ตอนที่ 3 อ่อย

“ฟู่~” รวงข้าวเป่าปาก โล่งใจกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เธอยืนพิงประตูด้วยความหมดแรงแค่วันเดียวก็ใช้พลังไปเยอะทีเดียว

ตึก!

ตึก!

“เจ็บชะมัด” มือเล็กกุมแขนพยุงตัวเองสาวเท้าเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟากลางห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือกดโทรหาใครบางคน

“พี่ไดรฟ์”

(เป็นไงบ้างไอ้ข้าว มันติดกับดักไหม แต่ไม่น่าพลาดหน้าสวย ๆ อย่างมึงหลอกผู้ชายได้ง่าย) เสียงกระทิงเอ่ยแทรกแทนเจ้าของโทรศัพท์มือถือ

“พลาดว่ะพี่กระทิง”

(เปิดกล้องดิ ไอ้ไดรฟ์มันอยากเห็นหน้า)

“อืม”

(ข้าว ทำไมหน้าซีดอย่างนั้น แล้วที่พลาดอะไรพลาด!?)

“ก็ป้ายทะเบียนรถที่พวกพี่ส่งมาให้ไม่ใช่ของไอ้เคนตะอะไรนั่น แต่เป็นของคนที่ชื่อคริสเตียน”

(เป็นไปไม่ได้) สองเสียงประสานพร้อมกัน

“แต่ก็ดี ไอ้หมอนี่น่าจะไม่รุ่มร่าม” เมื่อนึกถึงคริสเตียนรอยยิ้มก็เผยออกมาเพราะเธอจำได้ว่าเขามีผู้หญิงข้างกายแล้วและเด็กนั่นกับเธอก็ต่างกัน รสนิยมอาจจะไม่ได้ชอบแนวเธอก็ได้

(หมายความว่ามันเชื่อเหรอว่าข้าวโดนจี้!?...) ไดรฟ์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ

(...หน้าตามันไม่ได้โง่เลยนะเว้ย) กระทิงเอ่ยต่อ

“นั่นน่ะสิ ข้าวก็ว่างั้น” รวงข้าวจำต้องนึกถึงใบหน้าคมอีกครั้ง แววตาท่าทางไม่ได้อ่อนต่อโลก ยิ่งเป็นคนใหญ่คนโตแถมยังมีอิทธิพลไม่น่าจะหลอกได้ง่าย ๆ แล้วถ้าจะใช้แผนอ่อยจะได้ผลเหรอ

(อ้าว~ ไอ้ข้าว จะโดนหลอกไหมวะ) กระทิงเกาหัวรู้สึกหวั่น ๆ ยังไงไม่รู้

“พรุ่งนี้ข้าวจะพิสูจน์อีกครั้ง”

(มันตกลงนัดเจอต่อเหรอ!?) ไดรฟ์ถามออกมา

“อืม”

(บางทีคนระดับนั้นอาจจะคิดไม่ถึงก็ได้ เคยได้ยินไหม ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็แพ้มารยาหญิง)

“...” รวงข้าวนิ่งไปเหมือนกัน แต่เธอไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว

(ให้พี่ดูแผลหน่อย)

“ข้าวไม่ได้กรีดลึก แค่เฉียดๆน่ะ” แต่ถึงจะเฉียดก็เล่นเอาเจ็บแทบระบม

(อืม งั้นก็พักผ่อน อย่าลืมกินยาด้วยละ)

“เดี๋ยวพี่ไดรฟ์” รวงข้าวเอ่ยท้วงไม่ให้อีกฝ่ายกดวางสายซะก่อน

(หืม!?)

