All Chapters of เมียรักของมาเฟีย: Chapter 1 - Chapter 10

ปล้นสวาทหญิงสาวใบหน้าเรียวรูปไข่สวมเสื้อสเวตเตอร์ตัวหนา ใบหน้าสวยนั้นแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอ่อนบาง เลยทำให้เธอผู้นั้นแลดูมีผิวหน้าเด็กลงว่าอายุจริงอยู่มากโข หญิงสาวยืนเกาะรถเข็นกระเป๋าเดินทางซึ่งมีหลายใบด้วยกัน ก่อนชะเง้อคอยืดยาวกวาดตามองหาญาติผู้ใหญ่เพียงคนเดียว“เฮ้อ!...เมมารอนานแล้วนะคะคุณลุงขา เมื่อไหร่จะมารับเมเสียทีล่ะคะ จะให้รออีกนานสักแค่ไหนกัน...”มายาวีอดบ่นในใจไม่ได้ พลางระบายลมหายใจหนักหน่วงออกมานับครั้งไม่ถ้วน ตัดสินใจเดินลากทั้งขาอ่อนเปลี้ยพร้อมด้วยรถเข็นบรรจุกระเป๋าเดินทางแสนหนักอึ้ง ออกมานั่งพักขายังเก้าอี้ทรงกลมด้านนอกของห้องผู้โดยสาร ชะเง้อคอยาวมองทางเดินตลอดเวลา หากยังไม่ปรากฏญาติผู้ใหญ่ที่รับปากว่าจะมารับสักทีเมื่อปลายสายที่เธอเพียรพยายามโทรหามาราวครึ่งชั่วโมง กดโทรหาเท่าไหร่ฝั่งนั้นกลับไม่ยอมเปิดตัวเครื่อง ยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกใจคอไม่ค่อยดี จนสีหน้านั้นชักเริ่มเปลี่ยนสี“เอ...ทำไมคุณลุงถึงไม่ยอมเปิดเครื่องล่ะ นี่ก็เลยเวลานัดมาตั้งเกือบครึ่งชั่วโมง” มายาวียกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดูเวลา

ต่อ...“อะ! จ็บนะ...” คนถูกตีตราจองประท้วงเสียงแห้ง เดวิสไม่คิดสนใจ เขาอยากทำอะไรกับร่างกายเจ้าหล่อนก็ได้ ในเมื่อเจ้าหล่อนคือสินค้า คือดอกเบี้ยราคาสูงของเขา เลยไม่จำเป็นอะไรที่เขาต้องปรนเปรอทำให้เจ้าหล่อนพึงพอใจ ตามเจ้าตัวร้องขอชายหนุ่มส่งสายตาคุโชนด้วยไฟราคะ ขยับปากครูดซี่ฟันขาวสะอาดลงบนเนื้อขาวอ่อน มายาวีผลักไสทุบตี เดวิสกลับยิ่งเพิ่มแรงกดลงบนเนื้อนุ่ม ก่อนลากกลีบปากชื้นเข้าใกล้ปานสีน้ำตาลอ่อน ตรงนั้นเขาเล็งเม็ดไตที่ชูหัวยั่วน้ำลาย เขาอ้าปากออกกว้างพร้อมกับครอบมันเข้าหาตุ่มไตสีชมพูสดที่เขาหมายตา ดูดเลียมันเข้าไว้เต็มอุ้งปาก ส่วนอีกด้านนั้นเขายกฝ่ามือเคล้นคลึง บี้เม็ดไตชูช่อแล้วดึงขึ้นจนนวลเนื้อขาวโย้มาด้านหน้า สร้างความเจ็บระบมแก่เจ้าของร่างสาว“โอ๊ย!...เจ็บ...ฉันเจ็บนะ อย่าทำฉันแรงนักสิคนใจร้าย”ด้วยความเจ็บ มายาวีจึงดิ้นหนีทุรนทุราย ดันศีรษะได้รูปออกห่างจากเต้างาม ทุกอย่างยังคงไร้ผล เดวิสยามนี้ชายหนุ่มตกอยู่ในหลุมลึกของราคะตัณหา ยากเกินป่ายปีนขึ้นมา เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาตักตวงความหอมหวานจากปทุมถันคู่งาม กัดกินเนื้อหวานสองเต้าอะร้าอร่าม ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงร้องไห้เจ็บปวดโหยหวนจาก

