บทที่8 บัวหอมคนใหม่

 

 

  บัวหอมกับคุณแม่สามีรีบบุกเข้ามายังคอนโดส่วนตัวของสามีสุดเลว ตามภาพที่เพื่อนทรยศส่งรูปมา ภาพปลายฟ้านอนกอดกับมาริคในสภาพเปลือยเปล่า เธอไม่อยากจะเชื่อว่าปลายฟ้าจะกลายแทงข้างหลังเพื่อนได้อย่างเลือดเย็น!

 “หนูบัว อย่าใช้อารมณ์ตัดสิน ค่อยใช้เหตุผลพูดจากันว่าทำไมเพื่อนของหนูบัวถึงกล้านอนกับสามีเพื่อนของตัวเองได้ลงคอ” คุณหญิงนวลนภาเป็นห่วงความรู้สึกของลูกสะใภ้สุดโปรด รีบตามมาด้วยเช่นกัน

 “บัวใจไม่เย็นต่อไปแล้วค่ะคุณแม่นวล ถ้าผู้หญิงอื่นที่เป็นเด็กของพี่ริค บัวยังพอทนได้ แต่นี่พี่ริคกลับจะทำให้บัวเจ็บด้วยการเอาเพื่อนรักเพียงคนเดียวย่ำยีหัวใจของบัว บัวจะไม่ยอมทนเป็นเมียเก็บในบ้านอีกแล้ว!” 

 “แม่เชื่อว่าบัวทำได้ แม่เข้าใจหัวอกของคนเป็นเมียหลวง เมียแต่งที่ผัวไม่ได้รัก อยู่กันไปก็มีความทุกข์เปล่าๆ แม่ผิดเองบังคับจิตใจหนูบัวให้แต่งงานกับตาริค” แม่สามีรู้สึกผิดกับสิ่งที่มันเกิดขึ้น

 “ค่ะคุณแม่นวล” 

 เมียแต่งของท่านประธานตัดสินใจเปิดประตูห้องในคอนโดเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือรองเท้าส้นสูงของผู้หญิงคู่หนึ่งวางกระจัดกระจายพร้อมกับรองเท้าโปรดของสามีเธอ เห็นแค่นี้หัวใจของคนแอบรักสามีตัวเองก็เจ็บปวด เจ็บจนไม่มีน้ำตาไหลออกมา

 แม่สามีกับสะใภ้หยุดตรงหน้าห้องนอนส่วนตัว คุณหญิงนวลนภาเปิดประตูห้องเอง

 “อุ๊ย! คุณหญิง บัว” 

 ภาพบาดตาบาดใจที่ภรรยาหลวงเห็นก็คือสามีตัวเองกำลังนอนกกกับเมียน้อยคนใหม่ เมียน้อยนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นปลายฟ้า เพื่อนรักของเธอเอง!

 “ตาริคตื่น ลุกขึ้นมาเคลียร์เดี๋ยวนี้!” คุณหญิงนวลนภาอ้อมมาปลุกลูกชายตัวดีที่ทำเรื่องงามไส้ได้ตลอดเวลา

 “โอ๊ย ปวดหัว คุณแม่!” ชายหนุ่มเพิ่งตื่นจากฤทธิ์ยานอนหลับที่ถูกนังงูพิษวางยา เขาตกใจเมื่อแม่กับเมียชังเข้ามาบนเตียงนอนกว้าง

 “คุณริค ตื่นแล้วเหรอคะ แม่กับเมียแต่งของคุณเข้ามาเห็นเราสองคนอยู่บนเตียงพอดี” ปลายฟ้าหน้าหนาไม่สะทกสะท้าน เธอตั้งใจจะให้บัวหอมรู้ความจริงว่าผัวตัวเองไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น

 “ปลายฟ้า นี่หล่อนทำบ้าอะไร!” มาริคช็อคที่ตัวเองอยู่ในสภาพไม่ได้เสื้อผ้าพร้อมกับเพื่อนของเมียชัง นี่มันอะไรกันแน่!

 “ทั้งคู่รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย เรามีเรื่องต้องคุยกัน ปลายฟ้า เพื่อนรักทรยศ” ถ้าเป็นบัวหอมคนเดิมคงหนีออกไปจากห้องแอบร้องไห้ฟูมฟายคนเดียว แต่คราวนี้กลับเก็บซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ในใจ เพื่อนทรยศไม่น่าคบให้เสียเวลา

 “นี่เธอไม่เจ็บ ไม่โกรธฉันเหรอ” ปลายฟ้ายิ้มเย้ยหยันแก่เมียแต่งของเขา บัวหอมจะทนได้สักแค่ไหนกันเชียว

 “เพื่อนรักกลับทรยศเพื่อนแบบนี้ บัวก็มีหัวใจ มีความรู้สึก โกรธเป็นและเจ็บเป็น แต่ฉันจะไม่ยอมหลงกลเธอแน่นอน ปลายฟ้า ฉันคบกับเธอมาตลอดตั้งสิบปี ทำไมจะไม่รู้ว่าสันดานเธอคิดอยากจะเอาชนะฉัน แม้แต่เรื่องผู้ชาย” 

 “นังบัว!” มือบางแอบกำมือแน่น ครั้งแรกที่คนเรียบร้อย ด่าใครไม่เป็นอย่างบัวหอมจะกล้าขึ้นเสียงใส่เธอ

 “หล่อนไม่ได้ยินหรือยังไง หนูบัว ลูกสะใภ้คนเดียวของฉันสั่งว่าให้ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยทั้งสองคน ผัวเลว เพื่อนงูพิษ” คุณหญิงแม่ใจแข็ง โกรธลูกชายตัวดีที่ทำแบบนี้ทั้งที่ตัวเองมีภรรยาเป็นตัวเป็นตน ยังกล้าทำเรื่องทุเรศๆ อย่างนั้นอีก

 มาริคต้องได้รับบทเรียนที่สาสม!

 “คุณแม่ค่ะ เราออกไปรอด้านนอกดีกว่า ก่อนที่บัวจะทนไม่ไหวจัดการนังเพื่อนงูพิษที่ทรยศหักหลังเพื่อนแสนดีอย่างบัว” แววตาแข็งกร้าวมองปลายฟ้าด้วยความโกรธ เพื่อนงูพิษยิ้มเยาะเย้ย ไม่มีสีหน้ารู้สึกผิดเลยสักนิด

 “จ้ะหนูบัว ตาริครีบใส่เสื้อผ้าเร็วๆ ถ้าไม่อยากให้หนูบัวต้องทนไม่ไหว” คุณแม่เอ่ยกระซิบแก่ลูกชาย เธอไม่อยากเสียลูกสะใภ้ดีอย่างหนูบัวหอมไปให้ใคร

 สายตาลุกวาวทันใดที่รู้จากปากของคุณแม่นวลนภา เขาไม่ต้องการให้เธอหย่าตอนนี้ เขายังไม่หายอาการฉุนกลิ่นเหม็นของผู้หญิง มีแต่บัวหอมเท่านั้นรักษาอาการแปลกๆ ของเขาได้เพียงผู้เดียว

 พอพูดถึงกลิ่นเหม็นฉุนของผู้หญิง ชายหนุ่มรู้สึกเหม็นกลิ่นมากจากร่างกายของปลายฟ้าที่เข้ามาคลอเคลีย ทั้งที่แต่ก่อนยังกลิ่นหอมสะอาดอยู่เลย

 “คุณริคต้องรับผิดชอบฟ้านะคะ ฟ้าไม่ยอมเป็นเมียบำเรอหรือเมียน้อยของคุณ ยังไงคุณริคก็เกลียดเมียชังอย่างนังบัวอยู่แล้ว ทำไมคุณริคถึงไม่หย่ากับมันล่ะคะ” 

