บทที่ 5

@ 2 วันต่อมา

"คะนิ้งวันนี้ไม่ไปเฝ้าพี่โซลเหรอ... : แพตตี้

"ไปทุกวันเดี๋ยวเขาก็เบื่อแย่ เว้นช่องว่างให้เขาได้คิดถึงบ้าง อะไรบ้าง

"เขาจะคิดถึงมึงเหรอ...กูเห็นอีเดือนดับมันตามเฝ้าตามตอแยพี่เขาอยู่เหมือนกัน ป่านนี้ทำคะแนนนำมึงไปแล้วมั้ง : แพตตี้

"เห่อะ ! อย่างพี่โซลเขาไม่ชอบคนแบบอีเดือนหรอก

"มึงรู้ได้ไง....เมื่อวานกูยังเห็นพี่เขารับขนมจากมันอยู่เลย : แพตตี้

"รับขนม ???

"อืม... : แพตตี้

"............

คะนิ้งนิ่งไปครู่หนึ่ง ภายในใจรู้สึกเคืองคนเป็นพี่เล็กน้อย ขนมที่เธอทำแล้วตั้งใจเอาไปให้เขา เขากลับปฏิเสธไม่ยอมรับมัน แต่กับผู้หญิงอีกคนเขากลับเต็มใจที่จะรับเอาไว้

"ทำหน้าแบบนั้น คืออะไร : แพตตี้

"เปล่า....

"ถ้ามึงไม่ไปหาพี่โซลงั้นเราไปหาอะไรกินกันดีไหม กูเห็นมีร้านกาแฟเปิดใหม่ที่หน้า มอ. เห็นเขาบอกบรรยากาศโคตรดี เราลองไปชิมกันไหม : แพตตี้

"อืม...แล้วอีกัสล่ะ...ไม่ชวนมันไปด้วย

"มันคงจะไปอยู่หรอก เมื่อวานมันพึ่งทะเลาะกันกับน้องเนส ป่านนี้คงกำลังงอนง้อกันอยู่ ไม่เห็นมาเรียนตั้งแต่เช้าแล้ว : แพตตี้

"มีแฟนเด็กก็งี้...เอาใจยาก..

"ช่างมันเหอะ กูว่าเรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวไม่มีที่นั่งชิวล์.. : แพตตี้

"อืม....

@ร้านกาแฟหน้ามหาลัย.. >> ร้านหน้ามอ.

"กูว่าแล้ว....มัวแต่คุยเรื่องอีกัส...มาช้าไม่มีที่นั่งเลยเนี้ย : แพตตี้

"เอาน่า..ไปนั่งข้างนอกก็ได้...รีบไปสั่งเห่อะ..

"เห้อ...!... ก็กูอยากเซลฟี้กับบรรยากาศวินเทจภายในร้านนี่น่า.. : แพตตี้

"วันหลังค่อยมาใหม่ก็ได้ ร้านเขาคงไม่เจ๊งวันสองวันนี้หรอก..

"....เออๆ..แล้วมึงเอาไร.... : แพตตี้เอ่ยถามคนเป็นเพื่อน

"ชาเขียวมัจฉะเย็น

"อืม...

แพตตี้กับคะนิ้งเดินเข้ามาในร้านกาแฟเปิดใหม่หน้า มอ. ก่อนจะเดินไปสั่งเครื่องดื่ม ระหว่างที่รอรับเครื่องดื่มอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็ได้ยินเสียงเรียกดังมาจากด้านในร้าน

"น้องคะนิ้ง...น้องแพตตี้ : ไฟเพลิง

"อ้าว..พี่เพลิง...มาทานร้านนี้ด้วยเหรอคะ : คะนิ้ง

"ครับ....มากับไอ้รามแล้วก็ไอ้โซล : ไฟเพลิงหันหน้าไปทางรามสูรกับโอโซล รามสูรโบกมือและยิ้มทักทายคะนิ้งกับแพตตี้ ส่วนอีกคนยังคงทำท่าทีนิ่งเฉย ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง

