Mag-log in“เธอเป็นใคร แล้วบัวหอม เลขาของฉันล่ะ หายไปไหน” ท่านประธานหนุ่มชักสีหน้าไม่พอใจแก่ปลายฟ้า เพื่อนสนิทของบัวหอมที่อาสาเข้ามาเสิร์ฟถึงในห้องทำงาน
“เอ่อ ปลายฟ้า เพื่อนสนิทของบัวเองค่ะ บัวเขาไม่ว่าง งานล้นมือมาก ฟ้าเลยอาสามาเสิร์ฟกาแฟดำยามเช้าแก่คุณริคค่ะ” ปลายฟ้าจงใจแต่งตัวสวย อวดน่องขาเรียวสวยสง่าพร้อมโชยกลิ่นหอมหวานเหมือนกลิ่นตัวของบัวหอมที่ติดมา
“อ๋อ นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นเพื่อนของเมียในบ้านของฉันเอง ขอบคุณมากที่มีน้ำใจเสิร์ฟกาแฟดำให้ถึงที่”
“ฟ้ายินดีต่างหากละค่ะคุณริค แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าคุณริคจะใจดีให้รางวัลของคนทำดีอย่างฟ้า” ปลายฟ้ายิ้มยั่วยวนพยายามอ่อยสามีของเพื่อนรักด้วยการเข้าใกล้ชิดชายหนุ่มที่นั่งเก้าอี้ท่านประธาน
มาริคไม่ได้เหม็นกลิ่นฉุนเหมือนกับเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่น แม้แต่แนนนี่ คู่ควงสำคัญเขาก็ตาม แต่กลับได้กลิ่นหอมจากเรือนผมนุ่มสวยที่ติดมาจากกลิ่นร่างกายของบัวหอมที่เธอเพิ่งกอดเพื่อนไปหมาดๆ
“รางวัลอะไรเหรอ” ทำไมชายหนุ่มจะไม่รู้จุดประสงค์ของผู้หญิงคนนี้ หิวเงินมากจนต้องใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อหวังได้เป็นเมียของเขาเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เข้ามาใกล้ชิด แต่สุดท้ายพวกผู้หญิงนั่นก็เป็นได้แค่สิ่งของแก้ขัดไปพลางๆ
“แหม ก็...” มือเรียวเล็กกรีดกรายเข้าไปลูบแผงอกแกร่งที่มีเสื้อสูทกั้นเอาไว้อยู่ สร้างอารมณ์กระสันต์เสียวซ่านต่อท่านประธานหนุ่มร้อนรัก
ปลายฟ้าค่อยโน้มใบหน้าของตัวเองใกล้ชิดปลายจมูกคมสันของมาริค แต่ปากนุ่มยังไม่แตะกับปากหนา เสียงเคาะประตูจากห้องทำงานดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
“ใคร?” มาริคใช้สายตาดุดันแก่เพื่อนเมียแต่งว่าควรให้ถอยห่างไป เพราะถ้าทำตรงนี้คงไม่ดีแน่
“บัว เลขาของพี่ริคเองค่ะ พอดีมีบัวลืมเอาเอกสารสำคัญมาให้พี่ริคเซ็นค่ะ” น้ำเสียงหวานใสดังเข้ามาในห้องทำงาน
“น่าเสียดายจัง” ปลายฟ้าบ่นลอยๆ ด้วยความฮึดฮัดใจ ไม่ทันไรก็มีที่อยู่คอนโดของมาริคแก่เพื่อนรักที่จะแอบแทงข้างหลังเพื่อนได้ตลอด
“คืนนี้ ถ้าอยากมาก ก็มาหาฉันในเวลาสองทุ่ม” มาริคยังไม่ทิ้งลายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เสือผู้หญิง เมื่อผู้หญิงให้ท่า มีหรือเขาจะทนอยู่เฉยได้
