บทที่ 5 แม่บ้านผู้ตกงาน

“คุณรมิตา... ผมไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าแม่บ้านที่ทำงานอย่างดีมาโดยตลอดอย่างคุณจะกล้าทำเรื่องเสื่อมเสียขนาดนี้...”

“คุณเฮกเตอร์คะ ดิฉันไม่ได้ขโมยมาจริงๆ นะคะ นาฬิกาเรือนนี้... มีคนเอามันมาใส่ในกระโปรงของดิฉันค่ะ เขา... คุณเดมิทริอุส เขาจงใจใส่ร้ายดิฉันค่ะ...” หญิงสาวละล่ำละลัก

“คุณ เอ่อ... เฮกเตอร์ใช่ไหม” เขาหันไปย้ำชื่อของผู้ที่มีหน้าที่รับผิดชอบ

“ครับ คุณเดมิทริอุส...”

“คุณคิดว่าคนอย่างผมมีเหตุผลอะไรที่ต้องใส่ร้ายแม่บ้านของคุณบ้างไหม”

“เอ่อ... ไม่เลยครับ...”

“คุณเฮกเตอร์... เขาเป็นคนทำจริงๆ ได้โปรดเชื่อดิฉันเถอะค่ะ...” น้ำตาแห่งความคับแค้นใจรินไหลออกมาในที่สุด

เธอทำอะไรให้เขาเจ็บช้ำกันแน่... เพียงแค่เธอปฏิเสธเขาบนห้องพัก เขาก็ถึงกับต้องวางแผนกลั่นแกล้งเธอขนาดนี้เลยหรือ...

“ผมต้องขออภัยอย่างมากจริงๆ ครับ คุณเดมิทริอุส... ผมขอยืนยันว่าเหตุการณ์อย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในโรงแรมของเรามาก่อน...” ผู้จัดการแผนกยืนยันแข็งขัน “แน่นอนว่า... เราจะดำเนินการกับคนผิดอย่างถึงที่สุด ขอให้คุณโปรดวางใจ...”

“ดิฉันไม่ได้ทำจริงๆ นะคะ ได้โปรดเถอะ... คุณเฮกเตอร์” รมิตารีบคว้าแขนของชายกลางคนแล้วร่ำร้องขอความเห็นใจ

“ขอโทษจริงๆ นะรมิตา ในเมื่อคุณทำผิดกฎของโรงแรม ผมก็จำเป็นต้องลงโทษ” เขาสะบัดมือคู่นั้นออก “นับแต่นี้ไปคุณไม่ใช่พนักงานของเราแล้ว และคุณจะต้องถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจดำเนินคดีตามกฎหมายด้วย”

หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น... พยายามยึดยื้อมือของผู้เป็นหัวหน้าไม่ให้ยกหูโทรศัพท์แจ้งไปยังฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงแรมหรือสถานีตำรวจ

“ผมว่าคุณคงไม่ต้องทำรุนแรงถึงขนาดส่งเธอให้ตำรวจหรอกมั้ง คุณเฮกเตอร์” อเล็กซานเดอร์กล่าวขึ้นลอยๆ

“ไม่ได้หรอกครับ ถึงคุณจะเห็นใจ ไม่เอาเรื่องเธอ แต่ยังไงผมก็ต้องทำตามกฎของโรงแรม เพื่อไม่ให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่างได้อีก”

“เท่ากับคุณยอมรับว่าโรงแรมของคุณจ้างโจรมาเป็นแม่บ้านสินะ” เขาเอ่ยถาม

เฮกเตอร์ชะงัก มองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจในจุดประสงค์

“ถ้าแม่บ้านของคุณโดนจับ กลายเป็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ คนทั่วไปจะไม่สงสัยถึงมาตรฐานในการคัดเลือกคนเข้าทำงานของโรงแรมหรอกเหรอ...”

