LOGIN
สายฝนโปรยลงไม่ขาดสายตั้งแต่หัวค่ำ ทำให้ถนนกลางกรุงเทพเหมือนลอยอยู่ในหมอกความชื้น แสงไฟนีออนสะท้อนบนผิวถนนเปียกเป็นริ้วสีแดงเหลืองเขียว ทำให้ทุกอย่างร้อนแรงและลึกลับในเวลาเดียวกัน แม้จะเลยสองทุ่ม แต่เมืองนี้ยังไม่หลับ บาร์เหล้าและผับหรูเปิดไฟสว่างจนถึงตีสี่ เสียงเพลงลอยออกมาทะลุม่านฝน ดึงดูดร่างกายและสายตาของผู้คนให้เข้ามาในโลกที่เต็มไปด้วยแสงสี แก้วค็อกเทลสั่นไหวในมือของหญิงสาวที่เดินผ่านไปมา เสื้อผ้าเนื้อบางสะท้อนแสงไฟราวกับชวนเรียกสายตา ทุกก้าวย่าง ทุกสายตาที่สบกัน เสมือนเชื้อไฟที่ร้อนแรง พร้อมจุดประกายความปรารถนาในคืนฝนพรำกลางเมืองใหญ่
รถสปอร์ตสีเทารุ่นใหม่ล่าสุดมาจอดหน้าไนต์คลับหรูใจกลางทองหล่อจอดตรงโดมอาคาร ผู้คนที่เดินเข้ามาในหน้าไนต์คลับต่างมองรถหรูคันนี้ด้วยความตื่นเต้นว่าเศรษฐีคนนั้นเป็นใครกันนะ แต่สงสัยได้ไม่นานนัก ร่างสูงก้าวเดินลงมาจากรถ ทำให้สาวๆ ต่างไม่อาจละสายตาจากเขาได้เลย เพราะภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำราคาแพงที่สวมใส่ เต็มไปด้วยซิกแพคหนาที่ออกกำลังกายอย่างหนัก ที่พวกเธอเห็นซิกแพคเพราะเขาปลดกระดุมลงสามเม็ด ยังมีรอยสักที่แผ่นอกหนารูปนกฟินิกซ์สยายปีกทั้งสองข้าง พนักงานหน้าร้านยกมือไหว้เขาทันที ราวกับเขาเป็นคนใหญ่คนโต “สวัสดีครับคุณภีม” พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “เอารถกูไปเก็บ” ชายหนุ่มที่พนักงานเรียกชื่อโยนกุญแจรถให้พนักงานทันที “ครับคุณภีม” พนักงานน้อมรับคำสั่งโดยทันที เขาจึงขึ้นรถนำรถไปเก็บตรงที่จอดวีไอพี “ให้ผมเรียกน้องๆ มาดีไหมครับ” พนักงานชายอีกคนถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ไม่ต้อง” ภีมพูดจบ เขาก้าวเดินเข้าไปในไนต์คลับ ไม่ว่าหญิงหรือชายต่างจับจ้องมาที่เขาเหมือนกำลังทอดสะพานให้เขา หรือแม้แต่ผู้หญิงที่มากับคนรัก พวกเธออดชื่นชมเรือนร่างของเขาไม่ได้เลย ภีมนั่งลงบนเก้าอี้สูงที่เวทีส่วนตัว มุมสูงทำให้เขามองเห็นทุกมุมของไนท์คลับ เสียงเพลงลุ่มลึกและจังหวะเบสหนักสั่นสะเทือนใต้พื้น ทำให้ทุกก้าวของผู้คนรอบตัวสอดประสานกับจังหวะชีวิตของที่นี่ บาร์ยาวหรูหราตั้งอยู่กลางห้อง แสงนีออนสลัวสะท้อนกับแก้วคริสตัลที่เต็มไปด้วยค็อกเทลหลากสี มูลค่าดริ้งละห้าร้อยต่อแก้ว ทำให้ผู้คนที่เข้ามาต่างเป็นคนมีระดับ ทุกสายตาที่เดินผ่าน ไม่ว่าจะชายหรือหญิง ต่างเต็มไปด้วยความมั่นใจและความเย้ายวน หญิงสาวหลายคนยกแก้วขึ้น มองเขาด้วยสายตาเชื้อเชิญ มือบางลูบริมฝีปากอย่างลึกลับ แต่ภีมกลับนั่งนิ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยราวกับรู้ดีว่าพลังดึงดูดของเขาเองก็เพียงพอแล้ว ไม่มีใครสามารถล่วงล้ำความสง่างามและอำนาจของเขาได้ บนโต๊ะรอบตัวเขา แก้วคริสตัลสั่นไหว เสียงกระทบกันเป็นจังหวะราวกับทำนองเร่าร้อน ผู้คนหัวเราะ พูดคุย แลกเปลี่ยนสายตา แต่ทุกสายตาเกือบทั้งหมดต้องสะดุดกับร่างสูงที่ซ่อนความร้อนแรงเอาไว้ภายใต้เสื้อเชิ้ตดำและซิกแพคแน่นทุกครั้งที่เขาขยับ ไนต์คลับหรูหรากลายเป็นฉากหลังที่สมบูรณ์แบบสำหรับเขา ราวกับทุกแสง สี และเสียงถูกสร้างขึ้นมาเพื่อย้ำเตือนให้ทุกคนรู้ว่า เขาคือจุดศูนย์กลางของค่ำคืนนี้ แต่ทว่า… สายตาของหญิงสาวคนหนึ่งท้าทายที่สุดในไนต์คลับ เธอสวมเดรสเกาะอกสีขาวสั้นกระชับโค้งเว้าของร่างกาย แก้วค็อกเทลในมือสั่นเล็กน้อย ขณะเธอสบสายตาภีม ภีมมองกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ราวกับเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังสายตานั้น เธอไม่ละสายตา กลับยิ้มตอบอย่างมั่นใจ มือเล็กลูบริมแก้วเบาๆ ก่อนจะก้าวออกไปทางประตูหลังร้าน ลานจอดรถใต้ดินรออยู่เบื้องหลัง เสียงส้นสูงเคาะพื้นเป็นจังหวะเร่าร้อนในความมืด เงาสะท้อนบนผนังปูนเปลือยราวกับเต้นรำตามจังหวะความปรารถนา ภีมก้าวตามอย่างไม่รีรอ ร่างสูงและสายตาคมเข้มทำให้บรรยากาศรอบ ๆ กลายเป็นไฟที่ลุกโชน เมื่อเธอหันมองอีกครั้ง ภีมก็อยู่ใกล้กว่าที่เธอคาด มือใหญ่แตะเบาๆ ที่ข้อศอกของเธอเพื่อนำทาง ทั้งสองสบสายตากันในความมืด เสียงหัวใจเต้นเร็วเหมือนทำนองเพลงจากไนต์คลับยังคงสะท้อนอยู่ในใจของพวกเขา เมื่อถึงมุมที่ว่างเปล่า ภีมหยุดเงยหน้าสบตากับเธอ มือใหญ่แตะเบาๆ ที่แก้มเธอ ราวกับบอกว่า “เธอต้องการอะไร” เขาพูดเช่นนี้ หญิงสาวยิ้มมุมปาก “คุณก็น่าจะรู้?” เธออ้อนวอนด้วยสายตาและน้ำเสียงต่ำๆ แต่เต็มไปด้วยความท้าทายภีมก้าวเข้าใกล้ มือโอบเอวเธอไว้แน่นราวกับไม่อยากให้หลุดไปไหนประตูเปิดออก… ร่างสูงของภีมก้าวเข้ามาช้าๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นทะเลและดอกไม้ในห้องอบอวลอยู่ในอากาศ เขามองเธอจากศีรษะจรดปลายเท้า รอยยิ้มละมุนแตะมุมปากเมื่อเห็นว่าเธอยังสวมชุดเดรสผ้าซาตินสีขาวนวลที่ใส่หลังพิธีอยู่ “ดีจังที่แพรยังไม่ได้อาบน้ำ…” เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ แฝงแววอบอุ่นในน้ำเสียง “ไปอาบน้ำกับพี่นะครับ” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเธอมีทั้งความรัก