“ฝากพี่ดูแลแม่ด้วยนะ”

(ทำไมพูดแบบนี้...) ไดรฟ์นิ่วหน้าไม่พอใจกับประโยคพวกนั้น

(...เออใช่ อย่าพูดเป็นลางดิวะ แล้วจะฝากทำไม) กระทิงตอกกลับตามมาอีกคน

“คือ...คือฉันหมายถึงว่าถ้าเกิดฉันทำสำเร็จใช่ไหม...แม่ก็คงไม่เลิกกับไอ้พ่อเลี้ยงธนิน ฉันเลยอยากฝากพวกพี่ช่วยดูแลก็แค่นั้น” เธอเฉไฉออกไป ความจริงเธอกลัวว่าจะไม่ได้กลับไปอีกต่างหาก แต่ถ้ามันสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ รวงข้าวรู้ดีว่าแม่ไม่มีทางเลิกกับพ่อเลี้ยงธนินเพราะฉะนั้นถ้าเธอมีอิสระได้ออกจากที่นั้น เธอก็อยากฝากฝังกับคนที่ไว้ใจที่สุด

(ถ้าเป็นแบบนั้น พี่รับปาก แต่ข้าวต้องสัญญาว่างานนี้ต้องสำเร็จเท่านั้น)

“...”

(ว่าไง) ไดรฟ์ถามย้ำอีกครั้ง

“อืม ข้าวสัญญา”

พรึ่บ!

มือบางวางโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะหน้าทีวีข่มความคิดที่กำลังกลัว กลัวว่าเธอจะไม่มีโอกาสได้มีชีวิตอีกหรืออิสระที่พ่อเลี้ยงธนินหยิบยื่นให้คือความตาย

ทว่าในเมื่อไม่มีทางเลือก เธอก็ต้องเดินหน้าต่อ ชีวิตที่เหลือกลับเดิมพันด้วยชีวิต และไม่ว่าจะผิดแผนยังไงเธอก็ต้องลุยให้ถึงที่สุด ยังไงเสียแล้วการเข้าถึงพวกนั่นไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อมีโอกาสก็ต้องทำให้สำเร็จ

@ร้านอาหารบนดาดฟ้า

สายตาหวานเยิ้มสำรวจร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ผู้ชายหุ่นดีในชุดสูทเหมาะกับสถานที่นัดเดตกำลังเดินตรงมาโต๊ะที่ร่างบางนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“สวัสดีค่ะ...คุณคริส” รวงข้าวถือวิสาสะเอ่ยเรียกชื่อเล่นอย่างสนิทสนมโดยไม่รอให้อีกฝ่ายอนุญาตก่อน

“ครับ..คุณฝน”

“เชิญนั่งค่ะ อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ” เพราะเป็นคนเอ่ยเชิญจึงถามเพื่อให้เกียรติแขก

“ไม่ครับ ผมทานได้ทั้งนั้น”

“ค่ะ” รวงข้าวเผยรอยยิ้มมุมปาก หยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบอย่างเคอะเขิน ทว่าสายตากลับจ้องไปยังสร้อยคอที่โผล่ให้เห็นแค่สายสร้อย

‘จำไว้ว่าพวกนั้นเก็บข้อมูลไว้ที่ตัวทุกคน...’

‘...ทั้งสามคนมีสร้อยประจำตระกูลและจี้สร้อยคือยูเอสบีสำคัญที่พวกเราต้องการล้วงความลับ’

‘เก็บไว้ที่สร้อยคอแบบนี้ ฉันจะเอามาได้ไงกัน’

‘ตามที่พ่อเลี้ยงบอกนั่นแหละ ทางเดียวที่จะเข้าถึงตัวคือต้อง...อ่อย’

ใบหน้าหวานนึกถึงคำพูดที่กระทิงบอกพิกัดความลับทุกอย่าง ทางเดียวที่จะเข้าถึงคืออ่อยสินะ เมื่อคิดได้อย่างนั้น รวงข้าวจึงรวบผมมาไว้อีกข้างอย่างมีชั้นเชิง

“ลมแรงจังเลยค่ะ” เธออมยิ้มตอบกลับไปเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจ้องมองหน้าอกที่ล้นทะลักออกมาและมันยิ่งเห็นชัดขึ้นเมื่อเธอรวบผมไปไว้อีกข้าง ชุดสายเดี่ยวสีขาวกลืนกับผิวทำให้น่าดึงดูดมากขึ้น

“หึ” คริสเตียนได้แต่แสยะยิ้มเบา ๆ ทำเอารวงข้าวไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย

“ดื่มครับ” แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนท่าทีเป็นสนใจเธออีกครั้งพร้อมทั้งยื่นแก้วหมายจะชนก่อนดื่ม

กริ๊ง!

