Masukต่อ...
มายาวีรื้อกระเป๋าเดินทางออกมาจัดเก็บใส่ตู้เสื้อผ้าหลังจากหญิงสาวได้อาบน้ำชำระร่างกายจนรู้สึกสดชื่น พอได้นั่งพักจนรู้สึกหายเหนื่อยจากการเดินทางข้ามมาอีกรัฐ คิดว่าถ้าตนเองจัดการกับข้าวของเครื่องใช้ในกระเป๋าเดินทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอจะลองออกเดินสำรวจรอบตัวตึกอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ดูสักหน่อย
แล้วค่อยคิดหาซื้ออะไรใส่ท้องระงับอาการหิวตงิดๆ
หญิงสาวทำทุกอย่างคล่องแคล่วว่องไว เพียงไม่นานของใช้ทุกอย่างจึงถูกจัดวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มายาวีกวาดตาเพื่อสำรวจความเรียบร้อย อดยิ้มชื่นชมกับผลงานตัวเองไม่ได้ ก่อนจัดการรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ลากมันมาใกล้เตียงขนาดใหญ่หมายจะดันมันซ่อนเก็บไว้ใต้ล่าง
ทว่ายังไม่ทันจะลากกระเป๋าใบโตเก็บลงใต้เตียง กลับมีเสียงสัญญาณดังขึ้นทางหน้าประตู ทำเอาคิ้วเรียวที่เรียงตัวอย่างสวยงามมีอันต้องขมวดมุ่น ใจคอชักเริ่มไม่สู้ดี
“เอ๊ะ!ใครมากดกริ่งสัญญาณ” มายาวีรำพึง ก่อนลุกเดินไปยังประตูหน้าห้อง พร้อมส่งเสียงเข้มจัดเอ่ยถาม
“ใครคะ?...”
หญิงสาวแนบหูพร้อมรอฟังคำขานรับ ข้อเสียของหอพักที่นี่คือประตูไม่มีตาแมว เธอเลยไม่สามารถมองเห็นด้านนอก เป็นใครกันมายืนกดกริ่ง ทั้งที่ความเป็นจริง เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอาศัยเป็นน้องใหม่ของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ เรียกได้ว่า สดๆร้อนๆ ด้วยซ้ำ
“สวัสดีครับคุณเม...ผมโจฮาน เป็นเพื่อนสนิทของนายเอ็มครับ” คนด้านนอกรายงานตัวเสียงนุ่ม พลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง รอให้คนด้านในเปิดประตู
“คุณเป็นเพื่อนของพี่เอ็มหรือคะ...”
“ครับ...ผมกับเอ็มเคยเรียนปริญญาโทมหาวิทยาลัยเดียวกันมาก่อน เราสองคนสนิทกันมาก ถ้าคุณเมไม่เชื่อ ลองโทรถามหมอนั่นดูสิครับ เพื่อความสบายใจของคุณ”
“คะ...นั้นรอสักครู่นะคะ...” ความจริงมายาวีไม่ได้โทรหารบิลหรอก เธอแกล้งเออออตามน้ำไปอย่างนั้นเอง เพราะเพียงแค่เขาเอ่ยชื่อของชายหนุ่มในดวงใจ มายาวีก็เชื่อไม่ติดใจสงสัย
หญิงสาวขยับเท้ากับพื้น ทำเสียงเหมือนเพิ่งเดินกลับมา แล้วจัดการเปิดประตูออกกว้าง ด้านนอกนั้นแลเห็นร่างสูงเจ้าของชายหนุ่มที่ชื่อ โจฮาน เขาเป็นผู้ชายตัวสูงมากคนหนึ่ง เลยทำให้เธอต้องเงยใบหน้าเพื่อคุยกับเขา
“เอ่อ...สวัสดีค่ะ...” มายาวีคลี่ยิ้มหวานทักทาย
“สวัสดีอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับคุณเม ผมโจฮานหรือจะเรียกโจเฉยๆก็ได้ ผมพักอยู่ห้องด้านข้างของคุณนี่เอง นายเอ็มส่งให้ผมมาดูว่าคุณเมโอเคไหม...” หนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวร่ายยาวเหมือนเป็นการรายงานตัวหน้าชั้นเรียน
มายาวีรู้สึกถูกชะตา ดูเขาใจดีและไม่มีพิษมีภัยเหมือนกับ...