 “อย่ามาใกล้ตัวฉัน ฉันเหม็นกลิ่นในตัวนังผู้หญิงใจทรามที่ทรยศหักหลังแม้แต่เพื่อนสนิท ออกไป ฉันเหม็น!” ชายหนุ่มทนกลิ่นเหม็นฉุนไม่ไหวรีบผลักร่างอ้อนแอ้นออกไปด้วยสายตารังเกียจ ขยะแขยงขึ้นมาทันที

 “เหม็น? เป็นไปไม่ได้ ฟ้าอุตส่าห์ฉีดพรมน้ำหอมที่หอมมากสุด หอมจะตาย” ปลายฟ้าแปลกใจกับอาการแปลกๆ ของท่านประธานหนุ่ม

 “ฉีดหรืออาบ เหม็นจนอยากจะอ้วก” เขาลุกออกมาจากเตียงกว้างพลางคว้าเอาเสื้อผ้าตัวเอง

 “เรื่องเปิดเผยมาขนาดนั้นแล้ว คิดเหรอว่าฟ้าจะยอมหยุดแค่นี้ ฉันจะต้องเป็นเมียตัวจริงของคุณมาริค ไม่ใช่นังเด็กกำพร้ามาจากกองขยะอย่างนังบัวหอม!” มือเล็กกำมือแน่น เธอมาไกลขนาดนี้จะถอยหลังกลับไปคงไม่ได้ ปลายฟ้าผู้ไม่ยอมแพ้ใคร!

                    .......... 

 บัวหอมพยายามเก็บกดความเจ็บปวดแสนทุกข์ทรมานตั้งแต่กลายเป็นเมียชังของเขา เธอทนความเจ็บปวดมาตลอดทั้งชีวิตที่ถูกสายตาเกลียดชัง สะอิดสะเอียนจากพี่ชาย เธอแอบหลงรักมานาน จากความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนความโกรธแค้น เขาทำให้เธอเจ็บ เธอก็จะทำให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่า!

 “มากันแล้วหนูบัว ทำตามแผนที่แม่บอก” คุณแม่เอ่ยกระซิบลูกสะใภ้ เมื่อเพื่อนร้าย สามีเลวเข้ามานั่งโซฟาหรูฝั่งตรงข้ามกับพวกเธอ

 “มาแล้วเหรอลูกชายตัวดี” 

 “คุณแม่ ผมอธิบายนะครับ ผมกับเธอยังไม่ได้มีอะไรกัน ผมรู้สึกง่วงนอนมากจึงสลบไปไม่รู้เรื่องด้วย แม่เชื่อใจลูกชายคนนี้นะครับ” มาริคแทนตัวเองว่าผม เวลาพูดกับแม่แท้ของตัวเองเพียงคนเดียวที่เขาเคารพรักและเทิดทูน ส่วนผู้หญิงคนอื่นเรียกแทนตัวเองว่าฉัน

 “คนที่แกจะอธิบายความจริงทั้งหมดคงไม่ใช่แม่ แต่เมียของแกต่างหาก” คุณแม่นวลนภายอมรับหนูบัวแค่ลูกสะใภ้คนเดียว ส่วนผู้หญิงอื่นเคยขึ้นเตียงกับตาริคก็แค่ผู้หญิงข้างทาง

 “....” 

 “เธอเป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันรักและไว้เนื้อเชื่อใจ เพียงเพราะว่าเธอเป็นเพื่อนคนเดียวของฉัน ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าแทงข้างหลังเพื่อนรักได้” บัวหอมทนไม่ได้ลุกขึ้นมาจากโซฟา หันหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่ให้พวกเขาเห็นน้ำตาไหลพรากออกมา

 “เพื่อนเหรอ! ฉันไม่เคยคิดจะคบกับเด็กกำพร้าจากกองขยะเหม็นเน่าอย่างหล่อนด้วยซ้ำ ฉันคบเธอก็เพื่อได้เข้าใกล้ชิดคุณมาริคต่างหาก ภาพก็เห็นชัดเจนแล้ว ถ้าเป็นฉันนะ ฉันจะหย่าตั้งแต่วินาทีนั้นเลย” 