ความเก้อเขิน และความอ่อนโยนล้นเอ่ออยู่ในนั้น เธอเผยรอยยิ้มบางที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นช้าลงเพียงเพื่อจะได้จดจำมัน “แพรรอพี่อยู่ค่ะ…” เธอตอบเสียงเบา พลางก้มสายตาเล็กน้อย มือเรียวกำชายกระโปรงแน่นเหมือนพยายามเก็บอาการ “วันนี้…แพรอาบน้ำให้นะคะ” เธอพูดจบ ภีมยกยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก “ได้สิครับ” เขาตอบช้าๆ ด้วยน้ำเสียงที่ละมุนละไมราวกับกลัวว่าหากพูดแรงกว่านี้ ความฝันอันงดงามตรงหน้าจะสลายหายไป เขาเดินเข้าใกล้เธอ ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา “วันนี้แพรสวยที่สุดในชีวิตพี่เลยนะ…” คำพูดของเขาทำให้แพรไหมหัวเราะเบาๆ แก้มขึ้นสีแดงเรื่อ “พี่ก็พูดทุกครั้งที่เจอกัน
เสียงคลื่นทะเลยามค่ำคืนยังคงดังแผ่วเบาเข้ามาทักทาย ลมหอบกลิ่นเค็มจางๆ พัดผ่านผ้าม่านสีขาวที่พลิ้วไหวราวสายหมอก นอกหน้าต่างคือผืนทะเลสีดำอมฟ้าที่แต่งแต้มด้วยแสงไฟจากเรือยอชต์ไกลลิบตา เหมือนดาวระยิบระยับบนผืนน้ำแพรไหมเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเรียบหรู กลีบกุหลาบขาวโปรยอยู่บนพื้นและเตียง ผ้าปูสีงาช้างเนียนนุ่ม มีกลิ่นหอมของลาเวนเดอร์ลอยบางๆ จากเทียนหอมในแจกันแก้ว เธอนั่งลงบนขอบเตียงกว้าง แสงไฟนวลอุ่นสาดลงบนใบหน้าที่มีทั้งความเหนื่อยและความสุขซึมอยู่ในรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยทอดมองออกไปยังทะเลที่ส่องประกายใต้แสงจันทร์อย่างเงียบงันค่ำคืนนี้… คือคืนที่เธอไม่เคยคิดว่าจะได้มีอีกครั้ง คืนที่ได้อยู่ในฐานะ ‘ภรรยา ‘ของผู้ชายที่เธอรักที่สุด หัวใจของเธอเต้นช้าและหนักไปด้วยความรู้สึกนับพันภาพเก่า ๆ ย้อนกลับมาในหัวอย่างช้าๆ ภาพของวัยหนุ่มสาวที่เคยจับมือกันเดินในมหาวิทยาลัย ภาพตอนเลิกกันเพราะเส้นทางชีวิตและความฝันไม่ตรงกัน ภาพของน้ำตาที่เธอเคยซ่อนในคืนหนาวๆ ที่ปารีส… ทุกอย่างไหลวนกลับมาราวคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอไปเรียนต่อ ไปพบผู้คนมากมาย ผู้ชายหลายคนเข้ามาในชีวิต บางคนอ
แสงไฟสีอำพันจากหลอดไฟระย้าและเทียนหอมในโคมแก้วแขวนเรียงรายเหนือโต๊ะยาวริมชายหาด ส่องประกายสะท้อนกับผิวทะเลที่ระยิบระยับราวเพชรใต้แสงดาว เสียงคลื่นกระทบฝั่งยังคงอ่อนโยนเหมือนท่วงทำนองแห่งรักที่ไม่สิ้นสุด โต๊ะยาวถูกจัดอย่างประณีตด้วยผ้าปูสีขาวไข่มุก จัดวางจานอาหารเงินเงา ดอกกุหลาบขาวและดอกลิลลี่สลับกันประดับอยู่กลางโต๊ะ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นทะเลอ่อนโยนจนชวนฝัน