Masuk(ต่อ)มายาวีต้องรีบบินกลับประเทศไทยด่วน เธอได้รับสายโทรทางไกลจากเด็กในบ้าน คุณประพรตเกิดอาการช็อกจนหน้ามืดหมดสติ ตอนนี้ท่านยังไม่รู้สึกตัว ยังคงนอนรักษาตัวอยู่ในห้องไอซียู เดวิสไม่ยอมให้เธอบินกลับมาเพียงลำพัง เขาขอตามเธอมาด้วย มันทำให้เธอรู้สึกหัวใจอุ่นวาบ ไม่เคว้งคว้าง โดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียว
สุดท้ายของหัวใจ“เมรักคุณค่ะ...”“หึ! เมพูดว่าอะไรนะ ทำไมผมไม่ยักจะได้ยินเลย...”คนหูหนวกเอียงใบหน้าหล่อเหลา ประชิดแก้มนวลใส มายาวีตวัดค้อนคมหมั่นไส้ เขาออดอ้อนให้เธอบอกรักทุกครั้ง ยามแตะยาทาบนตัวเขา ถึงนึกหมั่นไส้จนร่ำอยากเปลี่ยนนิ้วทายา เป็นหยิกให้เนื้อเขียวสักที หากหญิงสาวยังยอมใจอ่อน เอ่ยคำรักให
“แม่นี่ผู้หญิงของคุณหรือคะ แต่เมื่อกี้ตอนเมเข้ามา เธอกำลังลวนลามสามีของเมอยู่...”จบประโยคของหญิงสาวชาวเอเชียคนเดียวในห้อง ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ไม่กล้าส่งเสียงดัง เหมือนดั่งว่าหากเกิดเสียงเล็ดลอดใดออกมาสักนิด เจ้าคำพูดเมื่อสักครู่นี้มันจะกลายเป็นเพียงแค่ฝัน เดวิสยกมือกำหัวใจ มันเต้นเร็วและรัวแรง นัยน์
(ต่อ)ชายหนุ่มเตรียมง้างมือขึ้นโดยอัตโนมัติ หากเขายังไม่ทันลงมือจัดการเจ้ามือปริศนา ดันเกิดจังหวะนรกขึ้นมา เดวิสแทบอยากกัดลิ้นตัวเองตายมันเสียให้รู้รอด เมื่อบานประตูห้องพักถูกผลักเข้ามาอย่างไม่ปี่มีขลุ่ย พร้อมกับร่างกลมกลึงแสนคิดถึงยืนจังก้า เจ้าหล่อนยกมือเท้าสะเอว พร้อมส่งสายตาพิฆาตมาทางเขากับ...เ
(ต่อ)กระเป๋าเดินทางใบเล็กถูกมือบางกระชับไว้มั่น มายาวีสูดลมหายใจเข้าปอด ยืนหมุนซ้ายหมุนขวามองหาเพื่อนสาว ก่อนเธอขึ้นเครื่อง บินด่วนมาประเทศอังกฤษ เธอนัดแนะกับรีน่า ฝ่ายนั้นอาสา บอกจะขับรถมารับที่สนามบิน ส่วนโจฮานนั้นติดธุระสำคัญ นัยว่าต้องพาครอบครัวเดินทางข้ามรัฐ เพื่อดูตัวว่าที่เจ้าสาวในอนาคต ...
แพ้ทางรักหลังจากได้รับคำตอบของหัวใจ จนรู้แน่ชัด ตอนนี้หัวใจของเธอนั้นต้องการใครเป็นเจ้าของกันแน่ กับพี่รบิล เขาคือรักในช่วงวัยเพ้อฝัน ก่อนความรักนั้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการแค่อยากเอาชนะสองแม่ลูกคู่นั้นเสียมากกว่าต่างกับเดวิส เขาคือทุกอย่างในชีวิตเธอเมื่อถึงเวลาต้องเลือกจริง หัวใจเธอมันยอมพ่
(ต่อ)คนคิดไม่ซื่อยืนหอบหายใจแรง พลางยื่นมือไร้การควบคุมสัมผัสเม็ดทับทิมสีชมพูอ่อนระเรื่อ และทันทีที่เม็ดงามนั้นถูกนิ้วมือเย็นเฉียบแตะต้อง เม็ดพลอยแสนสวยชักกระดี๊กระด๊าด้วยการแข็งตัวเป็นตุ่มไต สู้นิ้วมือชาย รอบฐานทรวงขยายอวบใหญ่ขึ้นในทันตา“อา...เมจ๋า” รู้สึกดีเป็นบ้าชายหนุ่มห่อปากพร้อมลากฝ่ามือใหญ
(ต่อ)“เจ้านายคุณนี่เล่นตัวชะมัด...นี่ขนาดว่าฉันยื่นของหวานส่งให้ถึงปาก เขายังไม่คิดจะอ้าปากรับเลยด้วยซ้ำ ขืนถ้าป๋ารู้ว่าฉันทำงานพลาดอีกครั้ง หนนี้ไม่รู้ฉันต้องโดนอะไรอีกบ้าง... ”สาวร่างเปลือยบ่นพึมพำด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด พร้อมควานมือหาเสื้อมาสวมใส่ หากจ้องลึกถึงภายในจะเห็นความหวาดหวั่นหลบซ่อนอยู่ใน
(ต่อ)ร่างคนหน้าดุคอยเอาแต่ผุดลุกผุดนั่ง เที่ยวเดินวนเวียนโดยรอบเตียง ภายในหัวใจรู้สึกร้อนรุ่มเกินระงับ สายตาแข็งกระด้างอ่อนยวบลงทันทีตอนทอดมองร่างบางขาวซีดไม่รู้ต้องพร่ำบอกสักกี่ครั้ง คำว่าขอโทษ มันจะดังไปถึงหัวใจคนป่วย...หมอบอกมายาวีเป็นไข้หวัดใหญ่เท่านั้น เป็นผลเนื่องมาจากเกิดการอักเสบตรงจุดซ่อ
(ต่อ)“เฮอะ!...เกือบไปแล้วไหมล่ะยายเม...”เสียงรำพันเอ่ยออกมาด้วยความโล่งอก หลังจากร่างกลมกลึงนอนแผ่หลาลงบนเตียงกว้างภายในห้องพักของตนได้สำเร็จ ยามนึกถึงวินาทีต้องวิ่งหนีคนของเดวิสอย่างไม่คิดชีวิต ทำเอาใจสาวเต้นระทึกไม่หายช่างเป็นบุญของเธอแท้ๆ ยังสามารถเร้นกายหลบขึ้นรถประจำทางโดยไม่มีสายตาใครจับได้