 “ปลายฟ้า นี่เธอพูดอะไรออกมา” จะหย่าตอนนี้ไม่ได้ ในเมื่อเขายังไม่ได้สิ่งของอะไรจากตัวเมียชังกลิ่นกายหอมสะอาดเลยสักอย่างเดียว

 “ว่ายังไงล่ะคะพี่ริค บัวเองก็อยากออกไปใช้ชีวิตอิสระ เลือกคนที่เขารักบัวจากใจจริง ไม่ใช่ทนมาเป็นเมียเก็บให้ผัวเลวไม่เห็นค่าอยู่ทุกวัน” เมียหลวงหมดความอดทน ที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอยู่ในกรอบที่คุณหญิงนวลนภาจัดแจงเอาไว้ให้ตลอด 

 “ไม่! ฉันไม่ยอมหย่า ฉันไม่ยอมให้เธอไปมีผัวใหม่แน่นอน” มาริคตาขวางดุดันแก่เมียแต่ง

 “ไม่ให้หนูบัวเอาผัวใหม่ ทีกับตัวเองกลับควงผู้หญิงหาความสุขใส่ตัวได้โดยไม่นึกถึงความรู้สึกของหนูบัวว่าจะเสียใจมากแค่ไหน” แม่สามีออกโรงปกป้องลูกสะใภ้มากกว่าลูกชายตัวเอง มีอย่างที่ไหนผัวออกไประเริงกับหญิงอื่น ปล่อยให้เมียแต่งกินน้ำตาต่างข้าวคนเดียว

 “ถ้าพี่ริคไม่หย่า บัวก็ไม่ห้ามนะคะ แต่ว่าพี่ริคเอาผู้หญิงคนอื่นมานอนได้ บัวก็นอนกับผู้ชายคนอื่นได้เหมือนกัน ดีไหมคะ” 

 “บัวหอม ถ้าเธออยากทำแบบนั้น ไอ้หนุ่มที่เธอควงมาได้กินยำบาทาฉันแน่ ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่หย่า ตราบใดที่ฉันยังไม่โขกสับเมียแต่งของฉันไม่สะใจพอ เธอไม่มีทางหนีฉันไปไหนพ้น” มือแกร่งกำลังจะคว้าข้อมือเล็ก แต่เมียชังวิ่งหนีออกจากห้องทันใด

 “บัวหอม” เสมือนหัวใจของเขาฉีกขาดเป็นรอนๆ ราวกับจะสูญเสียของล้ำค่าที่ดีสุดไปให้ชายอื่นดูแล

 “คุณมาริค” ปลายฟ้ากำลังจะวิ่งตามเขาไป แต่ถูกคุณหญิงนวลนภาคว้าตัวเอาไว้เสียก่อน

 “เธอนี่มันตัวการทำให้ครอบครัวอื่นเขาแตกแยกกันเสียจริง เห็นทีฉันต้องจัดการเธออย่างเด็ดขาด เพราะคนที่ฉันยอมรับเป็นสะใภ้ เป็นแม่ของลูกตาริคก็คือหนูบัวหอมเท่านั้น!” 

                     .......... 

 “บัว เธอจะไปไหนไม่ได้” 

 ท่านประธานหนุ่มคว้ามือนุ่มของเมียชังตัวเอง ก่อนที่เธอจะปิดประตูรถใส่หน้า ขณะตัวเองจะขึ้นรถกับรุ่นพี่หน้าอ่อนนั่น

 “ทำไมบัวจะไปกับพี่อาทิตย์ไม่ได้ ในเมื่อพี่ริคเกลียดชังบัวจะตาย”  

 “เสียใจด้วยนะครับคุณมาริค มีของดีอยู่ในตัวกลับไม่รักษา ผมขอตัวพาเมียของคุณริคไปก่อนนะครับ” 

 “บัวหอม เธออย่าไป ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีกลิ่นกายหอมจากร่างกายของเธอ” มาริคไม่เข้าใจว่าเป็นอะไร ถึงมีอาการแปลกๆ อย่างนี้!