เอาเถอะ...เธอไม่สมควรนึกถึงใครทั้งนั้น
“โอเคค่ะ...ฉันชอบที่นี่มาก ดูสงบ ผู้คนไม่วุ่นวาย แล้วก็เป็นส่วนตัวดี ” เธอบอกชายหนุ่มตามที่ตัวเองคิด
“ผมดีใจที่คุณชอบที่นี่ แต่ถ้าหากคุณเมเกิดมีปัญหาติดขัดหรือต้องการอะไรเพิ่มเติม โทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ นี่นามบัตรของผม”
มายาวีชะงักมือเล็กน้อย ตอนยื่นมือรับเอานามบัตรเขามาพลิกดู สะดุดตาตรงนามสกุล เพราะมันลงท้ายเหมือนกันกับชื่อของอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้
โจฮานยิ้ม พอจะเดาอาการชะงักของหญิงสาวได้
“ที่นี่เป็นหนึ่งในกิจการของครอบครัวผมครับ แล้วก็ตึกที่คุณเมเห็นทั้งเส้นถนนยาวจนถึงฝั่งสวนสาธารณะนั่นด้วย” โจฮานบอกเสียงนุ่มแก่หญิงสาว
“ถึงว่าสิค่ะ นามสกุลคุณดูคุ้นๆสายตา...เมต้องขอบคุณสำหรับห้องพักนี้นะคะ เมชอบมากเลยค่ะ”
“ไม่ต้องเกรงใจกันนะครับ น้องสาวของนายเอ็มก็เปรียบเสมือนน้องสาวของผมอีกคน ติดปัญหาตรงส่วนไหนบอกผมได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะเรื่องสถานที่ ผมเกิดและโตที่นี่ ชำนาญทุกซอกทุกมุมเชียวละ”
ชายหนุ่มขันอาสาด้วยท่าทางกระตือรือร้น โจฮานต้องยอมรับ เขารู้สึกดีกับมายาวีแค่เพียงแวบแรกที่ได้เห็นดวงหน้างดงาม เธอเป็นสาวไทยดูหวานหยดก็จริง แต่ความหวานนั้นแฝงไว้ด้วยความสง่า ดูพิเศษแตกต่างจากคู่ควงของเขาหลายคนทีเดียว
รบิลแนะนำให้เขารู้จักหญิงสาวในฐานะของพี่สาวคนรักที่มีชื่อว่าโมนา เจ้าตัวนั้นรักไม่ต่างจากน้องสาวแท้ๆ นัยว่าเจ้าหล่อนบินมาเรียนต่อปริญญาโท กำลังเดือดร้อนเรื่องที่พักอาศัย เขาไม่นึกแปลกใจว่าทำไมไอ้เพื่อนคนนี้ถึงได้ดูเป็นห่วงเป็นใยพี่ของแฟนสาวเกินธรรมดา ก็ดูเจ้าหล่อนสิ ทั้งสวยและดูอ่อนหวาน น่ารักน่าใคร่ไปทั้งเนื้อทั้งตัวเสียขนาดนี้ เป็นใครก็ต้องคิดห่วงเป็นธรรมดา แต่เขาก็หวังว่าเพื่อนรักมันจะไม่ทำตัวเป็นเจ้าพระยาเทครัวหรอกน
ไม่อย่างนั้นเขาจะอิจฉามันหนักกว่านี้ ...
“ขอบคุณคุณโจอีกครั้งนะคะ ถ้าเมมีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลือ รับรองเมจะรีบโทรหาคุณโจเป็นคนแรกเลยล่ะค่ะ”
มายาวีไม่คิดปฏิเสธความช่วยเหลือจากชายหนุ่มเพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก อย่างน้อยเธอคงไว้ใจเขาได้ในระดับหนึ่ง อีกอย่างมันเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับผู้หญิงผลัดถิ่นตัวคนเดียว โดยไม่รู้เหนือรู้ใต้ และการมีคนรู้จักที่พึ่งพาได้ ย่อมเป็นเรื่องที่ดี
“ดูคุณเมจะเหนื่อยแล้วนะครับนั่น...”
“เอ่อ...นิดหน่อยน่ะคะ...คุณโจจะเข้ามาข้างในก่อนไหมคะ...เมเพิ่งจัดห้องเสร็จพอดี”
“ไม่รบกวนคุณเมดีกว่า คุณเมเพิ่งเดินทางมาถึงจะได้พักผ่อน แต่หากคุณเมเกิดสนใจอยากเดินเที่ยวชมรอบเมืองนี้ดูตอนหายเหนื่อยแล้ว ผมขออาสาเป็นไกด์พาเดินเที่ยวนะครับ มาถึงแรกๆ อย่าเพิ่งลุยเดี่ยวเชียวนะ ถึงเมืองแห่งนี้จะดูสงบ แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยพวกกลุ่มมาเฟียมากมาย”
มายาวียิ้มรับ “ ได้ค่ะ...”