“ได้ค่ะ ฟ้าจะแต่งตัวเซ็กซี่ไปหาคุณมาริคนะคะ” ปลายฟ้าจงใจส่งรอยจุ๊บใส่คอเสื้อเชิ้ตด้านนอกสีขาว เพื่อให้สีลิปสติกสีแดงประทับมันเอาไว้ แน่นอนว่าเมียอย่างบัวหอมต้องเห็นว่าสามีตัวเองแอบไประเริงรักกับผู้หญิงคนอื่น
บัวหอมที่รออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นว่าเสียงด้านในเงียบไปชั่วขณะ แถมเพื่อนรักของเธอก็เสิร์ฟกาแฟดำให้ท่านประธานหนุ่มเจ้าเสน่ห์ร้ายยังไม่ออกมา มือบางตัดสินใจเปิดประตูห้อง แต่ทว่ามีใครกำลังจะออกมาจากด้านในห้องเสียก่อน“ปลายฟ้า ทำไมเข้าไปนานจัง แค่ส่งกาแฟดำให้พี่ริคเอง” เมียแต่งของมาริคแอบสงสัย
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก คุณมาริคไม่เคยเห็นฟ้ามาก็เลยถามว่าฟ้าเป็นใคร ฟ้าก็บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทของบัวนะ ฟ้าเพิ่งคิดได้ว่ามีธุระด่วน เอาไว้คราวหน้าก็แล้วกัน” ปลายฟ้าพยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธก่อนจะรีบเดินออกไปด้วยความตื่นเต้น หล่อนพูดปดเพื่อน แท้จริงแล้วตัวเองจะทำสวยเพื่อลงสนามรักกับท่านประธานหนุ่มภายในค่ำคืนนี้ต่างหาก
“ทีตอนมาบอกว่ายังว่างทั้งวัน ยังไงกันเนี่ย” เลขาหน้าห้องงงงวยกับเพื่อน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป
“เข้ามาสิบัวหอม”
“ค่ะพี่ริค” หญิงสาวสลัดความคิดมากกับเพื่อน จะตั้งใจทำหน้าที่เลขาให้สุดความสามารถของตัวเอง
เลขาหน้าห้องหอบเอาเอกสารที่ลืมเอาไว้และเป็นเอกสารสำคัญมากของบริษัทมาวางบนหน้าโต๊ะทำงานของเขา
“คุณเพลิง หัวหน้าไร่ชากับกาแฟที่ดูแลแทนพี่ริคอยู่จังหวัดเชียงรายมาบอกว่ามีนายทุนรายใหญ่ต้องการขอซื้อไร่พันไร่ทั้งหมด โดยอ้างว่าจะกว้านซื้อด้วยราคาหมื่นล้าน แต่คุณเพลิงบอกว่ารอให้เจ้าของไร่ตัวจริง(คือมาริค)ลงไปที่นั่น ถึงจะพูดคุยกันว่าจะยอมขายให้หรือไม่” บัวหอมบอกเขาตามข้อมูลที่ได้รับมา
“ถ้างั้นเธอสั่งให้เพลิงสืบมาว่านายทุนใหญ่นั้นจะซื้อที่ดินทำมาหากินของฉันไปทำอะไร”
แต่ที่แน่ๆ มาริคไม่ยอมขายที่ดินปลูกไร่ชา-กาแฟที่ตัวเองลงทุนลงแรงทำทั้งหมด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีนายทุนใหญ่ขอซื้อ นับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่ยอมขายและนายทุนต่างๆ ที่เคยขอซื้อก็ต่างกันกินยำบาทาของท่านประธานหนุ่มดุดัน จนแทบไม่กล้ามาอีก
“ค่ะพี่ริค” สายตาดีเห็นรอยจูบที่มีลิปสติกสีแดงอยู่บนคอเสื้อด้านหลังของเขา
