ตอนที่ 2 หลอกให้หลง

@สนามบินสุวรรณภูมิ

ร่างบางย่างกรายลากกระเป๋าสัมภาระออกมายืนด้านหน้าสนามบินเพื่อเรียกแท็กซี่ไปโรงแรมที่จองไว้ อาทิตย์หนึ่งเต็ม ๆ สำหรับการวางแผนในการเริ่มภาระกิจครั้งนี้ เธอจะพลาดไม่ได้เด็ดขาดเพราะนั้นหมายถึงชีวิตและอนาคตของเธอ

แอ๊ดดด~

เมื่อเช็กอินเสร็จเรียบร้อยเธอรีบเข้าห้องพักเตรียมตัวสำหรับคืนนี้ทันที.   วางสัมภาระทุกอย่างก่อนจะหยิบชุดราตรีที่เตรียมไว้ล่อเหยื่อจัดเข้าตู้

ครืดด ครืดด

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขณะรวงข้าวกำลังจะอาบน้ำแต่งตัว ทำให้ร่างบางสวมชุดคลุมออกมารับสายก่อน

“ว่าไง พี่ไดรฟ์”

(ตกลงจะเริ่มวันไหน)

“คืนนี้”

(ไม่เร็วไปหน่อยเหรอ สังเกตการณ์ก่อนสักพักไหม พี่รู้มาว่ามันอยู่ไทยอีกเป็นอาทิตย์)

“ไม่ล่ะ ไม่อยากยืดเยื้อ เสร็จเร็วยิ่งดี”

(แน่ใจนะ)

“ค่ะ คืนนี้พวกมันมีงานฉลองน่าจะง่ายต่อการเข้าถึง”

(รอให้พี่ไปถึงกรุงเทพก่อนไหม พี่จะได้ช่วยเราได้)

“พี่ไดรฟ์ไม่ต้องมา พ่อเลี้ยงจับได้จะเป็นเรื่องเปล่าๆ”

(รับปากพี่นะข้าว ว่าจะห่วงความปลอดภัยตัวเองก่อน)

“ค่ะ” รวงข้าวตอบไปอย่างนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอจะทำทุกอย่างเพื่ออิสรภาพครั้งนี้

ผมยาวสีดำสนิทรวบมัดตึงกับศีรษะปล่อยปอยผมดัดม้วนทั้งสองข้างลงมาที่แก้ม ตาหวานตกแต่งให้ดูเฉี่ยวคมแต่ขณะเดียวกันก็ดูอ่อนหวานน่าหลงใหล ปากบางแต่งเติมลิปสติกสีชมพูอมส้มให้เข้ากับชุดราตรีสีทอง ปัดแก้มอ่อน ๆ พอดูสุขภาพดี ก่อนที่รวงข้าวจะสวมชุดราตรีเกาะอกแหวกข้างโชว์ขาเรียว

“จะต้องทำให้สำเร็จนะข้าว จะได้มีอิสระสักที” เธอมองกระจกบอกตัวเองเสียงหนักแน่น แววตาที่มองตัวเองมีแต่ความเชื่อมั่น จากนั้นจึงลุกออกไปเตรียมพร้อมเดินทางเพื่อไปอีกโรงแรมหนึ่งเมื่อได้เวลาที่เหมาะสม

@โรงแรมหรู

ร่างบางหลบมุมมองภาพตรงหน้าที่มีชายหนุ่มร่างสูงกำลังนัวเนียกับผู้หญิงในอ้อมกอดในโซนลับตาคน

บริเวณนี้มีแค่แขกที่มีบัตรเชิญเท่านั้นที่สามารถขึ้นมาได้ และไม่แปลกที่รวงข้าวจะมายืนบนชั้นวีไอพีแห่งนี้เพราะพ่อเลี้ยงธนินได้เตรียมการทุกอย่างไว้ก่อนแล้ว

“คนนี้สินะ...เคนตะ!!” รวงข้าวส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นเป้าหมายตัวเอง    เสือผู้หญิงอย่างที่ข้อมูลบอกมาเป๊ะ

เริ่มหวั่นใจว่าตัวเองอาจจะพลาดท่าหมอนั่นก่อนที่จะได้ทุกอย่าง แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อมันคืองานและอิสรภาพของเธอ

 “...”