เหตุเพราะตนเองก็คิดไว้เช่นนั้นเหมือนกัน คงเป็นการดีถ้าได้เจ้าบ้านคุ้นเคยสถานที่ พาเดินเที่ยวชมอย่างมีจุดหมายปลายทาง เธอจะได้ไม่เมื่อยขามาก จะได้เดินดูได้หลายสถานที่อีกด้วย...
โจฮานก้าวเท้าถอยหลัง ต้องการหลีกทางให้เจ้าของห้องปิดประตู แต่ก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องตนเอง ชายหนุ่มไม่ลืมเสนอตัวเป็นไกด์ แถมย้ำเตือนในเรื่องอันตรายอาจเกิดขึ้นกับหญิงสาวสวยแปลกถิ่นได้ทุกเวลา
คนดื้อด้านเอาแต่ใจ“ไม่เข้าใจ...”คนไม่เข้าใจพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำพร้อมหรี่ตาเรียวยาวคล้ายดวงตานกอินทรีลงแคบ สายตาเขาแน่นิ่งคล้ายกำลังสะกดให้คนเอาแต่พูดมากนั้นหุบปากลงสักที เขาไม่อยากขัดใจหญิงสาวก็จริง แต่ก็รู้สึกเมื่อยหูทนฟังเต็มทีผู้หญิงถือเป็นเพศจัดได้ว่าสามารถสรรหาคำพูดมากมาย ขุดออกมาสาธยายได้ทั้งวี่ทั้งวันแบบไม่ซ้ำประโยคกันเสียด้วยเห็นแบบนี้ท่าจะจริงแฮะ แต่คนอย่างเดวิส รีคอร์ ซาเนสคนนี้ไม่เคยต้องอดทนฟังใครพล่ามนานๆ โดยไม่จำเป็นมาก่อนนี่นา แล้วครั้งนี้ล่ะ? มันจำเป็นต่อเขามากขนาดนั้นแล้วใช่ไหมชายหนุ่มกลอกตาขึ้นมองเพดานก่อนเอียงหน้าลงมองกลุ่มผมสีดำขลับเหมือนสีขนนกอีกา บางทีเขาอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ ทำไมกับผู้หญิงตัวเล็กเท่ามดคนนี้ถึงได้ชอบท้าทายความอดทนในตัวเขาบ่อยครั้งนักล่ะ นี่ถ้าหากเป็นเดวิสคนก่อนนะเหรอ ป่านนี้มายาวีคงได้กลับเข้าโรงพยาบาลใหม่อีกหน แต่นี่เขากลับไม่รู้สึกโกรธเจ้าหล่อน มีเพียงแค่รู้สึกหงุดหงิด รำคาญ ไม่ได้โมโหถึงขั้นฟิวส์ขาดจนถึงขั้นอยากบีบคอให้ตาย แต่แค่อยากลุกขึ้นมาทำอย่างอื่นทดแทนความรู้สึกรำคาญเส
(ต่อ)ภายนอกตัวตึกที่ว่าดูสูงตระหง่านหรูหราโอ่อ่าสมกับฐานะเจ้าพ่อมาเฟียแห่งกรุงลอนดอนแล้วนะ หากทว่าภายในกลับดูยิ่งใหญ่อลังการหรูหราหนักกว่าหลายเท่า แต่ก็อย่างที่ว่าไว้ ต่อให้สวยหรูหรือเลิศเลอมากกว่านี้อีกสักกี่เท่า ก็ไม่อาจทำให้มายาวีเกิดความสนใจขึ้นมาได้เลยบานประตูหนาถูกเปิดออกจากคนด้านใน มายาวีเห็นเด็กสาววัยไม่น่าเกินยี่สิบกำลังยืนก้มศีรษะมือสองข้างประสานกันไว้ด้านหน้าดูท่าทางเรียบร้อย ไม่ได้เล่นหูเล่นตาเหมือนกับพวกสาวๆ ในโรงพยาบาล สาวน้อยยืนสำรวมกิริยา ชุดที่สวมใส่นั้นคงเป็นชุดยูนิฟอร์มของที่นี่ ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาภายในตัวตึกโอ่อ่า ก็เห็นมีหญิงสาวหลายคนสวมใส่ชุดแบบนี้เหมือนกันกับเด็กสาวเดวิสเดินนำหน้าเธอเข้ามาภายใน เขาเอามือสอดใส่กระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ดวงตาคมกริบไม่ได้แลเด็กสาวเลยแม้แต่น้อย เขาเดินเลยผ่าน ก่อนหยุดยืนตรงกลางห้องพลางหันซ้ายหันขวา“มาเรียม...”สาวน้อยมาเรียมมีสะดุ้งเล็กน้อยตอนถูกเดวิสเรียกหา สายตาคมกริบกวาดสำรวจภายในห้องพักกว้างขวาง โดยเขาสั่งปรับเปลี่ยนใหม่หมดทั้งชุด เพื่อให้มายาวีรู้สึกสบายตา ด้วยโทนของสีห้องเดิมมันออกจะดูอึมครึมมืดครึ้มด้วยตกแต่งเฉดของสีดำเป็