“มองอะไร!” ชายหนุ่มเห็นว่าเมียแต่งกำลังจะจับผิดเขา กลัวว่าบัวหอมจะรู้ว่าสามีตีทะเบียนกับเพื่อนรักมีอะไรกัน ทั้งที่ก็รู้ว่าเป็นเรื่องปกติของหนุ่มเนื้อหอม
“เปล่าค่ะ บัวขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ”
“อ๋อ คืนนี้เธอเตรียมตัวเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าตัวเองและของฉันด้วย เพราะฉันจะลงไปเคลียร์เรื่องนั้นให้มันเรียบร้อย”
“แล้วงานทางนี้ละค่ะ”
“ฉันไปแค่สองสามวัน ทางนี้ให้รองประธานทำงานแทน” มาริคตอบไม่ใส่ใจมากนัก บัวหอมทำใจเอาไว้แล้วว่าตัวเองเป็นแค่ลูกน้องที่เจ้านายเรียกใช้ทำงานอย่างหนักหน่วง
เลขาหน้าห้องเก็บกดความข่มขื่นก่อนจะจัดการจองตั๋วไฟล์เครื่องบินจากกรุงเทพไปถึงเชียงราย โดยจองสองที่ ซึ่งมาริคจะเป็นคนจ่ายเงินค่าตั๋วเครื่องบินเอง
“แปลก ทำไมพี่ริคไม่เห็นควงคุณแนนนี่มาเยาะเย้ยหยันเมียคนนี้เหมือนแต่ก่อน หรือว่าพี่ริคจะเริ่มอ่อนให้กับเมียชังแล้ว”
.
. .ท่านประธานหนุ่มสั่งให้ลูกน้องตนพาเมียชังของเขาไปส่งถึงที่บ้านใหญ่ ส่วนตัวเองอ้างว่าติดธุระงานด่วน น่าจะกลับถึงพรุ่งนี้เช้า ไม่ต้องโทรตาม เพราะเขาไม่ชอบผู้หญิงขี้จุกจิก น่ารำคาญ
“เมื่อเช้าหนูบัวยังออกไปกับตาริคเลย ทำไมตอนเย็นถึงมากับรถของลูกน้องตาริคได้” คุณแม่สามีไม่พอใจที่ลูกชายตัวดีปฎิบัติกับลูกสะใภ้เหมือนผู้หญิงชั่วคราว แบบนี้กลับมาต้องจัดการขั้นเด็ดขาด
“พี่ริคอาจจะมีงานด่วนนอกจากงานบริษัทตัวเองก็ได้นะคะคุณหญิงแม่” ลูกสะใภ้คิดในแง่ดี ขณะที่เข้ามานั่งพักหายเหนื่อยบนห้องนั่งเล่น
“แต่แม่ไม่เชื่อใจตาริค หนูบัวก็รู้ว่าตาริคเจ้าชู้มาก แต่ละวันพาสาวดารานมโตขึ้นคอนโดทุกคืน ถึงจะแม้ว่าตาริคจะไม่พลาดก็ตาม หนูบัวฟังแม่ แม่เคยอาบน้ำร้อนมาก่อน แม่ไม่อยากให้ความรักของหนูที่มีแต่ตาริคข้างเดียวมันบังตาหนูจนมองไม่เห็นความจริง หนูบัวต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ หนูบัวเป็นเด็กใสซื่อ หนูคือคนจะมาปราบพ่อปลาไหลอย่างตาริคให้อยู่มัด”
คุณหญิงนวลนภาเลือกคนไม่ผิดเสียจริง แวบแรกที่เจอเด็กผู้หญิงตัวมอมแมมที่ยืนอยู่ข้างขยะในวันนั้นจะกลายเป็นหญิงสาวสวยใส ผิวขาวเป็นธรรมดาโดยไม่ต้องแต่งเติมอะไรอีก เด็กสาวกำพร้าคนนี้แหละอาจจะมัดใจของมาริคจนดิ้นไม่หลุดพันธนาการที่ตัวเองสร้างเอาไว้ก็เป็นไปได้
“คุณแม่พูดอะไรคะ บัวเนี่ยน่ะเหรอคะที่จะกำราบพ่อเจ้าชู้ปลาไหลอย่างพี่ริคได้ พี่ริคเกลียดชังน้ำหน้าบัวจะตายไป”
“ขืนปล่อยเอาไว้ไม่ดีแน่” คุณแม่นวลนภาคิดหาทางที่จะทำให้ลูกชายรับรู้ว่าใครคือเพชร ใครคือกรวด!