สายตาเฉี่ยวคมเหลือบไปเห็นร่างสูงใหญ่อีกคนที่เดินเคียงข้างผู้หญิงตัวเล็ก หน้าตาน่ารัก น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ

ถ้าเดาไม่ผิดคนนี้คงจะเป็นคริสเตียนพี่ชายคนโต ส่วนข้าง ๆ มีร่างสูงนิ่งขรึมไร้คู่ควงเดินอย่างเด็ดเดี่ยวเพียงคนเดียว ตามข้อมูลคงจะเป็นคนน้องสุด...คูเปอร์

“ไอ้เคน!! ออกมา”

พี่คนโตส่งเสียงดุดันสั่งน้องชายที่กำลังคลอเคลียหญิงสาวไม่เลิก

“โอ้พี่คริส ขอไปต่อก่อนได้ไหม” เคนตะถอนหายใจอย่างรำคาญเมื่อโดนขัดจังหวะผละตัวออกจากร่างบางในอ้อมแขน แต่ไม่วายหันกลับไปไซ้ซอกคออีกครั้ง

“...” คนตัวเล็กมองด้วยหางตาเอือมระอากับการกระทำมักมาก

“ผมเข้าในงานก่อนนะ” คูเปอร์น้องชายคนเล็กบอกพี่ชายทั้งสองแล้วเดินออกไปทันที

“เค้กก็ขอตัวกลับก่อนดีกว่า” คนตัวเล็กแกะมือออกจากคริสเตียน ก่อนจะยื่นปลายจมูกฝังลงบนแก้มสาก

หมับ!

“อือ ถึงบ้านโทรบอกพี่ด้วย” ร่างสูงเอื้อมมือกุมศีรษะเล็กโยกไปมาแล้วเด็กสาวก็ปลีกตัวออกไป

“ยัยเด็กบ้า ไม่เหึนรึไงว่ายืนกันสองคน” เคนตะบ่นออกมาอย่างไม่ชอบใจนัก

“จรวดมึงอะ เก็บให้เข้าที่ก่อนอย่าเที่ยวมาร่อนบินแถวนี้!!” พูดจบก็แยกย้ายตามคูเปอร์น้องชายคนเล็กเข้างาน

“...” เคนตะก้มมองเป้ากางเกงตัวเอง ยักคิ้วไม่สนใจว่าเป้าจะตุงแค่ไหน  ในเมื่อไม่อนุญาตให้เขาไปปลดปล่อยก็ต้องปล่อยให้ตุงอยู่แบบนี้แหละ

@อีกด้าน

เมื่อรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่าง รวงข้าวจึงเดินลงทางบันไดหนีไฟทันที เพื่อไปเตรียมการรอเวลาเหมาะสมบริเวณลานจอดรถ

เวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืนงานเลี้ยงฉลองได้จบสิ้นลง แขกในงานต่างก็แยกย้ายทะยอยกันกลับ ร่างบางยืนมองรถตู้เป้าหมาย ป้ายทะเบียน สีรถ ยี่ห้อรถ ทุกอย่างตรงกับข้อมูลที่พ่อเลี้ยงธนินส่งมาให้ จนกระทั่งไฟหน้ารถส่องสว่างบ่งบอกว่าภายในรถเตรียมตัวจะเคลื่อนที่แล้ว

เชียะ!!

“อ้ะ!!” เธอตัดสินใจหยิบมีดใต้กระโปรงออกมา ก่อนจะใช้ปลายมีดแหลม ๆ กรีดลงบนต้นแขนพร้อมทั้งกระชากสร้อยออกจากคอให้เป็นรอยบาดสีแดงสด

ตึก!

ตึก!

“ช่วยด้วย” ฝีเท้าเล็กวิ่งมองซ้ายมองขวาหวาดระแวง ตะโกนส่งเสียงดังไปทั่วลานจอดรถโรงแรม

“ช่วยฉันด้วย”

เอี๊ยดดด!!

“เฮือก!!” ร่างบางสะดุ้งตกใจเมื่อวิ่งปาดหน้ารถ ทว่าโชคยังเข้าข้างเพราะคนขับบังคับพวงมาลัยหักหลบได้ทัน

หมับ! ร่างสูงลงจากรถเดินมายังหญิงสาวที่กำลังนอนหมอบกับลานพื้น ก่อนที่เธอจะเงยหน้ามองสิ่งตรงหน้าที่กำลังโอบร่างเธอประคองให้ลุกขึ้น

“อึก!” ร่างบางกลืนน้ำลายพยายามข่มอารมณ์ไม่แสดงออกมา

‘เฮ้ย~ ผิดคน’

“เอ่อ...ขอโทษค่ะ” รวงข้าวเอ่ยออกมา ส่งแววตาน่าสงสารให้ร่างสูงที่กำลังมองอยู่

‘เอาหว่า เป็นไงเป็นกัน’

“หนีอะไรมา” น้ำเสียงราวน้ำแข็งหลุดออกจากปากคริสเตียน

“ฉะ..ฉันโดนจี้น่ะค่ะ” รวงข้าวรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้สิ่งที่โกหกออกไปจะเชื่อถือได้แค่ไหน แล้วชุดที่สวมใส่จะยั่วยวนชายตรงหน้าได้รึเปล่าแถมเขาก็มีแฟนอยู่แล้วจะมาสนใจในตัวเธอเหรอ

