Masuk"หอมจัง"ร่างหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังพร้อมกับหอมแก้มเนียนไปฟอดหนึ่งในระหว่างที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่ตรงหน้ากระจกภายในห้องน้ำ "เด็กๆ หลับกันแล้ว"เกยคางลงบนไหล่เนียน "พี่ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" "ไม่เอา"เอ่ยพลางจูบไซ้ซอกคอขาวนวล "เดี๋ยวก่อนสิคะ" "มัวแต่ชักช้าเดี๋ยวลูกตื่นนะ" "ใจร้อนจังนะคะ"
คณากรกับปราภาพรลูกสาวยืนรอปราภัทรสรอย่างใจจดใจจ่ออยู่ตรงหน้าห้องน้ำภายในห้องนอนหลังจากที่เธอหายเข้าไปพร้อมกับที่ตรวจครรภ์ไม่กี่นาที ไม่กี่อึดใจเธอก็เดินออกด้วยใบหน้านิ่งเฉย "เป็นไงบ้าง ไหนขอพี่ดูหน่อย ขึ้นขีดเดียวเหรอ"คณากรเอ่ยถามขึ้น "เฮ้อ พี่มันไร้น้ำยาจริงๆ เลยนะคะ"ปราภัทรสรยังคงซ่อนที่ตรวจคร
ภายในร้านอาหารหรูชื่อดังกลางใจเมืองตกแต่งสไตล์ยุโรปเพิ่มบรรยากาศโรแมนติกด้วยเสียงดนตรีบรรเลงสด ปราภัทรสรในชุดเดรสสายเดี่ยวสีชมพูหวานกำลังนั่งจิบไวน์กับคณากรอยู่ตรงโซฟากว้างพร้อมกับอาหารตรงโซนวีไอพีอย่างมีความสุข "ชอบไหมครับ"เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น "ค่ะ แก้มมีความสุขมากเลย"ส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มพร้
"แม่ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุขมากๆมีหลานให้แม่อุ้มอีกสักคนนะ ส่วนเรื่องปัญหาเล็กๆ น้อยๆในครอบครัวแม่ไม่ห่วงหรอกเพราะแม่รู้ว่าทั้งสองคนจะผ่านมันไปได้เหมือนที่เคยผ่านมา" "ครับ"คณากรรับคำ "ค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ "พ่อก็ขอให้ทั้งสองคนรักกันไปนานๆ จับมือกันเอาไว้แน่นๆ ไม่ว่าจะเจอกับปัญหาอะไรก็ตาม พ่อจ
ณ สำนักงานเขตใจกลางเมืองคณากรกับหทัยรัตน์นั่งเคียงข้างกันพร้อมกับมองใบหย่าที่เพิ่งเซ็นเสร็จตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มทั้งคู่ ก่อนที่จะแยกย้ายกัน ทั้งสองคนก็เอ่ยร่ำลากันเพียงเล็กน้อย "ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยครอบครัวยี่หวา"หทัยรัตน์เอ่ยขึ้น "ครับ" "หวังว่าต่อไปนี้พี่จะมีความสุขในการใช้ชีวิตนะคะ"
หลายวันต่อมา ภายในห้องรับแขกปราภัทรสรกับคณากรกำลังนั่งรับแขกตามเวลาที่ได้นัดหมายกันก่อนหน้านี้ "ไม่น่าเชื่อเลย ว่าเราสองคนจะเป็นพี่น้องกัน"วสันต์เอ่ยเปิดประเด็นขึ้น "ค่ะ แก้มก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน" "มีปัญหาหรือเรื่องอะไรก็บอกพี่ได้ตลอดเลยนะ พี่เต็มใจช่วย" "ขอบคุณมากค่ะ"ปราภัทรสรยิ้มรับ
"หมายความว่ายังไงครับ" วสันต์ถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับหันไปทางน้องสาวที่นั่งกอดคณากรเอาไว้แน่น "หมอบอกว่ายี่หวาอาจจะคิดฆ่าตัวตายอีกครั้ง เราต้องช่วยกันดูแลอย่างใกล้ชิด" นงคราญเอ่ยเสียงเศร้า "โธ่ ยี่หวาน้องพี่" วสันต์เดินเข้าไปลูบศีรษะน้องสาวเบาๆ "ตายจริง! ฉันไม่คิดเลยนะคะ ว่ามันร้ายแรงถึงขนา
"ขอบคุณนะ ที่ยอมรับฟังพี่" คณากรมองหน้าปราภัทรสรด้วยความเจ็บปวดใจ ย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อน ณ บ้านวิวัตรรัตนากรภายในห้องรับแขกคณากรกับสายสมรมารดากำลังนั่งต้อนรับประจักษ์กับนงคราญและหทัยรัตน์ที่มาเยือนยังบ้านตามคำเชิญของสายสมรเพื่อคุยเรื่องสำคัญที่ทั้งสองครอบครัวได้ให้คำมั่นกันมานาน "ขอบคุณมากนะค
"จะรีบไล่ไปไหนคะ วันนี้ทุกคนจะได้รู้ความจริงเรื่องของเราสักที!" หทัยรัตน์ขืนตัวเอาไว้พลางหันไปทางปราภัทรสร "หมายความว่ายังไงคะ ความจริงอะไร" ปราภัทรสรมองหน้าหทัยรัตน์กับคณากรสลับกันไปมา "แก้มอย่าไปฟังนะ รีบออกไปซะ!" คณากรตะคอกใส่หทัยรัตน์เสียงดังด้วยความโกรธ "ฉันอยากฟังค่ะ บอกมาเถอะ" ยิ่งคณากรม
หลายวันต่อมา คณากรกับปราภัทรสรตื่นแต่เช้าไปทำงานที่บริษัทตามปกติเหมือนเช่นทุกวัน ในระหว่างที่คณากรเคลียร์งานอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานเขาก็คอยโทรตามถามความคืบหน้าจากนักสืบที่ว่าจ้างให้ตามเรื่องแม่บ้านของประจักษ์ไปด้วยซึ่งไร้เบาะแสเหมือนเช่นเคย เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงวันคณากรกับปราภัทรสรก็พาก







