Semua Bab เมียบำเรอ : Bab 1 - Bab 10

"ยะ..อย่าทำอะไรชิโนเลยนะคะ" ฉันยกมือที่แนบปิดบังหน้าอกของตัวเองเอาไว้ขอร้องเขาอยู่ เพราะตอนนี้คนตรงหน้าฉันเขากำลังถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก"มึงไม่ปากดีแบบเมื่อกี้นี้แล้วเหรอห๊ะ!!" เขาตวาดเสียงดังใส่หน้าฉัน จนฉันสัมผัสได้ถึงฝอยน้ำลายที่มันกระเซ็นออกมา"กะ..ก็พี่มาว่าแม่หนูก่อนนิ" ฉันตอบเขาเสียงตะกุกตะกักด้วยความหวาดกลัว ฉันก้มหน้ามองต่ำไม่กล้าสบตาเขาเลยตอนนี้"ก็แม่มึงมันระยำ มึงเองก็คงระยำไม่ต่างจากแม่มึงหรอก ไม่งั้นจะยอมมากับกูง่ายๆเหรอ" เอาอีกแล้ว คนๆนี้ด่าทอแม่ฉันอีกแล้ว ไม่รู้ว่าแม่ฉันไปทำอะไรให้เขานักหนานะ ถึงตอนนี้ฉันจะโกรธเขามากแต่ฉันก็ไม่กล้าด่าหรือโวยวายอะไรหรอก บอกตรงๆว่าฉันกลัวมาก กลัวว่าเขาจะข่มขืนฉันบนรถจริงๆ เป็นแบบนั้นมันน่าอายมากนะ"ก็พี่ขู่จะฆ่าพ่อแม่หนูไม่ใช่เหรอคะ ถ้าหนูไม่มากับพี่พ่อกับแม่หนูก็ต้องตาย" ฉันเอ่ยพูดเสียงแผ่วอย่างกล้าๆกลัวๆแก้มลทินให้ตัวเอง แต่ฉันก็ยังสงสัยไม่หายนะว่าแม่ฉันไปทำอะไรให้เขา เขาถึงโกรธแม่ฉันมากขนาดนี้...แต่ฉันก็ได้แค่สงสัยนั่นแหละ ฉันไม่กล้าถามเขาหรอก "หึ โง่จริงๆเลยนะมึงเนี่ย" อยู่ๆเขาก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาเยาะเย้ยฉัน แถมยังด่าฉันว่าโง่

"โอ๊ยยพี่เจ้าคุณหนูเจ็บนะคะ" ฉันท้วงพี่เจ้าคุณเพราะเขาบีบข้อมือฉันแรงมากเกินไปแล้ว แต่เหมือนคำพูดของฉันตอนนี้มันจะกลายเป็นอากาศนะ เพราะพี่เจ้าคุณไม่ได้สนใจในสิ่งที่ฉันพูดเลย ตุ้บบบ!! พี่เจ้าคุณลากฉันตั้งแต่ข้างบนลงมาที่ชั้นล่างจนถึงห้องรับแขก ก่อนจะเหวี่ยงฉันให้ล้มลงกับพื้นอย่างแรงต่อหน้าพี่ปรางกับพี่แนนนี่ "อะไรกันคุณ ทำไมทำกับชิโนแบบนี้ล่ะ" พี่ปรางรีบวิ่งเข้ามาประคองฉันด้วยความเป็นห่วง "ยัยเด็กนี่คงไปทำอะไรที่ขัดใจพี่คุณเข้าน่ะสิ" พี่แนนนี่ที่กำลังนั่งทาเล็บอยู่พูดเสริม เธอมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ ดูก็รู้ว่าคงจะไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่ส่วนฉันก็ได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งๆมองลงต่ำเพราะไม่กล้าสู้หน้าหรือสบตาใครทั้งนั้นแหละ "ว่าไงคุณ ตอบปรางมาสิ" พี่ปรางถามย้ำพี่เจ้าคุณอีกครั้ง "ใครให้เอาอีลูกกะหรี่นี่ขึ้นไปอยู่ชั้นบน" พี่เจ้าคุณเรียกฉันแบบนี้อีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไม...ฉันไปทำอะไรให้เขานักหนาเหรอ.."ปรางพาไปเองแหละ คุณอย่าไปโกรธน้องมันเลยนะ" พี่ปรางเดินเข้าไปเกาะแขนพี่เจ้าคุณ พลางลูบไหล่พี่เจ้าคุณเบาๆเป็นการบอกให้ใจเย็น "ทำไมปรางทำแบบนี้ล่ะ คุณบอกแล้วไงว่าให้พามันไปอยู่ที่ห้องคนใช้อ