“คุณแม่คิดแผนอะไรจะตลบหลังพี่ริคอีกคะ”
“แม่ขอถามความสมัครใจของหนูบัว แม่ต้องการให้หนูบัวท้องลูกของตาริค หนูบัวจะยอมมีหลานแก่แม่ไหม”
“คุณแม่ถามอะไรแบบนั้นค่ะ มันคงเป็นไปไม่ได้ พี่ริคจงเกลียดจงชังจะตาย พี่ริคไม่ยอมให้บัวเข้าใกล้ได้หรอกค่ะ”
“ถ้าเป็นเรื่องนั้น เดี๋ยวแม่จัดการเอง ขอแค่หนูบัวให้ความร่วมมือกับแม่ ตาริคมันจะได้รู้ว่าการสูญเสียคนที่รักมันจริงมันจะเป็นยังไง!”
“เอ่อ คือบัว...” ไม่ทันที่ลูกสะใภ้เอ่ยตอบแก่คุณแม่สามี เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ดังเข้าจากโทรศัพท์หรู(ที่คุณหญิงแม่ซื้อให้) เมื่อมีข้อความจากปลายฟ้าส่งรูปมาหลายรูป
“นะ นี่มันอะไรกัน?!” เมียหลวงแทบช็อค เธอคิดว่าปลายฟ้าคือเพื่อนรักคนเดียวที่มีอยู่ ไม่คิดว่าจะกล้าแทงข้างหลังได้อย่างเลือดเย็น
นังเพื่อนทรยศ!
ปรวีร์ถูกคุณแม่บัวหอมเอ็ดดุจนหน้าหงอย เขาต้องขอโทษเด็กหญิงกิ่งพยอมอย่างบังคับ เด็กชายเก็บกดความโกรธเคืองกับเธอเอาไว้ในใจ ถ้าเจอกันอีกเมื่อไหร่ เขาจะทำให้เธอเจ็บตัวเหมือนกับที่เธอวิ่งชนเขาจนเจ็บหัวเข่า “เจ็บครับแม่ ทาเบาๆ หน่อยไม่ได้หรือไงครับ ผมเจ็บ” หลังจากอาบน้ำแต่งตัวใหม่เสร็จ ปรวีร์ต้องมานั่งทายาตรงหัวเข่าน้อยสองข้าง “แม่ทาเบาอยู่นี่ไงครับลูกวีร์ ถ้าหากลูกวีร์ไม่คิดจะวิ่งไปข้ามรั้วไร่องุ่นตรงนั้น หนูกิ่งพยอมคงไม่มาวิ่งชนลูกวีร์ของแม่หรอก เราเป็นผู้ชาย ยังไงต้องให้เกียรติผู้หญิง ผู้ที่อ่อนแอกว่าตัวเองนะลูก” “มีแต่คุณแม่คนเดียวที่เข้าข้างผม คุณพ่อกับพี่เมศกลับเข้าข้างยัยเด็กผู้หญิงคนนั้น” ปรวีร์เกลียดเด็กผู้หญิงคนนั้นเข้าไส้ แม้แต่ชื่อก็เอ่ยออกมาไม่ได้! “อย่าคิดแบบนั้นมันไม่น่ารักเลยรู้ไหม หนูกิ่งพยอมเป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อที่ทำไร่องุ่นติดกับไร่ของพ่อเรา ยังไงวีร์ก็ต้องเอ็นดูน้องกิ่งเหมือนพี่เมศของลูกนะ” “ฮึ!” นายน้อยแห่งไร่ภูฟ้าคนใหม่ในอนาคตกอดอกอย่างเอาแต่ใจตัวเอง คนอย่างเขาไม่มีทางยอมพ่ายแพ้ใคร ปรวีร์ สกุลเรวัติต้องเป็นหนึ่งไม่รองใคร (ยกเว้นพี่ชาย) บัวหอมส่ายหัวเล็กน้อยก
