บทที่ 2 คุณหมอเจย์ริว

หลังจากที่ทุกคนปาร์ตี้กันอยู่ที่ผับอีกสักพักก็แยกย้ายกันเดินทางกลับบ้านของตัวเอง เจย์ริวเดินออกมาด้วยใบหน้ามึนเมาซึ่งน่าจะขับรถต่อไม่ได้ เขาจึงเรียกน้องชายฝาแฝดให้มารับกลับบ้าน และเมื่อเดินออกมาถึงก็เจอกับหมอเจอริคยืนพิงรถกอดอกจ้องมองมาทางเขาอยู่

"ไงพี่ชายเมาหัวราน้ำถึงขั้นกลับบ้านไม่ได้เลยหรือไง"

"มึงจะพูดทำไมเยอะเนี่ย มาก็ดีแล้วพากลับบ้านหน่อยดิ"

หมอเจย์ริวกวักมือเรียกน้องชายให้เข้ามาพยุงหน่อย หมอเจอริคได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาประคองพี่ชายเอาไว้

"ดื่มตั้งแต่หัววันแล้วยังจะมาต่อกับเพื่อนอีก แม่ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องออกมาก็ไม่ฟัง พรุ่งนี้จะไปทำงานได้ไหมเนี่ย เฮ้อ..."

"กูมีความรับผิดชอบพอเว้ย พากลับบ้านเถอะง่วงนอนละ อ้อใช่สิ...ของขวัญแล้วไม่ได้แกะเลยนี่นา ตอนเช้าได้ของขวัญจากคุณย่า คุณยาย คุณตา คุณลุงเยอะแยะไปหมด ต้องกลับไปแกะของขวัญก่อน"

สภาพของหมอเจย์ริวในตอนนี้เริ่มจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงดื่มหนักขนาดนี้ เมื่อช่วงเช้าคุณพ่อกับคุณแม่จัดงานวันเกิดให้กับพี่ชาย ญาติพี่น้องมาร่วมงานกันหลายสิบชีวิต ตอนแรกนึกว่าจะพักผ่อนซะอีกกลับนัดเพื่อนออกมาปาร์ตี้กันต่อซะได้

"แกะของขวัญอะไรล่ะ เอาสภาพตัวเองให้รอดก่อนนะ พวกมึงกลับไปเถอะเดี๋ยวกูพาไอ้เจย์ริวกลับเอง พวกแกก็ดูแลตัวเองด้วยนะ"

"เออๆ พามันกลับไปพักผ่อนเถอะไม่ต้องเป็นห่วงพวกกูหรอก เจอกันที่โรงพยาบาลพรุ่งนี้ก็แล้วกัน"

"ว่าแต่ทำไมมันเมาขนาดนี้ล่ะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"

"ไม่มีอะไรหรอกก็แค่รำลึกความหลังถึงอดีตเด็กเลี้ยงน่ะ พรุ่งนี้ก็คงดีขึ้นเองแหละ"

หมอเจอริคเงียบไปสักพักในหัวก็นึกไปถึงหญิงสาวคนหนึ่งที่พี่ชายของเขาเลี้ยงดูตอนที่เรียนอยู่ต่างประเทศ เธอชื่อขนมหวาน เป็นผู้หญิงที่สวยมากแล้วก็เรียนเก่งสุดๆ เนื่องจากพวกเขากลับประเทศไทยกะทันหันเพราะคุณแม่ป่วยจึงขาดการติดต่อจากผู้หญิงคนนั้นไป ไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงบ้างแต่เขารู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เจย์ริวยอมให้กินนอนอยู่ด้วย

"ตามหาก็ไม่เจอไม่รู้อยู่ที่ไหนเหมือนกัน ฉันก็ส่งนักสืบไปดูแล้วเหมือนว่าหลังจากที่เธอจบปริญญาตรีก็ย้ายไปเรียนที่อื่น แต่ได้ข่าวมาล่าสุดเหมือนว่ากลับมาอยู่ที่ประเทศไทยแล้วนะแต่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน"

"จริงเหรอวะ... ถ้าอย่างนั้นก็มีหวังแล้วสิ"