ปัจจุบัน..ฉันค่อนข้างงงกับสิ่งที่พี่เจ้าคุณเล่า เพราะพี่เจ้าคุณเล่าไปก็ใส่อารมณ์ไป สรุปมันยังไงแม่ฉันเป็นเมียน้อยของพ่อพี่เจ้าคุณเหรอ.."ทำหน้าแบบนี้แปลว่ามึงไม่เข้าใจสินะ กูก็พอจะเดาออกแหละ เพราะกะหรี่อย่างแม่มึงคงไม่มีปัญญาส่งเสียมึงเรียนหรอก""......" นาทีนี้ฉันได้แต่นั่งเงียบไม่กล้าพูดอะไร เพราะที่พี่เจ้าคุณพูดมามันก็จริงทั้งหมด ฉันไม่ได้เรียนหนังสือเพราะแม่ส่งให้เรียนไม่ไหว "หึ กูจะบอกแบบสั้นๆง่ายๆนะ แม่มึงทำงานเป็นกะหรี่พอมาเจอพ่อกูก็เลยเลิกอาชีพนี้แล้วมาเกาะพ่อกูแดกแทน พ่อกูหลงแม่มึงมากจนไม่สนใจแม่กู จนแม่มึงมันผยองมาหยามแม่กูถึงบ้าน แม่กูถึงได้หัวใจวายตายไง!!!"ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจ เพราะประโยคสุดท้ายพี่เจ้าคุณพูดกระแทกเสียงดังมาก ฉันเข้าใจทั้งหมดแล้วตอนนี้ แต่ฉันแค่ยังไม่แน่ใจว่าแม่ฉันทำแบบนั้นจริงๆรึเปล่า ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าพี่เจ้าคุณไม่ได้โกหก"มึงคงอยากได้หลักฐานสินะ ได้!!" ฉันแอบตกใจเล็กน้อยนะเพราะเหมือนกับพี่เจ้าคุณกำลังอ่านความคิดของฉันอยู่เลย พี่เจ้าคุณลุกขึ้นไปหยิบซองเอกสารบางอย่างมาจากในลิ้นชักแล้วยื่นมันมาให้ฉัน ฉันค่อยๆยื่นมือไปรับมันมาอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะเปิ

"ยะ..อย่านะอื้ออ!!" ฉันพยายามถอยหนีแต่ก็ถูกพี่เจ้าคุณจับขาแล้วลากฉันให้แถเข้าไปหาเขาอีกจนได้ฉันได้แต่หลับตาสวดมนต์แล้วตอนนี้ คงไม่มีอะไรที่จะหยุดพี่เจ้าคุณได้ แถมฉันยังขัดขืนไม่ได้อีกต่างหาก..ซวยแล้วชิโน..."อ๊ะะ อ๊าา" ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่พี่เจ้าคุณพยายามเอาหัวของมันยัดเข้ามา ขนาดแค่ยังไม่เข้ามาฉันก็เจ็บจะแย่แล้ว ถ้าเข้ามาน้องสาวฉันได้ฉีกขาดแน่ๆ "หึหึ ...แหกแน่ๆมึง" หน้าตาเจ้าเล่ห์ของพี่เจ้าคุณทำเอาฉันกลัวมากกว่าเดิมอีกตอนนี้ ฉันคงต้องทำใจและอดทนอย่างเดียวแล้วล่ะก๊อก ก๊อก ก๊อก "เจ้าคุณทานข้าวได้แล้วค่ะ วันนี้ปรางแอบทำของโปรดของคุณด้วยนะ" เสียงใสๆของพี่ปรางชะงักการกระทำป่าเถื่อนของพี่เจ้าคุณพี่เจ้าคุณอมยิ้มออกมาอย่างดีใจก่อนจะลุกออกจากร่างของฉัน แล้วใส่กางเกงให้เหมือนเดิม พี่เจ้าคุณหยิบเสื้อผ้าของฉันโยนขึ้นมาไว้บนตัวฉันด้วยท่าทางร้อนรน "มึงห้ามส่งเสียง ให้กูออกไปก่อน แล้วมึงค่อยออกมาเข้าใจไหม" ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกๆตอบพี่เจ้าคุณ จากนั้นพี่เจ้าคุณก็เอาผ้าห่มผืนใหญ่มาคลุมร่างของฉันจนมิด ไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาเดินห่างออกไปพร้อมกับเสียงปิดประตู พี่เจ้าคุณคงกลัวพี่ปรางเห็น

จริงๆแล้วพี่คุณทำกับฉันมากกว่านั้นอีก จนเกือบจะ...แต่ฉันก็ไม่พูดออกไปหรอกนะ ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าพี่เจ้าคุณจะโกหกพี่ปรางทำไม...ชั่งเขาเถอะกลับห้องดีกว่าเรา..."เดี๋ยวสิชิโน ลงไปทานข้าวด้วยกันนะ"ฉันหมุนตัวกำลังจะเดินกลับห้องแต่ก็ถูกเสียงเรียกของพี่ปรางชะงักเท้าเอาไว้ ฉันหยุดเดินแล้วค่อยๆหันกลับไปเผชิญหน้ากับทั้งสองคน "ปราง ปรางจะไปชวนมันทำไมอะคุณอยากกินข้าวกับปรางแค่สองคนนะ" "คุณ!""อือก็ได้" พี่ปรางทำให้พี่เจ้าคุณใจอ่อนอีกแล้ว ทุกอย่างเป็นไปได้หมดใช่ไหมถ้าเป็นเพราะพี่ปรางขอร้อง..."คะ..คือหนูไม่กิ..""อย่าเรื่องมาก!!" ฉันกำลังจะปฏิเสธิ แต่ก็ถูกพี่เจ้าคุณตวาดดักคอเอาไว้ก่อน ฉันคงต้องลงไปกินข้าวกับพวกเขาสินะ เอาวะไหนๆก็ไหนๆแล้ว...พี่เจ้าคุณกับพี่ปรางเดินนำลงไปก่อน ส่วนฉันก็ยืนนิ่งอยู่พักนึง ทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างให้ดี ก่อนจะเดินตามพวกเขาลงไป...@โต๊ะอาหาร...พี่เจ้าคุณและพี่ปรางนั่งเก้าอี้ติดกัน ส่วนฉันน่ะเหรอนั่งถัดจากพวกเขามาประมาน3-4เก้าอี้ได้ ถึงจะไม่มีใครไล่ให้ฉันมานั่งตรงนี้ แต่ฉันก็รู้ตัวเองดีว่าควรนั่งตรงไหน "กินข้าวสิชิโน พี่ไม่ได้เรียกให้เรามานั่งดูพี่กินนะ" พี่ปรางพูดกับฉัน