เมียร่วมเตียง

“ขอให้ถือไม้เท้ายอดทอง กระบอกยอดเพชรนะลูก แต่งงานกันแล้วหนักนิดเบาหน่อยก็ต้องอภัยให้กันนะ”

มือเหี่ยวย่นของคุณกุลนิภาถือหอยสังข์จรดปลายลงรดมือลูกชายเพียงคนเดียว ใบหน้าของหล่อนบ่งบอกเป็นอย่างดีว่ามีความสุขแค่ไหนที่

แตกต่างจากเจ้าวบ่าวซึ่งมีสีหน้าบอกบุญไม่รับ เขาปรายตามองคนเจ้าเนื้อที่อยู่ในชุดไทยประยุกต์ด้านข้าง แล้วพยักหน้าน้อย ๆ ให้กับคำ

ไม่ว่าเจ้าสาวจะเป็นคนนี้ หรือคนก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่ได้เต็มใจแต่งสักเท่าไร แต่เพราะขัดคนในครอบครัวไม่ได้ โดยเฉพาะผู้เป็นย่า ที่ท่านแทบจะเจ้ากี้เจ้าการเตรียมงานภายในนี้เองทุกอย่าง

เขาพ่นลมหายใจออกมาเบา ๆ จนเจ้าสาวต้องเหลือบไปมอง ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเอง ใช่ ความจริงแล้วผู้หญิงที่ต้องเข้าพิธีวิวาห์วันนี้คือพี่สาวเธอต่างหาก ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่าพี่ติวหายไปไหนก็ไม่รู้ เธอทิ้งเพียงจดหมายไว้แผ่นเดียวบอกแค่ว่ามีคนรักอยู่แล้ว ไม่ต้องตามหา

“ต่อให้เป็นหนูติว หรือ หนูกิ๋ว ขอเป็นแค่ลูกหลานของบ้าน

หญิงชราวัยเกือบแปดสิบปีเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขจนล้นออกทางตา ย่ากรองแก้วอวยพรต่อจากนั้นเสียยืดยาว ก่อนจะเดินออกไป

กว่าพิธีทุกอย่างจะเสร็จเวลาก็ล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย แขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว ข้าวของทุกอย่างแม่บ้านกับพพ่อบ้านก็ถยอยจัดเก็บ งานทุกอย่างมีแค่ช่วงเช้าและญาติพี่น้องที่สนิทเท่านั้นที่มายินดี

“พิธีเข้าหอไม่ต้องนะครับ ช่วงเย็นผมมีประชุมต้องรีบออกไป”

ร่างสูงของสิบทิศเดินนำหน้าทุกคนออกมาจากห้องโถง แล้วหันไปบอกกับย่า โดยไม่ปรายตามองหน้าเจ้าสาวมาด ๆ เสียด้วยซ้ำ เขาทำเหมือนว่าเธอเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกซื้อมา

“อะไรกัน! เพิ่งแต่งงานยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย แกจะทิ้งเจ้าสาวไปหางานทันทีได้ยังไง แม่ไม่ยอม”

กุลนิภาเดินเข้าไปขวางทางลูกชาย สีหน้าบอกว่าท่านไม่พอใจสุด ๆ ทว่าชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจที่จะฟังเสียงทัดทาน แค่ยอมแต่งงานให้มันก็มากเกินพอแล้ว

“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า กิ๋วเข้าใจ ช่วงนี้บริษัทก็ยุ่งจริง ๆ คุณสิบทิศเป็นประธานบริษัท ยังไงก็ต้องไปดูแลอยู่ดี”

“ตายแล้วหนูกิ๋ว เรียกใหม่เดี๋ยวนี้ แม่ค่ะ ไม่ใช่คุณป้า แล้วก็พี่สิบทิศไม่ใช่คุณสิบทิศ เรียกเสียห่างเหินเลย”

กุลนิภาไม่ได้สนใจเรื่องงานลูกชายเลย แต่เลือกสนใจสรรพนามที่ใช้เรียกตนเองกับลูกชายเสียมากกว่า

“ค่ะ คุณแม่ ถ้ายังไงกิ๋วขอออกไปหาพ่อก่อนนะคะ ท่านคงจะเตรียมตัวกลับกันแล้ว”

“ได้จ้ะ ถ้ายังไงแล้วขาดเหลืออะไรก็บอกแม่บ้านได้นะ เดี๋ยวแม่ไปส่งแขกก่อน”

หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วเดินออกมา ความอัดอั้นในใจมีอยู่เป็นหมื่นล้านคำที่เธอแบกรับเอาไว้ ยอมรับว่าผู้ชายที่เธอเพิ่งจรดปลายปากกาเป็นภรรยาเขา คือผู้ชายที่กิรณาแอบมีใจให้ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ทว่าเขากลับไม่เคยมองเห็นความรู้สึกนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว

สิบทิศเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัย และความบังเอิญคือครอบครัวเรามีโอกาสได้มารู้จักกันเพราะพ่อเธอเคยช่วยชีวิตคุณย่ากรองแก้วเอาไว้ แม้จะมาบ้านหลังนี้บ่อยครั้ง แต่นับครั้งได้ที่เขาจะพูดกับเธอ เรียกได้ว่ากลัวดอกพิกุลร่วงออกจากปากเลยก็ว่าได้

“พ่อจะกลับยังไงคะ”

 กิรณาซึ่งยังอยู่ในชุดไทยพะรุงพะรัง รีบเดินเข้ามาหาชายสูงวัยที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์

ณดลหันกลับไปหาลูกสาวแล้วยิ้มออกมาจนเห็นรอยตีนกาบริเวณหางตา เขาหันซ้ายหันขวาอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อมองหาคนขับรถที่คุณหญิง

“เอ่อ ... พ่อว่าจะเรียกแท็กซี่กลับเองน่ะ”

“แต่กิ๋วได้ยินว่าคุณย่าให้คนขับรถไปส่งนี่คะ”

“สงสัยติดงานอื่นอยู่น่ะ ไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เองพ่อกลับเองได้ ว่าแต่กิ๋วเถอะมาเดินเพ่นพ่านอยู่ได้ ทำไมไม่ไปอยู่ในห้องหอ”

กิรณาได้แต่อ้ำอึ้ง แล้วส่งยิ้มเจื่อน ๆ ไปให้พร้อมโกหกคำโต

“เอ่อ ... คือว่า”

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดอะไรจบ รถสปอร์ตคันหรูสีแดงสดก็เคลื่อนผ่านหน้าของคนทั้งคู่ไป ณดลจำได้เป็นอย่างดีว่ารถคันนั้นเป็นของลูกเขยหมาด ๆ ที่เขาเพิ่งรดน้ำสังข์ไปเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน

“นั่นมันรถคุณสิบทิศนี่ ทำไมเขาออกไปข้างนอก วันนี้ต้องเข้าห้องหอด้วยกันไม่ใช่เหรอ”

“คือว่าคุณสิบทิศเขามีประชุมด่วนต่อค่ะ”

“ประชุม? ทั้งที่วันนี้เป็นวันแต่งงานนะเหรอ”

แม้จะรู้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เกิดจากผู้ใหญ่ตกลงกัน และเจ้าสาวไม่ใช่ลูกคนเล็ก อย่างน้อยก็ควรจะให้เกียรติเมียตัวเองมากกว่านี้

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพ่อ ถึงยังไงเรางสองคนก็ไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักอยู่แล้วนี่”

กิรณาพูดด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ ทว่าประโยคนั้นกลับทำให้ณดลจุกอยู่ในอกไม่น้อย ยอมรับว่าตั้งแต่เล็กจนโตเขาใส่ใจติวรามากกว่ากิรณา จนบางครั้งมองข้ามความรู้สึกไป แต่พอมีปัญหาเข้ามาคนที่ช่วยแก้กลับไปเจ้าตัวทุกที และเรื่องนี้ก็เช่นกัน

“พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ รีบกลับบ้านเถอะค่ะ รถมาโน้นแล้ว”

หญิงสาวพยักพเยิดหน้าไปยังรถประจำบ้านหลังนี้ที่เคลื่อนตัวออกมาจากโรงรถพอดี ชายสูงวัยพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะหิ้วของไปขึ้นรถที่มาจอดตรงหน้า

กิรณาหันกลับไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่แล้วสูดหายใจเข้าปอด ต่อให้จะต้องลำบากใจใช้ชีวิตร่วมห้องกันแค่ไหน เธอก็ต้องทนอยู่ให้ได้สินะ

ติ๊ด ติ๊ด

ขณะกำลังจะก้าวเท้าเดินเสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น เธอยกขึ้นมาดูแล้วดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจ

[พี่ขอโทษนะกิ๋วที่หนีมาแบบนี้ พี่แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้ ถ้าถึงเวลาที่เหมาะสม พี่จะกลับไปขอขมาผู้ใหญ่เอง]

“พี่ติว”