“แต่ว่า... คุณเดมิทริอุส...” ผู้จัดการแผนกแม่บ้านลังเลใจ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงผู้จัดการฝ่ายหรือระดับผู้บริหารชั้นสูง แน่นอนว่าตัวเขาเองก็ต้องโดนตำหนิด้วยเช่นกัน

“ในเมื่อผมได้ของของผมคืน ทางคุณเองก็ให้แม่บ้านที่ทำผิดลาออกไปอย่างสมัครใจ ไม่มีการรายงานความผิด ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ ทุกอย่างก็จบ... ทางโรงแรมก็ไม่ต้องเสียชื่อเสียงด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ด้วย...”

“คุณต้องการเท่านี้จริงๆ เหรอครับ” เขาไม่ค่อยไว้ใจนัก

“แน่นอน ไม่อย่างนั้นผมก็คงจะแจ้งไปทางฟลอร์เมเนเจอร์ ไม่ต้องลงมาที่เฮาส์คีปเปอร์ด้วยตัวเองหรอก ถูกไหม”

รมิตายืนน้ำตานองหน้า ฟังข้อกล่าวหาและการตกลงที่ไม่เป็นธรรมของคนทั้งสอง เห็นแน่ชัดแล้วว่าเธอจะต้องถูกบังคับให้ลาออกทั้งที่ไม่มีความผิด หญิงสาวก็ได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

“คุณเฮกเตอร์ ได้โปรด... ได้โปรดเชื่อดิฉันเถอะค่ะ... ดิฉันไม่ได้ทำ... เขา... เขา...” ดวงตาเปียกชุ่มจ้องมองผู้ชายเลวทรามตรงหน้าด้วยความเจ็บใจ

“รมิตา... คุณควรขอบคุณคุณเดมิทริอุสด้วยซ้ำที่ไม่ได้เอาเรื่องอะไร คุณเก็บข้าวของออกไปจากโรงแรมเถอะ”

“ค่ะ... คุณเฮกเตอร์” ได้ยินคำพูดของเฮกเตอร์ หญิงสาวก็หมดปัญญาจะโต้แย้งอีก เธอก้มหน้า กัดริมฝีปากตัวเองแน่น จากนั้นก็ร่างกายที่สั่นระริกและไร้เรี่ยวแรงก็จำใจต้องเดินออกจากห้องผู้จัดการไปอย่างไม่มีทางเลือก

…

ดวงตาของรมิตาแดงก่ำ เปลือกตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก... นานมากแล้วที่เธอไม่เคยรู้สึกอ่อนแอขนาดนี้ หญิงสาวเคยเผชิญกับความกดดันและความไม่เป็นธรรมของคนในบ้านพ่อเลี้ยงมาจนเธอคิดว่าชินชาแล้ว

ตั้งแต่หนีออกจากบ้านหลังนั้นมา เธอก็ยืนหยัด สู้ทำงานหนัก เลี้ยงตัวเองอยู่เป็นปีๆ โดยไม่เคยรู้สึกท้อแท้ใดๆ แม้แต่ครั้งเดียว... ไม่คิดเลยว่า ผู้ชายคนนั้นจะทำให้ความเข้มแข็งของเธอสูญสลายไปจนหมดในชั่วเวลาแค่วันเดียว

หลังจากเก็บกวาดของใช้ส่วนตัวทั้งหมดซึ่งเก็บไว้ในล็อกเกอร์ภายในห้องพักแม่บ้านใส่ในถุงพลาสติกจนเสร็จสิ้น ร่างเล็กๆ ก็เดินหมดอาลัยตายอยากออกจากประตูพนักงานด้านหลังโรงแรม ไม่มีจุดมุ่งหมาย... ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปกับชีวิต...

กว่าที่เธอจะใช้ความพยายามไต่เต้าจนเข้าทำงานในโรงแรมระดับนี้ได้ ไม่ใช่แค่วันสองวัน ครั้นจะให้กลับไปหางานแม่บ้านตามโรงแรมเล็กๆ หรือตามบ้านผู้มีอันจะกินของเอเธนส์ในช่วงที่เศรษฐกิจของกรีซตกต่ำอย่างหนักแบบนี้ มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด

ขณะที่เดินสะอื้นเบาๆ ไปตามท้องถนนเพื่อจะมุ่งหน้ากลับไปยังห้องเช่าที่พัก รถลิมูซีนคันใหญ่ก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบริมบาทวิถี หญิงสาวไม่มีแก่ใจจะหันไปมองรถคันนั้นสักเท่าไหร่ แต่เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่และใบหน้าคมเข้มของบุคคลที่กำลังเปิดประตูก้าวลงมา เลือดทั้งตัวก็เดือดพล่านด้วยความโกรธ

“คุณ... ไอ้คนเลว!..”