หมอเจมส์ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะเขาอยากจะให้เพื่อนรักได้เจอกับผู้หญิงที่อยู่ในใจสักที อย่างน้อยทั้งสองคนน่าจะปรับความเข้าใจกันในบางเรื่อง ส่วนการจะกลับมาคืนดีกันหรือไม่มันเกี่ยวข้องกับอนาคตไม่สามารถคาดเดากันไปได้

"เดี๋ยวกูจะช่วยสืบอีกแรงหนึ่งแล้วกัน ตอนนี้มึงรีบพามันกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"อืม"

หมอเจอริคพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะพาพี่ชายเดินขึ้นรถไปจากนั้นทั้งสองคนก็เดินทางกลับไปที่คฤหาสน์สุดหรูใจกลางเมือง เมื่อมาถึงเขาก็ลากคอพี่ชายสุดที่รักขึ้นไปส่งถึงบนห้อง ดูจากสภาพแล้วเหมือนคนอมทุกข์กับความรักยังไงก็ไม่ปาน ปากบอกว่าไม่ได้รักและไม่ได้รู้สึกอะไร ก็แค่รู้สึกผิดที่ทิ้งเธอเลยไม่บอกกล่าวก็เท่านั้น

"นี่คือสภาพของคนที่ไม่รักเขาว่างั้น ดูยังไงก็ไม่ใช่ว่ะพี่ชาย เฮ้อ"

เขามองสภาพของพี่ชายที่ตอนนี้ใบหน้าดูทรุดโทรมแตกต่างจากในอดีต ตอนที่เขายังมีความสุขกับการใช้ชีวิตและมีผู้หญิงที่ชื่อขนมหวานอยู่ข้างกาย เขาดูมีความสุขกว่านี้มาก

"ของขวัญล่ะ..."

"กองอยู่นู่นแหละตื่นมาค่อยแกะก็แล้วกัน ภาระฉิบหายมึงเนี่ย"

เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินออกไปจากห้องของหมอเจย์ริวทันที ดูจากสภาพแล้วน่าจะตรอมใจไปอีกนานหลายปี นี่ก็ผ่านมา 3 ปีแล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะสภาพดีขึ้นเลย

"สรุปใครทิ้งใครกันแน่วะเนี่ย เฮ้อ..."

เช้าวันต่อมา...

หมอเจย์ริวในสภาพเมาค้างยกเครื่องดื่มชูกำลังกรอกลงปากจนหมดขวด เมื่อคืนเขาดื่มหนักไปหน่อยเช้ามาก็เลยไม่ค่อยสดใส ใบหน้ายังดูง่วงซึมแต่เมื่อได้ยาดีก็ทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง

"รับอะไรดีคะคุณหมอวันนี้"

"เอาอเมแบบเข้มๆ เลยนะ ร่างกายต้องการคาเฟอีนด่วน...!"

"ดูจากสภาพแล้วก็น่าจะต้องการคาเฟอีนจริงแหละ เมื่อคืนน่าจะปาร์ตี้หนักใช่ไหมคะ"

บาริสต้าเอ่ยแซวคุณหมอหนุ่มฮอตประจำโรงพยาบาล ใครบ้างไม่รู้จักคุณหมอฝาแฝดสุดหล่อแห่งโรงพยาบาล Prestige Medical center เพราะเขาเป็นหน้าเป็นตาของโรงพยาบาลเลยแหละ เป็นคุณหมอดีกรีนักเรียนนอกเข้าทำงานที่นี่ได้ประมาณ 3 ปีแล้ว เป็นหนุ่มโสดที่สาวน้อยสาวใหญ่หมายปองแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าพวกเขาจะเลือกผู้หญิงข้างกายแม้แต่คนเดียว

"ไม่ต้องมาแซวเลยก็ดื่มนิดหน่อยเอง"

"ถ้าอย่างนั้นคุณหมอกลับห้องตรวจเลยก็ได้ค่ะเดี๋ยวให้เด็กๆ เอาไปส่งให้ ยังมีคิวอีกหลายแก้วจะได้ไม่ต้องนั่งรอ"

