เมียรอง

ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใจกลางเมืองหน้าตึกคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรมปราภัทรสรนักศึกษาสาวปีสี่กับมีนาเพื่อนสาวคนสนิทที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่พร้อมกับจิบกาแฟเย็นไปพลางเพื่อคลายง่วงและคลายร้อนในช่วงบ่ายของวัน "นา เย็นนี้แวะไปทานข้าวแกงฝีมือยายหน่อยไหม" ปราภัทรสรเอ่

ณ มหาวิทยาลัยช่วงเวลาบ่ายมีนาที่เพิ่งมาถึง รีบตรงดิ่งเข้าไปหาคมกฤษกับปราภัทรสรที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ตรงโต๊ะใต้ต้นไม้ใหญ่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขด้วยความอิจฉาในใจ "คุยอะไรกันอยู่เหรอ น่าสนุกจัง" "พอดี โอมเขากำลังเล่าเรื่องตลกให้แก้มฟังน่ะ" "เหรอ นาฟังด้วยสิ"นั่งลงบนเก้าอี้ทันที

วันต่อมา เช้าวันใหม่ ณ โรงพยาบาลคมกฤษกับปราภัทรสรกำลังยืนมองยายบัวนั่งทานมื้อเช้าจนหมดเกลี้ยงจานด้วยความดีใจ ที่เห็นหญิงสูงวัยทานอาหารได้ตามปกติไม่มีอิดออด "เห็นไหมลูก ยายทานจนหมดเกลี้ยงจานเลย ไม่ต้องเป็นห่วงนะลูก" ยายบัวเอ่ยขึ้น "จ้ะ แก้มเห็นยายทานได้ นอนหลับสบาย แก้มก็ดีใจแล้วจ้ะ" พูดพลางเก็บ

ณ โรงแรมหรูตรงเคาน์เตอร์พนักงานต้อนรับปราภัทรสรกับมีนากำลังยืนฟังรับช่วงงานต่อจากกะกลางคืน คล้อยหลังเพื่อนร่วมงานออกไป ปราาภัทรสรก็หันไปเอ่ยพูดคุยกับมีนาทันที "นา เป็นอะไรหรือเปล่า" "ทำไมถามอย่างนั้นล่ะ นาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" "นา ไม่ได้โกรธอะไรแก้มใช่ไหม เมื่อวานตอนเย็นทำไมนาต้องทำท่าบึ้งตึ

ณ โรงแรมหรูปราภัทรสรหันไปมองมีนาที่นั่งข้างๆ กำลังก้มหน้าเหมือนพิมพ์ข้อความอะไรอยู่แล้วหันกลับมาทางเดิมด้วยความแคลงใจในตัวเพื่อน "นา" ปราภัทรสรเอ่ยเรียกขึ้น "มีอะไรเหรอ ว่ามาสิ" มีนาเงยหน้าขึ้น "เมื่อคืนวันก่อนหลังออกมาจากผับ นากลับกี่โมงเหรอ" "ออกมาก็กลับเลย ทำไมเหรอ" "เปล่า นาว่าโอมเขาเป