รมิตาลืมตัว หมดสิ้นความกลัวทุกสิ่ง โถมเข้าไปทุบตีร่างกายของเขาด้วยกำปั้นเล็กๆ ที่ยังคงหอบหิ้วถุงพลาสติกพะรุงพะรัง

ทว่า อเล็กซานเดอร์ เดมิทริอุส ก็เตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจมของลูกแกะน้อยอยู่แล้ว มือใหญ่ทั้งสองข้างรีบคว้าข้อแขนของเธอ ก่อนจะเบี่ยงตัวแล้วดันร่างหญิงสาวไปติดกับประตูรถ

“ทำไม... ทำไมคุณต้องแกล้งฉันอย่างนี้... ฉันไปทำความเจ็บแค้นอะไรให้คุณกันแน่...” ริมฝีปากน้อยๆ สั่นระริก หยดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงหล่นจากขอบตากลมโตที่จ้องมองใบหน้าเขาด้วยความโกรธเกลียด

“เพราะฉันต้องการตัวเธอยังไงล่ะ” ชายหนุ่มก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบาๆ แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นบ่งบอกถึงเจตนาอันชั่วร้าย

ใบหน้าของรมิตาร้อนวูบ ลมหายใจของเขาที่รินรดข้างใบหูก่อให้เกิดความรู้สึกมวนวูบในช่องท้อง แม้จะนึกรังเกียจคนตรงหน้าสักแค่ไหน แต่ธรรมชาติของหญิงสาวที่ไม่เคยต้องมือชายมาก่อน คำพูดเช่นนั้นย่อมสร้างความขัดเขินให้เธอบ้างไม่มากก็น้อย

“คุณ... คุณหมายความว่ายังไง... ไม่มีทางหรอก ฉะ...ฉันไม่มีวันยอมเด็ดขาด” สองแก้มกลายเป็นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาที่ยังเปียกชื้นและบวมแดงไม่ยอมสบตากับเขา

“เธอไม่มีทางเลือกหรอก รมิตา... อย่าลืมสิว่าเธอกำลังจนตรอก”

“ที่คุณ... ที่คุณกลั่นแกล้งฉันให้ออกจากงานนี่... เพียงเพราะคุณต้องการจะบีบฉันให้ยอม... คุณอย่างนั้นเหรอ... อย่าหวังเลย ต่อให้ฉันต้องอดตาย ฉันก็ไม่มีทางขายตัวให้กับคุณหรอก ไอ้คนบ้า!...”

“ฮ่ะๆๆ ขายตัวอย่างนั้นเหรอ...” อเล็กซานเดอร์ระเบิดเสียงหัวเราะใส่หน้า ปล่อยมือที่กุมข้อมือของหญิงสาวออกพร้อมกับก้าวออกห่างจากเธอราวกับนึกขยะแขยงเสียเต็มประดา “นี่เธอคิดว่าคนอย่างฉันต้องการนอนกับผู้หญิงชั้นต่ำอย่างเธอจริงๆ น่ะเหรอ”

คำเหยียดหยามของเขาทำให้รมิตาอดละอายตัวเองไม่ได้ ในใจนึกอยากจะวิ่งหนีไปให้พ้นจากผู้ชายโรคจิตคนนี้ แต่ในเมื่อเขาลงทุนวางแผนกลั่นแกล้งเธอจนต้องออกจากงาน แล้วยังสะกดรอยตามเธอมาถึงที่นี่ได้

นั่นแสดงว่าเขาย่อมต้องการอะไรบางอย่างจากเธอ ถึงแม้จะยังโกรธแค้นและรู้สึกไม่ปลอดภัย.... หญิงสาวก็ต้องหาทางตกลงกับเขาให้ได้ เพื่อให้ชายเสียสติคนนี้เลิกก่อกวนชีวิตเธอเสียที