(ต่อ)มายาวีนั่งถอนหายใจทิ้งเป็นว่าเล่น เธอพยายามเบียดร่างเข้าหาบานประตูรถมากที่สุดเท่าที่มันจะไม่เปิดผางออกจนทำเธอหล่นตุบแล้วต้องวกกลับเข้าโรงพยาบาลใหม่อีกหนความรู้สึกตอนนี้คือเธอไม่ได้ยินดียินร้ายกับอะไรรอบกายทั้งนั้น เอาแต่นั่งมองผ่านกระจกติดฟิล์มสีดำทะมึนของรถสปอร์ตคันหรูด้วยความรู้สึกเฉื่อยชา ถ้าจะพูดให้ถูกให้เธอนั่งมองสีดำด้านข้างยังดีกว่าต้องทนมองเห็นใครบางคนอยู่ในสายตาเป็นไหนๆหญิงสาวหมดอารมณ์กับทุกสิ่งรอบกาย อุตส่าห์หลงดีใจ ตนเองกำลังหลุดพ้นจากสัมภเวสีหน้าหื่นได้เสียที ทว่าที่ไหนได้พ่อเจ้าประคุณยังเกาะติดเป็นปลิงตัวผู้ ตามตอแยเธอไม่เลิกรา ยังมีหน้ามาบังคับให้เธอย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ให้เข้ามาพักรักษาตัวต่อยังบ้านของเขาจนกว่าร่างกายของเธอจะหายเป็นปลิดทิ้ง แน่นอนนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ได้ต้องการจากชายหนุ่มด้านข้าง แต่เธอไม่มีแรงลุกขึ้นสู้รบตบมือกับคนดื้อด้านเอาแต่ใจพอ...เขายกเหตุผลเกลี้ยกล่อมเธอสลับกับคำขู่ยาวเหยียด เธอเบื่อจะเถียงสู้เลยจำต้องปิดปากเงียบ ปล่อยเลยตามเลย นึกเสียว่า ให้เป็นการชดเชยในสิ่งที่เขาทำให้เธอต้องเข้ามานอนซมในโรงพยาบาล แทนที่จะได้ออกเที่ยวตามแผนที่เ
(ต่อ)“อู้ย...ซี้ดดดด...โอ้ววว...ก๊อด....ดีมาก ดันเข้ามาแรงๆ อย่างนั้นแหละฉันชอบ”เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวใต้ร่าง เร่งเร้าแรงกระทุ้งของคนด้านบนจนหัวสั่นหัวคลอน ชายหนุ่มรูปร่างค่อนข้างหนาแต่เบี่ยงไปในทิศทางของคนหุ่นดีที่ไม่ดูอ้วนจนเทอะทะจำต้องกัดฟันแน่น เขาเท้ามือลงกับพื้นหญ้า โก่งก้นกกขึ้นพร้อมรัวกระหน่ำซอยบั้นเอวกระชั้นถี่อย่างไม่ลืมหูลืมตาตามคำเรียกร้องของอีคุณหนูคนสวย ไอ้หนุ่มนักรักทั้งลงน้ำหนัก ทั้งกระทุ้งดุ้นทะลุทะลวงเข้าใส่ร่องนุ่มร้อนฉ่า ให้ส่วนหัวหยักคล้ายดอกเห็ดกำลังบานสะพรั่งชนเข้ากับผนังมดลูกเสียงดัง กึก กึก มันรุนแรงก็จริง แต่ไม่ได้ทำให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกเจ็บปวด มันมีแต่สร้างความรู้สึกเสียวซ่านถึงอุราให้แก่เจ้าหล่อนเท่านั้นเอง“อา...อา...ซี้ดดดด”คนถูกป้อนความเสียวกำต้นหญ้าในมือทั้งสองข้างไว้แน่น ใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวเหยเก ความสุขแล่นลิ่วพลุกพล่าน ตอนนี้ในสมองคิดเพียงเรื่องเดียว เธอต้องการปลดปล่อยจากความอึดอัดโมนาฉีกเรียวขาออกกว้างมากขึ้นเพื่อต้อนรับแรงส่งจากคนด้านบน ไม่เสียแรงที่เธออุตส่าห์ลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับไอ้พวกจับกัง ลีลาของมันช่างเด็ดไม่เบา ถึงจะดูสกปรกไปสัก