เมื่อปิดเทอมใหญ่ทีไหร่ มาริคต้องพาพวกลูกและเมียมาเที่ยวพักผ่อนอยู่ที่ไร่ภูฟ้าทุกครั้ง ซึ่งปรวีร์ ลูกชายคนรองเรียกร้องคนเป็นพ่อให้พามาที่นี่อยู่เป็นประจำ ปีนี้คุณย่านวลนภาแก่ลงทุกที มีโรคประจำตัวทำให้ไม่สามารถออกมาเที่ยวได้ดั่งใจเหมือนสมัยก่อน มีป้าหนิงคอยดูแลคุณหญิงท่านอยู่ไม่ห่างกาย “นายใหญ่ คุณหนูบัวมาแล้วเหรอคะ” แม่นมที่มีอายุเพิ่มมากขึ้นมีคนดูแลประคองออกมาต้อนรับนายใหญ่แห่งไร่ภูฟ้า “แม่นมไม่ต้องออกมาต้อนรับผมก็ได้ครับ ลูกๆ มาหาแม่นมของพ่อหน่อยเร็ว” เพียงได้ยินคำสั่งของพ่อมาริค ลูกชายกับลูกสาวแสบซนรีบวิ่งเข้ามาหาตรงหน้าคุณพ่อ “สวัสดีครับ/ค่ะแม่นม” ลูกชายสามคนและลูกสาวอีกสองคนของนายใหญ่พร้อมเพรียงยกมือไหว้สวัสดีผู้มีอาวุโสมากกว่า ท่าทางกิริยา อ่อนน้อมถ่อมตน คุณแม่บัวหอมสั่งสอนพวกลูกมาเป็นอย่างดี “ตายจริง น่ารักน่าชังจัง นายน้อยและคุณหนูของนม” แม่นมรู้สึกรักและเอ็นดูพวกลูกทั้งห้าคนของนายใหญ่มาริคเสียแล้วสิ “พ่อคร้าบ ผมขอพาพี่เมศไปตรงโน้นได้ไหมครับ” ปรวีร์หันมาส่งสายตาปริบๆ ขอร้องบิดาของพวกเขา “ได้ครับลูก เพลิง ดูแลลูกชายของฉันให้ดีๆ ละ” ชายหนุ่มเอ่ยสั่งหัวหน้าคนงานในไร่ “ครั
“ทำงานห่วยแตกภาษาอะไร ทำอะไรก็ชักช้า ไม่ได้เรื่อง! ฉันไล่เธอออก” “แต่พลับเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่นะคะท่านประธาน โปรดให้โอกาสพลับด้วยเถอะค่ะ” เสียงตวาดดังลั่นของท่านประธานมาริคด้วยอารมณ์โมโหเกรี้ยวกราด ตั้งแต่ชายหนุ่มแพ้ท้องแทนเมีย เขารู้สึกหงุดหงิดง่าย เห็นอะไรขัดหูขัดตาเล็กน้อยก็โกรธจัดจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ พลับพลึงเป็นเด็กนักศึกษาเข้ามาฝึกงานที่นี่เป็นวันแรกตามที่อลัน ลูกน้องคนสนิทหามาให้ทำงานหน้าที่เลขาแทนชั่วคราวจนกว่าท่านจะหาเลขาคนที่ถูกใจมาทำงานได้ แต่หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมท่านประธานต้องโกรธจัดขนาดนั้น “ฉันไล่เธอออก เธอก็ต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนให้ยามด้านล่างขึ้นมาลากตัวหล่อนออกไป!” ยามที่มาริคโกรธฉุนเฉียวจัด