“ค่ะ” รวงข้าวยกแก้วใส ๆ ยื่นไปแตะเบา ๆ แล้วเลื่อนกลับมาหมุนแก้วไปมา ยกขึ้นดมกลิ่น ปากอวบอิ่มเผยอเล็กน้อยก่อนจะจิบไวน์ ทุกการกระทำอยู่ในสายตาอีกฝ่ายทั้งหมด

ทั้งคู่ต่างก็นั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศรอบข้าง เวลามืดค่ำแบบนี้เมื่อมีแสงสว่างจากตึกต่าง ๆ ทำให้ทุกอย่างลงตัวและโรแมนติกมากไปอีก

ร่างบางยืนเกาะระเบียงมองตึกรอบ ๆ หันหลังให้กับชายหนุ่มที่เธอเชิญเขามาร่วมโต๊ะอาหารครั้งนี้ รูปร่างอรชรเผยสัดส่วน ส่วนเว้าส่วนโค้ง ทำให้ในสายตาร่างสูง ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้ามีเสน่ห์จนน่าหลงใหล

หมับ!

“เอ่อ...” รวงข้าวหันหลังไปหาสัมผัสนั่นทันทีที่มือหนาเลื่อนมาจับเอวบางของเธอ สายตาทั้งคู่สบตากันพักใหญ่ ใบหน้าคมที่กำลังเลื่อนเข้ามาใกล้กว่าเดิม ส่งผลให้ห่างกันแค่คืบเดียว

“ผมขอจูบคุณได้ไหม”

“เอ่อ...มันจะเร็วไปไหมคะ” รวงข้าวเขินอายแกล้งเบี่ยงหน้าหลบ กัดฟันแสดงท่าทีรังเกียจแบบปิดบังไม่ให้ดวงตาคมได้เห็น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้าต่อด้วยแววตาเชิญชวน

“ผมไม่ได้อยากล่วงเกินคุณ แต่อยากขอบคุณที่ทำให้ผมรู้สึกพิเศษอีกครั้ง” ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าใกล้แนบชิด เมื่อหญิงสาวขยับถอยหลัง เขาก็ขยับต่อจนตัวเธอไม่สามารถขยับต่อได้เพราะติดกับระเบียง

“รังเกียจเหรอครับ” เสียงแผ่วเบาถามเพื่อต้องการคำตอบ สายตาบ่งบอกว่าหากเธอไม่อนุญาตเขาก็จะไม่รุ่มร่าม

จุ๊บ!

มือบางเลื่อนขึ้นไปดึงคอเสื้อคริสเตียนให้โน้มตัวลงมารับริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเป็นฝ่ายสอดลิ้นเข้าไปเองเพื่อแสดงความหลงใหล สองลิ้นตวัดพัวพันนานนับนาทีก่อนที่รวงข้าวจะเบี่ยงหน้าหลบในนาทีต่อมา

นิ้วเรียวเขี่ยพวงแก้มที่ตอนนี้แดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด ความหวานของปากบางทำให้ร่างกายต้องการมันอีกครั้ง ทว่าเขาทำได้เพียงหักห้ามใจไม่ให้ล่วงเกินผู้หญิงที่รู้จักไม่ถึงสองวัน

รวงข้าวหันหลังให้กับคริสเตียนที่ยืนคร่อมเธออยู่ เธอก้มหน้ามองพื้นด้านล่างด้วยความประหม่ากลัวว่าจะถูกจับได้ว่าเธอจูบไม่เป็น...ใครจะคิดว่าการจูบต้องมาใช้ในหน้าที่การงานที่ต้องทำ...หวังว่าจูบแรกของเธอไม่ได้ขี้เหร่จนเกินไปนะ