(ต่อ)มายาวีรีบพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังหนีสายตาคมกริบของคนที่เธอเกลียดขี้หน้าจนเข้าเส้นทันทีที่ลืมตาแล้วเห็นเขานั่งมองมายังเธอตาเขม็ง หญิงสาวเกิดอาการเซ็งขึ้นมาในบัดดล เมื่อไหร่หนอหมอนี้จะยอมออกไปให้พ้นจากชีวิตของเธอเสียที ตามติดยิ่งกว่าผีคอยตามหลอกหลอนกันก็ไม่ปาน ทั้งที่เขาน่าจะรู้ตัวเองได้แล้ว เธอนั้นเกลียดขี้หน้าเขามากขนาดไหน ไม่รู้เขายังมาวุ่นวายกับชีวิตเธอทำไม จะว่าเขาอดอยากปากแห้งจนถึงขั้นขาดแคลนผู้หญิงข้างกาย ไอ้เรื่องนี้คงไม่น่าใช่เหตุผลสำหรับผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีจัด อีกทั้งฐานะมั่งคลั่งร่ำรวยมหาศาล จนกระทั่งมีเงินให้ลุงบวรถลุงใช้จนกลายเป็นหนี้สินก้อนโต เดือดร้อนมาถึงหลานอย่างเธอ ต้องก้มหน้าชดใช้ให้อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่อีกทั้งดูได้จากตอนเธอเพิ่งรู้สึกตัวใหม่ๆ สิ ยัยผู้หญิงนมใหญ่คนนั้นแทบจะขับขี่เขาต่อหน้าต่อตาเธอเลยด้วยซ้ำ คิดถึงแล้วยังอดขยะแขยงไม่หาย หญิงก็ไร้ยางอาย ผู้ชายก็ตัณหาจัดจนบังตา ไม่นึกละอายต่อสถานที่หรือแม้ต่อหน้าคนป่วยนอนอยู่บนเตียง แต่จะว่าไปช่างเป็นคู่ที่ดูเหมาะสมเหมาะเจาะลงตัวดีไม่หยอกแฮะ...หญิงสาวระบายลมหายใจหนักหน่วง ใคร่ครวญหาวิธีกำจัดไอ้คนสารเลวที่ชอบใช้ก
สามีที่ไม่ปรารถนานางพยาบาลรูปร่างอวบอัด มองปราดเดียวผู้ชายทั้งหลายต่างต้องลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน เจ้าหล่อนคนนี้มีรูปร่างเรียกน้ำลายได้ดีขนาดไหน ทั้งเซ็กซี่ขยี้ใจชายแบบสุดยอด ไม่ว่าจะเป็นหน้าอกทรงโต สะโพกพายรับช่วงกันดีกับเอวเล็กแสนคอดกิ่ว หรือแม้แต่เรียวขายาวเสลา กำลังก้าวอย่างเฉิดฉายเข้ามายืนอยู่หน้าห้องพักฟื้น ทุกสัดส่วนบนเรือนร่างของเจ้าหล่อนถ้ามองด้วยความรู้สึกไม่ลำเอียง มันช่างเข้ากันอย่างพอเหมาะพอเจาะเจ้าหล่อนเคาะประตูพร้อมด้วยเอ่ยคำขออนุญาต จนได้ยินเสียงขานรับดังจากด้านใน ไดแอนน่ายิ้มร่า เจ้าหล่อนผลักบานประตูเปิดเข้ามา พร้อมด้วยสีหน้ามุ่งมั่นหญิงสาวมั่นใจในสิ่งต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องยากเย็น หากเธอเป็นฝ่ายชักนำเขาก่อน มีหรือผู้ชายประเภทนี้จะไม่ยื่นมือรับไว้ มีแต่จะชอบใจนะสิไม่ว่า แม้เธอจะเป็นได้เพียงผู้หญิงชั่วคราวของเขา ใครล่ะจะสนใจ...ตอนเอ่ยคำอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามาได้ เดวิสมีเหลือบหางตาขึ้นมองเพียงเล็กน้อย ก่อนชี้นิ้วให้นำของที่ต้องการวางไว้ตรงโต๊ะ ก่อนชายหนุ่มละความสนใจในทันที เขาหันมาจัดการกับร่าง







