปะ เดี๋ยวแด๊ดจะโชว์ปืนกลใหญ่ให้เชาว์กับชาวินดู แค่นี้เล็กน้อย อนาคตแด๊ดจะได้ลูกสะใภ้มั้ยเนี่ย” ทว่า...สองแฝดยังคงมีทิฐิ อคติในใจของพ่อแท้จริงหลีกเลี่ยง หลบหนีทางอื่น “ผมกับน้องอาบน้ำแล้วครับ” พูดจบทำหน้าบึ้งตึงใส่ แต่คนมองลอบยิ้มขบขัน ไม่โกรธถือสาสักนิดเดียว “อาบแล้วก็อาจจ

แม้ว่าการเจอกันครั้งแรกระหว่างสายสัมพันธ์สามคนสองพ่อลูกแฝดชายจะไม่ค่อยลงตัวดีเสียเท่าไหร่ ทว่าเจมส์หงายไพ่การ์ดสุดท้ายทำเอาเด็กชายเชาว์และน้องชาวินจำนนยอมเปิดรับเขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่ง เข้ามาสู่ครอบครัวจรูญเพทายเหมือนเดิม ‘ตลอดที่ผ่านมา แด๊ดเจ็บปวดและรู้สึกผิดกับแม่ของพวกลูกมาตลอด มันจะเป็นไปได้มั้ยถ้าหากแด๊ดดี้คนนี้ขออยู่ชดใช้ความผิดที่เคยทิ้งพวกหนู แด๊ดรักเชาว์ ชาวินและหม่ามี้มากเลยนะครับ’ น้ำค้างลอบเลียงเคียงถามความสมัครใจของลูกชายฝาแฝดค่อนข้างหัวดื้อรั้นเล็กน้อย ไม่ค่อยเชื่อใจคนแปลกหน้าอะไรง่ายๆ ว่าจะยอมย้ายเข้าไปอยู่บ้านพ่อตัวจริงของพวกแกหรือเปล่า และคำตอบที่ได้รับมาเธอหยุดนิ่ง ทบทวนความรู้สึกตัวเองสักสิบวินาที ‘ถ้าหม่ามี้ยังรักแด๊ดดี้คนนี้อยู่ ไม่รักแด๊ดดี้รุจแล้ว พวกผมแอบสงสารแด๊ดรุจนะครับ’ นี่คือคำตอบของชาวิน แฝดผู้น้อง ‘ถ้าหากหม่ามี้ยอมไป พวกผมจะไปตามติดหม่ามี้ทุกที่เลยครับ’ “ว่ายังไง เธอจะยอมกลับไปอยู่กับพี่ได้มั้ย น้ำค้าง” จากตอนนี้ห้าทุ่มเกือบใกล้เที่ยงคืน หลังน้ำค้างส่งลูกชายฝาแฝดเข้าห้องอีกฝั่งหนึ่ง ซึ่งมีเรเปล ทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กจำเป็นเกลี้ยกล่อมนอน แน่น