"อืม...ที่นั่งในร้านเต็มหมดแล้ว น้องคะนิ้งกับเพื่อนไปนั่งด้วยกันไหมครับ มีที่ว่างสองที่พอดีเลย... : ไฟเพลิงเอ่ยปากชวนทั้งสอง ในขณะที่แพตตี้กำลังจะตอบตกลงด้วยความดีใจ แต่คะนิ้งตอบปฏิเสธออกไปเสียก่อน

"....โอเค....... : แพตตี้

"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ...นิ้งกับแพตตี้ไปนั่งข้างนอกก็ได้

"คะนิ้ง !!!!! : แพตตี้ถึงกับหันขวับมามองคะนิ้ง พี่เขาอุตส่าห์ชวนแล้วแท้ๆ ทำไมถึงปฏิเสธได้...

"ไม่อยากไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับไอ้โซลมันเหรอ... : ไฟเพลิง

"พี่โซลเขาคงไม่อยากให้นิ้งไปนั่งใกล้เขาหรอกค่ะ.... : คะนิ้งตั้งใจพูดให้อีกคนได้ยิน แต่ทำท่าทีเป็นไม่สนใจ แถมคนเป็นน้องยังทำหน้านิ่งเหมือน ไม่กระปรี้กระเปร่าเหมือนทุกครั้งที่พบเจอกับโอโซล

"โกรธอะไรเพื่อนพี่รึเปล่าเนี้ย ทำหน้านิ่งเชียว : ไฟเพลิง..

"เป็นได้แค่คนอื่น...ไม่มีสิทธิ์นั้นหรอกค่ะ

"กูไปหาที่นั่งรอนะ...เสร็จแล้วก็ตามออกมา : คะนิ้งหันมาพูดกับแพตตี้ก่อนจะเดินออกจากร้านไปหาที่นั่งด้านนอก..คนที่นั่งหน้านิ่งอยู่ก่อนหน้าถึงกับเหลือบสายตามามอง เมื่อเห็นความผิดปกติของคนที่พึ่งจะเดินหน้างอออกไป

"น้องคะนิ้งโกรธอะไรพวกพี่รึเปล่าครับ ทำไมวันนี้ดูหน้างอผิดปกติ : ไฟเพลิงหันไปถามแพตตี้ด้วยความงุนงง

"แพตก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ อาการแบบนี้แปลว่านิ้งมันกำลังนอย... : แพตตี้

"นอย ??? : ไฟเพลิงเอ่ยถาม ในขณะที่อีกคนก็พยายามเอียงหูฟังอยู่เหมือนกัน

"ค่ะ...ปกติมันอารมณ์ดีจะตาย ตั้งแต่มันรู้ว่าพี่โซลรับขนมจากยัยเดือนดับคณะบริหาร มันก็เงียบไป ทำหน้าอย่างกับกำลังน้อยใจอะไรสักอย่าง.. : แพตตี้

"อ่อ.....เรื่องขนมของน้องเดือน คือว่าไอ้โซลมัน....... : ไฟเพลิงกำลังจะอธิบาย แต่มีเสียงของพนักงานแทรกเข้ามาก่อน

"ชาเขียวมัจฉะกับลาเต้เย็นได้แล้วค่ะ

"ค่ะ...งั้นแพตขอตัวนะคะ..ให้คะนิ้งรอนานเดี๋ยวมันงอนแพตอีกคน..😊 : แพตตี้

"ขะ..ครับ... : ไฟเพลิงตอบออกไป ก่อนจะแยกย้ายกับแพตตี้แล้วเดินกลับมานั่งที่โต๊ะของตนเอง....

@กลุ่มของโอโซล

"ทำไมทำหน้าแบบนั้นวะไอ้เพลิง : รามสูรถามไฟเพลิงเมื่อเห็นว่าไฟเพลิงทำหน้าตางุนงงระหว่างที่นั่งลงบนเก้าอี้

"ไอ้โซล...มึงทำอะไรให้น้องคะนิ้งงอนรึเปล่าวะ... : ไฟเพลิง

"............. : โอโซลไม่ตอบยังคงนั้งกอดอกหันหน้าออกไปมองทางคะนิ้งที่นั่งอยู่ด้านนอก...

