INTRO

**คำเตือนเนื้อหามีคำหยาบคาย เนื่องจากแต่งไว้นานแล้วนะคะ แต่ไรท์ไม่มีเวลาแก้ ขออภัยไว้ ณ ทีนี้ด้วยนะคะ

เกริ่น...

"อีชิโน มึงแต่งตัวเสร็จหรือยังเนี่ย!" ฉันสะดุ้งเฮือกเอามือรีบปาดน้ำตา เมื่อได้ยินเสียงแม่ตะโกนเรียกขึ้นมาจากชั้นล่าง

"จ้าแม่หนูจะลงไปเดี๋ยวนี้" ฉันพยายามควบคุมเสียงของตัวเองไม่ให้สั่น เพราะไม่อยากให้แม่รู้ว่าฉันกำลังร้องไห้

ทำไมฉันถึงร้องไห้น่ะเหรอ...ก็วันนี้เป็นวันที่ฉันต้องถูกส่งตัวไปอยู่กับใครไม่รู้ที่พ่อเลี้ยงของฉันติดหนี้เขาเอาไว้น่ะสิ

แม้ฉันจะเสียใจและไม่อยากไปแค่ไหน แต่ฉันก็ปฏิเสธพ่อกับแม่ไม่ได้อยู่ดี ท่านบอกว่าถ้าฉันไม่ไปพ่อกับแม่จะถูกฆ่าตาย เป็นแบบนี้แล้วจะให้ฉันไม่ยอมได้ยังไง

ฉันลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้งก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นล่างเพื่อกอดลาพ่อกับแม่

"พ่อจ๋า แม่จ๋า ชิโน.."

"อีชิโน!!"

เพี๊ยะ!!

พอขาของฉันแตะที่บันไดขั้นสุดท้าย พ่อเลี้ยงก็พุ่งเข้ามาตบหน้าของฉันอย่างแรง นี่ฉันทำอะไรผิดอีกแต่ชั่งเถอะ..ฉันชินมือชินเท้าพ่อกับแม่แล้วล่ะ โดนมาตั้งแต่เด็กๆ แค่นี้ฉันไม่เจ็บหรอก

"พ่อตบชิโนทำไมจ๊ะ" ฉันถามพ่อเลี้ยงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าพ่อจะเกลียดอะไรฉันนักหนา

"มึงมันชักช้า ถ้าคุณเจ้าคุณเค้าไม่พอใจขึ้นมาแล้วเปลี่ยนใจมาฆ่ากูกับแม่มึงล่ะ มึงคิดบ้างไหมอีลูกเวร!!"

"พี่พอแล้ว อย่ามัวแต่ด่ามันรถคุณเจ้าคุณมารอรับแล้วนู้น ขืนมัวแต่ด่ายิ่งช้ากันไปใหญ่"

เมื่อกี้พ่อจะเข้ามาตบฉันอีกครั้งแต่แม่เข้ามาห้ามไว้ทัน พ่อมองฉันด้วยสายตาเกลียดชังก่อนจะเดินขึ้นไปข้างบน ฉันหันหน้าไปมองแม่ทั้งที่น้ำตายังคลอเบ้าอยู่

"ขอบใจมึงที่ยอมทำเพื่อกูนะอีชิโน อยู่ที่นั่นก็ดูแลตัวเองดีๆ" คำพูดอวยพรของแม่แม้จะไม่เลิศหรูแต่มันก็มีคุณค่าทางจิตใจกับฉันมาก เพียงแค่นี้ฉันก็พร้อมที่จะไปสู้เพื่อครอบครัวของเราแล้ว

"ขอบใจจ๊ะแม่ ฮึก ขอชิโนกอดแม่เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมจ๊ะ" ฉันสะอื้นออกมาเบาๆ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้อยู่ เพราะแม่ไม่ชอบเวลาที่ฉันขี้แง

"โอ๊ย กอดเกิดอะไรมึงรีบไปได้ละ เห็นไหมว่าเค้ามารอแล้ว!" แม่ขึ้นเสียงใส่ฉันด้วยความรำคาญพร้อมกับดันตัวฉันให้ออกมายืนหน้าบ้าน

แม่ผลักให้ตัวฉันกระเด็นไปชนกับรถตู้คันหรู ก่อนที่แม่จะปิดประตูบ้านแล้วล็อคกลอนเดินเข้าบ้านไป แสดงว่าที่แม่พูดเมื่อกี้คงแค่แกล้งพูดใช่ไหม...