ต่อ...“ฉันชอบตอนได้ยินเสียงเธอร้อง...”“คนเลว คนชั่ว แกทำกับฉันอย่างนี้ทำไม” พอได้ยินคำพูดทำร้ายจิตใจ คนเสียใจจึงตวัดสายตาเขียวปั๊ด กระชากถามเสียงขาดห้วง ใบหน้าหวานนั้นเปียกชื้นด้วยหยาดน้ำตา มันรินไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายความเจ็บร้าวระบมตามร่างกาย มันยังสู้ความเจ็บตรงหัวใจไม่ได้เลยสักนิดเดียว...“ไอ้ที่ถามนี่ เพราะอยากรู้คำตอบจริงหรือเปล่าล่ะ”คนย้อนถามบิดปาก แล้วจัดการถอดเสื้อคลุมบนร่างกำยำขว้างทิ้ง เปิดเผยมัดกล้ามไร้ไขมันต่อหน้าคนนอนร้องไห้บนเตียง มายาวีเบือนหน้าหนี เอาแต่นึกสาปแช่งผู้ชายตรงหน้าในใจ ขอให้เขาไม่ตายดีเดวิสทันเห็นสายตารังเกียจของมายาวี นี่ถ้าหากเป็นหญิงสาวคนอื่นมาเห็นเขายืนเปลือย คงได้รับเสียงชื่นชมพร้อมกับกระโจนเข้าหา คงไม่มานอนร้องไห้แสดงสีหน้ารังเกียจเขาเสียเต็มประดาอย่างนี้แน่นอน...และด้วยความขุ่นใจ เดวิสเลยโน้มกายมองดอกเบี้ยสาวด้วยสายตาเข้มจัด หญิงสาวกระถดร่างหนี ขยับปากสาปส่งด้วยภาษาไทย แน่นอนเดวิสฟังไม่รู้เรื่อง แต่ขอเดาคงเป็นคำไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก สังเกตได้จากดวงตาวาวๆ เดวิสเลยจัดการกระชากร่างใต้ผ้าห่มสีขาวจนลอยหวือมายังริมเตียง ใจหนึ่งนึกหมั่นไส้กับท่าทางเจ้า

ต่อ...มายาวีรื้อกระเป๋าเดินทางออกมาจัดเก็บใส่ตู้เสื้อผ้าหลังจากหญิงสาวได้อาบน้ำชำระร่างกายจนรู้สึกสดชื่น พอได้นั่งพักจนรู้สึกหายเหนื่อยจากการเดินทางข้ามมาอีกรัฐ คิดว่าถ้าตนเองจัดการกับข้าวของเครื่องใช้ในกระเป๋าเดินทางนี้เสร็จเมื่อไหร่ เธอจะลองออกเดินสำรวจรอบตัวตึกอพาร์ทเม้นท์แห่งนี้ดูสักหน่อยแล้วค่อยคิดหาซื้ออะไรใส่ท้องระงับอาการหิวตงิดๆหญิงสาวทำทุกอย่างคล่องแคล่วว่องไว เพียงไม่นานของใช้ทุกอย่างจึงถูกจัดวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มายาวีกวาดตาเพื่อสำรวจความเรียบร้อย อดยิ้มชื่นชมกับผลงานตัวเองไม่ได้ ก่อนจัดการรูดซิปกระเป๋าเดินทาง ลากมันมาใกล้เตียงขนาดใหญ่หมายจะดันมันซ่อนเก็บไว้ใต้ล่างทว่ายังไม่ทันจะลากกระเป๋าใบโตเก็บลงใต้เตียง กลับมีเสียงสัญญาณดังขึ้นทางหน้าประตู ทำเอาคิ้วเรียวที่เรียงตัวอย่างสวยงามมีอันต้องขมวดมุ่น ใจคอชักเริ่มไม่สู้ดี“เอ๊ะ!ใครมากดกริ่งสัญญาณ” มายาวีรำพึง ก่อนลุกเดินไปยังประตูหน้าห้อง พร้อมส่งเสียงเข้มจัดเอ่ยถาม“ใครคะ?...”หญิงสาวแนบหูพร้อมรอฟังคำขานรับ ข้อเสียของหอพักที่นี่คือประตูไม่มีตาแมว เธอเลยไม่สามารถมองเห็นด้านนอก เป็นใครกันมายืนกดกริ่ง ทั้งที่คว

ต่อ...ร่างสูงกระแทกแผ่นหลังเข้าหาพนักเก้าอี้ตามอารมณ์เดือดดาล โมโหจนของบนโต๊ะถูกกวาดตกหล่นสู่พื้นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาด บางชิ้นถึงกับแตกหักก็มี ก่อนเจ้าของอารมณ์ไม่ปกติตวัดสายตาแดงจัดขึงจับจ้องลูกน้องในห้องทีละคน ซึ่งแต่ละคนล้วนแต่ยืนก้มหน้างุด กุมมือประสานกันไว้ตรงหน้าอย่างขลาดกลัวต่อแรงอารมณ์ของผู้เป็นนายหนึ่งอาจด้วยเพราะรู้ตัว คราวนี้พวกตนนั้นดันทำงานผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัย...“กูแค่สั่งให้พวกมึงเฝ้าผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว มึงยังเสือกปล่อยให้เขาหนีรอดออกไปลอยหน้าข้างนอกอย่างสบายใจเฉิบ แล้วนับประสาอะไรกับงานชิ้นใหญ่กว่านี้ พวกมึงจะทำสำเร็จกันหะ!” เดวิสต้องหยุดตะคอกแล้วสูดลมเข้าปอด ตนเองเริ่มแสบคอด้วยตะเบ็งเสียงด่ามาเป็นชั่วโมง เลยยกน้ำเย็นที่ยังรอดพ้นจากมือเขาขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนปาแก้วเปล่าชนผนังเสียงดึงเพล้ง!ชายอกสามศอกสะดุ้งโหยง พากันก้มใบหน้าชิดอกกันเป็นทิวแถว เดวิสเงยหน้าจากโต๊ะทำงาน แล้วกวาดตามองลูกน้องในห้องแต่คน พวกมันทำเอาหัวสมองเขาดันปวดจี๊ดขึ้นมากะทันหันวันนี้ตลอดทั้งวันเขาต้องตามเคลียร์งานหลายอย่าง โดยเฉพาะปัญหาใหญ่เรื่องขนอาวุธจัดส่งเข้าประเทศไทย ดันเกิดมีปัญหา