ลูกน้องของเขาแต่ละคนแทบจะมองหน้าเจ้านายหนุ่มไม่ติด เลขาเก่าก็เป็นภรรยาสุดรักของเขาที่สั่งห้ามไม่ให้ทำงาน อ้างว่ากำลังตั้งท้องอ่อนและต้องเลี้ยงดูพวกลูกแสบซนถึงสี่คน “ปะ ไปแล้วค่ะ” นักศึกษาฝึกงานใหม่เข้ามาทำงานเป็นเลขาฝึกหัดของเขาวันแรกก็ถูกไล่ออกเสียแล้ว พลับพลึงเดินสวนทางกันกับภรรยาของมาริค บัวหอมไม่ชอบอารมณ์เอาแต่ใจของเขา ทุกครั้งที่อลั
รถโรงพยาบาลรีบมายังบ้านร้างท้ายเมืองหลวงตามคำบอกว่ามีคนกำลังจะคลอดลูกที่นี่ เพียงพวกเขามาถึงก็ได้ยินเสียงเด็กร้องดังจากด้านในบ้านตรงนั้น “เมียผมคลอดลูกแล้ว” มาริคจำเป็นต้องทำคลอดลูกด้วยตัวเอง เด็กชายทารกแรกเกิดอยู่ในเสื้อสูทของเขาที่ห่อหุ้มพันตัวเอาไว้พลางส่งเสียงร้อง “พี่ริค ลูก” น้ำเสียงอ่อนแรงของคนที่เพิ่งเบ่งคลอดลูกออกมาในบ้านร้าง เพราะอั้นเอาไว้ไม่อยู่ “ลูกของเราปลอดภัยดี คลอดง่ายแบบนี้ เตรียมมีลูกคนที่สี่รอได้เลย” ริมฝีปากหนาประทับจูบกลีบปากนุ่มอย่างอ่อนโยน เขาต้องขอบคุณเธอมากกว่าที่ให้กำเนิดทายาทของเขารวมถึงสามคนในตอนนี้ “อื้ม พี่ริค บัวไม่ไหว” คุณแม่ลูกสามรีบปฏิเสธเขาทันควันโดยไม่ต้องคิดมาก การมีลูกได้แต่ละทีต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวด เธอแทบไม่มีแรงจะเบ่งคลอดลูกคนต่อไปแล้ว คนเพิ่งคลอดลูกคนที่สามหมาดๆ ถูกนำตัวส่งทำความสะอาดตัวเด็กที่โรงพยาบาล บัวหอมหมดสติด้วยความอ่อนเพลียตั้งแต่เจอหน้าลูกชาย โดยมีมาริคคอยตามประกบอยู่ไม่ห่างกาย บัวหอมรู้สึกตัวขึ้นอีกทีก็ได้ยินเสียงเด็กแฝดร้องด้วยความดีใจที่จะได้เจอหน้าน้องชายของพวกเขา “บัวฟื้นแล้ว ดูลูกชายของเราสิหน้าตาเหมือนพี่ชายของเขา
“โอ้ก อ้าก” “ท้องมาห้าเดือนกว่าแล้วนะ ยังไม่หายแพ้ท้องอยู่อีกเหรอ” มือหนาลูบหลังของบัวหอมที่กำลังโก่งคออาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตาย ผ่านมาสี่เดือนกว่าที่หญิงสาวบอกข่าวดีกับชายหนุ่มว่าตั้งท้องลูกคนที่สาม แน่นอนว่าเขาตะโกนดีใจดังลั่นทั่วบ้านและมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ชาย