ครืด~

ขณะที่น้ำตาของฉันมันกำลังไหลลงมาอาบน้ำ ประตูรถก็ถูกเปิดออก ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตาตัวเองแบบลวกๆ ก่อนจะหันไปเพื่อที่จะเตรียมตัวขึ้นรถ

"มึงจะยืนดราม่าอีกนานไหม กูรอนานแล้วนะ!" เสียงแข็งกร้าวของผู้ชายคนนึงที่สวมแว่นดำพูดขึ้นกับฉันอย่างคนไม่สบอารมณ์ ทำไมเจอหน้ากันครั้งแรกเขาถึงพูดจากับฉันแบบนี้นะ...

"เฮ้ย!! เป็นใบ้เหรอวะ! ขึ้นรถ!!"

"อะค่ะๆ" ฉันพยักหน้าหงึกๆแล้วก้าวขาขึ้นรถไปนั่งอยู่ข้างๆเขา

เชื่อไหมว่าที่เขาตวาดมาเมื่อกี้ฉันตกใจมากจนหัวใจมันหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม ทำไมเขาต้องเสียงดังด้วยนะพูดดีๆไม่เป็นรึไง

พอขึ้นรถมาทุกอย่างมันก็เงียบไปหมด ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆฉันเขาเอาแต่นอนเอนหัวพิงเบาะ เขาดูนิ่งมากนิ่งจนฉันแอบคิดว่าเขาตายแล้วหรือเปล่า แล้วทำไมเขาต้องใส่แว่นนะอยู่บนรถแท้ๆ

"จะมองกูอีกนานไหม" จู่ๆริมฝีปากบางของเขาก็ขยับพูดกับฉัน นี่เขาไม่ได้หลับหรอกเหรอ

"ปะ..เปล่าค่ะ ชิโนไม่ได้มองนะคะ" ฉันก้มหน้าแล้วส่ายหัวรัวๆ เพราะตอนนี้ผู้ชายข้างๆฉันเขาลุกขึ้นนั่งตัวตรงแล้วเป็นฝ่ายมาจ้องฉันแทน

"ชื่อชิโน หึ ตอแหลสมกับเป็นลูกแม่มึงจริงๆ"

"พี่เป็นใครมาว่าแม่หนูแบบนี้ได้ไงคะ!" ฉันขึ้นเสียงใส่เขาด้วยความโมโห ฉันไม่โกรธหรอกที่ด่าฉันตอแหลน่ะ แต่ที่ฉันโกรธเพราะจู่ๆเขาก็มาด่าถึงแม่ของฉันเสียๆหายๆ

หมับบ!!

"โอ๊ยย! หนูเจ็บนะ!" ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บ เมื่อถูกคนตรงหน้าบีบแก้มฉันเข้าหากันอย่างรุนแรง ความรู้สึกมันปวดหนึบไปหมดเลยตอนนี้

"มึงเป็นแค่ลูกหนี้กู อย่าริอาจมาปากดีกับกูสิ่งที่กูพูดทุกอย่างมันคือเรื่องจริง แม่มึงมันตอแหลเป็นกะหรี่ขายxีต่ำไม่พอยังมามั่วกับผัวชาวบ้านอีกจำใส่หัวมึงไว้ อีลูกกะหรี่!!" เขาพูดพร้อมกับสะบัดมือที่จับหน้าฉันออกอย่างแรง ทำให้หน้าฉันมันหันตามเขาไปด้วย

เพี๊ยะ!!!

ฉันทนฟังคำพูดดูถูกของเขาไม่ไหวเลยพลั้งมือตบหน้าเขาไปอย่างแรงจนแว่นหลุดออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเขาที่ชั่งขัดกับการกระทำและคำพูดอย่างสิ้นเชิง

"มึงกล้าตบกูเหรออีลูกกะหรี่!! เดี๋ยวมึงเจอเย็xคารถแน่!!"

แคว่กก!!

"กรี๊ดดดด!!" ฉันกรีดร้องออกมาพร้อมกับดิ้นพล่าน เมื่อถูกสองมือของเขาฉีกเสื้อของฉันจนมันขาดลิ่ว ฉันรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกของตัวเองที่มีเพียงแค่เสื้อในตัวเดียวบดบังร่างกายเอาไว้

"ปากดีก็ต้องเจอแบบนี้!!"