แพรไหมอยู่ในชุดเดรสปิดไหล่ลายลูกไม้สีงาช้างกระโปรงลู่ไปตามลำตัว ผมปล่อยยาวคลอไหล่ ดวงตาสุกใสมีรอยยิ้มอบอุ่น ส่วนภีมอยู่ในชุดสูทสีเบจอ่อน ผูกหูกระต่ายเรียบๆ แต่หล่อเหลาราวกับพระเอกในภาพยนตร์ “ขอเรียนเชิญคุณพงศกร เวธาไพศาล ประธานบริษัท เวธาไพศาลกรุป และพี่ชายของเจ้าบ่าว ขึ้นกล่าวคำอวยพรคู่บ่าวสาวครับ” เสียงพิธีกรกล่าวเชิญชวนเบาๆ ก่อนจะเปิดไมค์ให้ประธานในพิธีกล่าวคำอวยพร ชายหนุ่มร่างสูงสง่าในสูทสีกรมท่าเดินขึ้นมายืนตรงกลางเวทีไม้ริมทะเล เสียงคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งเบา ๆ ทำให้ทุกถ้อยคำของเขาอบอุ่นและซึ้งยิ่งกว่าแสงเทียนที่พลิ้วไหวอยู่รอบตัว พงศกรยิ้มบางก่อนมองน้องชายกับเจ้าสาวที่ยืนจับมือกันแน่น “ผมรู้จักภีมดี… เขาเป็นน้อ
เสียงคลื่นกระทบฝั่งแผ่วเบา ลมทะเลอ่อนโยนพัดต้องชายกระโปรงลูกไม้สีงาช้างที่พลิ้วไหวราวกับกำลังเต้นรำกับลมหายใจของเวลา ผืนทรายสีทองทอดยาวเป็นพรมธรรมชาติที่รองรับทุกย่างก้าวของเจ้าสาวในชุดเรียบหรู ผมถูกรวบหลวมประดับด้วยดอกลิลลี่ขาว ดวงตาคู่นั้นมีทั้งแสงยิ้มและหยาดน้ำใสปริ่มอยู่ขอบขนตาตรงหน้าเธอ คือ พีรพล พยัคฆาเวศม์ ในชุดสูทสีขาวสะอาดยืนรออยู่กลางแท่นไม้ที่ประดับด้วยดอกไม้โทนขาวครีมและสายรุ้งจากแสงอาทิตย์ยามเย็น เขาหล่อเหลาจนหัวใจเธอแทบหยุดเต้น ดวงตาคมที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้เต็มไปด้วยความอบอุ่น และความรักที่เปล่งออกมาจนแทบล้นทะลัก บาทหลวงยืนอยู่เคียงข้าง ถือคัมภีร์เล่มเล็กในมือ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่ชัดเจน“วันนี้เป็นวันที่พระเจ้าทรงนำพาสองหัวใจที่เคยหลงทาง ให้กลับมาพบกันอีกครั้ง… ต่อหน้าท้องทะเล ต่อหน้าฟ้า และต่อหน้าพระองค์ผู้เป็นศูนย์กลางแห่งรักแท้ พีรพล พยัคฆาเวศม์ และ แพรไหม เวธาไพศาล… ท่านทั้งสองพร้อมหรือยังที่จะมอบชีวิตและหัวใจให้กันและกันตลอดไป”เมื่อบาทหลวงกล่าวจบ แพรไหมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาเธอเปียกชื้นแต่เต็มไปด้วยแสงแห่งความเชื่อมั่น เธอพยักเบาๆ ขณะที่เสียงคลื่นเหมือนขับกล่อมร
แพรไหมยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องนอนในบ้านพักต่างอากาศที่หัวหิน แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบาเข้ามาอาบเรือนร่างระหงของเธอในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตา ชุดแต่งงานเกาะอกที่ตัดเย็บด้วยผ้าไหมแท้ผสมผ้าลูกไม้อิตาลีเนื้อละเอียด ลายดอกไม้ปักมืออย่างประณีตแนบสนิทไปกับลำตัวอรชร กระโปรงทรงเมอร์เมดปล่อยชายยาวลากพื้นเกือบสองเมตรราวกับคลื่นทะเลที่โอบล้อมเธอไว้ ช่วงเอวถูกรัดไว้ด้วยริบบิ้นสีงาช้างบางเบาที่ผูกโบเล็กด้านหลัง กลีบลูกไม้ทับซ้อนกันอย่างละเอียดอ่อนเผยให้เห็นผิวเนียนบริเวณไหล่และแผ่นหลังที่เปลือยเปล่าอย่างมีศิลป์ ทั้งงดงามและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน “พี่ไหมคะ…สวยมากเลยค่ะ เหมือนเจ้าหญิงในเทพนิยายเลย” ดาวพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ขณะจัดชายกระโปรงให้คลี่ลงอย่างเรียบร้อย “พี่ไหมไม่ต้องทำอะไรแล้วค่ะ แค่ยิ้มเฉย ๆ ก็ละลายแล้ว” ฝนพูดพลางยกมือถือแปรงปัดแป้งเบา ๆ ที่ปลายแก้มเธอ แพรไหมหัวเราะน้อยๆ เสียงใสแผ่วเบา “อย่าชมกันเยอะสิ เดี๋ยวพี่เขิน… แค่นี้ก็ใจเต้นแรงจะตายอยู่แล้ว” แพรไหมมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง ผมสีดำขลับถูกเกล้าเป็นทรงคลาสสิกหลวมๆ มีปอยผมบางเส้นร่วงลงมาข้างแก้ม เพิ่มเสน่ห์อ่อนหวานแต
เขาวางเธอลงบนเตียงกว้างจับดุ้นที่หลุดออกเสียบเข้าไปใหม่ กระแทกใส่อย่างคึกคะนอง เธอสั่นสะท้านไปทั้งเรือนร่าง เต้านมทั้งสองข้างที่ใหญ่เกินตัวเด้งไปมา เขาใช้ริมฝีปากขบกัด ส่วนเต้านมอีกข้างมือหนาขยำด้วยเช่นกัน “ซี๊ด…อื้อ…อ้อย…ซี๊ด…ออ…อื้อ…โอ้ว! อร๊าย!” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบา เขากลับจับเรียวาทั้งสองข้างถ่างออกกว้าง กระแทกใส่ไม่ยั้งแรงด้วยอารมณ์ดิบ “โอ้ว…โอ้ว…อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! ซี๊ด! อร๊าย! พี่…พี่ภีม…อร๊าย!!!” เธอกรีดร้องครางสั่นแทบขาดใจ พร้อมกับปล่อยน้ำกามพวยพุ่งออกมา เขาจูบลงที่ริมฝีปากบาง มือหนาจับมือเรียวทั้งสองข้างตอกใส่หนักๆ ถี่ๆ ไม่ยั้งแรง ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก! “แพร…แพรไหม! อา…” เขาปล่อยน้ำกามใส่เธอจนเอ่อล้น ไหลทะลักออกมาเป็นจำนวนมาก ขณะที่กลีบร่องขมิบตอดดุ้นของเขาอยู่ ใบหน้าสวยของเธอเช่นเดียวกับลำตัวแดงก่ำด้วยความเหน็ดเหนื่อย เขาเผยรอยยิ้มจูบอีกครั้งอย่างดูดดื่มแลกลิ้นกันและกันเนิ่นนานมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่เอ่อล้น รักและเทิดทูนบูชาราวกับเทพธิดาประจำใจของเขา ไม่มีวันไหนเลยที่เขาจะหยุดรักเธอได้เลย “แพรไหม…” เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทอดสายตามองเธอด้วยรอยยิ้ม มือหนาจับปอย







