Chapter 93

Chapter 93

รุ่งเช้า...

07.00 น.

“หนู วันนี้พี่กลับกรุงเทพฯ นะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมาหานะ” คำพูดของเขาก็เหมือนลมฟ้าอากาศสำหรับนับดาว ถึงจะตั้งใจพูดแค่ไหน ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมานอกจากความเงียบ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเดินลงมาชั้นล่าง ยกมือไหว้ร่ำลาพ่อแม่ของนับดาว ก่อนที่เขาจะขับรถมุ่งหน้าไปกรุงเทพฯ ทันที

เขาใช้เวลาขับรถชั่วโมงครึ่งก็เดินทางมาถึงกรุงเทพฯ เวลาแปดโมงครึ่ง ในขณะที่เขากำลังจอดรถที่เพนต์เฮาส์ สายเรียกเข้าก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นรายชื่อปรากฏบนหน้าจอมือถือ พัตเตอร์ก็ระบายยิ้มแป้นออกมาทันที พลางคิดว่าพออยู่บ้านหลังเดียวกันเธอก็ทำเมินใส่เขา แต่พอเขากลับมากรุงเทพฯ แค่ไม่กี่ชั่วโมง เธอก็คงอดทนคิดถึงเขาไม่ไหวแน่ๆ นับดาวถึงได้โทรมาหาเขาแบบนี้

“คิดถึงพี่เหรอ...ฮื้ม”

(พะ...พี่เตอร์)

“ครับ...” เขาตอบรับน้ำเสียงดีใจที่เธอเรียกเขาว่า ‘พี่’ สักที

(ฮึก ~ ฮือ ชะ...ช่วยหนูด้วย พี่เตอร์ช่วยหนูด้วย )

“หนูเป็นอะไรนับดาว หนูเป็นอะไร” เขาถามกลับด้วยความตกใจ

(ฮึก ~ หนูปวดท้องมากเลย เรียกใครก็ไม่มีใครได้ยินหนูเลย โอ๊ย ๆ ปวดท้อง ฮือ ~)

“อดทนไว้นะ เดี๋ยวพี่จะรีบขับรถไปหา” ด้วยความเป็นห่วงนับดาวมาก เขาจึ