ข่าวลือ(2)

“เรื่องเก่าเล่าใหม่หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ น้องกิ๋ว”

เตชิตาหันมามองคนเจ้าเนื้อด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะลากเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่อเตรียมเม้าท์มอยเรื่องเด็ดของบริษัทให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ

“ก็หมายความว่ามันไม่ใช่เรื่องใหม่ยังไงล่ะจ๊ะคุณน้อง แกอาจจะเพิ่งเข้ามาทำงานเลยยังไม่ค่อยรู้เรื่องวงใน แต่สำหรับพวกพี่ที่อยู่ที่นี่มานาน เรื่องนี้เขาเล่าลือกันให้ทั่วเลยนะ”

“เล่าลือ? เรื่องอะไรกันเหรอคะ”

กิรณาถามเสียงอ้อมแอ้มทั้งที่ในใจมันจุกอยู่ที่ลำคอ แม้จะรู้ว่าเขาทั้งสองคนเป็นเพื่อนกัน แต่เรื่องตื่นลึกหนาบางของความสัมพันธ์ทั้งคู่เธอก็ไม่รู้สักเท่าไร

“ก็เขาลือกันให้ทั่วว่า คุณสิบทิศน่ะแอบขอบคุณลลนามานานแล้ว ตั้งแต่สมัยเรียนโน่นแหนะ เคยมีข่าววงในเล่ามาอีกทีว่า ท่านประธานผู้แสนเย็นชาของพวกเรา เคยคุกเข่าสารภาพรักคุณลลนามาแล้วด้วยนะ แต่สาวเจ้าดันปฏิเสธน่ะสิ เพราะไม่อยากเสียเพื่อนไป” หนามเตยเล่าด้วยสีหน้าตื่นเต้น ราวกับว่าตนเองอยู่ในเหตุการณ์จริง

“อ๋อ ... เป็นแบบนั้นหรอกเหรอคะ”

กิรณาเอ่ยเสียงเบาผ่านลำคอ ดวงตากลมโตสั่นไหว เธอพยายามก้มหน้ามองถาดอาหาร เพื่อซ่อนความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่บนใบหน้า

“ใช่เลยจ้าคุณน้อง แล้วก็เห็นว่าคุณลลนาเองก็มีผู้ชายที่ชอบอยู่แล้วด้วย แต่ปัญหาคือผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้ขอบคุณลลนาเหมือนกันนะจ๊ะ เขาเห็นคุณลลนาเป็นแค่เพื่อนร่วมกลุ่มเท่านั้น เรียกได้ว่าต่างคนต่างแอบรัก แต่ไม่สมหวังสักคน”

เมื่อเตชิตาเล่าจบ 'ไม้หมอน' เพื่อนร่วมงานอีกคนซึ่งกำลังนั่งคนแก้วกาแฟอยู่ข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ แล้วเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสรุปเรื่องราว

“โหย ... ถ้างั้นก็เป็นความสัมพันธ์แบบรักสามเส้า ไม่สมหวังสักคนสินะเนี่ย! เป็นหมอนนะคงจะตัดใจไปตั้งนานแล้ว ไม่เทียวตามไปไหนมาไหนต้อย ๆ แบบไม่มีสถานะหรอก”

กิรณาได้ฟังการวิเคราะห์ของเพื่อนร่วมงานก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นหรือออกเสียงหัวเราะร่วมกับคนอื่น ๆ ในโต๊ะอาหารเลยสักนิด

ไม่สมหวังสักคนอย่างนั้นเหรอ มันไม่ใช่สามเส้า แต่เป็นรักสี่เส้าต่างหากล่ะ

 หญิงสาวคิดในใจขณะที่มืออวบที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ  เธอเองก็เป็นหนึ่งในตัวละครที่ติดอยู่ในวังวนนี้โดยไม่มีใครรู้ แม้ว่าเธอจะได้ครอบครองร่างกายของสิบทิศ แต่สิ่งที่เธอไม่ได้ครอบครอง และอาจไม่มีวันได้ครอบครองเลย ก็คือหัวใจของเขา

เธอแต่งงานแทนพี่ติวเพื่อล้างหนี้ให้พ่อ ส่วนพี่สิบทิศก็ทำตามคำสั่งของคุณย่ากรองกแก้ว ขณะที่หัวใจของเขานั้นมอบให้ลลนาไปจนหมดสิ้นแล้ว ถึงแม้ลลนาจะปฏิเสธความรักของเขา แต่สายตาคู่นั้นก็ไม่เคยหันมามองผู้หญิงอย่างเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“อ้าว! มัวแต่เขี่ยข้าวเล่น เดี๋ยวก็เข้างานตอนบ่ายไม่ทันหรอก”

เกรซ หันไปเจอกิรณานั่งเหม่อแถมยังเขี่ยข้าวในจานไปมาหญิงสาวเพียงแค่หันไปยิ้มแล้วรวบช้อนเข้าหากันแล้วบอกว่าอิ่มแล้ว ขอตัวขึ้นไปทำงานก่อน แล้วก็ลุกจากเก้าอี้ไปเลย เพื่อนร่วมงานคนอื่นได้แต่มองตาปริบๆ

กิรณาก้มหน้าก้มตาเดินกลับมายังโต๊ะทำงานของตัวเอง พยายามก้มหน้าก้มตาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไป แต่เรื่องของลลนากับสิบทิศก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ขณะที่มืออวบกำลังคีย์ข้อมูลตัวเลขลงในระบบ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กิรณาก้มลงมองหน้าจอ แล้วเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือสิบทิศ เธอเลือกที่จะตัดสายทิ้ง หลังจากนั้นเขาก็ส่งข้อความสั้น ๆ เข้ามาในไลน์

[วันนี้ไปรอที่ลานจอดรถเหมือนเดิม ห้ามลงมาช้าเด็ดขาด]

เธอมองข้อความที่เขาส่งมาอีกครั้งแล้วเลือกที่จะวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ โดยไม่พิมพ์ข้อความตอบกลับไปแม้แต่คำเดียว

สิบทิศขมวดคิ้วเข้าหากันจนเป็นปม เมื่อเห็นว่าสายที่โทรออกไปถูกตัดทิ้งอย่างกะทันหัน เขาเพ่งมองหน้าจอโทรศัพท์แล้วส่งข้อความย้ำไปอีกรอบ ทว่ามันกลับเงียบสนิทไร้การตอบรับใด ๆ จากคนเจ้าเนื้อ

ชายหนุ่มกดโทรออกไปใหม่อีกครั้ง ทว่าสัญญาณสายก็ถูกตัดเข้าสู่ระบบฝากข้อความซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและร้อนใจ

...ยัยนี่กล้าตัดสายฉันงั้นเหรอ...

สิบทิศคิดในใจอย่างฉุนเฉียว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเธออาจจะเผลอเปิดโหมดห้ามรบกวนหรือปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้อย่างที่เคยทำอีกก็เป็นได้

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาจนใกล้เลิกงาน ความอดทนของสิบทิศก็หมดลง เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เดินดุ่ม ๆ ตรงไปยังลิฟต์เพื่อลงไปยังชั้นของแผนกบัญชีทันที กิริยาท่าทางที่ดูรีบร้อนของท่านประธานทำเอาพนักงานทั้งชั้นถึงกับตกใจ