"ทำไมมึงถามแบบนั้นวะ มีอะไร น้องคะนิ้งงอนไอ้โซลเหรอ.. : รามสูร

"กูว่าใช่นะ....นี่ขนาดกูเปิดทางให้น้อง อุตส่าห์ชวนมานั่งด้วยกัน แต่น้องดันปฏิเสธซะงั้น : ไฟเพลิง

"เขาไม่อยากมานั่งกับมึงรึเปล่า มึงอ่ะพูดมาก : รามสูร

"น้องบอกว่าไม่อยากรบกวน ไอ้โซลมันคงไม่อยากให้น้องมานั่งใกล้หรอก ตอบกลับมาแบบนี้ มึงคิดว่าไงวะ... : ไฟเพลิง

"งอนชัวร์ : รามสูร

"....เห้ย ! ไอ้โซล ดูเหมือนน้องคะนิ้งคนสวยจะงอนมึงซะแล้ว มึงไปทำอะไรเอาไว้วะ... : รามสูรหันมาพูดกับโอโซลที่ยังคงทำหน้านิ่งที่เปลี่ยนจากเดิมไปหน่อยก็คงจะเป็นคิ้วที่ดูเหมือนจะผูกกันเป็นปมหนักขึ้นกว่าเดิม

"กูจำเป็นต้องสนใจด้วยเหรอ... : โอโซลตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งๆตามเดิม ทั้งที่ภายในใจก็รู้สึกตงิดอยู่เหมือนกัน

"กูว่าน่าจะเป็นเรื่องเมื่อวานที่มึงรับขนมของน้องเดือนคณะบริหารรึเปล่า : ไฟเพลิง

"ทำไมวะ ?? : รามสูร

"ก็สองวันก่อน น้องคะนิ้งอุตส่าห์เอาขนมตาลที่ตัวเองตั้งใจทำมาให้ แต่ไอ้โซลมันกลับไม่รับ แถมยังบอกน้องว่าไม่ชอบกินขนมอีกด้วย ปฏิเสธน้องชัดๆ : ไฟเพลิง

"แล้วไงวะ ????? สุดท้ายมันก็แย่งจากมือมึงไปไม่ใช่เหรอ ไม่ยอมแบ่งให้ใครซะด้วย ของน้องเดือนมันโยนทิ้งถังขยะมึงก็เห็น : รามสูร

"แล้วน้องมันจะรู้ป่ะ...ไอ้เชี้ยโซลมันปฏิเสธน้องต่อหน้าไปแบบนั้น ก็คงจะนอยแหละ : ไฟเพลิง

"เอาไงวะไอ้โซล น้องคะนิ้งคนสวยงอนมึงแล้วนั่น...ดูเหมือนจะงอนจริงซะด้วย...ไม่หันมามองมึงเลย : รามสูร

"งอนก็งอนดิ..ไม่ได้เป็นอะไรกัน กูไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

"อ้าวเหรอ...กูนึกว่ามึงเริ่มสนใจน้องเขาแล้วซะอีก ตกลงว่ามึงไม่ชอบ ? : ไฟเพลิง

"อืม..ไม่ชอบ แล้วพวกมึงก็ไม่ต้องถามอีก...ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ...

"มึงแน่ใจ ??? : รามสูร

"ก็บอกว่าไม่ชอบไง..เซ้าซี้อะไรนักหนา

"เออ...มึงอย่ากลืนน้ำลายตัวเองแล้วกัน...น้องออกจะน่ารัก ขนาดกูกับไอ้รามยังชอบเลย ถ้าไม่ติดว่าเขาจีบมึงนะ กูสอยนานแล้ว.... : ไฟเพลิงพูดไปด้วยยิ้มไปด้วย ส่วนรามสูรเองก็ไม่ได้โต้แย้งใดๆ ได้แต่ยิ้มมุมปากอ่อนๆ ปล่อยคนที่บอกไม่สนใจ ทำหน้าบึ้งหน้าตึงอยู่แบบนั้น