"อืม โอเค ถ้างั้นเดี๋ยวผมเข้าห้องตรวจก่อนยังไงฝากด้วยนะ"

เขาส่งยิ้มไปให้พนักงานก่อนจะเดินออกจากคาเฟ่จากนั้นก็ตรงเข้าไปยังห้องตรวจ ซึ่งตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 09:00 น. เป็นเวลาที่เขาควรจะทำงานสักที

"สวัสดีครับสาวๆ ทำไมวันนี้สวยกันจังเลยเนี่ย"

และเมื่อมาถึงหมอเจย์ริวก็เอ่ยทักทายพยาบาลสาวสวยทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้าห้องตรวจ ความปากหวานของชายคนนี้ไม่เป็นรองใคร แต่ถ้าได้ด่ามาก็เอาเรื่องเหมือนกัน

"สวัสดีค่ะคุณหมอสุดหล่อ วันนี้มาเร็วเหมือนกันนะคะ"

"ผมไม่ได้มีราวน์วอร์ดก็เลยมาเร็วหน่อย คนสวยขาหมอขอยืมปากกาหน่อยได้ไหมลืมเอามาอีกแล้ว"

"ลืมเอามาหรือทำหายคะให้พูดอีกที"

พยาบาลสาวเอ่ยแซวก่อนจะส่งปากกาแท่งใหม่ไปให้ชายหนุ่มตรงหน้าเคาน์เตอร์ หมอเจย์ริวหลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะรับปากกามาถือไว้ในมือจากนั้นก็เซ็นชื่อลงบนกระดาษที่แนบอยู่กับชาร์จอะลูมิเนียม

"รู้ทันตลอดคนนี้"

"อย่ามาหยอดกันบ่อยนะเดี๋ยวคิดจริงขึ้นมาทำไง"

พยาบาลสาวสวยเอ่ยออกมาอย่างมีความหวัง คุณหมอเจย์ริวชอบหยอดเสน่ห์ไปทั่วแต่ไม่ให้ความสนใจกับผู้หญิงคนไหนเป็นจริงเป็นจังแม้แต่คนเดียว ทุกคนต่างก็คิดไปว่าเขาอาจจะมีผู้หญิงที่อยู่ภายในใจแล้ว ชื่อคนที่เป็นไปได้มากสุดก็น่าจะเป็นคุณหมอธิชา เห็นว่าเป็นลูกสาวของอาจารย์หมอแผนกศัลยกรรมหัวใจ เป็นคู่สร้างคู่สมเหมาะสมกันอย่างกิ่งทองใบหยก แต่ดูท่าทีของคุณหมอก็ไม่ได้ให้ความสนใจแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น

"เฮ้อ...ทำงานดีกว่า อีกสัก 10 นาทีให้คนไข้เข้าห้องผมได้เลยนะ"

"ได้ค่ะคุณหมอ"

หลังจากที่เขาเซ็นเอกสารเสร็จก็เดินเข้าห้องตรวจของตัวเองไปทันที นี่ก็สามปีแล้วที่เขาทำงานอยู่ในโรงพยาบาลภายใต้ข้อตกลงบางอย่างกับทางอาจารย์ใหญ่เจ้าของโรงพยาบาลนี้ พวกท่านอยากจะมีคุณหมอดีกรีนักเรียนนอกมาประดับอยู่ที่โรงพยาบาลจึงเสนอเงินเดือนหลายเท่าให้เพื่อดึงตัวพวกเขาทั้งสองคน แต่ความเป็นจริงพวกเขาไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว เพราะคุณพ่อเป็นเจ้าของคลินิกเสริมความงามตอนนี้มีสาขาทั่วประเทศ เรื่องเงินทองไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง แต่เขาแค่อยากได้ประสบการณ์ในการทำงานก็เลยตอบรับข้อเสนอและก็ไม่ผิดหวังเพราะแต่ละวันบันเทิงตลอด มีเคสแปลกใหม่มาท้าทายไม่

เว้นแต่ละวัน ถือว่าสีสันให้ชีวิตดีเหมือนกัน...