มาริคตั้งใจว่าถ้าหากบัวหอมคลอดลูกคนที่สามเมื่อไหร่ เขาจะขอเธอแต่งงานใหม่ทันที “แหวะ อ้วก พี่ริคพาบัวออกไปล้างปากหน่อย” เธอแสบคอไปหมด ไม่มีเรี่ยวแรงจะลุกเดินไปไหน ชายหนุ่มประคองร่างคนท้องนูนใหญ่ประมาณห้าเดือนกว่าออกมาจากห้องน้ำ หลังจากล้างหน้าล้างปากให้เรียบร้อย หญิงสาวแพ้ท้องหนักกว่าท้องสาวแรกเสียอีก “เป็นยังไงบ้าง ยาดมไหม” มาริคจำเป็นต้องส่งงานไปให้รองประธานบริษัททำแทน เพราะเป็นห่วงเมียกับลูกที่ท้องใหญ่ “ไม่เป็นไรค่ะ บัวหายคลื่นไส้แล้ว ว่าแต่ปรเมศกับมาลินล่ะคะ บัวอยากเจอพวกเขา” มือเล็กลูบไล้หน้าท้องนูนใหญ่อย่างเบาๆ ลูกคนที่สามชอบดิ้นแรงมาก แรงเสียจนเธอแทบจุกเสียดท้องจนนอนไม่ได้ “เดี๋ยวพี่ลงไปตามสองแฝดชายหญิงมาให้นะบัว ขอหอมแก้มลูกในท้องหน่อย” ว่าที่พ่อลูกสามตีหน้ามึนก้มลงมากดจูบหน้าท้องนูนใหญ่ในชุดคลุมท้องของหญิง
ก่อนที่ท่านประธานหนุ่มจะเอ่ยบอกความจริงเรื่องชาติกำเนิดของบัวหอม เด็กกำพร้าที่เก็บมาเลี้ยงจากถังขยะหน้าบ้านของคุณหญิงนวลนภา ประตูห้องถูกเปิดออกเป็นคุณหญิงแม่อุ้มหลานแฝดที่ส่งเสียงดัง เพราะอยากเจอหน้าแม่ของพวกเธอ “หนูบัว ฟื้นแล้วเหรอลูก” “ค่ะคุณแม่ หายดีแล้ว ปรเมศ มาลินมาให้แม่อุ้มหน่อยค่ะ” บัวหอมรีบผละออกจากคนตัวโตพร้อมปาดน้ำตาออกมาอย่างลวกๆ มาริคถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่คุณแม่เข้ามาขัดจังหวะสวีทหวานกับเมียรักของเขาเสียจริง เขาแอบคิดว่าค่อยหาเวลาบอกความจริงเรื่องนั้นแก่บัวหอมรับรู้ก็แล้วกัน “ผมขอตัวไปหาหมอเพื่อมาตรวจดูอาการของบัวก็นะครับ” ชายหนุ่มขอตัวออกจากห้องพักฟื้นคนป่วย “ลูกของบัวไม่ดื้อใช่ไหมคะคุณแม่” คุณแม่ลูกอ่อนอุ้มลูกชายกับลูกสาวคนละข้าง ปรเมศกับมาลินเห็นทรวงอกใหญ่ตรงหน้าพร้อมเอามือแตะตรงหัวนมราวกับอยากกินนมแม่ “ไม่ดื้อเลย หลานแฝดของย่าน่ารักน่าเอ็นดูทุกคน หลานทั้งสองอยากกินนมแม่ก็เลยมาหาหนูบัวเช้าหน่อยนะจ้ะ” ขวดนมที่บัวหอมปั๊มนมเอาไว้หลายขวดก็หมดตั้งแต่เมื่อคืน โดยเฉพาะปรเมศกินนมจุกว่าน้องสาวแฝดหลายเท่า “สงสัยพวกลูกคงอยากกินนมแล้ว บัวขอให้นมลูกก่อนนะคะคุณแม่” “จ้ะ ต