“โดนจี้!?” คริสเตียนถามย้ำ

“โรงแรมหรูขนาดนี้ จะเป็นไปได้เหรอครับ”

อดัมยืนประกบข้างเสนอความเห็นให้เจ้านาย

“ถึงจะเป็นโรงแรมหรูแต่เวลาเที่ยงคืนก็อาจจะเป็นไปได้ แถมตรงนี้มันก็เปลี่ยวมากด้วย ผู้หญิงตัวคนเดียวก็ไม่ปลอดภัยเป็นธรรมดา”

“...โอ๊ย!!” รวงข้าวแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนจะส่งเสียงร้องออกมา

“เป็นอะไรรึเปล่า!?”คริสเตียนมองสำรวจร่างบางในอ้อมแขนสายตาไปปะทะกับเลือดสีแดงสดบริเวณต้นแขนที่เริ่มจะไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ

“ฉันพยายามต่อสู้ก็เลยพลาดโดนมีดบาดอะค่ะ” รวงข้าวโกหกคำโต    ทว่าความจริงแล้วเป็นเธอเองต่างหากที่ตั้งใจสร้างบาดแผลนี้ขึ้นมา

“ไอ้เดล!! ออกรถ พาเธอไปโรงพยาบาล”

“เอ่อ...อย่าเลยค่ะ เดี๋ยวฝนทำแผลเองได้”

“งั้นติดรถผมออกนอกโรงแรม เผื่อพวกมันย้อนกลับมาอีก”

“ขอบคุณค่ะ” รวงข้าวเดินอย่างทุลักทุเลโน้มตัวพิงเป้าหมายเพื่อขึ้นรถ ก้มหน้ามองพื้นแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเงยหน้าไปสบตากับคริสเตียนแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเจ็บปวดพยายามกุมบาดแผลต้นแขนเอาไว้

@หน้าร้านสะดวกซื้อ

พรึ่บ!!

“นี่ครับคุณฝน” คริสเตียนหย่อนตัวนั่งตรงข้ามกับหญิงสาว ก่อนจะยื่นอุปกรณ์ทำแผลให้เธอ

“คะ!?” เธอขมวดคิ้วเป็นคำถาม

“ผมได้ยินคุณแทนตัวเองว่าฝน”

“อ้อ ไม่คิดว่าคุณจะใส่ใจจำมันได้...” รวงข้าวเสแสร้งแกล้งดีใจ

“...น้ำฝน เรียกฝนสั้น ๆ ก็ได้ค่ะ”

“ครับ”

“แล้วคุณ!?”

“คริส คริสเตียน” ร่างสูงยังคงตอบนิ่ง ๆ เหมือนเดิม

“...” รวงข้าวพยักหน้าเข้าใจ ละสายตาจากคริสเตียนแล้วเอื้อมมือหยิบอุปกรณ์ทำแผล

ฟึบ!

“ผมทำให้ดีกว่า” เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถจะเช็ดแผลเองได้ จึงลุกขึ้นเดินไปนั่งข้าง ๆ ก่อนจะแย่งสำลีมาถือเองแล้วลงมือเช็ดรอบ ๆ แผล

“อ้ะ!! แสบค่ะ” เธอร้องออกมาพยายามดันมือร่างสูงออก

“นั่งนิ่งๆ”

“ก็มันเจ็บนิคะ”

“...” คริสเตียนไม่เอ่ยสิ่งใด เงยหน้ามองแววตาเข้มแล้วทำหน้าที่ต่อก่อนจะใส่ยาและปิดแผลด้วยผ้าปิดยึดกับเทป

“เรียบร้อยครับ”

“ขอบคุณค่ะ” รวงข้าวเอ่ยยิ้ม ๆ

“จะให้ลูกน้องผมไปส่งที่ไหน”

“ไม่เป็นไรค่ะ แยกกันตรงนี้ก็ได้”

“ดึกแล้ว คุณเป็นผู้หญิง ผมไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำอีก”

“อ้อ ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ คอนโดฝนอยู่แถวนี้” เธอตีหน้าตายโกหกต่อ

“อืม งั้นผมขอตัวก่อน”

“ค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

ฟึบ!

คริสเตียนลุกขึ้นเดินตรงไปยังรถตัวเอง ลูกน้องที่ยืนรอบริการรีบสาวเท้าไปเปิดประตูรอทันที

ตึก!

ตึก!

“คุณคริสเตียน!!...”

“...ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป ฉันอยากจะเลี้ยงข้าวขอบคุณคุณคริสเตียนได้ไหมคะ” รวงข้าววิ่งตามออกไปแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ เบี่ยงหน้าหนีอย่างเขินอายหลังพูดจบประโยค

“...ตกลงครับ” ร่างสูงเหลียวหน้ากลับมานิ่งไปสักครู่ แต่แล้วก็ตอบรับคำ